ထပ်ဆင့်အံ့သြရခြင်းများနှင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ အစီအစဉ်များ

"အားလုံးပဲ... ထိတ်လန့်သွားစရာ မလိုပါဘူးဗျ။ မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း အဆင့်နည်းနည်း ထပ်တက်သွားလို့ပါ၊ ရန်သူ လာတိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လုချင်း၏ အားကောင်းသော ချီစွမ်းအင်အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်အများအပြား အပြေးရောက်ရှိလာကြရာ လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလု ကျင့်ကြံနေတာကိုး... ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ မင်းတို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လုချင်းအပေါ် ကြည့်သည့်အကြည့်များမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးစားအားကျလာကြတော့သည်။

ယမန်နေ့က မြို့ပြင်တွင် လုချင်းသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ကိုယ်တိုင် အနိုင်ယူပြခဲ့သည်။ ယခု နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခု ထပ်တက်သွားပြန်ပြီဆိုတော့ သူ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားလာဦးမည်နည်း။

ထို့အပြင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် လုချင်း၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့ သခင်လေးဝေ့ကျိအန်းကို ကာကွယ်ရန် တောင်ပေါ်ရှိ လမ်းခုလတ်အိမ်သို့ သွားရောက်စဉ်က အစောင့်အများအပြားသည် လုချင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လ၊ သုံးလခန့်က လုချင်းသည် ချီနှင့်သွေးအဆင့်သာ ရှိသေးသော သာမန်သိုင်းသမားလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်း သူသည် ချီနှင့်သွေးအဆင့်မှနေ၍ သိုင်းပညာရှင်များကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူအဖြစ် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီး ယခုတွင် နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုဆီသို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြန်လေပြီ။

ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များသည် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အံ့သြနေမိကြတော့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ အံ့သြနေမိသည်။ သို့သော် ယမန်နေ့က လုချင်းသည် ဘိုးဘေးကြီးနှင့်အတူ ရတနာတစ်ခုကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို သိထားသောကြောင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောင့်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလုက တကယ့်ကို သိုင်းပညာ ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းသက်တမ်းက ခင်ဗျားနဲ့ယှဉ်ရင် ပြောပလောက်စရာတောင် မရှိတော့ပါဘူး။"

လုချင်းက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းကြီးကတော့ မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီဗျာ။ ကျွန်တော်က ကံနည်းနည်းကောင်းသွားရုံပါ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လုချင်း၏ နှိမ့်ချတတ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

"သခင်လေးလုလည်း နိုးနေပြီဆိုတော့ မနက်စာပြင်ဖို့ အစေခံတွေကို ငါ သွားပြောလိုက်ပါဦးမယ်။ ခဏနေရင် သမားတော်ကြီးနဲ့တူတူ စားသောက်ပွဲခန်းမကို ကြွခဲ့ပေးပါဦး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်တော်ထိန်းကြီး။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို အရင်ဆုံး နှိုးလိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ရန် ဘေးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီးသည် နိုးနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုချင်း အဆင့်တက်သွားသည့်အချိန်ကတည်းက သူ နိုးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် အခြားသူများ ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူတို့ပြန်သွားမှ ထရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုချင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်ကြီးက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"အဆင့်တက်သွားပြီလား။"

သူသည် တပည့်ဖြစ်သူ၏ စွမ်းအား စုဆောင်းမိနေမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ... ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်ရဲ့ အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင် ဖြစ်နေတာနဲ့ အဆင့်တက်လိုက်တာပါဗျ။"

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲကွာ။ အားချင်း... မင်း အသက် ၁၆ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား။"

"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ၁၆ နှစ် ပြည့်ပါပြီ ဆရာ။"

"၁၆ နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးတဲ့လား..."

သမားတော်ကြီးသည် လုချင်း၏ တိုးတက်မှုနှင့် အဆင့်ချိုးဖျက်မှုများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသော်လည်း ဤအသက်အရွယ်နှင့် ဤစွမ်းရည်ကို ယုံနိုင်စရာမရှိဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အသက် ၁၆ နှစ်အောက် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်...

