နောက်တစ်နေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ပြောင်းလဲမှုများ၊ နှင့် တပည့်ခံယူခြင်း

"ညီလေးလုချင်း၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား။"

လုချင်းတစ်ယောက် ဈေးကြီးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မာကူးက ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ ယခင်က တင်းမာနေသော နှလုံးသားကို နောက်ဆုံးတွင်တော့ လျှော့ချလိုက်နိုင်ပြီပင်။

လုချင်း ထွက်သွားသည်မှာ နာရီဝက်ကျော်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မာကူး မစိုးရိမ်ဘူးဟု ပြောလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။ ယခု လုချင်းတစ်ယောက် ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သူလည်း စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သခင်မဝေ့တို့ကော ဘယ်လိုနေလဲ။"

"သူတို့ အဆင်ပြေပါတယ်။ နည်းနည်း လန့်သွားတာကလွဲလို့ပေါ့။ ညီလေးလုချင်း၊ ဟို အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနဲ့ လူငယ်ကကော..." မာကူးက မေးလိုက်သည်။

"ရှင်းပြီးသွားပြီ။" လုချင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်၌ မာကူးမှာ တုန်လှုပ်သွား၏။ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း လုချင်း၏ အတည်ပြုပြောကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းနေဆဲပင်။ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်သည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့အပါအဝင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးသည် လုချင်းလက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ပြီပင်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါ၏ အကူအညီလည်း ပါဝင်သော်လည်း ယင်းသတ္တဝါသည် လုချင်း၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားသဖြင့် လုချင်း၏ အင်အားကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရပေ။

"ဒါနဲ့ ဆရာမာ၊ ဒီနေရာက စိတ်မချရတော့ဘူး။ သခင်မဝေ့တို့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ လိုတယ်။" လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းသည် သူတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။ ခရိုင်မြို့မှ သူတို့ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိသွားသည်နှင့် စုံစမ်းရန် လူလွှတ်လိုက်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းက ဈေးကြီးဆီသို့ ဦးတည်လာစေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘယ်နေရာကို ရွှေ့ပေးရမှာလဲ။" မာကူးက စိတ်ပျက်လက်ပျက် မေးလိုက်သည်။ သခင်မဝေ့တို့ကို အိမ်ထဲတွင် ဝှက်ထားခြင်းမှာ ဘေးကင်းမှု မရှိတော့ကြောင်း သူ သိသော်လည်း အခြား မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်သွားရမည်ကိုလည်း သူ မသိပေ။

လုချင်းလည်း စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ သခင်မဝေ့နှင့် သားဖြစ်သူမှာ ပူလောင်နေသော အာလူးများကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ကို မည်သည့်နေရာတွင် ဝှက်ထားသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ချန်းယီကဲ့သို့သော မွေးရာပါနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများကို မကြောက်သောသူများ မဟုတ်လျှင် လက်ခံထားသူများအတွက် ကပ်ဘေး ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်ပေသည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို တောင်ပေါ်မှာ ဝှက်ထားမှ ရမယ်ထင်တယ်။"

ကျယ်ပြောသော တောင်တန်းများသည် ပုန်းခိုရန် လွယ်ကူစေသည်။ သခင်မဝေ့မှာ ဒဏ်ရာများ သက်သာလာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့ ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး တောင်ပေါ်တွင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပုန်းခိုနေနိုင်ပေ၏။

"ဒါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။" မာကူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အထဲဝင်ပြီး သခင်မဝေ့ရဲ့ သဘောထားကို မေးကြည့်ရအောင်။"

ထို့နောက်၌ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

"သခင်လေးလု"

သခင်မဝေ့နှင့် သားဖြစ်သူမှာ လုချင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ လုချင်း ရန်သူနောက် လိုက်သွားသည်ဟု မာကူး ပြောကတည်းက သူတို့ စိုးရိမ်နေခဲ့ကြတာပင်။ ယခုတွင်တော့ သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြတော့၏။

"သခင်မ၊ သခင်လေး..." လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "လူယုတ်မာတွေကို လောလောဆယ်တော့ ကိစ္စရှင်းလိုက်ပါပြီဗျ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မတို့ ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ကတော့ စိတ်မချရတော့ဘူး..."

