သေမင်းတမန်ချီနည်းစနစ်နှင့် ဆရာ့၏ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း

သေမင်းတမန်ချီနည်းစနစ်။

ဒါကတော့ လူရေခွံစာလိပ်ပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် ဖြစ်လေသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းသည် ဂမ္ဘီရပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤပညာရပ်၏ ကျင့်ကြံပုံနည်းလမ်းမှာ အတော်လေး ထူးခြားလေသည်။

၎င်းတွင် မိမိကိုယ်ကို သေလုမျောပါး ငြိမ်သက်နေသော အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် စိတ်ကူးပုံဖော်ရသည့် ထူးဆန်းသော အာရုံပြုခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ပါဝင်သည်။

ထိုအခြေအနေမှတစ်ဆင့် သက်ရှိမှန်သမျှကို ချေမှုန်းနိုင်သော သေမင်းတမန် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို နားလည်သဘောပေါက်လာရမည် ဖြစ်သည်။

ပညာရပ်ပါ ဖော်ပြချက်အရဆိုလျှင် ဤသေမင်းတမန် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး မည်သည့်သက်ရှိ၏ အသက်စွမ်းအားကိုမဆို ပြင်းထန်စွာ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်၏။

နားထောင်ရသည်မှာ ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ဤပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံရန်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။

အထူးသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သေခြင်းတရားကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ခြင်းမျိုးဖြင့် ပုံဖော်ရာတွင် အနည်းငယ် အမှားပါသွားသည်နှင့် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး ပြန်လည်နိုးထလာရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သူတစ်ပါးကို သတ်လိုလျှင် မိမိကိုယ်ကို အရင် သတ်ရမည်။

ဤသည်မှာ ဤပညာရပ်၏ ယုတ်မာသော အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤပညာရပ်၏ ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို နားလည်ပြီးနောက် လုချင်းသည် သူ၏ ယခင် ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လူရေခွံစာလိပ်ပေါ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နည်းစနစ်သည် အမှန်ပင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး ဖြောင့်မတ်သောလမ်းစဉ် မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားကို အစွန်းရောက် ရှာဖွေသော ဂမ္ဘီရပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤပညာရပ်သည် သူ၏ လေးမျက်နှာဓားသိုင်းနှင့်လည်း ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်ညီနေပြန်သည်။

လေးမျက်နှာဓားသိုင်းသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အဓိကထားသည်။

အရပ်မျက်နှာအားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။

သေမင်းတမန်ချီနည်းစနစ်သည် အသန့်စင်ဆုံးသော သေမင်းတမန် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်သည်။

အကယ်၍ လုချင်းသာ ဤနည်းစနစ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ ဓားသိုင်းစွမ်းရည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ သေမင်းတမန်ချီနည်းစနစ်က အရမ်းကို မြင့်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် ခန္ဓာကိုယ်က သေမင်းတမန် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ပညာရပ်ထဲက ဖော်ပြချက်အရဆိုရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်မှပဲ စတင်ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားနိုင်မယ်တဲ့။ ခု ငါက အဲ့ဒီအဆင့်နဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။"

သေမင်းတမန်ချီနည်းစနစ်၏ နက်နဲမှုများကို နားလည်ပြီးနောက် လုချင်းသည် ၎င်းကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

သူသည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် အောင်မြင်မှုအသေးစားအဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးပေ။ ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီ ပါဝင်လျှင်တောင်မှ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်ယူရဦးမည်ပင်။

လောလောဆယ်တွင် သူသည် ဤပညာရပ်ကို မကျင့်ကြံနိုင်သေးပေ။

ပညာရပ်၏ အမွေအနှစ်မှတစ်ဆင့် ယခင်က လူရေခွံစာလိပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ ဘာကြောင့် အဖြေမဖော်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည်း လုချင်း နားလည်သွားသည်။

တကယ်တော့ ပညာရပ်ကို လူရေခွံစာလိပ်ပေါ်တွင် အထူးမှင်တစ်မျိုးဖြင့် ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးဖော်စပ်ထားသော ဆေးရည်ဖြင့် ဆေးကြောမှသာလျှင် အကြောင်းအရာများ ပေါ်လာမည်ပင်။

