အသည်းအသန် လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် အံ့အားသင့်ဖွယ် မြှားချက်

သခင်လေးဝေ့ ယုန်အသားစိမ်းကို မျိုချလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း မာကူးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ယုန်သားတစ်တုံးကို ယူလိုက်ပြီး စတင်စားလိုက်၏။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ သခင်လေးဝေ့သည် ယုန်သားတစ်တုံးကို မျိုချပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် မသတီသလို ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ထင်ထားသလောက် မျိုချရမခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက် စားနေလိုက်တော့၏။

နှစ်ဦးသားသည် ယုန်တစ်ကောင်လုံးကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အစိမ်းလိုက် စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် မာကူးသည် နေရာကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ဂူဝတွင် ထိုင်ကာ ဓားကိုကိုင်လျက် ဂူနံရံကိုမှီပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်လေ၏။ ထိုစဥ် သခင်လေးဝေ့ကတော့ သူ့မိခင်ကို သွားကြည့်ရာ အခြေအနေ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ သူသည် မာကူးနှင့် တိုင်ပင်ချင်သော်လည်း စောစောက မာကူး သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ထားသည့် မြင်ကွင်းကို သတိရကာ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာသာ ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ညဥ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မာကူး၏ အာရုံခံစားမှုများသည် ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် သခင်လေးဝေ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သူ သတိပြုမိပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားအိပ်တော့... မနက်ဖြန်စောစော သခင်မဝေ့အတွက် ဆေးသွားရှာရဦးမယ်။ အခု စိုးရိမ်နေလို့လည်း အလကားပဲ၊ ကောင်းကောင်း အနားယူပြီး အားမွေးထားတာက ပိုကောင်းတယ်။"

သခင်လေးဝေ့က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"မာကူး... ကျွန်တော့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပါ၊ မေမေ ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါ့မလား။"

မာကူးက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေပေ။ ခဏကြာမှ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ ငါက သမားတော်လည်း မဟုတ်သလို ဆေးပညာအကြောင်းကိုလည်း နည်းနည်းပါးပါးပဲသိတာ။ သခင်မကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်တယ်။ ငါ ရင်းနှီးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ကို ရှာပြီး တိုက်ကြည့်ရုံပဲ တတ်နိုင်မယ်။ အလုပ်ဖြစ် ၊ မဖြစ် ကြည့်ရတာပေါ့။ သခင်မကြီး ကျော်ဖြတ်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ကံတရားအပေါ်ပဲ မူတည်တယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မာကူးက ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကံဆိုးတာက ငါတို့တွေ အခု အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် သမားတော်ကြီးချန်ဆီကိုသာ ရောက်အောင်သွားနိုင်ရင် သခင်မကြီးရဲ့အသက်ကို သေချာပေါက် ကယ်နိုင်မှာ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သခင်လေးဝေ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဟုတ်တယ်... မေမေ့ကို သမားတော်ကြီးချန်ဆီ ခေါ်သွားလို့ ရတာပဲ"

ပြီးခဲ့သော တစ်ခေါက်က သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့စဉ်ကပင် သမားတော်ကြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်ကို သူ သတိရလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ့မိခင်ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားနိုင်လျှင် ဒဏ်ရာများ သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းသွားပေလိမ့်မည်။

မာကူးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ သခင်မကြီးကို အဲ့ဒီကို မခေါ်သွားချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြင်က အခြေအနေကို မင်းလည်း သိသားပဲ။ နေရာတိုင်းမှာ ငါတို့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်လေ။ ငါတို့ လုံးဝ အပြင်ထွက်လို့ မရဘူး။"

သခင်လေးဝေ့ ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အကယ်၍ သူတို့ အပြင်ထွက်နိုင်လျှင် ဤဂူထဲတွင် ပိတ်မိနေကြမည် မဟုတ်ပေ။

"ကဲ... အိပ်တော့။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဘာဖြစ်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။"

သခင်လေးဝေ့ စကားမပြောတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မာကူး ပြောလိုက်ပြီး အနားယူရန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ထိုညက သခင်လေးဝေ့ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူ မကြာခဏ နိုးလာပြီး သခင်မဝေ့ကို စစ်ဆေးကာ ရေတိုက်လိုက် လုပ်နေသဖြင့် ကောင်းကောင်း မနားလိုက်ရပေ။ မာကူးမှာလည်း ထိုအရာအားလုံးကို မြင်သော်ငြား ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် မာကူးသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ သွားရှာမည်ဖြစ်ကြောင်း သခင်လေးဝေ့ကို ပြောလိုက်သည်။ ရွှေအနာကျက်ဆေး၏ အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ သခင်မဝေ့၏ အခြေအနေမှာ ပိုဆိုးမလာသော်လည်း သတိမရသေးကြောင်း သူ သတိထားမိသည်။ သို့သော် ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပေါ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဤအတိုင်း ဆက်နေခြင်းမှာ မကောင်းလှပေ။ သူမသာ ဆက်လက် သတိမေ့မြောနေပါက ဘယ်တော့မှ ပြန်နိုးလာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

