ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများ စတင်ခြင်း

လုချင်း၏ ရုတ်တရက်ဆန်သော တိုက်ခိုက်မှုသည် ရှောင်ထျန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အရာ လုံးဝမဟုတ်ခဲ့ပေ။

ဤနေရာတွင် လုချင်းက သူ့ကို ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးခဲ့ပါချေ။

သို့သော် လုချင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုထဲမှ သေစေလိုသော ဆန္ဒမှာမူ အမှန်တကယ် စစ်မှန်နေလေ၏။

အကယ်၍ သူသာ မရှောင်တိမ်းခဲ့လျှင် လုချင်းက ထိုဓားချက်ဖြင့် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် ခါးပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်ပိုင်းလိမ့်မည်ဟု ရှောင်ထျန်း ယုံကြည်ပါ၏။

ထိုစဉ် ယစ်မူးပျော်မွေ့ ခံတပ်တွင် လုချင်း လူအများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ပုံရိပ်များသည် သူ့စိတ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်၌ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုသည် ရှောင်ထျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

သေရေးရှင်ရေးအခိုက်အတန့်တွင် သူ အခြားဘာကိုမျှ မတွေးနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ ဗီဇစိတ်ကိုသာ အားကိုးပြီး နောက်သို့ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရလေသည်။

ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို အလိုအလျောက် ထုတ်သုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် စိတ်နှင့် ဆန္ဒစွမ်းအား အားလုံးကို ခြေထောက်များပေါ်တွင် စုစည်းထားလိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်တင်ကာ လုချင်း၏ သေစေနိုင်သော ဓားချက်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် မျှော်လင့်လိုက်သည်။

အမြင့်မားဆုံး အာရုံစူးစိုက်ထားသော ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ထျန်းသည် သူထိန်းချုပ်နိုင်သော နောက်ထပ်စွမ်းအားတစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သလို ဖြစ်သွား၏။

ထပ်မံ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုစွမ်းအားကို သူ့ခြေထောက်များဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ဤသို့ အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရှောင်ထျန်းသည် လုချင်း၏ ဓားသွား မရောက်မီ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီး ခြံစည်းရိုးကို ဝင်တိုက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းထဲသို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့လေ၏။

လုချင်း၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသော်လည်း သူသည် လိုက်မတိုက်တော့ပေ။ ထိုအစား ဓားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသော ရှောင်ထျန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... အစ်ကို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်လေး မြန်တာပဲ။"

"လုသခင်လေး... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲဗျာ။ ကျွန်တော်က သခင်လေးကို ဘာများ စော်ကားမိခဲ့လို့လဲ။"

မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ရှောင်ထျန်းက ထိတ်လန့်တကြား မေးလာခဲ့သည်။

လုချင်းက ဘာကြောင့် သူ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရသလဲဆိုတာ သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါချေ။

"အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို မစော်ကားပါဘူးဗျာ။ အခု အစ်ကို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီနဲ့သွေးကို ခံစားကြည့်ပါဦး၊ အရင်ကနဲ့ မတူတာ တစ်ခုခု ရှိနေလားလို့..."

လုချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီနဲ့သွေးလား"

ရှောင်ထျန်း ကြောင်အသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ စတင်အာရုံခံလိုက်သည်။

စောစောက အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းမှုတွင် ရှောင်ထျန်းသည် ရှိသမျှ အားအင်အားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့ပါ၏။ ယခုအခါ၌ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အားနည်းနေပြီး ခြေထောက်ကြွက်သားများမှာလည်း တင်းမာနေကာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေလေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူ၏ ချီနှင့်သွေးများသည် အထူးတလည် အားကောင်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူသည် ၎င်းတို့ကို စိတ်ကြိုက်ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အလွယ်တကူ စုစည်းကာ ချိတ်ဆက်နိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ထျန်း အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။

