ဝေ့ကျိအန်း၏ တောင်းဆိုမှုနှင့် တံတိုင်းကျော်၍ အပြင်ထွက်ခြင်း

"ကျိ... ကျိအန်း... မင်းပြောတာက ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်က မင်း တရားဝင် တပည့်ခံယူဖို့အတွက် အခမ်းအနားကြီး ကျင်းပပေးမယ် ဆိုတာလား။"

မာကူးသည် စကားပင် အနည်းငယ် ထစ်အသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် ဆရာ။"

ဝေ့ကျိအန်းက အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာတုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ ပွဲက ရိုးရှင်းလွန်းတယ်တဲ့... ဆရာ့အတွက် လက်ဆောင်တောင် ကောင်းကောင်း မပေးခဲ့ရဘူး၊ ဆရာ့အပေါ် တရားမမျှတလွန်းရာ ကျတယ်ဆိုပြီး အဖေက အခမ်းအနားနဲ့ အကောင်းစား ပြန်လုပ်ပေးချင်နေတာ။"

"ဒါ... ဒါက... ငါ မာကူးက ဒီလောက်ထိ ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လို အရည်အချင်း၊ ဘယ်လို ကုသိုလ်မျိုး ရှိလို့လဲကွာ..."

မာကူးခင်ဗျာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ဝေ့မိသားစုက ဒီလိုမျိုး လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မြို့ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှစ၍ ဝေ့ကျိအန်းနှင့် ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေခဲ့ပါ၏။

မာကူးသည် မိမိ၏ အကန့်အသတ်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူ၏ အရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် ဝေ့ကျိအန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ဆရာ ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။

ဝေ့မိသားစုတွင် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ရှိပြီး မည်သူမဆို သူ၏ ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်လောက်ကို အသာလေး ကျော်ဖြတ်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝေ့မိသားစု သခင်လေးရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ သူ့မှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။

တစ်ခြားသူကို ပြောပြရင်တောင် ရယ်စရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

လူတွေက သူ့ကို ကျော်ကြားချင်လို့ လုပ်နေတာပါဟု ပြောဆိုကြမည်ကို စိုးရိမ်သည်ထက် ဝေ့ကျိအန်း၏ သိုင်းပညာ အနာဂတ်ကို နှောင့်နှေးစေမိမှာကို မာကူး ပိုပြီး စိုးရိမ်မိပါ၏။

ဝေ့ကျိအန်းကို သင်ပေးနိုင်တာ သူ့မှာ သိပ်မရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ ဝေ့ကျိအန်း၏ သိုင်းပညာ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် မကြာခင်မှာပင် သူ့ထက် သာလွန်သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ဝေ့ကျိအန်း၏ ဆရာဖြစ်ရန် သူ ပို၍ပင် အရည်အချင်း မရှိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဝေ့အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက လူတိုင်းက သူ့ကို ဝေ့ကျိအန်း၏ ဆရာအဖြစ် လုံးဝ သတ်မှတ်ပြီး လေးစားစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် မာကူးမှာ ထုတ်ပြောဖို့ အခွင့်အရေး ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ယခု ဝေ့မိသားစုက သူနှင့် ဝေ့ကျိအန်းအတွက် အခမ်းအနားကြီး ကျင်းပပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ မာကူး ပို၍ပင် နေရခက်သွားသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မာကူးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျိအန်း... မင်း အဖေကို အခမ်းအနား မလုပ်ဖို့ သွားပြောလိုက်ပါလားကွာ။"

"ဘာလို့လဲ ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဝေ့ကျိအန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"အဓိက အကြောင်းရင်းက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်... ငါက မျက်နှာပန်းလှအောင် မနေတတ်ဘူး၊ မင်းကို အရှက်ရစေမှာ ကြောက်လို့ပါ။"

မာကူးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါက မင်းရဲ့ဆရာဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူးလို့ အမြဲ ခံစားနေရတယ်။ ဝေ့မိသားစုထဲမှာ ငါ့ထက် သိုင်းပညာတော်ပြီး မင်းရဲ့ဆရာဖြစ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။"

ဝေ့မိသားစု၏ မြို့ပေါ်ရှိ အဆင့်အတန်းအရ အခမ်းအနားကြီး ကျင်းပလျှင် အခြား မိသားစုများမှ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖိတ်ကြားမည်မှာ သေချာသည်။ သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိနေမည့်အရေး တွေးမိပြီး မာကူး အလွန်ပင် ပူပန်နေမိလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာ့ကိုပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာဖြစ်စေချင်တာ"

ဝေ့ကျိအန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး အသိဝင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ကတည်းက ကျွန်တော် အများကြီး နားလည်လာခဲ့ပါပြီ။"

"ဆရာ ဘာကိုဆိုလိုလဲ ကျွန်တော် သိပါတယ်... အိမ်တော်ထဲက ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေက အရမ်းသန်မာကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အရမ်း ဂရုစိုက်လွန်းကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးရင်တောင် သဘောလောက်ပဲ သင်ပေးကြတာ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲ လေ့ကျင့် လေ့ကျင့်၊ သူတို့က ချီးကျူးပြီး မြှောက်ပြောတာပဲ ရှိတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ထောက်ပြတာ ရှားတယ်။"