ဝမ်ချင်းရှန်သည် ဤအချက်ကို မသိသောကြောင့် စာလိပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အဖြေမဖော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အရာအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံး နှစ်ပုလင်းမှလွဲ၍ လုချင်းသည် ကျန်ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မိုးလင်းခါနီးနေပြီဖြစ်ရာ သူ အိပ်ရာ ပြန်မဝင်တော့ပေ။ သူ၏ လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့်ဆိုလျှင် ရက်အနည်းငယ် ညအနည်းငယ်လောက်အထိ မအိပ်ဘဲနေလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

စဉ်းစားပြီးနောက် လုချင်းသည် စောစောက သူ ခွာထားသော ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးကို ယူလိုက်ပြီး ပျားဖယောင်းကို ဖယ်ရှားကာ မျိုချလိုက်သည်။

ဆေးလုံး ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်သော ဆေးအာနိသင်တစ်ခု ဝမ်းဗိုက်မှ မြင့်တက်လာသည်ကို လုချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လုချင်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေပေ။ သူသည် ခြံဝင်းထဲသို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် အမှောင်ထဲတွင် ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းကို လေ့ကျင့်လိုက်ကာ ဆေးအာနိသင်ကို သန့်စင်လိုက်သည်။

သူ လေ့ကျင့်နေစဉ်တွင် ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံး၏ ဆေးအာနိသင်သည် လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားပြီး စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်၌ သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများ တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးပင် ခံစားနေရသည်။

ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ ဆေးလုံးပီသပေသည်။ ၎င်း၏ အာနိသင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှပေ၏။

လုချင်းမှာ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်ရင်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ လေ့ကျင့်ရင်း မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အရုဏ်ဦး၏ရောင်ခြည်သန်းလာချိန်၌ သူသည် ဆေးအာနိသင် အားလုံးကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို အာရုံခံမိသောအခါ လုချင်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားသည်။

ဤကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးကို သန့်စင်ပြီးနောက် သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍သန်မာလာခဲ့ပြီပင်။

ဤနှုန်းထားအတိုင်းဆိုလျှင် သူသည် အများဆုံး ၁၀ ရက်အတွင်း ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်၏ အောင်မြင်မှုအသေးစား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူ ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လဝက်အတွင်း သူသည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ခြင်းမှ အောင်မြင်မှုအသေးစား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လုချင်းကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ် အံ့သြနေမိ၏။

ယခုအချိန်တွင်မှ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်သည် သူ့အတွက် မည်မျှ အရေးပါကြောင်း သူ နားလည်သွားတော့သည်။

မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူ၏ ပါရမီသည် ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေပါ၏။

ဤတိုးတက်မှုကြောင့်ပင် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းမှာ နှေးကွေးသွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤအရာက ကောင်းသောကိစ္စ ဖြစ်သဖြင့် လုချင်း စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေသည်။

လုချင်းတစ်ယောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာခြင်းအတွက် ပျော်ရွှင်နေချိန်တွင် ခရိုင်မြို့ရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲ၌ သိုင်းပညာရှင်တစ်စုကတော့ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြရှာသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင်တော့ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အတော်လေးပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှပါ၏။

အကယ်၍ လုချင်းသာ ဒီနေရာတွင် ရှိနေပါက သူနှင့် ရှောင်လီ သတ်ခဲ့သော ထုန်ချန်းလန်နှင့် ဝမ်ချင်းရှန်တို့၏ အလောင်းများ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

"ဆရာတူညီလေး... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဆရာတူ ညီလေး ၃ နဲ့ ဆရာတူညီလေး ၇ တို့က ဘာလို့ တောင်ပေါ်မှာ သေသွားရတာလဲ။"

ထိုအချိန်တွင် တောင်ဝက်ဝံကဲ့သို့ ဗလတောင့်တင်းသော လူတစ်ဦးက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး ဆရာတူအစ်ကိုကြီး။"

တောင်ကြားထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

" ဆရာတူ ညီလေး ၃ နဲ့ ဆရာတူညီလေး ၇တို့က ကျွန်တော်နဲ့ လမ်းခွဲပြီး သွားကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ကိုရောက်သွားတဲ့အချိန်ကျ ရန်သူ့အရိပ်အယောင်ကိုတော့ မတွေ့ရပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတာပါ။"

