အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ဒဏ်ရာကုသခြင်း

ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ အများအပြား ခြံရံလျက် နွားလှည်းယာဉ်သည် ဝေ့အိမ်တော်သို့ ခမ်းနားစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဝေ့ကျိအန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ... ဆင်းခဲ့လေ။"

သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို လှည်းပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးလိုက်၏။

သားအမိနှစ်ယောက်သည် ဝေ့အိမ်တော်၏ တံခါးမကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဘဝစာမျှ ကြာမြင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသည့် အချိန်ကာလတစ်လျှောက် သူတို့သည် ဒုက္ခများစွာကို ခါးစည်းခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

သေမင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမည့် အခြေအနေမျိုးကိုလည်း တစ်ကြိမ်မက ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးလေသည်။

ယခုအခါတွင်တော့ ခုလိုမျိုးဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာနိုင်ပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးနေတော့သည်။

ဝေ့သခင်မက ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျိအန်း... ဒီကို လာပါဦး။"

ဝေ့သခင်မသည် ဝေ့ကျိအန်းကို မာကူးနှင့် လုချင်းတို့၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒူးထောက်စေလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမာ၊ သခင်လေးလု... ရှင်တို့သာ ကျွန်မတို့ သားအမိကို အသက်စွန့်ပြီး မကယ်တင်ခဲ့ရင် အခုလို အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ဝေ့သခင်မသည် လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဝေ့ကျိအန်းကလည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့်ထိသည်အထိ ဦးညွှတ်ကန်တော့လေသည်။

လုချင်းနှင့် မာကူးတို့သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားပြီး သူတို့ကို တွဲထူလိုက်ကြသည်။

"သခင်မ... ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူးဗျာ။"

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။

ဤကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သူများမှာ လုချင်းနှင့် မာကူးတို့ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်လာကြသည်။

ထိုအခါ ဝေ့ရှင်းဟယ်သည်လည်း လုချင်းကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးလု။"

ဖခင်ဖြစ်သူက လုချင်းကိုသာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ဆရာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝေ့ကျိအန်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ပြီးတော့ ဆရာ့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ရမယ်လေ။ အစောပိုင်းကာလတွေတုန်းကသာ ဆရာ့ရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှု မရှိခဲ့ရင် မေမေနဲ့ သား အခုချိန် ဖေဖေ့ကို ပြန်တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ဝေ့ရှင်းဟယ် အံ့သြသွားသည်။

"ဆရာ ဟုတ်လား။"

ဝေ့သခင်မက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်... တောင်ပေါ်မှာ ပုန်းရှောင်နေတုန်းက ကျိအန်းလေးကို ဆရာမာဆီမှာ တပည့်ခံခိုင်းခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ မြို့ထဲက လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းကနေ ထွက်ပြေးတုန်းကလည်း ကျွန်မတို့ကို ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး အသက်ဘေးက လွတ်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာက ဆရာမာပါပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် သံသယ မရှိတော့ဘဲ မာကူးကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အသက်စွန့်ပြီး ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာမာ။"

ဝေ့မိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ တရားဝင် ဂါရဝပြုမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် မာကူးမှာ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားပြီး လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူးဗျာ... ကျုပ်က ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရုံသက်သက်ပါ၊ ဘာမှ သိပ်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တမ်း ကျွန်တော်တို့ကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခွင့် ရအောင် အသက်ပေးပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတာက ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေပါ။"

ဝေ့သခင်မသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျား... အစောင့်မှူးဖန်နဲ့ တခြားလူတွေ ပြန်ရောက်လာကြပြီလားဟင်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရောက်လာကြသေးဘူး။"

ဝေ့သခင်မ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းသွား၏။ ထို ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခွဲသည် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမမြင်တော့ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

ဝေ့သခင်မက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်ျား... သားနဲ့ ကျွန်မ အခုလို ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာနိုင်တာ အစောင့်မှူးဖန်နဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ သူတို့ရဲ့ ကျန်ရစ်သူ မိသားစုတွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒီအဖြစ်အပျက်က ငါတို့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်တာပဲ။ သစ္စာရှိခဲ့ကြတဲ့ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အစေခံတွေ အားလုံးကို ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးပါ့မယ်။"

ဤစကားများသည် သူ၏ ဇနီးသည်ကို ပြောခြင်းဖြစ်သလို ရှိနေကြသော ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို ရည်ရွယ်ပြောကြားခြင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခေါင်းဆောင်၏ ကတိစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ငွေရောင်လမင်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာထားများ တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားကြ၏။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... အိမ်တော်ထဲ ဝင်ကြရအောင်။ ဧည့်သည်တွေကို အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းထားတာ ရိုင်းရာကျပါတယ်။"