မာကူးသည် လက်နက်များကို သယ်ဆောင်လျက် တောင်တန်းများတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက် လျှောက်သွားပြီး ရင်းနှီးသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောင်ကျစမ်းချောင်းတစ်ခုဘေး၌ အသုံးပြု၍ရသော ဆေးပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ ခူးတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် သတိပေးချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရလေ၏။ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ မြှားတစ်စင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှပ်ထိသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားကာ မြှားမြီးလေးသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ခါကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မာကူး ရင်ထဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ မရှောင်တိမ်းခဲ့လျှင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြှားဖြင့် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြံ့ခိုင်သန်မာသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြှားအိတ်ကို လွယ်ကာ လေးကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတိုတစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။ မြှားကို ပစ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

"ဟ... မဆိုးပါလား။ မင်းက ငါ့မြှားကို ရှောင်နိုင်တယ်ပေါ့လေ။"

သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် သူ၏မြှား လွဲချော်သွားသည့်အတွက် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပုံ ရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာလဲ။"

မာကူးသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေပါနဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဝေ့မိသားစုရဲ့ သခင်မနဲ့ သခင်လေးကို မင်း ခေါ်သွားတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်း၊ ဒါဆို မင်းအသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးချင် ပေးမယ်။"

သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောနေမှန်း ငါ မသိဘူး။ ငါက တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်ဖို့လာတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။"

မာကူးက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့် ရောက်နေတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လား။ မင်း ငါ့ကို ငတုံးမှတ်နေသလား။"

သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်း ပါးစပ်ဟလာအောင် ငါ အရင်ဖမ်းမှ ရတော့မဲ့ပုံပဲ။"

သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် သူသည် မြှားအိတ်ထဲမှ မြှားသုံးစင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လေးကြိုးပေါ် တင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ မြှားသုံးစင်းသည် မာကူးထံသို့ ပြိုင်တူနီးပါး ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"ကြယ်သုံးပွင့်ပုလဲသီ"

တြိဂံပုံစံ ဖွဲ့စည်းထားသော မြှားသုံးစင်းသည် မာကူး၏ ပတ်လည်ရှိ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် နေရာမရှိ ဖြစ်သွားရတော့၏။ လန့်ဖျပ်သွားသော မာကူးသည် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်၏ လေးပစ်စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကျော်ကြားသော လေးပစ်နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လေးသမားသည် လေးပစ်ခြင်းအတတ်ကို အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ပြေးမှဖြစ်မယ်

မာကူးသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြှားတစ်စင်းကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ကျန်မြှားနှစ်စင်းကို ရှောင်ရှားရန် လှိမ့်လိုက်သည်။ လှိမ့်နေစဉ်မှာပင် သူသည် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်၏ မျက်နှာကို ချိန်ရွယ်ကာ လက်ပစ်မြားတစ်ချောင်းကို တိတ်တဆိတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဟမ်"

ရုတ်တရက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုက သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့၏။ သူသည် လေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ လက်ပစ်မြားကို ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ မာကူးသည် ပေပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ပစ်မြား ပစ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မာကူးသည် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သစ်ပင်များကို အကာအကွယ်ယူထားသဖြင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်အနေဖြင့် သူ့ကို ချိန်ရွယ်ရန် ခက်ခဲသွားစေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းသာ လွတ်သွားရင် ငါ့သိက္ခာ ဘယ်နားသွားထားရမလဲ။"

သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် လေးကို သိမ်းကာ မာကူးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ့အရှိန်မှာ မာကူးထက်တောင် ပိုမြန်နေလေ၏။

