သမားတော်ကြီး၏ နည်းလမ်း၊ မွေးရာပါနယ်ပယ်ပိုင်နက်

မကြာမီအချိန်က မြို့တံခါးနှင့် မနီးမဝေးရှိ မြို့ရိုးတစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုရှိခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာ၌ ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်တို့ နှစ်ဦးသည် မြို့တံခါးဝရှိ ဆူညံသံများကို အာရုံစိုက်ကာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။

သူတို့ နေရာယူထားသည့် အနေအထားသည် အလွန်ပါးနပ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ထိုနေရာသည် ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြစ်နေပြီး ဝမ်ချန်းယီ၏ မြင်ကွင်းမှ လွတ်ကင်းနေရုံသာမက သူ၏ မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းနှင့်ပါ လွတ်ကင်းနေလေသည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် ပညာရှင်အချင်းချင်း ချီစွမ်းအင်ကို အာရုံခံရာတွင်လည်း အကန့်အသတ်ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးတစ်ခု ကျော်လွန်သွားပါက အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ ချီကို တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ဖုံးကွယ်ထားမည်ဆိုပါက ထိုအကွာအဝေးသည် မီတာတစ်ရာခန့်အထိပင် တိုတောင်းသွားနိုင်လေသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ချန်းခရိုင်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည့်အတွက် မြို့၏ အနေအထားကို မိမိလက်ဖဝါးကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချန်းယီ၏ အမြင်နှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှ လွတ်ကင်းပြီး မြို့တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်နိုင်မည့်နေရာကို ရှာဖွေရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

ထို့ကြောင့် လူအများက ဝေ့မိသားစုဝင်များ ဘာကြောင့်ပေါ်မလာသနည်းဟု တွေးတောနေကြချိန်တွင်၊

ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်တို့သည် မြို့ရိုးပေါ်၌ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေပြီး အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် လုချင်းနှင့် လူကောင်ကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲကို သူတို့လည်း မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခွင့်ကောင်းတစ်ခုကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

လူကောင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး ထျန်းချန်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် မဟာသခင်အဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦးကို ယာယီဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် နဉ်ယန်နှင့် ကျိအန်းတို့ကို ပြန်လည်ခေါ်ယူရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ပင်။

တိုတောင်းသော ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထောင့်ချိုးနေရာမှ ထွက်ခွာကာ လှည်းရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုအရှိန်အဝါသည် ဝမ်ချန်းယီ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားမိသွားတော့၏။

ဝမ်ချန်းယီသည် မြို့တံခါးထက်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဓားကို ဝေ့ရှန်ဟိုင်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းဟယ်... မြန်မြန်သွား၊ ငါ ဟိုကောင့်ကို အချိန်ခဏလောက်ပဲ တောင့်ခံထားနိုင်မှာ။"

ဝမ်ချန်းယီ၏ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေ့ရှင်းဟယ်ကို လှည်းရှိရာသို့ ဦးတည်သွားစေရန် သိုင်းကွက်အပျော့စားဖြင့် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါသည်လည်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့၏။

"ဟားဟားဟား... ဝမ်ချန်းယီ၊ ငါတို့ရဲ့ ရာစုနှစ်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့တဲ့ ရန်ကြွေးကို ဒီနေ့ ရှင်းကြတာပေါ့ကွာ။ ဒီနှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ မင်း ဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လေပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ဝမ်ချန်းယီကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

မီးနီရောင်တောက်နေသော ဓားချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လေထုကို ခွဲလျက် ဝမ်ချန်းယီထံသို့ တိုးဝင်သွား၏။

ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်၊ နေရာယူပြီး တိုက်စစ်ဖွင့်ကြစမ်း။"

သူ၏ အသံသည် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ခရိုင်တစ်ခုလုံး ကြားသိလိုက်ရလေသည်။

ဝေ့အိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်သွားတော့၏။

သူက လှံကို ရှေ့သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အားလုံး... ငါနဲ့အတူ တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဝေ့အိမ်တော်တံခါးများ ပွင့်သွားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဦးဆောင်သော ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် ငွေရောင်နဂါးတစ်ကောင်အလား မြို့တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ချီတက်သွားကြလေသည်။

