အခန်း (၂၅၃)
Vol. 23 Ch. 253
စုန့်ယွီဖေးသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချကာ မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းနဲ့ တာအိုဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောပြီးပြီဆိုတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအကြောင်းရော ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ”
“မိစ္ဆာဂိုဏ်းကတော့ လူ့သဘာဝအတိုင်း လုပ်ဆောင်တာပဲ၊ အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်တာနဲ့ လွတ်လပ်မှုကို အလေးထားတာပဲ”
“တည့်တည့်ပြောရရင် ဒီလိုအယူအဆတွေက လူ့သဘာဝနဲ့ အတော်လေးကိုက်ညီတယ်၊ တက်ကြွမှုလည်းရှိသလို ကိုယ်ကိုကိုယ် တွန်းအားလည်းပေးတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က အစွန်းရောက်လွန်းသွားတယ်၊ အတ္တကြီးပြီး ဥပဒေနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ အဲဒါက စစ်ပွဲတွေ၊ အငြင်းပွားမှုတွေကို ဖြစ်စေပြီး တိုင်းပြည်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အုပ်ချုပ်သူတွေက သူတို့ကို မနှစ်သက်သလို ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ တာအိုဂိုဏ်းတွေကလည်း ပေါင်းပြီး နှိမ်နင်းကြတာပေါ့”
“မင်းနားလည်ထားရမှာက မင်းရဲ့လက်သီးကို လွှဲခွင့်ရှိတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာ ငါ့နှာခေါင်းနားရောက်ရင်တော့ ဆုံးခန်းတိုင်သွားပြီဆိုတာပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းက ငါ့ကိုထိုး၊ ငါက မင်းကိုပြန်ထိုးနဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းမှာမဟုတ်ဘူး”
“သူတို့သာ ဒီပုံစံကို မပြောင်းလဲရင် ဘယ်တော့မှ တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ခြုံပြောရရင် ဒီဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းလုံးမှာ အားနည်းချက်၊ အားသာချက် ကိုယ်စီရှိကြပေမဲ့ ငါကတော့ ဘယ်တစ်ခုကိုမှ အထူးတလည် မနှစ်သက်ဘူး”
စုန့်ယွီဖေးက ဆက်မေးလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်ဂိုဏ်းကိုမှ မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင် ဘာကိုများ ယုံကြည်ပါသလဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က သူ၏လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး “ငါက သရဲတစ္ဆေတွေ ဘာတွေညာတွေကို မယုံဘူး၊ ငါ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ အင်အားကိုပဲ ယုံတယ်။ ငါ့လက်ခုပ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အစွမ်းအစကမှ တကယ်တမ်း ငါပိုင်ဆိုင်တာပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး စုန့်ယွီဖေး ခဏတာမျှ ငေးမောသွားမိသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ပါး၏ အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် ကြက်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်စွမ်းမရှိသည့် သာမန်လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ယုံကြည်မှုကို ဘာက ထောက်ပံ့ပေးထားသနည်း။ သူပြောသမျှ အရာအားလုံးကို တကယ်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း ထင်နေရသနည်း။
“ဒါနဲ့ မိန်းကလေးယွီဖေး... သိုင်းလောကနယ်ပယ်က တခြားသူတွေ မင်းကို အရမ်းရိုသေကြတာ တွေ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းက တကယ်တော့ ဘယ်လိုမျိုးလဲ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အခုလို အခြေအနေမျိုးရောက်မှတော့ ကျွန်မ မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး”
စုန့်ယွီဖေးက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ကျွန်မဟာ တကယ်တော့ ‘ရှန်းချင်း’ တာအိုကျောင်းတော်ရဲ့ ဆက်ခံသူဖြစ်သလို တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ‘တာအိုအမွေခံ’ လည်း ဖြစ်ပါတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်မှာ လန့်သွားလေသည်။ သူမ၏နောက်ခံမှာ တကယ်ကို မသေးလှပေ။
ရှန်းချင်း တာအိုကျောင်းတော်သည် တာအိုဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ထိပ်တန်းကျောင်းတော်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူဦးရေမှာ မများလှသော်လည်း သိုင်းပညာရှင်များစွာဖြင့် အလွန်ကို အင်အားကြီးမားလှသည်။ ရှန်းချင်းကျောင်းတော်၏ ဆက်ခံသူဖြစ်သောကြောင့် စုန့်ယွီဖေးသည် ရွှေဇွန်းကိုက်ကာ မွေးလာသူဟု ဆိုနိုင်သည်။ အနှောင့်အယှက်မရှိပါက သူမသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေသည်။
ထို့ပြင် သူမသည် ကျောင်းတော်တစ်ခုတည်း၏ ဆက်ခံသူသာမက တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ ‘တာအိုအမွေခံ’ ဖြစ်ရာ တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရှိ လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အခွင့်အာဏာမှာ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ဝါရင့် အကြီးအကဲများနှင့် တန်းတူရှိပြီး မင်းညီမင်းသားများနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် နိမ့်ကျမှုမရှိပေ။
“ဒီလောက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရှန်းချင်းကျောင်းတော်ရဲ့ ဆက်ခံသူရော၊ တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပါ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ မိန်းကလေးယွီဖေးက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ” လင်းပိုင်ဖန်က လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ”