ဝေ့သခင်မသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရှောင်ယန်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်လေး... ဒေါ်လေးနဲ့အတူ အိမ်ထဲ လိုက်မလားဟင်။"

ဝေ့အိမ်တော်၏ ကြီးမားခမ်းနားသော တံခါးမကြီးကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော ရှောင်ယန်သည် သူမ၏ ကိုကိုထံမှ ခွင့်ပြုချက်ကို လှမ်းတောင်းလိုက်၏။ လုချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သောအခါ သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... လိုက်မယ်။"

လုချင်းသည် နွားလှည်း၏ ကြိုးကို ဝေ့အိမ်တော်မှ အစေခံတစ်ဦးထံ လွှဲပေးလိုက်သည်။

"ဘကြီးရေ... ဒီနွားကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ခရိုင်မြို့အထိ ရောက်အောင် ပို့ပေးခဲ့တာ၊ ပင်ပန်းနေရှာပြီ။ သေချာ ဂရုစိုက် ကျွေးမွေးပေးပါဦးနော်။"

အစေခံအဘိုးအိုက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ သခင်လေး... အိမ်တော်က တိရစ္ဆာန်အစာတွေက အကောင်းစားတွေချည်းပါပဲ။ သခင်လေး စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ။"

အိမ်တော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များအတွက် သီးသန့်ထားရှိသော ခြံဝင်းထဲတွင် အခြားလူများ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါမှ သမားတော်ကြီးသည် သူ၏ ခမောက်ကို ချွတ်လိုက်လေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက အံ့ဩတကြီးဖြင့် ပြောလာ၏။

"သမားတော်ကြီးချန်... တကယ်ပဲ ခင်ဗျားဖြစ်နေတာကိုး။"

သမားတော်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းကြီး... မတွေ့တာတောင် ကြာပြီပဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ကြောင်အမ်းနေသော မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဘိုးဘေးကြီး... ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက သခင်လေးကို ကုပေးခဲ့ဖူးတဲ့ သမားတော်ကြီးချန်လေ။ ပြီးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ တပည့် လုချင်းလေ..."

ထိုအခါမှ ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဤလူနှစ်ဦးနှင့် အိမ်တော်၏ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

ယခင်က ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအရ သမားတော်ကြီးသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး လုချင်းမှာလည်း ပါရမီရှိသော ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆင့် လူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ ဝမ်ချန်းယီကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် လုပ်နိုင်သော ဆရာသခင်တစ်ဦးနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် မဟာသခင်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူနိုင်သော ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆင့် တပည့်တစ်ဦးတို့ ဖြစ်နေကြသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပေ၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီးချန်နဲ့ တပည့်တို့ ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ။"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က သမားတော်တွေအနေနဲ့ တာဝန်ကျေအောင် လုပ်ရုံပါပဲ။ သိပ်ပြီး အားနာမနေပါနဲ့ သခင်ကြီးဝေ့။"

အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားပြီးနောက် ဝေ့သခင်မသည် အခွင့်ကောင်းကို ယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... သမားတော်ကြီးချန် ဒီတစ်ခေါက် ခရိုင်မြို့ကို လာရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ နှလုံးမှာ ဖြစ်နေတဲ့ ဓားဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ဖို့ပါပဲ။ အခု ဘယ်လို ခံစားနေရလဲဟင်။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ငါ့နှလုံးက ဓားဒဏ်ရာအကြောင်းကို မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

သူ၏ နှလုံးမှ ဓားဒဏ်ရာကို ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ပညာရှင်များပင် အလွယ်တကူ မမြင်နိုင်ပေ။ အိမ်တော်ထဲတွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့သာ ထိုအကြောင်းကို သိထားကြသည်။

ဝေးလံခေါင်သီသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် နေထိုင်သည့် သမားတော်ကြီးနှင့် သူ့တပည့်က မည်သို့ သိရှိနိုင်ပါသနည်း။

သမားတော်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ကျိယွဲ့ လာပြောပြလို့ သိရတာပါ။ ကျိယွဲ့က ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက်က ကျိုးလီရွာကို ရောက်လာပြီး သခင်ကြီးဝေ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့လို့ပါ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဩော်... ကျိယွဲ့က ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် ကူညီပေးနေခဲ့တာကိုး။"

