ဓားချီစွမ်းအင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် စားသောက်ပွဲ

သမားတော်ကြီးသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်၏ နှလုံးသွေးကြောမှ ဓားချီစွမ်းအင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လုချင်းနှင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်တို့သည် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရလေသည်။

နွားမွေးကဲ့သို့ သေးငယ်သော အဖြူရောင် ဓားချီစွမ်းအင် အစုအဝေးလေးတစ်ခုသည် သမားတော်ကြီး၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် မမြင်ရသော အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။

မကြာမီ သမားတော်ကြီးသည် သူ၏ ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ဖြင့် ၎င်းကို ချေဖျက်လိုက်ရာ လေထုထဲတွင်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဓားချီစွမ်းအင်ကို ချေဖျက်ပြီးနောက် သမားတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ပြီးသွားပြီ။ လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသွေးကြောထဲက ဓားချီစွမ်းအင်ကို ကျုပ် အကုန် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းတာလား။"

ကုသမှုမစတင်မီ သမားတော်ကြီး ပြောခဲ့သော နာကျင်မှုအတွက် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် မိမိ၏ ပင်ကိုယ်ချီစွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပြင်ပမှ ဝင်ရောက်နေသော ချီစွမ်းအင်များ ကင်းစင်သွားပြီး လုံးဝ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီးရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းပါပေတယ်။ ကျုပ်တော့ လေးစားသွားပြီဗျာ။"

သူ့ကို ကာလကြာရှည် ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး အသက်သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သော ဓားဒဏ်ရာသည် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ပျောက်ကင်းသွားသဖြင့် ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သမားတော်ကြီးက ရှင်းပြလိုက်၏။

"ခင်ဗျားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တဲ့လူက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားသိုင်းကို တတ်မြောက်ထားတာပဲ။ ယင်ဓာတ်ပါပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဓားချီစွမ်းအင်က သူ့ဘာသာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသွေးကြောက ချီတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နေခဲ့တာလေ... ဒါကြောင့် ဖယ်ရှားရ ခက်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့ သူက အမြစ်မရှိတဲ့အရာပါပဲ။ ငွေအပ်နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ယာယီပိတ်ပြီး သူ့ရဲ့ ပုံစံအမှန် ပေါ်လာအောင် လုပ်လိုက်တော့ ဖယ်ရှားဖို့ သိပ်မခက်တော့ဘူးလေ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချန်းယီ၏ ဓားသိုင်းကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို မုန်းတီးသော်လည်း ဝမ်ချန်းယီ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ ပြောင်မြောက်ပြီး ဓားချီစွမ်းအင်များ လက်ချောင်းကြားတွင် ညင်သာစွာ စီးဆင်းနေနိုင်သည့် အဆင့်မြင့်သော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီး... ဒါဆိုရင် ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာက ပျောက်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရလား။"

သမားတော်ကြီးက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"ဓားချီစွမ်းအင် မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ နှလုံးသွေးကြောက ပွင့်သွားပြီလေ။ ကျန်တဲ့ ပြင်ပဒဏ်ရာတွေကတော့ ကုရ လွယ်ပါတယ်။ ရွှေအနာကျက်လိမ်းဆေး လိမ်းလိုက်ရင် ရပါပြီ။ ပြီးတော့ ကျုပ် ဆေးနည်းနည်းတော့ ပေးခဲ့မယ်၊ ပုံမှန် သောက်ပေးပါ။ အနားယူလိုက်ရင် လူကြီးမင်းဝေ့ မကြာခင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာမှာပါ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်ကောင်းတဲ့ သတင်းပဲ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ကြီး။"

သမားတော်ကြီးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လူနာကို ကုသပေးတာက သမားတော်တွေရဲ့ တာဝန်ပါဗျာ၊ ဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့အားလုံး အခန်းထဲမှ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဝေ့မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းကြီး စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ လူတိုင်း ထွက်လာကြပြီး ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာအခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သက်သာလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကုသမှု အောင်မြင်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် လေးစားစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဘိုးဘေးကြီး... စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သမားတော်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခရီးဝေးက လာရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ အိမ်တော်မှာ အစားအသောက်နဲ့ ဝိုင်တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ ကြွပါ... အမောပြေ သုံးဆောင်ကြတာပေါ့။"

သမားတော်ကြီးကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

သူတို့ စားသောက်ပွဲခန်းမသို့ သွားကြစဉ် ဝေ့သခင်မသည် ရှောင်လီကို ပွေ့ချီထားသော ရှောင်ယန်နှင့်အတူ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကိုကို... အဘိုးချန်..."