ဆယ်ခါမျှ အသက်ရှူသွင်းချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"ငါတို့ကို ပိတ်ဆို့တဲ့ကောင်တွေ သေလိုက်ကြစမ်း။"

မြို့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်သော ထျန်းချန်းဂိုဏ်းသား အချို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်များ လက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်သည် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့် ချိတ်ဆက်မိသွားပြီး လှံကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ချီတက်လာသည့် အရှိန်အဟုန်သည် စုစည်းနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ စစ်ကစားကွက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤလှံချက်၏ စွမ်းအားသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော မဟာသခင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

မြို့တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသော ထျန်းချန်းဂိုဏ်းသားများထဲတွင် အသန်မာဆုံးသူမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်ကာစသာ ရှိသေးသဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် ဘေးသို့ ကစဉ့်ကလျား ရှောင်တိမ်းပေးလိုက်ကြရ၏။

ရှောင်တိမ်းရန် နှေးကွေးသူများမှာမူ အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ ပေါ့ပါးသော လှံချက်လက်စာ မိကုန်ကြကာ လွင့်စဉ်သွားကြပြီး သွေးအန်ခြင်း၊ အရိုးကျိုးခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်ကာ အသက်ရှင်ရန်ပင် မသေချာတော့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွက်ကာ အပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် မြို့တံခါးအပြင်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာသော်လည်း စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ထွက်လာနိုင်တာပါလိမ့်။"

အိမ်တော်အတွင်း၌ အသင့်အနေအထား စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရသဖြင့် အပြင်ဘက်အခြေအနေကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမျှော်လင့်ထားသလောက် ခုခံမှုမျိုး မတွေ့ရခြင်းက သူ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။

ယခင်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော မဟာသခင်အဆင့် ပညာရှင်မှာလည်း ပေါ်မလာပေ။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒါ ထောင်ချောက်များလား။"

သူ သတိထားလိုက်မိချိန်မှာပင်၊ ရှေ့တည့်တည့်မှ လာနေသော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းနှင့် ဖိအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူစီးနင်းထားသော မြင်းမှာ လန့်ဖျပ်၍ ဟီလိုက်တော့၏။

သူ အရှေ့သို့ အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူရိပ်နှစ်ခု တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီရောင် ဓားအလင်းတန်းနှင့် အဖြူရောင် ဓားချီစွမ်းအင်တို့ ရောယှက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုများက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက အထိတ်တလန့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး..."

တိုက်ခိုက်နေသူများကို မှတ်မိလိုက်သည်နှင့် သူ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ နဉ်ယန်နဲ့ တခြားသူတွေကို အရင်ဆုံး မြို့ထဲ ဝင်နိုင်အောင် စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

အချိန်မဆိုင်းဘဲ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ဝေ့သခင်မနှင့် တခြားသူများကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက်၌ လှံကို ပြင်ဆင်ကာ ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ လှည်းရှိရာသို့ သွားရောက်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်လေသည်။

လှည်းပေါ်တွင် ဝေ့သခင်မနှင့် ဝေ့ကျိအန်းတို့သည် ဝမ်းသာအားရ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နေကြ၏။

ဝေ့ကျိအန်းက ဝမ်းသာအားရ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ..."

ဝေ့ရှင်းဟယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့ကျိအန်းသည် ပြေးသွားလေသည်။

ဝေ့သခင်မသည်လည်း မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်၊ မင်းတို့အားလုံး ဘေးကင်းကြတယ်ပေါ့။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ယခုအချိန်သည် စကားပြောရန် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိထားလေသည်။

မြင်းခွာသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လုချင်းနှင့် အခြားသူများကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားသမီးတွေကို ဘေးကင်းအောင် လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ အိမ်တော်ကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ၊ ကျွန်တော် သေချာလေး ကျေးဇူးဆပ်ပါရစေ။"

ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် လှည်းကို ဝိုင်းရံကာ ကာကွယ်လိုက်ကြ၏။