သူသည် ချီနှင့်သွေးကို ချိတ်ဆက်ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားပြီး သူတောင့်တခဲ့သော ချီနှင့်သွေးအဆင့်သို့ ခြေလှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

"လုသခင်လေးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"

ရှောင်ထျန်းသည် ကုန်းထပြီး လုချင်းကို ဦးညွှတ်ကာ ကန်တော့လိုက်တော့၏။

ချီနှင့်သွေးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန် နှစ်များစွာကြာအောင် သူ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်ကို သူသာလျှင် အသိဆုံးဖြစ်သည်။

အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူသည် ထိုအရေးပါသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းရန် အမြဲတမ်း မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

စောစောကတော့ သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးစေသော ဆေးလုံးကို သောက်ပြီးလျှင် ချက်ချင်း အဆင့်တက်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ဆေးအာနိသင်အများစု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း အဆင့်တက်ရန် အခွင့်အလမ်းကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လုချင်း၏ ဓားချက်က သူ့ကို ချီနှင့်သွေးအဆင့်သို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုချင်း၏ ဓားချက်တွင် ပါဝင်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်သည် သူ့ကို သတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အလားအလာကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ယခုတော့ သူ နားလည်သွားပြီပင်။

သို့မဟုတ်ပါက လုချင်း၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အင်အားပြနေစရာ မလိုပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဓားချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ရှောင်ထျန်းသည် လုချင်းအပေါ် ကျေးဇူးတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"တော်ပါပြီ... ဒီလိုလုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက ကြိုးစားသူကို ဆုချတာပါဗျာ။ အကယ်၍ အစ်ကိုသာ ခိုင်မာတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို မချထားခဲ့ရင်၊ ချီနဲ့သွေးအဆင့်နဲ့ ခြေတစ်လှမ်းအကွာလောက်ကို ရောက်မနေခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ဓားချက်က အစ်ကို့ကို အဆင့်တက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

လုချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ထျန်းက နောက်ထပ် သုံးကြိမ်လောက် ဦးညွှတ်ပြီးမှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုသခင်လေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါ။ သခင်လေးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားနဲ့ စေတနာကို တစ်သက်လုံး မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှောင်ထျန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လုချင်းက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်ကောင်က ပြဿနာရှာပြီး ငါ့ခြံစည်းရိုးကို ဖျက်ဆီးရဲတာလဲ။ ငါ့စိုက်ခင်းကို ဘယ်ကောင် နင်းသွားတာလဲကွ"

လုချင်း လန့်သွားသည်။ ပျက်စီးနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော အဘိုးကျန်း၏ ဒုတိယသားကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

စောစောက လုချင်း၏ ဓားချက်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ရှောင်ထျန်းသည် ခြံစည်းရိုးကို ဝင်တိုက်ကာ ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး စိုက်ခင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နင်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဥယျာဉ်ထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် ရှုပ်ပွနေတော့သည်။

ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်ကြောင့် နီရဲသွားရှာသည်။

"ဦးလေးကျန်း... ကျွန်တော်ပါဗျ။"

အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လုချင်းက လှမ်းပြောလိုက်ရသည်။

"အားချင်း... မင်းက စိုက်ခင်းကို ဒီလိုလုပ်လိုက်တာလား။"

ဒေါသထွက်နေသော ဦးလေးကျန်းသည် လုချင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အသွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေးကျန်း။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေက သိုင်းကျင့်ရင်း မတော်တဆ ဦးလေးရဲ့ စိုက်ခင်းကို ဖျက်ဆီးမိသွားတာပါ။ နောက်ကျရင် ကျွန်တော် ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်ဗျ။"

လုချင်းက တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူးကွာ၊ ရပါတယ်။ ငါက ဘယ်က ပြဿနာကောင်လဲလို့ ထင်နေတာ။ အားချင်း ဖြစ်နေမှတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်မှ ငါ့ဘာသာပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါဘူးကွာ။"

ဦးလေးကျန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ၏ဒေါသများလည်း ပြေပျောက်သွားတော့သည်။