အကယ်၍ ထိုသူသာ ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ဒဏ်ရာကို မြင်နိုင်သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

ထျန်းကျီမျှော်စင်မှ လူများသည် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး သာမန် သိုင်းပညာရှင်များ မတတ်စွမ်းနိုင်သော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

"သခင်ကြီးဝေ့...ကျုပ်က ဆေးပညာအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါး နားလည်ထားပါတယ်။ လူကြီးမင်းရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးခွင့်ပြုမလား။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒါပေါ့ဗျာ... ခွင့်ပြုတာပေါ့။ ကျေးဇူးတောင် တင်ပါသေးတယ်။"

သူသည် ဤဒဏ်ရာကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဓားချီစွမ်းအင်ကို မဖယ်ရှားနိုင်ပါက သူသည် အများဆုံး နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့်သာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်ပင်။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သီအိုရီအရ သက်တမ်း သုံးရာအထိ နေနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အသက်တစ်ရာကျော်သာ ရှိသေးသော သူသည် ဤမျှစောစီးစွာ မသေချင်သေးပေ။

သို့သော် သူ၏ နှလုံးမှ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် အခြားသော ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အကူအညီ လိုအပ်လေသည်။

ဤဝေးလံခေါင်သီသော ချန်းခရိုင်တွင် အချိန်တိုအတွင်း ယုံကြည်ရသော မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို သူ မည်သည့်နေရာ၌ ရှာဖွေနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရောင်ခြည်သန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူ သမားတော်ကြီးကို ယုံကြည်သည်။

သမားတော်ကြီးသည် ချန်းခရိုင်တွင် နာမည်ကြီးပြီး ကြင်နာတတ်သော သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက၊ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝမ်ချန်းယီကို မောင်းထုတ်ပြီး ဝေ့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

သမားတော်ကြီးသည် ကုသမှုနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလေးထားသူ ဖြစ်သည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင် သဘောတူသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ဒဏ်ရာကို အမြန်ဆုံး ကုသရန် ချက်ချင်း အဆိုပြုလိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် အားနာဟန်ပြုကာ ဧည့်သည်ကို အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း ထမင်းရေသောက်ပင် မလုပ်ရသေးဘဲ ဒဏ်ရာကုသခိုင်းခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု တွေးမိသေးသည်။

သို့သော် သမားတော်ကြီး၏ တိုက်တွန်းမှုနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အမြန်ပြန်ကောင်းချင်သော ဆန္ဒကြောင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူတို့သည် ကုသရန်အတွက် ဆိတ်ငြိမ်သော အခန်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ဝေ့သခင်မက ရှောင်ယန်၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်လေး... ဒေါ်လေးနဲ့တူတူ စားစရာကောင်းကောင်းလေးတွေ သွားစားကြမလား။"

လူကြီးများ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့သခင်မက ကလေးမလေးကို ခေါ်ထုတ်သွားရန် စီစဉ်လိုက်ပါ၏။

ထိုအခါ၌ ရှောင်ယန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူမ၏ ကိုကို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လုချင်းသည်လည်း သူ့ဆရာကို ကူညီရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ဝေ့သခင်မကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင်ထိ မဆော့ရဘူးနော်။ လိမ္မာရမယ်။"

ရှောင်ယန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သမီး မဆော့ပါဘူး... ရှောင်ယန်က လိမ္မာပါတယ်နော်။"

ထို့နောက် လုချင်းက သူ၏ ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ အနက်ရောင် သတ္တဝါလေးကို ထုတ်ယူပြီး ရှောင်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လီကိုလည်း ခေါ်သွားလိုက်ဦး။"

ထိုသတ္တဝါလေးမှာ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ပုန်းနေသော ရှောင်လီပင် ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်များသည် ရှောင်လီ၏ ကိုယ်ဖျောက်နိုင်စွမ်းကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သဖြင့် လုချင်းက ရှောင်လီကို ဝါးများဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ခြင်းတောင်းထဲတွင် ပုန်းခိုနေရန် မှာကြားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်များသည် အာရုံခံစွမ်းအား ကောင်းမွန်သော်လည်း အရာဝတ္ထုများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်းတော့ မရှိကြပေ။

ဝါးခြင်းတောင်းထဲတွင် ပုန်းနေခြင်းက ရှောင်လီကို သတိထားမိနိုင်ခြေ လျော့နည်းစေခဲ့သည်။

"ရှောင်လီ..."