ထို့နောက် လုချင်းက သူတို့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းမည့် အစီအစဉ်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ သခင်မဝေ့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၌ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏ တည်နေရာ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သဖြင့် ဆက်နေခြင်းမှာ ဘေးကင်းမည်မဟုတ်သလို အနီးအနားရှိ လူများကိုလည်း ကပ်ဘေး ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

သခင်မဝေ့၏ သဘောတူညီချက်ရသည်နှင့် ကျန်တာများမှာ လွယ်ကူသွားလေသည်။ သူတို့သည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးလိုက်ကြပြီး လုချင်းနှင့် မာကူးတို့က သယ်ဆောင်ကာ သခင်မဝေ့ သားအမိနှင့်အတူ လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

မထွက်ခွာမီ မာကူးသည် ရှောင်ထျန်းနှင့် အခြားသူများအား ယ ဈေးကြီးကို ပိတ်သိမ်းပြီး ပုန်းခိုစရာနေရာများ ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် လုချင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဈေးကြီး၏ အနောက်ဘက် တောင်တန်းများထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လုချင်းက ပစ္စည်းထုပ်ကို သခင်လေးဝေ့အား ပေးလိုက်ပြီးနောက် သခင်မဝေ့ကို ကျောပိုးကာ တောင်တန်းများ၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အနည်းငယ် ရှာဖွေပြီးနောက် လုချင်းသည် ၁၀ မီတာကျော် မြင့်မားသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် ယာယီ ခိုလှုံဖို့နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့၏။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် လုချင်းသည် ဂူဝတွင် ဆေးမှုန့်တစ်ထုပ်ကို ဖြူးလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ လောလောဆယ်တော့ သည်းခံပြီး နေပေးပါဦး။ ဒီဆေးမှုန့်က အင်းဆက်တွေနဲ့ သားရဲတွေကို မောင်းထုတ်ပေးနိုင်လို့ ဒါရှိနေရင် သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ အင်းဆက်တွေ ဝင်မလာရဲပါဘူးဗျ။"

အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက်၌ လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အားမနာပါနဲ့ရှင်။" သခင်မဝေ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အခြေအနေအရ နေစရာနေရာတစ်ခု ရှိတာကတင် တော်တော်လေး စိတ်သက်သာရာ ရနေပါပြီ။"

"ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းတွေ ပုံမှန် လာပို့ပေးပါ့မယ်ဗျ။ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ပြောပါ။"

သခင်မဝေ့နှင့် သားဖြစ်သူကို နေရာချပေးပြီးနောက် လုချင်းသည် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။ သူသည် တောင်ကြားထဲတွင် နေမည် မဟုတ်သော်လည်း မာကူးကမူ တောထဲတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ရန် အတွေ့အကြုံမရှိသော သခင်မဝေ့တို့ကို ကူညီရန် အတူတူနေရစ်ခဲ့သည်။

"ညီလေးလုချင်း၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ။" မာကူးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ဗျ။" လုချင်းကလည်း မငြင်းခဲ့ပေ။

သူတို့ ဂူဝသို့ ရောက်လာကြပြီး တောင်ကြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။ ဂူဝတွင် နွယ်ပင်ဟောင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပျော့ပျောင်းသည့် လှေကားတစ်ခု ရှိသော်လည်း သူတို့အတွက်တေ့ယာ့ မလိုအပ်ပေ။

"ဆရာမာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အားပါပြီး ဖျတ်လတ်နေတာပဲ​နော်။ ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ ထင်တယ်။" လုချင်းက မာကူးကို အကဲခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟိုသားရေချပ်ဝတ်ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်နဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးကတည်းက ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်အကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလို့လေ။" မာကူးက ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် သားရေချပ်ဝတ်နှင့် လူငယ်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး ထွက်ပြေးရန် သူ၏ အင်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီးနောက် သူ၏ အလားအလာများ ပွင့်လာကာ ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်ကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ပခုံးဒဏ်ရာကြောင့် ထိုအဆင့်သို့ အပြည့်အဝ မဝင်ရောက်နိုင်သေးပေ။

"ဒါ သတင်းကောင်းပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ပေးစရာ သိပ်မရှိပေမဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒီဆေးလုံးကို ယူထားလိုက်ပါ။" လုချင်းက အဖြူရောင် ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မာကူးထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

မာကူးက ၎င်းကို ကိုးရိုးကားရား ဖမ်းယူလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ညီလေးလုချင်း၊ ဒါက ဘာလဲ။"