"ဆရာတူ ညီလေး ၇က ခေါင်းဖြတ် အသတ်ခံထားရပြီး ဆရာတူ ညီလေး ၃က နှလုံး အထုတ်ခံရပြီး ဆုံးသွားတာပါ။ ဒီနည်းလမ်းနှစ်ခုက လုံးဝ မတူဘူးဖြစ်နေတယ်၊ ဒါက တစ်ယောက်တည်း လက်ချက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ သူတို့ ဝိုင်းတိုက်ခံလိုက်ရတာများလား။"

အလောင်းများကို စစ်ဆေးပြီးသော လူကောင်ကြီးက ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တောင်ကြားကို စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ ဆရာတူ ညီလေး ၃ တို့အပြင် အခြားလူနှစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေ အမှန်တကယ် ရှိနေပါတယ်ဗျ။"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ဆရာတူ ညီလေး ၃ နဲ့ ဆရာတူညီလေး ၇တို့က မင်းနဲ့ လမ်းခွဲပြီး ထွက်သွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ အဲ့ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်း သူတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ တိုက်ခိုက်သူက ဆရာတူ ညီလေး ၃ထက်တောင် အများကြီး ပိုသန်မာလို့ပဲ နေမှာ။"

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်လို့ တောင်ပေါ်မှာ ဆက်မနေရဲတော့တာ။ အဲ့တာကြောင့် လူတိုင်းကို ခေါ်ပြီး အရင် ပြန်လာခဲ့လိုက်တာပါဗျ။"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က သဘောတူလိုက်သည်။

လူကောင်ကြီးလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဆုတ်လာသည့်အတွက် လူငယ်ကို အပြစ်မတင်ပေ။

ဆရာတူ ညီလေး ၃တောင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာတူ ညီလေး ၂နှင့် အခြားသူများ တောထဲတွင် ဆက်နေနေရင်းလည်း အကျိုးမရှိပေ။

သူတို့သာ မထွက်ခွာခဲ့လျှင် သူတို့သည်လည်း ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်သူက ဘယ်သူလဲ။

ဆရာတူ ညီလေး ၃ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သူသည် သူနှင့် ခွန်အားချင်း မတိမ်းမယိမ်း ရှိနေရပေမည်။

သို့ပေမဲ့ ဝေ့အိမ်တော်တွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်တစ်ယောက်တည်း၌သာ ထိုကဲ့သို့ အင်အားရှိပါ၏။

သို့သော် ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် သူ၏ ဘိုးဘွားပိုင်အိမ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း မရှိပါက ဝေ့အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာမည် မဟုတ်ပေ။

ဝေ့မိသားစုက ပြင်ပအကူအညီ ငှားရမ်းလိုက်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် အခြား အင်အားစုတစ်ခုက ဝေစုလာခွဲရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းလော။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လူကောင်ကြီး၏ စိတ်နှလုံးလေးလံသွားတော့သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့ သတိထားရပေမည်။

သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ထားသော အခြေအနေကို သူတစ်ပါးက အခွင့်ကောင်း ယူသွားပြီး သူတို့ကို ရယ်စရာ ဖြစ်သွားစေမည့် အဖြစ်မျိုး မရောက်လိုပေ။

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီး... ဆရာက မြို့ထဲမှာ မရှိဘူးလား။"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာက ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို သွားကြိုဖို့ မြို့ပြင်ထွက်သွားတယ်။"

"ဘယ်သူမို့လို့ ဆရာကိုယ်တိုင် သွားကြိုရလောက်အောင် အရေးကြီးနေတာလဲ။"

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် မေးလိုက်သည်။

လူကောင်ကြီးက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း သိစရာမလိုတဲ့ ကိစ္စတွေကို မမေးသင့်ဘူး။ ဆရာ့ကိစ္စတွေက မင်း စပ်စုရမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာ ပြန်လာတဲ့အခါကျ ဆရာတူ ညီလေး ၃ရဲ့ သေဆုံးမှုအကြောင်း ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ မင်း စဉ်းစားထားသင့်တယ်။"

ထိုအခိုက်၌ လူငယ်ခင်ဗျာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ထပ်မမေးရဲတော့ပေ။

ဆရာ့တပည့်များအကြားတွင် သူသည် ဒုတိယမြောက်အဆင့် ဖြစ်သော်လည်း ဆရာ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူ့အဆင့်အတန်းသည် ဆရာတူအစ်ကိုကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ နိမ့်ကျကြောင်း သူ သိထားသည်။