ဤကဲ့သို့သော သိုင်းပညာအောင်မြင်မှုမျိုးသည် စည်ကားပြီး ပါရမီရှင်များ ပေါများသော အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်တွင်ပင် ရှားပါးလှပ,၏။

ထို့အပြင် လုချင်းသည် သိုင်းပညာကို လေ့လာလိုက်စားခဲ့သည်မှာ လပိုင်းမျှသာ ရှိသေးကြောင်း သူ သိထားသည်။

လုချင်း၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်သည် သူ့ကို ကြာရှည်စွာ ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူသည် အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမည်ပင်။

အသက် ၂၀ အရွယ် မွေးရာပါနယ်ပယ် မဟာသခင်တစ်ဦး...

ထိုအတွေးကြောင့် သမားတော်ကြီးတစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

အကယ်၍ လုချင်းသာ ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက သိုင်းပညာသမိုင်းကြောင်းတွင် ဖျောက်ဖျက်၍မရသော မှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူနိုင်မည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လုချင်းကတော့ ဆရာဖြစ်သူ၏ အံ့သြမှင်သက်မှုကို သတိမထားမိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... အိမ်တော်ထိန်းကြီးက မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်တော့မယ်၊ စားသောက်ပွဲခန်းမကို လာခဲ့ပါလို့ ဖိတ်လိုက်ပါတယ်ဗျ။"

လုချင်းအတွက်မူ ဆရာဖြစ်သူကသာ စစ်မှန်သော သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်ဖြစ်သည်။ သူကတော့ သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ အသုံးချနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီအရဆိုလျှင် သူသည် ဆရာဖြစ်သူထက် များစွာ နိမ့်ကျသည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ခံစားမိလေ၏။

"ငါ သိပြီ။"

သမားတော်ကြီးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လုချင်းနှင့် သူ့အဖော်များ မျက်နှာသစ်နေကြစဉ် အခြားခြံဝင်းတစ်ခု၌ ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ တင်ပြချက်ကို နားထောင်နေလေ၏။

"ဒါဆို... အဆင့်တက်သွားတဲ့သူက သခင်လေးလု ဖြစ်နေတာပေါ့။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် အံ့သြစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည်လည်း လုချင်း၏ အဆင့်တက်သွားသော အရှိန်အဝါကို စောစောက အာရုံခံမိခဲ့သည်။ အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ အစီရင်ခံမှုဖြင့် သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ရသော်လည်း အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေရလေ၏။

"အားဟိုင်... မင်း သခင်လေးလုကို စတွေ့တုန်းက သူက ချီနဲ့သွေးအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆို။"

ဝေ့ရှန်ဟိုင်က လေးစားစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး... သခင်လေးဒဏ်ရာရတုံးက ကျွန်တော် သွားပြီး သခင်လေးကို ကာကွယ်ပေးရသေးတယ်လေ။ အဲ့ဒီတုန်းက သခင်လေးလုက ချီနဲ့သွေးအဆင့်ကို ရောက်ရုံပဲရှိသေးတဲ့ပုံပဲ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က အံ့ဩစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆို အချိန်ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူးပဲ... မင်းတို့သခင်လေး ပြန်ကောင်းလာတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ။ အခုဆို သူက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီး သိုင်းမဟာသခင်အဆင့်ကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်နေပြီ။ သခင်လေးလုက ဘယ်လိုများ ကျင့်ကြံတာပါလိမ့်။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလုလို ပါရမီရှင်မျိုးကို သာမန်စံနှုန်းတွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရပါဘူး သခင်ကြီး။ အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်က နာမည်ကျော် ပါရမီရှင်တွေလိုပေါ့... တခြားလူတွေ ဉာဏ်မမီနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားဆန်းကြယ်ကြတယ်လေ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်က ပါရမီရှင်တွေတောင် သခင်လေးလုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် လမင်းကြီးရှေ့က ပိုးစုန်းကြူးလေးတွေလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

အမှန်ပင် အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်မှ ပါရမီရှင်များသည် ထူးကဲလှပါ၏။ သို့သော် လုချင်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်တော့ ကွာခြားချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်တွင် ရှိနေစဉ်ကပင် စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို လက်ဗလာဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သည့် ၁၆ နှစ်သား ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ယောက်...