"ဒါက ခေါင်းဆောင်ဝေ့ ပေးခဲ့တဲ့ ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးတွေလေ။ ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အကျိုးရှိတယ်။" လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးတဲ့လား" မာကူး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤအဖိုးတန် ဆေးလုံးများအကြောင်း သူ ကြားဖူးပါ၏။

"ညီလေးလုချင်း၊ ဒါက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်။" မာကူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အခုက ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူးလေ။ သိမ်းထားရင် အလဟဿ ဖြစ်နေမှာမို့ ခင်ဗျားပဲ ယူထားလိုက်ပါ။"

ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးများ၏ အဓိက အာနိသင်မှာ ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ကူညီပေးရန်နှင့် သူတို့၏ အလားအလာကို မြှင့်တင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကို အသုံးပြုပြီးနောက်နှင့် ဆရာဖြစ်သူ အဆင့်တက်စဉ်က ဒြပ်စင်မြူများကို စုပ်ယူပြီးနောက်၌ လုချင်း၏ အလားအလာမှာ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူ၏ အလားအလာကို ထပ်မံ မမြှင့်တင်ပေးနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက်တော့ မာကူးကို ပေးလိုက်ခြင်းကသာ ပိုကောင်းပေသည်။

လုချင်းသည် မာကူးကို သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းတွင် ကူညီပေးနိုင်မည့် မိတ်ဆွေတစ်ဦးအဖြစ် တန်ဖိုးထားလေသည်။

"ညီလေးလုချင်း၊ ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။"

ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း မာကူး စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ဆေးလုံးများသည် သူ၏ မိသားစုတွင်ပင် ရှားပါးလှသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် မိသားစုကြီးများသာ ၎င်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်ပင်။ အင်အားစုငယ်လေးများမှာတော့ ဈေးကြီးပေး၍သာ ဝယ်ယူကြရသည်။

မာကူးသည် သူ၏မိသားစုတွင် နေရာကောင်းတစ်ခု ရထားသော်လည်း အဓိကမိသားစုမျိုးဆက်မှ မဟုတ်သဖြင့် မိသားစုက သူ့အတွက် ငွေအများကြီး သုံးစွဲပေးမည် မဟုတ်ပေ။ လုချင်းက သူ့ကို ဤမျှ အဖိုးတန်သော ဆေးလုံးများ လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်ခြင်းက မာကူးကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားမိသွားစေလေ၏။

"ရပါတယ်ဗျာ၊ မိတ်ဆွေတွေအချင်းချင်းပဲစာ၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ဆရာမာ၊ သတိရဦးနော်။ ဒီဆေးလုံးကို မသန့်စင်ခင် ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ရမယ်နော်။ မဟုတ်ရင် ပြင်းထန်တဲ့ ဆေးအာနိသင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။" လုချင်းက အကြံပေးလိုက်သည်။

"အင်း ငါ နားလည်ပါပြီကွာ။"

မာကူး လန့်ဖျပ်သွားသည်။ ဤအကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်။ နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင်တော့ ပြန်လာခဲ့မယ်။ ခင်ဗျား ဒီမှာနေပြီး အနားယူလိုက်ပါ။"

ထို့နောက် လုချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး တောင်တန်းများထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။

သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မာကူးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်ငေးနေပြီးမှ နွယ်ပင်လှေကားဖြင့် ဂူထဲသို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

"မာကူး၊ သခင်လေးလု ပြန်သွားပြီလား။" ဝေ့ကျိအန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် လာခဲ့မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။"

"ခင်ဗျားလက်ထဲက ဘာလဲ။"

ဝေ့ကျိအန်းက မာကူးလက်ထဲမှ ပုလင်းကို သတိထားမိသွားသည်။

"ဒါက ညီလေးလုချင်း ပေးတဲ့ ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးလေ။ သခင်လေးတို့ မိသားစုက သူ့ကို ပေးခဲ့ဖူးတာတဲ့။" မာကူးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကြွက်သားအားဖြည့်ဆေးလုံးတဲ့လား။ ဒါကို သခင်လေးလုက မသုံးဘူးလား။" သခင်မဝေ့က အံ့ဩသွားသည်။

ထိုဆေးလုံးများကို မိသားစု၏ဆေးတိုက်မှ သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုချင်းက မသုံးဘူးဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ညီလေးလုချင်းက သူ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့လို့ ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်တာပါလို့ ပြောတယ်ဗျ။" မာကူးက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