ဆရာ့မွေးစားသား ဖြစ်သော ဆရာတူ ညီလေး ၃ကိုပင် သူ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက အရာအားလုံးကို သိသော်လည်း သူကတော့ ဘာမှ မသိရပေ။

ယခု ဝေ့မိသားစုကို ရတနာအတွက် ဖိအားပေးနေသည့် ကိစ္စတွင်လည်း ထိုရတနာက ဘာလဲဆိုတာ သူ မသိရပေ။

ဆရာတူအစ်ကိုကြီးကတော့ ကောင်းကောင်း သိပုံရသည်။

မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာပြီး နေထွက်လာချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

၎င်းကတော့ လင်းတကဲ့သို့ ပိန်လှီပြီး ရက်စက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ရှောင်အာ့... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ရှောင်စန်းက ဘယ်လို သေသွားတာလဲ။"

အက်ကွဲနေသော အသံကြီးက လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့လည်း ထိုအရိပ်ကို သတိထားမိလိုက်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက် လူတိုင်း အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "ဆရာ"

ဤသူသည် သူတို့၏ ဆရာ ဝမ်ချန်းယီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချန်းယီသည် သူတို့၏ နှုတ်ဆက်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ၏ရက်စက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ မင်းကို မေးနေတယ်လေ... ရှောင်စန်းက ဘယ်လို သေသွားတာလဲလို့။"

ဆရာ့အကြည့်အောက်တွင် လူငယ်လေးခင်ဗျာ ချွေးစေးများပင် ပြန်လာသည်။

"ဆရာ... ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက ဒီလိုပါဗျ..."

လူငယ်သည် ဆရာတူအစ်ကိုကြီးကို ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ချန်းယီသည် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ထိုထဲမှတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်း ပြောစမ်း... အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား။"

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ် ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ အမှန်ပါပဲဗျ။"

တပည့်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က တောင်ပေါ်တက်သွားတယ်၊ ဝေ့ရှင်းဟယ်ရဲ့ သားနဲ့ မိန်းမကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ရှောင်စန်းနဲ့ ရှောင်ချီတို့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်ပေါ့"

လူငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။"

ဝမ်ချန်းယီသည် သူ၏ ဒုတိယတပည့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆရာ့အကြည့် လွှဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရမှ လူငယ်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အရုပ်ကြိုးပျက်လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ"

ဝမ်ချန်းယီမှာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝမ်ချင်းရှန်နှင့် အခြားတစ်ယောက်၏ အလောင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်များ လှန်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများလည်း ပေါ်လာတော့သည်။

အလောင်းများကို စစ်ဆေးရင်း သူ့မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားချေသည်။

"ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်း ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့တပည့်တွေကို သတ်ရဲတဲ့အတွက် ငါ ဝမ်ချန်းယီ မင်းကို မှတ်ထားလိုက်မယ်။"

ဆရာ့၏ အေးစက်သော စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ပို၍ပင်ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြသည့်အပြင် သူ့ဒေါသကိုလည်း မဆွရဲကြပေ။

လူကောင်ကြီးပင်လျှင် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေ၏။

ခဏအကြာတွင် ဆရာ့စိတ် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရမှ လူကောင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဆရာတူ ညီလေး ၃ရဲ့ အလောင်းကို အရင် စီစဉ်သင့်ပါတယ်။ သူ့ကို သတ်သွားတဲ့သူက အတော်လေး စွမ်းတယ်။ တခြား အင်အားစုတစ်ခု ဝင်ပါလာတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ အဲ့လိုသာဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ် ပြောင်းလဲဖို့ လိုကောင်းလိုပါလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ချန်းယီ၏ အေးစက်မှု အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး တပည့်ဖြစ်သူ၏ စကားကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

ခဏကြာမှ သူ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။ ရှောင်အာ့... မင်းက ရှောင်စန်းရဲ့ အလောင်းကိစ္စကို တာဝန်ယူလိုက်။"

ဆရာတူအစ်ကိုကြီးနှင့် ဆရာတို့ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ လူငယ်မှာလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

သူ အပြစ်ပေးခံရမည့်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခြင်းပင်။

တစ်လျှောက်လုံး ဆရာ သူ့အား အပြစ်ပေးမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိသည်။