"အရင်တုန်းကသာဆိုရင် သိုင်းလေ့ကျင့်ရတာ ပင်ပန်းလို့ ခေါင်းဆောင်တွေ လျှော့ပေးတာကို သဘောကျပြီး ကောင်းတယ်လို့ ထင်မိမှာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်တော့ ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကလွဲရင် ကျန်တာအားလုံးက အတုအယောင်တွေဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီလေ။"

"အင်အားမရှိရင် အနိုင်ကျင့်ခံရမယ်... ကိုယ်ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ လူတွေကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကျွန်တော်က ပျင်းရိပြီး စည်းကမ်းမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... သိုင်းပညာမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကြီးကြပ်ပေးမယ့်လူ လိုအပ်တယ်။ အိမ်တော်ထဲက ခေါင်းဆောင်တွေက ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး... ဆရာတစ်ယောက်တည်းကသာ ကျွန်တော့်ကို တကယ် ဂရုစိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေါ့ပေါ့နေခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

"ဒါကြောင့် ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို စွန့်ပစ်မသွားပါနဲ့နော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်ပြီး သင်ကြားပေးပါ ၊ ကြီးကြပ်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။"

ဝေ့ကျိအန်းသည် မူလကတည်းက အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့ပေါ်ရှိ ဝေ့မိသားစု၏ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကြောင့် ကြိုးစားအားထုတ်စရာမလိုဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ထျန်းချန်းဂိုဏ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော မိသားစုအင်အားသည် စစ်မှန်သော ခွန်အား၏ ရှေ့မှောက်တွင် အရာမဝင်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ရသော နေ့ရက်များက သူ ယခင်က မစဉ်းစားမိခဲ့သော အမှန်တရားများစွာကို နားလည်စေခဲ့သည်။

မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လုချင်းနှင့် လူသန်ကြီးတို့၏ တိုက်ပွဲ၊ ဘိုးဘေးကြီးနှင့် ဝမ်ချန်းယီတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု၊ သမားတော်ကြီး၏ စွမ်းအားကြီးမားသော တိုက်ကွက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူ အလွန် တုန်လှုပ်ခဲ့ရပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကသာ စစ်မှန်သော စွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့ရင်ထဲတွင် ဆန္ဒတစ်ခု ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော သန်မာသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်မိသည်။ လုချင်း၏ အဆင့်ကို မရောက်နိုင်လျှင်တောင် နီးပါးလောက် ရောက်လျှင် ကျေနပ်ပြီဖြစ်သည်။

ဝေ့ကျိအန်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မာကူး အနည်းငယ် ငေးငိုင်သွားသည်။ သူ့တပည့်ထံမှ ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အားလုံးက ရှောင်ဖယ်ကြသော မာနကြီးသည့် သခင်လေးဝေ့သည် တကယ်ကို ကြီးပြင်းရင့်ကျက်သွားပုံ ရသည်။

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောတူပေးပါ"

မာကူး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝေ့ကျိအန်းက ထပ်မံ၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

တပည့်ဖြစ်သူ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း မာကူး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း ဒီလောက်တောင် ပြောမှတော့ ငါ ငြင်းလိုက်ရင် သိပ်ပြီး သဘောထားကြီးရာ မကျတော့ပါဘူး။"

"ဆရာ သဘောတူလိုက်ပြီနော်... ဒါဆို ကျွန်တော် မေမေ့ဆီ သွားပြီး ကန်တော့ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ဦးမယ်။"

ဝေ့ကျိအန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မာကူးကို ကပျာကယာ ဂါရဝပြုပြီးနောက် ပြေးထွက်သွားတော့လေ၏။ မာကူးက သူ့ကို လှမ်းခေါ်ချင်သော်လည်း စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေရှာသည်။

သူ့လက်က လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် မာကူးက ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ... ယောက်ျားဆိုတာ ပြတ်သားရမယ်။ သဘောတူပြီးမှတော့ တွန့်ဆုတ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အခမ်းအနားတစ်ခုပဲလေ... တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်ခံရတာလောက်တော့ အန္တရာယ် မများလောက်ပါဘူး။

ထိုအတွေးကြောင့် မာကူး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မနက်စာစားချိန်၌ ဝေ့ရှင်းဟယ်က အခမ်းအနားကိစ္စ ပြောလာသောအခါတွင်လည်း သူ တည်ငြိမ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

"ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ဒီကိစ္စ အပ်လိုက်ပါမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခမ်းအနားက အရေးကြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆွေမျိုးတွေကိုလည်း အသိပေးဖို့ လိုတယ်ဗျ။"