လုချင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"သခင်မကို အနှောင့်အယှက် ပေးသေးလား။"

ဝေ့သခင်မက အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

"မပေးပါဘူးရှင်... မပေးပါဘူး။ ရှောင်ယန်လေးက သိပ်လိမ္မာတာ။ ကျွန်မ သူ့ကို မုန့်ပဲသွားရည်စာလေးတွေ ကျွေးနေတာပါ။"

ကလေးမလေးက ကြွားဝါလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကိုကို... ရှောင်ယန်က အရမ်းကိုအရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ စားခဲ့ရတယ်၊ ရှောင်လီဆိုရင် ငါးတွေ အများကြီး စားခဲ့တာလေ။"

လုချင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကို မြင်ပါတယ်ကွာ။"

ရှောင်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဗိုက်ကားကားလေးဖြင့် မလှုပ်ချင်တော့သည့် သတ္တဝါလေးကို ကြည့်ပြီး သူ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်လီသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အသံတိတ်နေနိုင်ရန် အစာနည်းနည်းသာ စားခဲ့ရသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုချင်းက သူ့ကို စိတ်ကြိုက်စားခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။

ခန်းမထဲတွင် အားလုံး နေရာယူလိုက်ကြပြီး အစေခံများက ဟင်းပွဲများကို စတင် တည်ခင်းကြလေသည်။

လုချင်းသည် သူကောင်းမျိုးရိုး မိသားစုများ၏ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်မှုပုံစံကို အံ့သြနေမိသည်။ စားသောက်ပွဲတွင် လူ ၇ ယောက်၊ ၈ ယောက်လောက်သာ ရှိသော်လည်း ဟင်းပွဲပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တည်ခင်းထားပြီး အများစုမှာ သူ မမြင်ဖူးသော ဟင်းပွဲများ ဖြစ်ကြသည်။

အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်များ တည်ခင်းပြီးနောက် ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီးချန်... သခင်လေးလု... ဆရာမာ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကူညီမှုကြောင့်သာ ကျွန်တော်တို့ ဝေ့မိသားစု မျိုးသုဉ်းမယ့်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာပါ။ ဒီခွက်ကို ခင်ဗျားတို့အတွက် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်။"

ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားပြီးနောက် အားလုံး စတင် စားသောက်ကြလေသည်။ အစားအသောက် ကောင်းမွန်မှုကို နှစ်သက်သော လုချင်းသည် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ဟင်းပွဲများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေမိသည်။ သူသည် ရှောင်ယန်အတွက် ဟင်းအချို့ ထည့်ပေးပြီးနောက် တစ်ပွဲချင်းစီ စတင် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းပွဲအချို့ကို စားပြီးနောက် ဟင်းတစ်ပွဲချင်းစီ၏ အရသာရှိမှုကြောင့် သူ သက်ပြင်းချကာ သဘောကျနေမိတော့သည်။

လုချင်း အစားအသောက်များကို မြိန်ရေယှက်ရေ စားနေစဉ် ဝေ့ကျိအန်း၏ တီးတိုးရေရွတ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မေမေ... ဘာလို့ အိမ်က ဟင်းတွေက သခင်လေးလု ချက်ကျွေးတာလောက် မကောင်းရတာလဲ။"

ဝေ့သခင်မက တိုးတိုးလေး ဆူလိုက်သည်။

"ပေါက်ကရတွေ မပြောစမ်းနဲ့... နင့်အဖေ ဆူလိမ့်မယ်။"

သူမကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်မှ ဟင်းပွဲများသည် မနေ့က လုချင်း ချက်ကျွေးခဲ့သော ဟင်းလက်ရာလောက် အရသာမရှိဟု ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေ့ကျိအန်းက တိုးတိုးပြောသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း စားပွဲဝိုင်းတွင် မည်သူတွေ ရှိနေသည်ကို မေ့နေပုံရသည်။ အားလုံးက သူ့စကားကို ကြားလိုက်ကြလေပြီပင်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ဝေ့သခင်မ မျက်နှာရဲသွားစေရန် စနောက်လိုက်သည်။