သူသည် ရှောင်ထျန်းကိုလည်း မှတ်မိလိုက်သည်။

ရှောင်ထျန်းသည် ဈေးကြီးသို့ မကြာခဏ လာတတ်သဖြင့် ဈေး၌ ငြိမ်ဝပ်ပိပြားရေးကို တာဝန်ယူထားပြီး ဆရာမာ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်သော ရှောင်ထျန်းကို ဦးလေးကျန်း သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ထျန်း၏ ရွှံ့ပေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံကို မြင်ရပြီးနောက် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော လုချင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဤသည်မှာ သိုင်းလေ့ကျင့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်သတ် အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဦးလေးကျန်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရှောင်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီရဲလာသည်။ သူသည် အင်္ကျီထဲမှ အိတ်ငယ်လေးကို ထုတ်ကာ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ယူလိုက်ပြီး ဦးလေးကျန်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... ဦးလေးရဲ့ ခြံစည်းရိုးနဲ့ စိုက်ခင်းကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးမိသွားတယ်။ ဒါက လျော်ကြေးပါဗျ။"

ထို့နောက် သူသည် လုချင်းကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လုသခင်လေး... ကျွန်တော် ဈေးကြီးကို ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။ နောင်တစ်ချိန် သခင်လေး တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ပြောသာပြောပါ၊ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်ဗျ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး ရွာပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

တစ်ကျပ်တန်ဖိုးရှိသော ငွေဒင်္ဂါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဦးလေးကျန်းက အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ လူလေး... ငါ့ရဲ့စိုက်ခင်းနဲ့ ခြံစည်းရိုးက ဒီလောက်တန်ဖိုးမရှိပါဘူးကွ"

သို့သော် သူ အော်လေ ရှောင်ထျန်းက ပို၍မြန်မြန် လျှောက်လေဖြစ်ပြီး နောက်သို့ လှည့်တောင်မကြည့်တော့ပေ။

လုချင်းက ထိုအခြေအနေကို သဘောကျနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း... လက်ခံလိုက်ပါဗျာ။ ဒါက သူ့ရဲ့ လျော်ကြေးပဲလေ။"

မာကူး၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဈေးကြီးကို တာဝန်ယူထားရသော ရှောင်ထျန်းအဖို့ ငွေကြေး ပြတ်လပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ကျပ်ဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"အင်း... ဒီလောက်ကိစ္စ သေးသေးလေးအတွက် မလိုပါဘူးကွာ။ ခြံစည်းရိုးကို ပြင်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပြန်စိုက်လိုက်ရုံပါပဲ။ ငွေက ဒီလောက်အများကြီး မကုန်ပါဘူး။"

ဦးလေးကျန်းက များလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လုချင်းကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ ဦးလေးကျန်းနှင့် ခေတ္တ စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် လုချင်း၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားလေ၏။

ရှောင်ထျန်း ယူလာသော သတင်းမှာ အလွန် အရေးကြီးသည်။

ခရိုင်မြို့သည် ယခုအခါ ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်ပြီး အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင်များစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေကာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာရန် နီးစပ်နေပုံရသည်။

ခရိုင်မြို့သည် ကျိုးလီရွာနှင့် ဝေးကွာပြီး ထိုနေရာမှ ပဋိပက္ခများက သူတို့ကို သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်သော်လည်း သတိထားပြီးနေတာက မမှားနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးသာ ဖြုတ်ချခံလိုက်ရပြီး သိုင်းပညာရှင်များ ထင်ရာစိုင်းလာကြပါက မမျှော်လင့်ထားသော ဒုက္ခများကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ သတိလက်လွတ်နေ၍ မဖြစ်ပေ။

"ဝေ့မိသားစုက အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."