"ဒါပေါ့... ဖိတ်စာ သွားပို့ဖို့ ကျွန်တော် လူစီစဉ်ပေးပါမယ်"ဟု ဝေ့ရှင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သွားရင် မြို့ထဲမှာ ထင်ကြေးတွေ များကုန်ပါလိမ့်မယ်" မာကူးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ အထူးအဆင့်အတန်းကြောင့် သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်လည်ပတ်လျှင် မလိုအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ဝေ့မိသားစုနှင့် မတူသည်မှာ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို လေးစားကြပြီး သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အားဟိုင်ကိုပဲ ဖိတ်စာ သွားပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။"

"ဒါဆို အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

မာကူး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် ဝေ့မိသားစု၏ မျက်နှာဖုံးဖြစ်ပြီး ထိုတာဝန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး လူပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။

"ဆရာမာ... ခင်ဗျား ပြန်တော့မလို့လား။ ကျွန်တော်လည်း အပြင်ထွက်စရာ ရှိတယ်၊ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

မနက်စာ စားနေသော လုချင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလုက အပြင်ထွက်မလို့လား" ဝေ့ရှင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မြို့ပေါ်ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ရှောင်ယန်ကို လိုက်ပြပေးချင်လို့။"

လုချင်းသည် ဤကမ္ဘာမှ မြို့ပြများကို စူးစမ်းချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက် အချို့လည်း စုဆောင်းလိုသည်။

"မြို့ထဲ လိုက်ပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော် လူစီစဉ်ပေးပါမယ်" ဝေ့ရှင်းဟယ်က ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး ခေါင်းဆောင်ဝေ့... ကျွန်တော်က ရှောင်ယန်နဲ့ လျှောက်သွားချင်ရုံပါ၊ လူတစ်ယောက်ယောက် နောက်က လိုက်နေရင် နေရထိုင်ရ ခက်လိမ့်မယ်" လုချင်းက ပြုံး၍ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း လုချင်း၏ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် မြို့ထဲတွင် မည်သူကမျှ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သတိရလိုက်၏။ သူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို ဝင်စီးချင်လျှင်တောင် မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့လုံခြုံရေးအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် လုချင်းနှင့်အတူ လူထည့်ပေးရန် ဇွတ်အတင်း မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ဝေ့ကျိအန်းက လိုက်ချင်သော်လည်း ဝေ့သခင်မ၏ မျက်စောင်းတစ်ချက်ကြောင့် မလိုက်ရဲတော့ပေ။

မနက်စာ စားပြီးနောက် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို ပွေ့ချီကာ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သိုင်းကျမ်းစာများ ဖတ်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော သမားတော်ကြီးကမူ အပြင်ထွက် လည်ပတ်ရန် စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ဝေ့အိမ်တော် စာကြည့်တိုက်ရှိ ရှားပါး ဆေးကျမ်းများကို ဖတ်ရှုရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"သခင်လေးလု... သခင်မက မြို့ထဲမှာ သုံးဖို့ ငွေနည်းနည်း ပြင်ပေးထားပါတယ်။ မလောက်ရင် ဝေ့အိမ်တော်နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ၊ ရှင်းစရာရှိတာ သူတို့ လာရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်။"

မထွက်ခွာမီ အိမ်တော်ထိန်းကြီးက လုချင်းကို ငွေအိတ်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သည်။ လုချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေဒင်္ဂါးများ၊ ငွေဒင်္ဂါးများနှင့် ငွေစက္ကူများ ပါဝင်နေပြီး တော်တော်များပြားသော ပမာဏပင်။

သူ ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သခင်မကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါဦး။"

"ဆရာမာ... ကျွန်တော် အရင်သွားနှင့်တော့မယ်နော်။"

ရှောင်ယန်ကို ပွေ့ချီပြီး ရှောင်လီကို ပုခုံးပေါ် တင်ထားလျက် လုချင်းက လက်ပြကာ ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် မူလက မာကူးနှင့်အတူ ထွက်သွားရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဝေ့မိသားစုက မာကူးအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေသည့် ပစ္စည်းက များပြားလွန်းသဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လုချင်းသည် အဓိက တံခါးပေါက်မှ မထွက်ခဲ့ပေ။ ဝေ့အိမ်တော်ကို မျက်လုံးများစွာက စောင့်ကြည့်နေကြောင်း သူ သိပါ၏။ ဤသည်မှာ သူ မာကူးနှင့်အတူ မသွားချင်ရသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ သူက မြို့ကို စူးစမ်းချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးလို အကြည့်ခံရတာမျိုး မလိုချင်ပေ။

ရှောင်ယန်ကို ပွေ့ချီထားလျက် လုချင်းသည် လူပြတ်သည့် တံတိုင်းနံရံ တစ်နေရာကို ရှာလိုက်၏။ သူသည် ပုန်းကွယ်နေသော ငွေလမင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာဖြင့် တံတိုင်းကို ကျော်တက်သွားတော့လေသည်။

အစောင့်မှာတော့ ဘာပြောရမှန်းမသိ ကျန်ရစ်ခဲ့ရှာ၏။

ခဏကြာမှ ထိုအစောင့်သည် အိမ်တော်ထိန်းကြီးထံ သွားရောက် အစီရင်ခံလိုက်တော့လေသည်။