သခင်မဝေ့မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုချင်း၏ သိုင်းပညာသည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မာကူးထံမှ ကြားခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုသည်သာ ဟုတ်ခဲ့ပါက ထိုဆေးလုံးများသည် သူ့အတွက် အလွန် အထောက်အကူပြုသင့်ပေသည်။ သူ အသုံးမပြုခဲ့ခြင်းက သူတို့မိသားစုအပေါ် သူ၏အကြွေးကို တိုးပွားစေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ဝေ့ကျိအန်းလည်း စိတ်ဒွိဟ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "မာကူး၊ ကျွန်တော့်ကို သိုင်းသင်ပေးနိုင်မလား။"

"ဘာပြောလိုက်တယ်။" မာကူးက သူ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

"ကျွန်တော့်ကို သိုင်းသင်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးတာပါ။"

မာကူး၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝေ့ကျိအန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်က ကိုယ်ရံတော်တွေက ပိုတော်မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီမှာ မရှိကြဘူးလေ။ ဝေ့မိသားစုအိမ်တော်ကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ပြန်ရမလဲဆိုတာလည်း မသိရဘူး။ ရန်သူတွေ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာရင် ကျွန်တော် ဒီတိုင်းတော့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေချင်တော့ဘူး။ မေမေ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အင်အားမျိုး ကျွန်တော် လိုချင်တယ်။"

မာကူးသည် ဝေ့ကျိအန်း၏ လေးနက်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သခင်မဝေ့လည်း အလားတူပင် အံ့ဩသွားပြီး သူမ၏သားက ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယခင်က ဝေ့ကျိအန်းသည် လေ့ကျင့်ရသည်ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသည်နှင့် ညည်းညူတတ်ပြီး လေ့ကျင့်မှုများကို မကြာခဏ ပျက်ကွက်လေ့ရှိသဖြင့် အိမ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များမှာ လက်မှိုင်ချထားရသည်။ မိသားစု၏ အရင်းအမြစ်များ ရှိသော်လည်း သူသည် အပေါ်ယံ အရည်အချင်းများဖြင့် ချီနှင့်သွေးအဆင့်သို့ သီသီလေးသာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ယခု သူမ၏သားက သိုင်းသင်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ သခင်မဝေ့မှာ တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။ သူမ၏သားရဲ့မျက်နှာမှာ များစွာ ပိုမိုပြတ်သားလာသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျေနပ်အားရမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သခင်မဝေ့သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး မာကူးကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။ "ဆရာမာ၊ ကျိအန်းမှာ ဒီလို စိတ်ဆန္ဒ ရှိနေမှတော့ သူ့ရဲ့မိခင်အနေနဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး တောင်းဆိုပါရစေ။ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ။"

"သခင်မ၊ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူးဗျ" မာကူးခင်ဗျာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ငြင်းဆန်လိုက်ရသည်။

စစ်မှန်သော ဆရာတပည့် အခမ်းအနားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မရပေ။ သခင်မဝေ့က ဝေ့ကျိအန်းကို မာကူး၏ တရားဝင်တပည့် ဖြစ်စေချင်သော်လည်း မာကူးက လက်ခံရန် မရဲပေ။

"မများလွန်းပါဘူး။ ရှင်က ကျွန်မတို့အတွက် အသက်စွန့်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ရှိနေပြီလေ။ ကျိအန်း ရှင့်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ရတာက ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ။" သခင်မဝေ့က တောင်းပန်လေသည်။

"သခင်မ၊ ကျွန်တော့်ကို သိပ်မချီးကျူးပါနဲ့ဗျ။ ကျွန်တော့်အကန့်အသတ်ကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။" မာကူးက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက စစ်မှန်တဲ့စိတ်နဲ့ သင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် သင်ပေးနိုင်ပါတယ်။"

"ကျိအန်း၊ ဆရာမာကို ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

ဝေ့ကျိအန်းက ဒူးထောက်ပြီး မာကူးကို ဦးခိုက်ကာ ဆရာဟု ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

မာကူးမှာ ပျာယာခတ်သွားရသည်။ ဝေ့ကျိအန်းကို တားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီပင်။

ရုတ်တရက် မာကူးသည် ဝေ့ကျိအန်း၏ ဆရာဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဇဝေဇဝါလေး ဖြစ်နေရှာတော့၏။