"ဝေ့မိသားစုရဲ့ မွေးရာပါနယ်ပယ် ဘိုးဘေးကြီး သေသွားပြီဆိုတာ တကယ်ပဲလား။"

လုချင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

မာကူး၏ စာအရ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အုပ်စုက ဝေ့မိသားစု၏ မွေးရာပါနယ်ပယ် ဘိုးဘေးကြီး သေဆုံးမှုကို လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤအချက်က ယုံကြည်စရာကောင်းပုံရသည်။

သို့သော် တစ်ခုခု လွဲနေသလို သူ ခံစားရသည်။

ပထမဦးစွာဖြင့် ဝေ့မိသားစု၏ မွေးရာပါနယ်ပယ် ဘိုးဘေးကြီးက မည်သို့ သေဆုံးခဲ့သနည်း။

အကယ်၍ အငြိုးအတေးကြောင့်ဆိုလျှင် လူသတ်သမားများက ဝေ့မိသားစုကို ဘာကြောင့် တိုက်ရိုက် မဖျက်ဆီးပစ်ကြသနည်း။

အကယ်၍ မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အုပ်စုက ထိုအကြောင်းကို မည်သို့ သိရှိသွားသနည်း။

ထို့အပြင် ခရိုင်မြို့မှ လူတိုင်းလိုလို မွေးရာပါနယ်ပယ် ဘိုးဘေးကြီး၏ သေဆုံးမှုကို သိရှိနေကြသည့် အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သူ့ဆရာ၏ သင်ကြားချက်များအရ မွေးရာပါနယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူများသည် တွေ့မြင်ရခဲသည်။

ယခုအခါ တစ်ဦးတစ်ယောက် သေဆုံးမှုက ဤမျှလောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

ဤရှုပ်ထွေးမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း လုချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဝေ့မိသားစုမှာ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အကွက်ချစီစဉ်မှုမျိုးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခု ရှိနေလို့များလား..."

"ဒါပေမဲ့ အဲ့အကွက်ချတဲ့သူက ဘာလို့ တိုက်ရိုက်ဝင်မလုလိုက်လဲ။ ကြောက်စရာတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် စမ်းသပ်နေတာလား။"

ဝေ့မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်သည် ခရိုင်မြို့ရှိ အိမ်တော်ဟောင်းတွင်သာ အမြဲနေလေ့ရှိကြောင်း၊ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို ညွှန်ပြနေသည်ဟု မာကူး ပြောဖူးသည်ကို လုချင်း ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ထင်ကြေး မှန်ကန်ပုံရသည်။

သို့သော် ဝေ့မိသားစုအနေဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါဦးမည်လောဟု သူ တွေးမိသည်။

ကံဆိုးစွာပင် အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် သူ့တွင် သတင်းအချက်အလက် နည်းပါးလွန်းနေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ... ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေရင်တောင် အခုချိန် ငါ ဝင်ပါနိုင်တဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။"

လုချင်း ခဏကြာအောင် စဉ်းစားသော်လည်း သဲလွန်စ ရှာမတွေ့သဖြင့် ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

သူသည် ချီနှင့်သွေးအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ခရိုင်မြို့ရှိ သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင် သူ့ကို ချေမှုန်းနိုင်သူများစွာ ရှိနေသည်။

အမှန်တရားကို သိလျှင်ပင် သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဒီကိစ္စနှင့် ဝေးဝေးနေပြီး ဝေ့မိသားစုအတွက် ဆုတောင်းပေးတာကပဲ ပိုကောင်းပါလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ကိုတော့ အသိပေးရမယ်။ မြို့ထဲက အခု အရမ်း အန္တရာယ်များနေပြီ၊ ဆရာ အဲ့ဒီကို မသွားသင့်တော့ဘူး။"

သူ့ဆရာသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းရန် တာစူနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြို့တွင်း ပဋိပက္ခတွင် မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများ ပါဝင်ပတ်သက်နေနိုင်သည်။

လုချင်းသည် သူ့ဆရာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်ကို မလိုလားပေ။

ဤသို့ တွေးတောရင်း သူသည် အိမ်ကို သော့ခတ်ကာ တစ်ဝက်စခန်းသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အနားသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ယန်၏ ရယ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရပါ၏။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ သူ့ဆရာ၊ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ စကားစမြည်ပြောရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ကိုကို"

ရှောင်ယန်က လုချင်းကို မြင်ပြီး လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အင်း..."