ဤအောင်မြင်မှုများမှာ လွန်စွာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီ သမားတော်ကြီးကလည်း ခန့်မှန်းရခက်လွန်းတယ်။ မင်း သိလား... မနေ့က ရတနာကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်အောင် လုပ်ပြီးတဲ့နောက် ဘိုးဘေးကြီးက ငေးငိုင်နေခဲ့တာ။ ငါ သွားနှုတ်ဆက်တော့ သူက သမားတော်ကြီးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရတယ်လို့ ပြောတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံးက မွေးရာပါနယ်ပယ်မှာ ရှိနေကြပေမဲ့ သူတို့ကြားက ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးမားတယ်တဲ့။"

"ဆရာရော တပည့်ရော... ၊ နှစ်ယောက်စလုံးက စစ်မှန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ရေရွတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သခင်နှင့် အစေခံ နှစ်ဦးသားသည် သူတို့၏ ရင်တွင်းမှ တုန်လှုပ်အံ့သြမှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေမိကြလေ၏။

"အဖေ... နိုးနေပြီလား။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှင်လန်းသော အသံတစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က အံ့သြစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျိအန်း... မင်း ဒီလောက်စောစော ထတာ ရှားပါလား။"

ဝေ့ကျိအန်းသည် လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ နဖူးတွင် ချွေးစို့နေသဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးစဖြစ်ကြောင်း သိသာနေလေသည်။

"ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်း စောစောထပြီး လေ့ကျင့်နေတာလေ။ မေမေ ၊ အဖေ့ကို မပြောပြဘူးလား။"

ဝေ့ရှင်းဟယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မင်းအမေက မနေ့ညက တောင်ပေါ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်လမ်းတချို့ကို ပြောပြပါတယ်။ ဆရာမာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မင်း မနက်တိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်တယ်ဆို... ဟုတ်လား။"

ဝေ့ကျိအန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ် အဖေ... ပြီးတော့ ကျွန်တော် သခင်လေးလုဆီကနေ တုတ်သိုင်းကွက်တစ်ခု သင်ထားသေးတယ်။ အဖေ ကြည့်ပြီး အကြံဉာဏ်လေး ဘာလေး ပေးမလားဟင်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဩော်... သခင်လေးလု သင်ပေးထားတဲ့ တုတ်သိုင်း ဟုတ်လား။ ဒါဆိုလည်း ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒီအဘိုးကြီးလည်း ဘေးကနေ ဝင်ကြည့်လို့ ရမလားခင်ဗျာ။"

"ရတာပေါ့ ဦးလေးဟိုင်ရဲ့... ဦးလေးဟိုင်ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပါ။"

ဝေ့ကျိအန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဝေ့ကျိအန်း၏ အပြုအမူတွင် သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို သူတို့ သတိထားမိလိုက်သည်။ ယခင်ကထက် ပို၍ ရွှင်လန်းတက်ကြွပြီး ရိုသေလေးစားမှု ရှိလာသည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် စတော့မယ်နော်။"

ဝေ့ကျိအန်းသည် ရှည်လျားသော တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခြံဝင်းအလယ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထိုတုတ်သည် သူ တောင်ပေါ်မှ ပြန်လာစဉ်က ယူဆောင်လာခဲ့သော တုတ်ဖြစ်ပြီး သစ်သားတုတ်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသော်လည်း သူ့အတွက် အထူးအဓိပ္ပါယ် ရှိသဖြင့် မပစ်ရက်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လုပ်ပါ... သား။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် တက်ကြွနေသော သားဖြစ်သူကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေ့ကျိအန်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ တုတ်သည် မှုန်ဝါးသွားကာ တုတ်သိုင်းကွက်များသည် သူ့လက်ထဲမှ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် အစက ပြုံး၍ ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ်များ လွှမ်းခြုံလာသည်။ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ အံ့သြနေမိလေ၏။

မကြာမီ ဝေ့ကျိအန်းသည် တုတ်သိုင်းကွက်ကို ကစားပြီးသွားသဖြင့် တုတ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ညှိကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြန်သိမ်းလိုက်တော့သည်။