"ဩော်... သခင်လေးလုက ဟင်းချက်တတ်တာလား။ ကျိအန်းနဲ့ နဉ်ယန်တို့ သဘောကျနေပုံထောက်ရင် တော်တော်လေး အရသာရှိမှာပဲ။"

လုချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သာမန် အိမ်ချက်ဟင်းတွေပါပဲဗျာ... ပြောပလောက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်မနဲ့ တခြားသူတွေက အရင်က မစားဖူးလို့ ထူးဆန်းပြီး စားကောင်းတယ် ထင်နေတာပါ။"

သူတို့ ဆက်လက် စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြရာ လေထုမှာ အလွန် သဟဇာတ ဖြစ်နေလေသည်။ မာကူးကိုလည်း လျစ်လျူရှုမထားကြပေ။ ဝေ့ရှင်းဟယ်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ဂုဏ်ပြုစကား ပြောကြားပြီး ဝေ့ကျိအန်းကို တရားဝင် တပည့်အဖြစ် အပ်နှံမည့် အခမ်းအနား ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု ကတိပေးသဖြင့် မာကူးမှာ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေတော့သည်။

ဝိုင်အချို့ သောက်ပြီးနောက် အားလုံး စားသောက်ပြီးစီးလုနီးပါးအချိန်တွင် ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီးချန်... ဒီတစ်ခေါက် ဝမ်ချန်းယီက သူ့တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး ဝေ့မိသားစုကို လာတိုက်ခိုက်တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိမယ် ထင်ပါတယ်။"

သမားတော်ကြီးသည် ဤကိစ္စကို ရုတ်တရက် ထည့်ပြောလာသဖြင့် နားမလည် ဖြစ်သွားသော်လည်း ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ရတနာတစ်ခုကြောင့်လို့ ကောလာဟလတချို့ ကြားမိပါတယ်။"

ဤအရာသည် လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ချန်းယီ၏ တပည့်က ဝေ့မိသားစုကို ဖိအားပေးစဉ်က ပြောခဲ့သော စကားများကို မြို့တစ်မြို့လုံး ကြားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... သူက ကျုပ်တို့ မိသားစုရဲ့ ရတနာကို လိုချင်လို့ လာတာပါ။ ကျုပ် ငယ်ငယ်တုန်းက အတွေ့အကြုံမရှိသေးခင် ဝမ်ချန်းယီနဲ့အတူ ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသွားခဲ့ဖူးတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေလို ခေါ်ဝေါ်ပြီး ပေါင်းသင်းခဲ့ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီ ရတနာက ကျုပ်တို့ ခရီးသွားတုန်း ဆန်းကြယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကနေ ရခဲ့တာပါ။"

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျုပ်တို့ကြားမှာ အငြင်းပွားမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရတနာကို ခွဲဝေယူပြီးတဲ့နောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်။ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။"

သမားတော်ကြီးသည် ထိုအသေးစိတ် အကြောင်းအရာများကို မသိထားသဖြင့် "နှမြောစရာပဲဗျာ" ဟုသာ ပြောနိုင်လိုက်သည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာ မရှိပါဘူးဗျာ။ အဲ့ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သဘောသဘာဝအမှန်ကို စောစောစီးစီး မမြင်ခဲ့မိဘဲ အဆက်အသွယ် မဖြတ်နိုင်ခဲ့တာကိုပဲ နောင်တရမိပါတယ်။ စောစောသာ သိခဲ့ရင် ဒီနေ့ ကျုပ်မိသားစု ကြုံရတဲ့ ဘေးဆိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မှာလေ။"

သမားတော်ကြီးသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက် အသေးစိတ်ကို မသိထားသဖြင့် မှတ်ချက်မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ဝေ့ရှန်ဟိုင်သည် သမားတော်ကြီး၏ အတွေးများကို ရိပ်မိသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... သမားတော်ကြီးချန်... ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းခံဖို့ ဒီအကြောင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"စားသောက်ပွဲ ပြီးရင် အဲ့ဒီ ရတနာကို လိုက်ကြည့်ဖို့ ခင်ဗျားကို ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သမားတော်ကြီး မှင်သက်သွားတော့သည်။