လုချင်းက လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လုချင်းကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားသော မျက်နှာထား ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"မင်း အဆင့်တက်သွားပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့... ခုလေးတင်ပါပဲ။"

ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သန့်စင်ရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်သော သူ့ဆရာ့ထံမှ သူ၏ သိုင်းပညာတိုးတက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ကြောင်း လုချင်း သိထားသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းက တကယ့်ကို..."

သမားတော်ကြီး အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။

သူ့တပည့်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အံ့မခန်းပင်။

သူ့တပည့် ဖြစ်လာပြီးနောက် အချိန်သိပ်မကြာသေးသော်လည်း လုချင်းသည် ချီနှင့်သွေးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသွားခဲ့ဖူးသော ခရီးစဉ်များတွင်ပင် ဤမျှ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

"ဒါက ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှု ကောင်းလို့ပါဗျာ။"

လုချင်းက အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း နှိမ့်ချလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မြှောက်မပြောပါနဲ့ကွာ။ ငါက မင်းကို အခြေခံ ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့် လက်သီးသိုင်းလောက်ပဲ သင်ပေးပြီး ဆေးလုံးနည်းနည်းလောက်ပဲ လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။"

"ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေသာ မရှိရင် ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာမှာတောင် မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။"

သမားတော်ကြီးက လက်မြှောက်အရှုံးပေးကာ ခေါင်းခါလိုက်တော့သည်။

သူ့တပည့်သည် ထူးချွန်သော်လည်း အလွန်အမင်း နှိမ့်ချလွန်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ဘယ်သောအခါမျှ မမြင်ပေ။

သူတစ်ပါးက မည်သို့ပင် ချီးကျူးပါစေ၊ လုချင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဟု မမြင်ဘဲ သူ၏ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုအပေါ်၌လည်း မာန်တက်ခြင်း မရှိပေ။

"ဆရာ... မာကူးရဲ့လူက စာတစ်စောင် လာပေးသွားတယ်။ ဆရာသိထားသင့်တဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတချို့ ပါလို့ပါဗျ။"

လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ... ဘာကိစ္စတွေများလဲ။"

သမားတော်ကြီးသည် လုချင်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို သတိထားမိပြီး သူပါ လေးနက်သွားတော့သည်။

သူ့တပည့်သည် မာကူးနှင့် အဆက်အသွယ်ရှိသည်ကို သူ သိသည်။ လုချင်း၏ အကူအညီ လိုအပ်သော ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေ၍လော။

"ကိစ္စအားလုံး ဒီစာထဲမှာ ပါပါတယ်ဗျ။ ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး ဆရာ။"

ထို့နောက် လုချင်းက ရှောင်ထျန်း ပေးလိုက်သော စာကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ သမားတော်ကြီးသည်လည်း စာကို ဖွင့်ဖောက်ကာ ဖတ်ရှုလိုက်တော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်လာလေ၏။

"ရက်အနည်းငယ်လေးအတွင်းမှာ ဒီလောက်အများကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး။"

စာဖတ်ပြီးနောက် သမားတော်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာ... မြို့ထဲမှာက ရှုပ်ထွေးပြီး ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။ အခုလောလောဆယ် ဆရာ အဲ့ဒီကို မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲဗျ။"

လုချင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

သူ့ဆရာသည် ဆေးပို့ရန် မြို့ထဲသို့ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိကြောင်း သူသိသော်လည်း လက်ရှိ ကမောက်ကမ အခြေအနေကြောင့် သူ့ဆရာကို မသွားစေချင်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း သွားဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ဒီလောက် ပြဿနာတွေ ရှိနေမှတော့ ရှောင်နေတာ အကောင်းဆုံးပေါ့။"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကြင်နာတတ်သော်လည်း ခေါင်းမာသူ မဟုတ်ပေ။