မာကူးက လုချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးခါစဖြစ်သော လုချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငြင်းရင် ရိုင်းရာကျနေပါလိမ့်မယ်။ ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ မြို့ထဲ ဝင်ကြရအောင်လေ။"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

သူသည် နွားကို ညင်သာစွာ ထိန်းကျောင်းရင်း လှည်းကို မြို့တံခါးဘက်သို့ မောင်းနှင်လိုက်လေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။

"လုချင်း... မာကူး... ပြီးတော့ ရှောင်ယန်လေးပါလား။"

ရှောင်ယန်လေးပင် လှည်းပေါ်၌ ပါလာသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထို့ပြင် ခမောက်ဆောင်းထားသော လှည်းမောင်းနေသည့် အဘိုးအိုမှာ လုချင်းက ဆရာဟု ခေါ်နေသော သမားတော်ကြီး ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပါ၏။

အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

ငွေရောင်လမင်း စစ်ဗျူဟာကို ထိန်းသိမ်းထားရန် မလိုအပ်ပါက သူ ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြချက်ကို တောင်းဆိုမိမည်ပင်။

လှည်းမောင်းနေသော သမားတော်ကြီးသည် နွား၏ ကိုယ်ထဲသို့ မွေးရာပါချီစွမ်းအင် အနည်းငယ် ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။

ထိုအားဖြည့်မှုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် နွားသည် အားဆေးစားထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မြို့တံခါးဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးတော့သည်။

သို့သော် သူတို့ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သည်နှင့် လူရိပ်တစ်ခုသည် လုချင်းနှင့် အဖွဲ့သားများ၏ ရှေ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာလေသည်... ထိုသူမှာ ဝေ့ရှန်ဟိုင်ပင် ဖြစ်၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများက လန့်ဖျပ်စွာ အော်လိုက်ကြသည်။

"ဘိုးဘေးကြီး..."

ဘိုးဘေးကြီးက အချိန်ခဏလောက် တောင့်ခံထားနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလို့လဲ။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ အခြေအနေမှာ ယခုအခါ အတော်လေး ဆိုးရွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲကာ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာအများအပြား ရရှိထားလေသည်။

ဝမ်ချန်းယီသည် ဓားကိုကိုင်လျက် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဝေ့ရှန်ဟိုင်၊ မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေက မပျောက်သေးပါဘူးကွာ။ ငါ အရင်က မင်းနှလုံးထဲမှာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ မင်းရဲ့ ချီတွေကို သုံးနေရတာပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ မင်းက မင်းရဲ့ခွန်အား သုံးပုံတစ်ပုံတောင် ထုတ်မသုံးနိုင်ဘဲနဲ့ ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့် ဖိအားသည် လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

သူ့တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရရှိထားဘဲ အဝတ်အစားများပင် သေသပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေသော်လည်း ဝေ့ရှန်ဟိုင်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"ဟမ့်... အဲ့ဒီနေ့က မင်းသာ အလစ်မတိုက်ခဲ့ရင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ ယုတ်မာလိုက်တဲ့အကောင် ၊ မင်းကို ညီအစ်ကိုလို့ ခေါ်ခဲ့ဖူးတာကို တွေးမိတိုင်း ငါ့ကိုယ်ငါ ရွံလွန်းလို့ သေသာသေလိုက်ချင်တော့တယ်။"

ဝမ်ချန်းယီ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူငယ်ချင်းဟောင်း၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပုံ မရပေ။

"မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးမနေပါနဲ့။ အရင်ကတည်းက မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ မင်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရင်တောင် ငါ့ကို မနိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ အနိုင်ရတဲ့သူက အကုန်ယူရစမြဲပဲ။ မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ ပိုထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းရှိရင် ငါက ဘာလို့ မသုံးဘဲ နေရမှာလဲ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဆုံးကျတော့ ငါ အဲ့ဒီအရာကို တတ်မြောက်သွားမှာ ကြောက်လို့ မင်းက အလစ်တိုက်ဖို့ပဲ ရဲတာမလား။ မင်းက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတဲ့ သူတော်ကောင်းယောင်ဆောင်တဲ့ကောင်ပဲ ဆိုတာ မေ့ပြီး ငါတို့ရဲ့ ခင်မင်မှုကို ထောက်ထားမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့မိတဲ့ ငါ့အမှားပါပဲကွာ။"