နောက်မှ လိုက်လာသော အသံများကို ကြားရသောအခါ မာကူး စိတ်ပျက်သွားသည်။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်၏ ကြယ်သုံးပွင့်ပုလဲသီ နည်းစနစ်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် ထိုလူငယ်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း မာကူး သိလိုက်သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မြှားသုံးစင်းကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နိုင်ရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းသည် မာကူး၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အနီးအနားတွင် ရန်သူများ တစ်ယောက်ထက်မက ရှိနေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ထွက်ပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထွက်ပြေးရန်ပင် မသေချာတော့ပေ။ နောက်မှ ခြေသံများ ပိုမိုနီးကပ်လာသဖြင့် မာကူးတစ်ယောက် စိုးရိမ်ပူပန်လာရတော့၏။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် လေးကြီးတစ်လက်နှင့် ဖြစ်သဖြင့် တောထဲတွင် နှေးကွေးလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူငယ်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အလွန် အဆင့်မြင့်သဖြင့် သူ့ကို မီလာနေပြီပင်။

ဤအခိုက်၌ မာကူးသည် ပိုမိုထူထပ်သော ခြုံပုတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဤသို့လုပ်ခြင်းက သူ့ကို နှေးကွေးသွားစေသော်လည်း လူငယ်အတွက် ပိုမိုဒုက္ခရောက်စေမည်ဟု သူ မျှော်လင့်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် နွယ်ပင်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကြားတွင် လေးက ငြိနေသဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ မာကူး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က ဒေါသထွက်လာတော့၏။

"မင်း လွတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ကြွက်စုတ်"

ထို့နောက်၌ သူသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော မြှားနက်တစ်စင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး လေးကို ဆွဲကာ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ မာကူးသည် သတိမထားမိသော်လည်း ရုတ်တရက် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ငုပ်လိုက်လေ၏။ မြှားနက်သည် လေကို ခွင်းလျက် သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကိုပင် ဖောက်ထွင်းကာ မာကူး၏ ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ထိမှန်သွားပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော အပေါက်ကြီးအဖြစ် ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

မာကူးခင်ဗျာ ကြောက်လန့်သွားရ၏။ ဤမျှ အားကောင်းသော လေးပစ်စွမ်းရည်သည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဆီမှ လာနိုင်သလော။ ဝေ့မိသားစုသည် မည်ကဲ့သို့သော ရန်သူများကို ရန်စမိခဲ့သနည်း။

မာကူးတစ်ယောက် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားသည်။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်၏ မြှားသည် ပုံမှန်ပစ်ခတ်မှုလော သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ဖြင့် ပစ်ခတ်မှုလောဟူသည်မှာ မသေချာသော်လည်း မာကူးအတွက် သတင်းဆိုးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ဆက်ပြေးနေခဲ့ပါ၏။ သူ၏ သွေးထွက်နေသော ကျောပြင်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှပ်ထိရုံသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

ဒဏ်ရာက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မဟန့်တားနိုင်သဖြင့် မာကူး ခုန်တက်ပြီး ဆက်လက် ထွက်ပြေးလိုက်၏။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်မှာတော့ အားပြင်းသော မြှားကို ပစ်ခတ်ပြီးနောက် အားနည်းသွားသော်လည်း မာကူး အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို သတ်ရန် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ကြွက်စုတ်... မင်း မလွတ်စေရဘူး"

လူငယ်၏ အော်သံသည် တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ မာကူးသည် ဈေးကြီးမှ အပြန် သူ့အဖွဲ့သို့ တန်းမပြန်ခဲ့မိသည့်အတွက် နောင်တရမိပြီး သူ့ကံကြမ္မာကိုသာ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ရှေ့မှ ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မာကူး၏ မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။ အကယ်၍ မြစ်တစ်စင်း ရှိပါက သူ အသက်ရှင်နိုင်မည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်က သူ့ကို ခွန်အားသစ်များ ပေးစွမ်းလိုက်လေ၏။ သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် မာကူး၏ အကြံကို သိရှိသွားပြီးနောက်၌ အားပြန်မွေးကာ နောက်ထပ် မြှားတစ်စင်းကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မာကူး ခုန်လိုက်သော်လည်း မြှားသည် သူ၏ ပခုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး သူသည် ကျောက်တုံးများကြားသို့ လဲကျသွားတော့လေ၏။

"ဒါ ရေတံခွန်ရှိတဲ့ တောင်ကြားကြီးလား။"

မာကူး နာကျင်နေသည့်ကြားမှ သူ ရောက်နေသည်မှာ မြစ်မဟုတ်ဘဲ ရေတံခွန်ရှိသော တောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစဥ် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်သည် လှောင်ပြောင်လျက် အနားသို့ ရောက်လာ၏။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်း မပြေးနိုင်တော့ပါဘူး။"

မာကူး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခု လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"မာကူးလား"

အံ့သြနေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။