ရှောင်ယန်က ရှောင်လီကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်လီမှာ ပုန်းနေခဲ့ရသဖြင့် သူမ မကစားခဲ့ရပေ။ ယခု ပြန်တွေ့ရသောအခါတွင်တော့ သူမ အလွန် ဝမ်းသာနေတော့သည်။

"အူးး..."

ရှောင်လီက ရှောင်ယန်၏ မျက်နှာကို ချစ်ခင်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဝေ့သခင်မက ရှောင်လီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားသည်။

"ဒါ ဘာကောင်လေးလဲ။"

ဝေ့ကျိအန်း၏ မျက်လုံးများလည်း ပြူးကျယ်သွား၏။

လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ရှောင်လီပါ... ရှောင်ယန်ရဲ့ အဖော်ပေါ့။ ဝေ့သခင်မ... သူ့အတွက်လည်း စားစရာ နည်းနည်းလောက် ပြင်ဆင်ပေးပါဦး။ သူက ငါးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကြိုက်တတ်တယ်။"

ဝေ့သခင်မသည် တွေးတောဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်လီ..."

စောစောက ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ထွက်သွားစဉ် လုချင်း ပြောခဲ့သော စကားများကို သူမ ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လီအပေါ်ထားရှိသော သူမ၏ အမြင် ပြောင်းလဲသွား၏။

လုချင်းသာ ထိုသို့သော စကားမျိုး ပြောခဲ့လျှင် ဤအနက်ရောင် သတ္တဝါလေးသည် အပြင်ပန်း မြင်ရသလောက် အန္တရာယ်ကင်းမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

မာကူးမှာ ရှောင်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှောင်လီကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

လုချင်း၏ ဘေးနားရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သတ္တဝါကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် သူ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့ဖူးသည်။

ယခု ရှောင်လီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုမျှလောက် ကြောက်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် တွဲဖက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေလေသည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ဝေ့သခင်မ ရှောင်ယန်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါလေးပဲ။"

မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရှောင်လီ၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကို ကောင်းစွာ အာရုံခံမိလေသည်။

သမားတော်ကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်။ လုချင်းက တောင်ပေါ်မှာ တွေ့ပြီး မွေးစားထားတာလေ။ တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်။"

"ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်က ဒီလို ဆန်းကြယ်တဲ့ သတ္တဝါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ တကယ် ကံကောင်းတာပဲဗျာ။"

သူတို့သည် စကားစမြည်ပြောရင်း လျှောက်လာကြရာ မကြာမီ ဆိတ်ငြိမ်သော အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သမားတော်ကြီး၏ လက်ထောက်အနေဖြင့် လုချင်းသည် သမားတော်ကြီးနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဝေ့ရှင်းဟယ်ကလည်း ကူညီပေးချင်သဖြင့် အခန်းထဲတွင် နေရစ်ခဲ့လေသည်။

သမားတော်ကြီးက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီးဝေ့... လူကြီးမင်းရဲ့ နှလုံးဒဏ်ရာ အတိမ်အနက်ကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးဖို့ လိုပါတယ်။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သူ၏ ကာကွယ်ရေး ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ကြိုက်သာ စစ်ဆေးပါဗျာ။"

သမားတော်ကြီးက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရေဓာတ်သဘာဝ မွေးရာပါ ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်သည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် စီးဝင်သွားလေသည်။

ဤအဆင့်သည် အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် လုံးဝ ကာကွယ်မှုမဲ့နေသည့် အခြေအနေဖြစ်ရာ အကယ်၍ သမားတော်ကြီးသာ မသမာသော စိတ်ထားရှိခဲ့လျှင် သူ၏ နှလုံးကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လေသည်။

သမားတော်ကြီးသာ မဟုတ်လျှင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် သူ၏ အသက်ကို ဤကဲ့သို့ စွန့်စားရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သမားတော်ကြီးက ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ဒဏ်ရာကို ရောဂါရှာဖွေနေစဉ် လုချင်းသည် သူ၏နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဖျော့ဖျော့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

[ဝေ့ရှန်ဟိုင် - ဝေ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေး၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး ရက်ရောသူ၊ မိသားစုကို အလွန် ဂရုစိုက်သူ။]

[ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - မွေးရာပါနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်၊ မီးဓာတ်သဘာဝ မွေးရာပါ ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်။]

[လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက် အများအပြား ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အထူးသဖြင့် ဓားသိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ ရတနာတစ်ခုမှ ငွေရောင်လမင်း စစ်ဗျူဟာကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး မိသားစုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းခဲ့သူ။]