"စကားများနေတာ တော်တော့။ ပစ္စည်းကို ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား။"

ဝမ်ချန်းယီသည် ဆက်လက်ငြင်းခုံလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ အေးစက်စွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်။ မင်း ဘယ်တော့မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ပေးမယ့်အစား ငါ အသေသာခံလိုက်မယ်။"

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ မင်းကို သတ်ပြီး မင်းရဲ့ ဝေ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကိုပါ မျိုးဖြုတ်ပစ်မယ်။ ပြီးရင် ငါ့ဘာသာ ရှာယူမယ်။"

ဝမ်ချန်းယီ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဓားချီစွမ်းအင်တစ်ခုကို ဝေ့ရှန်ဟိုင်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်၏။

"မင်း ဘယ်လိုရှောင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ငွေရောင်လမင်း စစ်ကစားကွက်အပြင် ဝေ့သခင်မနှင့် အခြားသူများလည်း ရှိနေလေသည်။

အကယ်၍ သူ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပါက ဓားချီစွမ်းအင်သည် စစ်ဗျူဟာကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဖြစ်ပြီး လူအသေအပျောက် မည်မျှရှိလာမည်ကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ဤအချက်ကို နားလည်သော ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူသည် ချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းပြီး အနီရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ဝမ်ချန်းယီ၏ အစွမ်းကုန်ထုတ်ဖော်ထားသော ဓားချီစွမ်းအင်ကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။

သူသည် နှလုံးထဲမှ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ဖိနှိပ်ထားသော မိမိ၏ ချီစွမ်းအင်များကို ဓားအလင်းတန်းထဲသို့ စတင် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ဤသို့လုပ်ခြင်းက နှလုံးထဲရှိ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ပေါက်ကွဲစေပြီး သူ့နှလုံးကို ပျက်စီးစေမည် ဖြစ်သည်။

"မလုပ်နဲ့။"

ထိုအချိန်မှာပင် လက်တစ်ဖက်သည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖိကပ်လာခဲ့သည်။

ညင်သာသော ချီစွမ်းအင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ နှလုံးထဲမှ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေငွေ့များ လှည့်ပတ်လာပြီး ကြည်လင်သော ရေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ အဖြူရောင် ဓားချီစွမ်းအင်နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံလိုက်လေသည်။

ပြင်းထန်သော အဖြူရောင် ဓားချီစွမ်းအင်သည် ရေစီးကြောင်းနှင့် ထိတွေ့လိုက်သောအခါ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် မိနေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လှည့်ပတ်နေသော ရေစီးကြောင်း၏ ကြိတ်ချေမှုအောက်တွင် ဓားချီစွမ်းအင်သည် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲသည် လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။

ဝမ်ချန်းယီ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။

ဝေ့သခင်မနှင့် အခြားသူများကတော့ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"သမားတော်ကြီး..."

လှည်းပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သော သမားတော်ကြီးသည် ယခုအခါ ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ နောက်တွင် ရောက်ရှိနေလေပြီပင်။

လက်တစ်ဖက်က ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရှေ့သို့ ညွှန်ပြထားသည်။

ရေစီးကြောင်းသည် သူ၏ လက်ရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သမားတော်ကြီးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးက ဒဏ်ရာရနေတယ်။ ချီစွမ်းအင်ကို အတင်းအဓမ္မ မသုံးပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားနှလုံးက ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဒဏ်ရာကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သမားတော်ကြီးသည် လက်ကို ဖယ်လိုက်လေသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် သမားတော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းနေမိသည်။ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်ကြာမှ သူ သတိဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူ၏ တုန်လှုပ်မှုမှာ စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