မြို့သည် ယမ်းအိုးတစ်လုံးအလားနှယ် ဖြစ်နေကြောင်းကို သိထားသဖြင့် သူလည်း အတင်းတိုးဝင်မည် မဟုတ်။

သူ့ဆရာ သဘောတူသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ လုချင်းလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

သူ့ဆရာ၏ ကြင်နာတတ်သော သဘောသဘာဝက အန္တရာယ်ထဲသို့ ဦးတည်သွားစေမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ဆရာသည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်ပုံရသည်။

"အားချင်း... မင်းလည်း ဂရုစိုက်နော်။ ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းက ပြန်လှုပ်ရှားလာတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်တုံ့ပြန်မှုကို မင်း ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။"

သမားတော်ကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ် ဆရာ။"

နောက်ရက်များတွင် လုချင်းသည် သူ၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လုပ်ကိုင်သော်လည်း အပြင်ထွက်သည့်အခါ ပို၍သတိထားလာလေသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူသည် ရှောင်ထျန်းထံမှ သတင်းရယူရန် ဈေးကြီးသို့ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ရှောင်ထျန်းမှတစ်ဆင့် မြို့၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ သူ များစွာ သိရှိခဲ့ရသည်။

သိုင်းပညာရှင်များ ပို၍စုဝေးရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ မြို့၏ အခြေအနေသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

မြို့ငယ်လေးသည် ဤမျှများပြားသော သိုင်းပညာရှင်များကို ပဋိပက္ခမဖြစ်ဘဲ လက်ခံထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လမ်းဘေးရန်ပွဲများမှာ အဖြစ်များလာပြီး သွေးမြေကျမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

အချို့သော သိုင်းပညာရှင်များသည် ဒေသခံ အင်အားစုများကို အပျော်သဘောဖြင့် သိမ်းပိုက်ကြပြီး ခုခံသူများကို သတ်ဖြတ်ကာ လိုက်နာသူများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကြသဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် အင်အားကြီးမားလာကြသည်။

ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းသည် စံပြဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ခေါင်းဆောင် ဝံပုလွေနက်သည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ရှိသူ အချို့အပါအဝင် အားကောင်းသော သိုင်းပညာရှင်များစွာကို သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းရန် မည်သို့ စည်းရုံးခဲ့သည်ကိုတော့ မသိရ။

ယခုအခါ ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းသည် မြို့၏ အဓိက အင်အားစုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လာပြီး အလွန်ပင် မာနထောင်လွှားနေလေသည်။

အတိုချုံးပြောရလျှင် မြို့သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး နေ့စဉ် သေဆုံးမှုများ ရှိနေလေ၏။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက သိုင်းပညာရှင်များအနေဖြင့် အရပ်သားများကို မနှောင့်ယှက်ရဟု အမိန့်ထုတ်ထားသဖြင့် လုံးဝ မင်းမဲ့စရိုက်ဆန်ဆန် ဖြစ်မသွားအောင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသို့ရှိနေသည့်တိုင် အရပ်သားများစွာသည် မငြိမ်မသက်မှုများ ငြိမ်းချမ်းသွားမှ ပြန်လာရန် စိတ်ကူးဖြင့် မြို့မှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ဤမျှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ဝေ့အိမ်တော်မှာ ထိပါးခြင်းမခံရဘဲ ကျန်ရှိနေသည်ကို လုချင်း အံ့သြမိလေသည်။

သောင်းကျန်းနေသော သိုင်းပညာရှင်များသည် ဝေ့အိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည့်အလား အပြန်အလှန် နားလည်မှု ရယူထားပုံရသည်။

ဤအချက်က လုချင်းအတွက် ပုံမှန်မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်စေခဲ့မိ၏။