သူ၏ လေးနက်သော အမူအရာကြောင့် ဝေ့ရှင်းဟယ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်ငေးသွားမိလေ၏။ ဤသည်မှာ သူ့သားဖြစ်သူ သိုင်းပညာကို ဤမျှ လေးလေးနက်နက် လေ့ကျင့်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

အသက်ရှူ မှန်သွားပြီးနောက် ဝေ့ကျိအန်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ဦးလေးဟိုင်... ကျွန်တော့် တုတ်သိုင်းက ဘယ်လိုနေလဲဟင်။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က အမှန်တကယ် သဘောကျစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့တော့ မင်း အဖေ့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။"

ဝေ့ကျိအန်း၏ တုတ်သိုင်းသည် တိကျသေချာပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ကာ အားပါသဖြင့် အမှန်တကယ် ကြိုးစားအားထုတ်ထားကြောင်း သိသာလှပါ၏။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးကလည်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

"နည်းစနစ်က ကျွမ်းကျင်ပြီး သိုင်းကွက်တွေက သိပ်သေသပ်တာပဲ။ သခင်လေးရဲ့ တုတ်သိုင်းက ချီနဲ့သွေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာတောင် တော်တော်လေး ထင်ရှားတယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေနဲ့ ဦးလေးဟိုင်။"

ဝေ့ကျိအန်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြာထွက်လာသည်။ သူ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို လိုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု သူ လိုချင်သည်ကို ရပြီဖြစ်သဖြင့် အောင်မြင်မှု ပီတိကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

"ကျိအန်း... မင်း ပြောတော့ ဒီတုတ်သိုင်းကို သခင်လေးလု သင်ပေးတာဆို... ဘာသိုင်းလို့ ခေါ်လဲ။"

"တစ်သက်ရှူ တုတ်သိုင်းလို့ ခေါ်ပါတယ် အဖေ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးလုက အဲ့ဒါကို ရိုးရှင်းအောင် ပြင်ပေးထားတာတဲ့။ တကယ့် 'တစ်သက်ရှူ တုတ်သိုင်း' အစစ်ကိုတော့ ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့် ရောက်မှ သင်လို့ရမယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ရိုးရှင်းအောင် ပြင်ထားတာတဲ့လား။"

ဤအခိုက်၌ ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းကြီးတို့မှာ အံ့သြသွားကြသည်။ ဝေ့ကျိအန်း ပြသသွားသော သိုင်းကွက်သည် အဆက်ပြတ်ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကာကွယ်မှု ပေါင်းစပ်ထားကာ အားနည်းချက် လုံးဝနီးပါး မရှိသည့် ပြည့်စုံသော တုတ်သိုင်းပညာ တစ်ခုပင်။

အကယ်၍ ထိုအကြောင်းကိုသာ မပြောပြလျှင် ၎င်းသည် ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်ထားသော သိုင်းကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ထင်မိကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်မိကြပြီး ထပ်မံ အံ့သြသွားကြပြန်၏။

'တစ်သက်ရှူ တုတ်သိုင်း' သည် ချီနှင့်သွေးအဆင့် သိုင်းပညာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သိပ်နက်နဲလှသည် မဟုတ်သဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့ အလေးထားစရာ မလိုပေ။ သို့သော် သိုင်းကွက်၏ နက်ရှိုင်းမှုက လုချင်း၏ သိုင်းပညာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်ကို သူတို့ ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဘိုးဘေးကြီး၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ်တွင် အတူတူ ရှိနေကြသော်လည်း ဘိုးဘေးကြီးသည် သမားတော်ကြီး၏ သိုင်းအဆင့်အတန်းကို သဘောမပေါက်နိုင်သဖြင့် အလွန် စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ဝေ့ရှင်းဟယ်သည်လည်း ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ချင်း တူနေသော်လည်း လုချင်း၏ သိုင်းအဆင့်အတန်းကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးကဲသည့် ပါရမီရှင်နှင့် တွေ့ကြုံရခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချရမည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပျော်ရွှင်နေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ အတွေးများ လှုပ်ရှားလာသည်။

သူက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"ကျိအန်း... မင်း ဒီနေ့ ဆရာမာကို သွားနှုတ်ဆက်ပြီးပြီလား။"