သမားတော်ကြီးသည် ဝမ်ချန်းယီ၏ အစွမ်းကုန်ထုတ်ဖော်ထားသော ဓားချီစွမ်းအင်ကို လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်လိုက်ရုံသာမက၊ သူ၏ နှလုံးထဲရှိ ဓားချီစွမ်းအင်ကိုပါ လွယ်ကူစွာ ဖိနှိပ်ပေးလိုက်လေသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ရန်သူကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်း။

ထိုခဏတာအတွင်း သမားတော်ကြီး ပြသလိုက်သော အဆင့်အတန်းနှင့် ဟန်ပန်အမူအရာသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်အား တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မော့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

သို့သော် သမားတော်ကြီး၏ ချီစွမ်းအင်သည် သူ့ထက် များစွာ အားနည်းကြောင်း သူ အာရုံခံမိနေ၏။

သမားတော်ကြီးသည် ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများနှင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခန့်မှန်းရခက်ခဲသွားစေသည်။

ဝမ်ချန်းယီလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားလိုက်ရပါ၏။

သူ၏ အစွမ်းကုန်နီးပါး ထုတ်ဖော်ထားသော ဓားချီစွမ်းအင်ကို သူ့ထက် အားနည်းသူတစ်ဦးက ချေဖျက်လိုက်နိုင်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် သမားတော်ကြီးသည် ပင်ပန်းပုံလည်း မရပေ။

ဝမ်ချန်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် သမားတော်ကြီးအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ မြင့်တက်လာလေသည်။

ဝမ်ချန်းယီ၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားပြီး လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ငါ့ရဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့။"

သမားတော်ကြီးက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါမှာ ရန်သူဖြစ်လိုတဲ့ ဆန္ဒ မရှိပါဘူး။ မလိုအပ်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေကို ရှောင်ရှားပြီး သက်ညှာပေးဖို့ မျှော်လင့်မိရုံပါပဲ။"

"ငါနဲ့ ဝေ့မိသားစုကြားက ရန်ကြွေးက ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျား ဖယ်မပေးဘူးဆိုရင် ခင်ဗျားကလည်း ငါ့ရဲ့ ရန်သူပဲ။ ခင်ဗျားကိုပါ သတ်ပစ်မယ်။"

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ချန်းယီသည် နားထောင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သမားတော်ကြီးက ဆက်လက်တားဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားပြီး မွေးရာပါချီစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်လာကာ အရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာပြီး လူတိုင်းကို မွန်းကြပ်သွားစေ၏။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားအောက်တွင် ဝမ်ချန်းယီသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားချီစွမ်းအင် ရေအဟုန်ကြီးတစ်ခုသည် သမားတော်ကြီးနှင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်တို့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချန်းယီသည် သူ၏ စွမ်းအားအကုန်လုံးကို အမှန်တကယ် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သမားတော်ကြီးကို ချေမှုန်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

ဤ မွေးရာပါ ဓားချီစွမ်းအင် ရေအဟုန်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင်း သမားတော်ကြီး၏ မျက်နှာထားသည် လေးနက်သွား၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားပုံစံပြုလုပ်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒြပ်စင်မြူခိုးများ လှုပ်ရှားလာပြီး ရေငွေ့များ ပေါ်ပေါက်လာကာ ရေစက်အများအပြား ဖွဲ့စည်းလာလေသည်။

"ရပ်စမ်း။"

ညင်သာသော အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

ရေစက်များနှင့် ဓားချီစွမ်းအင်များ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

"ကွဲစေ။"

နောက်ထပ် အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ရေစက်များသည် ဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဓားချီစွမ်းအင်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အပြန်အလှန် ချေဖျက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြလေသည်။

ဓားချီစွမ်းအင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ရေငွေ့များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ပြင်ကလည်း ကြည်လင်လာကာ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဘာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိနေကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မွေးရာပါစွမ်းအားသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် သမားတော်ကြီး၏ အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြလေသည်။

ဝမ်ချန်းယီမှာတော့ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မွေးရာပါနယ်ပယ်ပိုင်နက်... ထင်ယောင်ထင်မှားကို လက်တွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"