သို့သော် စိတ်သက်သာရာရပြီးနောက် မနာလိုစိတ်များ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြန်၏။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်လည်း ဆရာသည် ဆရာတူအစ်ကိုကြီးနှင့်သာ ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြန်သည်။

သူသည် အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်သော်လည်း ပြင်ပလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမြဲ ခံစားရပြီး အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စများကိုသာ လုပ်ဆောင်နေရကာ ဆရာ၏ ယုံကြည်မှုကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မရရှိခဲ့ပေ။

မနာလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်လျက် လူငယ်သည် ဝမ်ချင်းရှန်၏ အလောင်းကို စီမံရန် စတင်ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။

အိမ်ထဲတွင် လူကောင်ကြီးက ဝမ်ချန်းယီကို မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဧည့်သည်ကို ကြိုခဲ့ပြီးပြီလားဗျ။"

"အေး... ကြိုခဲ့ပြီးပြီ။ ဝေ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် မင်းကို ကူညီဖို့ ငါ့မိတ်ဆွေရဲ့ အင်အားကို သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ငါတို့တွေ အစီအစဉ်ကို လုပ်ဖို့ ခဏလောက် စောင့်ရဦးမယ့်ပုံပဲ။"

ဝမ်ချန်းယီ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့တပည့်များ သေဆုံးမှုက အခြား အင်အားစုတစ်ခု ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း သံသယဖြစ်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲ။

သူ့ကို ရန်စရဲသူ မည်သူမဆို အခြား မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိရမည်။

ထျန်းချန်းဂိုဏ်းထဲရှိ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နိုင်မလား။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရဲသူ မည်သူမဆို သူ့အမျက်ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။ မွေးရာပါနယ်ပယ်မှ ဖြစ်လျှင်ပင် အသတ်ခံရမည်။

ဝေ့မိသားစု၏ ရတနာကို တွေးမိပြီး ဝမ်ချန်းယီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ပို၍ပင် ခိုင်မာသွားတော့သည်။

ထိုရတနာသည် သူ၏ သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းအတွက် အလွန် အရေးကြီးသဖြင့် မရရအောင် ယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်ပင် လိုအပ်ပါက စည်းမျဉ်းများကို ဖောက်ဖျက်ပြီး ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ရှုံး... ရှောင်စန်းကို ဘယ်သူသတ်လဲ စုံစမ်းလိုက်။ ကျားပါးစပ်က အမဲသားကို ဘယ်သူ နှိုက်ရဲသလဲ ဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ"

...

ထုန်ချန်းလန်နှင့် ဝမ်ချင်းရှန်တို့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက ထျန်းချန်းဂိုဏ်းအတွင်း ခန့်မှန်းချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း လုချင်း မသိပေ။

သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် သူသည် ဝေ့မိသားစုကို နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင်တော့ သူ၏ ဘဝသည် ငြိမ်းချမ်းမှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရန် ဈေးကြီးသို့ပင် သူ မသွားတော့ပေ။

သူ့နေ့ရက်များကို ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် ဆရာ့ထံမှ ဆေးပညာ သင်ယူခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူ၏ဘဝလေးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသာယာနေလေသည်။

နေ့စဉ် လေ့ကျင့်မှုနှင့် တစ်နေ့လျှင် ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံး တစ်လုံး သောက်သုံးခြင်းဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်။

မကြာမီ သူသည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်၏ အောင်မြင်မှုအသေးစား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

တစ်မနက်တွင် လုချင်းသည် အဆင့်တက်ရန် အာရုံစိုက်နိုင်ဖို့အတွက် နှစ်ရက်ခွင့်ယူရန် ဆရာ့ထံ သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ သူ့ဆရာ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ နှုတ်ဆက်တော့မည့်အချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ဆရာ၏ အရှိန်အဝါတွင် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုနှင့် တစ်သားတည်း ကျနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သမားတော်ကြီးက လုချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်သည် အလွန် ကြည်လင်နေပြီး လုချင်း၏ အတွင်းသဏ္ဍာန်ကိုပါ ထွင်းဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လုချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုစဉ္ သူ့မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာတော့၏။

"ဆရာ... အဆင့်တက်သွားပြီလားဗျ။"

"အင်း..."

သမားတော်ကြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအခိုက်၌ လုချင်းမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။