"ဟုတ်ကဲ့... အဖေ့ဆီ မလာခင် ဆရာမာကို သွားနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်ဗျ" ဝေ့ကျိအန်းက အမြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ အပြုံးက ပို၍ပင် ပီပြင်လာတော့၏။

"ကောင်းတယ်။ သူ့ကို ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီးပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့အဖေကို ရိုသေသလိုမျိုး သူ့ကိုလည်း ရိုသေလေးစားရမယ်... နားလည်လား။"

"နားလည်ပါတယ် အဖေ... မေမေလည်း သားကို သင်ပေးထားပါတယ်။"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ အခမ်းအနားက ရိုးရှင်းလွန်းတယ်။ ဆရာကန်တော့ပွဲ လက်ဆောင်တောင် ကောင်းကောင်းကန်တော့ခွင့် မရခဲ့ဘူး။ ဆရာမာအပေါ် သိပ်ပြီး တရားမမျှတရာ ကျနေတယ်။"

"ဆရာမာက မင်းရဲ့ ဆရာတင်မကဘူး မင်းနဲ့ မင်းအမေရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်တာမလို့ ငါတို့ဝေ့မိသားစုက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... နေ့ကောင်းရက်သာ ရွေးပြီး မင်းအတွက် တပည့်ခံယူပွဲ အခမ်းအနားကို တခမ်းတနား ကျင်းပပေးမယ်။ လိုအပ်တာတွေ အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ။"

"ဟာ... သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ဆရာမာကို သား အခုချက်ချင်း သွားပြောလိုက်ဦးမယ်။"

ဝေ့ကျိအန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ပြေးထွက်သွားသော ဝေ့ကျိအန်းကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... သခင်လေးက တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။"

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့မိသားစု တိုက်ခိုက်ခံရတာ ကပ်ဘေးဆိုပေမဲ့ ကျိအန်းအတွက်တော့ ကြီးပြင်းရင့်ကျက်လာဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တယ်လေ။ အဆိုးထဲက အကောင်းလို့ပဲ ပြောရမလားပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး... သခင်လေးကို မာကူးရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူခိုင်းတာ တကယ်ပဲ သင့်လျော်ပါ့မလား။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေသေးတယ်လေ။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်... ဆရာမာရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်ပေမဲ့ ကျိအန်းက သူ့ကို လေးစားတယ်လေ။ အရင်က ငါ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာတွေကို ငှားပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျိအန်းက နားမှ မထောင်တာ... ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။"

"နောက်ပြီး ဆရာမာက ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းတယ်။ သခင်မနဲ့ ကျိအန်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ မွန်မြတ်မှုကို ပြသနေတာပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးက ကျိအန်းရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ သင့်တော်ပါတယ်။"

"ကျင့်ကြံမှုအပိုင်းအတွက်တော့ ငါတို့ ဝေ့မိသားစုမှာ နည်းလမ်းတွေရော ဆေးဝါးတွေပါ အများကြီး ရှိသားပဲ။ ကျိအန်းသာ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ငါတို့မှာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတယ်။"

"ကျိအန်းအတွက်တော့ သိုင်းပညာ မြင့်မားတဲ့ ဆရာထက် သူ့ကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းကျောင်းနိုင်တဲ့ ဆရာက ပိုပြီး သင့်တော်တယ်။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးလည်း စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သခင်ကြီး၏ စကားမှာ အဓိပ္ပါယ်ရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့အပြင် ထုတ်မပြောသော်လည်း နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသေးကြောင်း သူ သိပါ၏။

ဆရာမာသည် လုချင်းနှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခြင်းကပင် သူတို့အနေဖြင့် ဆရာမာကို တန်ဖိုးထားရန် လုံလောက်နေပြီပင်။ ထိုဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံးသည် တကယ့်ကို ခန့်မှန်းရခက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝေ့မိသားစုအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို အလွယ်တကူ ပြစ်မှားရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ကဲ... ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ မင်း ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်လိုက်တော့... သေသေချာချာ ဖြစ်ပါစေ။"

"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် အခမ်းအနားအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်ခွာသွားစဉ်...

မာကူးသည် ဝေ့ကျိအန်း သယ်ဆောင်လာသော သတင်းစကားကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားရလေသည်။