[ဝမ်ချန်းယီနှင့်အတူ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော်လည်း စိတ်သဘောထား ကွဲလွဲမှုနှင့် ရတနာခွဲဝေမှု မမျှတခြင်းတို့ကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။]

[ဝမ်ချန်းယီ၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မွေးရာပါ ဓားချီစွမ်းအင်ကြောင့် နှလုံးတွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။]

လုချင်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးအဝတ်အစားနှင့် လူငယ်လေး ပြောခဲ့သည်မှာ မမှားပေ။ ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ နှလုံးဒဏ်ရာသည် အမှန်တကယ် ပြင်းထန်လှပါ၏။

သမားတော်ကြီး၏ ရောဂါရှာဖွေမှုသည် သိပ်ပြီးမကြာခဲ့ပါချေ။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က မေးလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီး... ကျုပ်ရဲ့ ဒဏ်ရာ ကုလို့ရနိုင်မလား။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်ကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေလေသည်။

သမားတော်ကြီးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကုသရတာ မခက်ခဲပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ နာကျင်လိမ့်မယ်။ သခင်ကြီးဝေ့... သည်းခံနိုင်ပါ့မလား။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က သတင်းကောင်းကြောင့် ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ကျုပ် အသက်တစ်ရာကျော် နေလာခဲ့ပြီးပြီ၊ အရာရာကို မြင်ဖူးတွေ့ဖူးပါတယ်ဗျာ။ ဓားနဲ့ အထိုးခံရရင်တောင် မျက်တောင်ခတ်မိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ပါစေ... ကုသာ ကုပေးပါဗျာ။"

သမားတော်ကြီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကျုပ် အားမနာတော့ဘူး။ လုချင်း... မင်းက အပ်စိုက်တာကို တာဝန်ယူရမယ်။ ငါက သခင်ကြီးဝေ့ရဲ့ နှလုံးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ကို သုံးရမှာမို့လို့ လက်မအားဘူး။ သခင်ကြီးဝေ့... ကျေးဇူးပြုပြီး အင်္ကျီ ချွတ်ပေးပါ။"

လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဆရာ။"

လုချင်းသည် အပ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ၏ ဘိုးဘေး ဒဏ်ရာရထားသည်ကို သိသော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထို ဓားဒဏ်ရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘိုးဘေးကြီးသည် ထိုစဉ်က သေမင်းနှင့် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဝမ်ချန်းယီ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဘိုးဘေးကြီး မည်မျှ နာကျင်ခံစားခဲ့ရမည်ကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲပေ။

ဝမ်ချန်းယီနှင့် သူ၏ မဟာမိတ်များအပေါ် သူ၏ အမုန်းတရားများမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

သမားတော်ကြီးသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ကို ဖိလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လုချင်း... ငါ ပြောတာနဲ့ အပ်စိုက်တော့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု လုချင်းက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှန်မန်၊ နေကွမ်၊ ထန်ကျုံး..."

သမားတော်ကြီးက အပ်စိုက်မှတ်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် လုချင်း၏ လက်များသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး ငွေအပ်များကို တိကျစွာ စိုက်လိုက်လေသည်။

အပ်တစ်ချောင်း စိုက်လိုက်တိုင်း ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် သူ၏ နှလုံးထဲမှ ဓားချီစွမ်းအင်များ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အတင်းအဓမ္မ စုစည်းကာ လှိုင်းထလာသဖြင့် နှလုံးကို မသက်မသာ ဖြစ်စေ၏။

ဤအချိန်တွင် နူးညံ့ပြီး အေးမြသော ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်တစ်ခုသည် သူ၏ နှလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်သည်။

လုချင်းသည် နောက်ဆုံး အပ်တစ်ချောင်းကို စိုက်လိုက်သောအခါ ယခင်က နှလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်နေသော ဓားချီစွမ်းအင်သည် အတင်းအဓမ္မ ကွာထွက်သွားပြီး ဘောလုံးသဏ္ဍာန် စုစည်းသွားလေသည်။

သို့သော် စွမ်းအားအပြင်းထန်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသော ထို စုစည်းထားသည့် မွေးရာပါ ဓားချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ နှလုံးကို ဖောက်ခွဲပစ်ရန် ခြိမ်းခြောက်နေတော့သည်။

ဤ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ၏ နှလုံးကို ကာကွယ်ထားသော နူးညံ့သည့် ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး ကော်ကဲ့သို့ စေးကပ်သော အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

၎င်းသည် မွေးရာပါ ဓားချီစွမ်းအင်ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံထားလိုက်ပြီး အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့၏။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ကြီးမားသော သက်သာရာရမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။