စုန့်ယွီဖေးက နှိမ့်ချစွာဖြင့် “တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီနေရာကို ရောက်တာ ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကြောင့်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်မက အများကြီး လိုပါသေးတယ်”
သူမက လင်းပိုင်ဖန်ကို လေးစားစွာ ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည် “အရှင်မင်းကြီး နန်းတက်ကတည်းက သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ပြည့်စုံအောင် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့တယ်။ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးကို လူဦးရေ သန်း ၂၀ ရှိတဲ့ အင်အားကြီး နိုင်ငံဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အရည်အချင်းက ရှေးခေတ် ပညာရှိမင်းတွေနဲ့တောင် ယှဥ်နိုင်နေပါပြီ”
လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက် “မိန်းကလေးယွီဖေးကလည်း ငါ့ကို မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။ ငါတို့က ကဏ္ဍမတူတဲ့ နေရာတွေမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ တိုက်ရိုက်နှိုင်းယှဉ်လို့ မရဘူးလေ။ မင်းကလည်း ထူးချွန်သလို ငါကလည်း ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ ထူးချွန်တယ်၊ ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား”
နှစ်ဦးသား သဘောတကျ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
“အခု ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံကို သိသွားပြီဆိုတော့ ခုနကပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် နောင်တရလား”
စုန့်ယွီဖေးက နောက်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးသာ မာနကို အနည်းငယ်လျှော့ပြီး တာအိုဂိုဏ်းကို အသိအမှတ် ပြုပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစွန်းရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ပြောင်းလဲပေးမယ်ဆိုရင် တစ်ဂိုဏ်းလုံးက အရှင်မင်းကြီးကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးလာအောင် ကျွန်မ ဖျောင်းဖျပေးပါ့မယ်။ ဒါဆိုရင် အင်ပါယာကြီး တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ဆိုတာ လက်တစ်ကမ်းမှာပဲ ရှိတော့မယ်”
သူမ၏ စကားမှာ နောက်ပြောင်နေသလို ရှိသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အလွန်ကို တည်ကြည်နေသည်။
သို့သော် လင်းပိုင်ဖန်က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကိုပဲ ငါ ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမယ်။ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အကူအညီ မပါဘဲနဲ့လည်း ငါ့ရဲ့ မဟာရှနိုင်ငံက တိုးတက်နေမှာ ဖြစ်သလို ပိုပြီးတော့လည်း အင်အားကြီးလာဦးမှာ”
လင်းပိုင်ဖန်အနေဖြင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ အကူအညီကို အမှန်တကယ် မလိုအပ်ပေ။ သူတို့ပေးမည့် အကူအညီဆိုသည်မှာ သိုင်းပညာရှင် အချို့နှင့် သယံဇာတအချို့ ပေးခြင်းထက် မပိုနိုင်ဟု သူ ယူဆသည်။ သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ သူ၌ ‘အင်ပါယာမြေပုံ’ ရှိနေသဖြင့် သူ့နိုင်ငံတွင်းရှိ မည်သည့် အစွမ်းထက်သူကိုမဆို သူ စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်းကပင် ကောင်းကင်အဆင့် ရာပေါင်းများစွာနှင့် ညီမျှနေသည်။
သယံဇာတများအတွက်မူ သူ၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် သီးနှံများ ဝေဆာနေသလို၊ မြေအောက်တွင်လည်း သတ္တုတွင်းများက ပေါများလှသည်။ အခြားသူထံမှ အကူအညီယူရန် အကြောင်းမရှိပေ။ သို့ပါလျှင် သူပိုင်ဆိုင်သည်များကို အခြားသူများအား အဘယ်ကြောင့် ဝေမျှပေးရမည်နည်း။
စုန့်ယွီဖေးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး... ပြန်စဉ်းစားပါဦး...”
“ထပ်စဉ်းစားစရာ မလိုတော့ဘူး..”
လင်းပိုင်ဖန်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခုခုကို ရဖို့အတွက် တစ်ခုခုကို ပြန်ပေးရမယ်ဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်းသိလို့ပဲ။ ငါ ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ အလကားရတဲ့ အရာတွေကို လက်မခံချင်ဘူး။ အကယ်၍ ငါက တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အကူအညီကို ယူလိုက်ရင် နောက်ပိုင်း သူတို့တောင်းဆိုတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေကို ငါ ငြင်းနိုင်ပါ့မလား”
“အဲဒါကတော့...” စုန့်ယွီဖေးမှာ ပြောစရာ စကားများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
“ဒါဟာ ငါ့ရဲ့နိုင်ငံဖြစ်ပြီး တခြားသူတွေ ဝင်စွက်ဖက်တာကို ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောကြရအောင်” လင်းပိုင်ဖန်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
တစ်ဖန် ထပ်မံ ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် စုန့်ယွီဖေးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း လင်းပိုင်ဖန် အပေါ် လေးစားတဲ့ စိတ်တို့မှာ ပို၍တိုးလာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် မက်လုံးများကြောင့်မှ မတုန်လှုပ်ဘဲ သူ၏ မူဝါဒကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှသော ဂုဏ်သိက္ခာ တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စုန့်ယွီဖေး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သိုင်းပညာရှင်များလည်း လူစုကွဲသွားကြပြီး မဟာရှနိုင်ငံသည် ပြန်လည် အေးချမ်းသွားခဲ့သည်။
သို့သော်... အိမ်နီးချင်း မဟာရွှယ် နိုင်ငံတွင်မူ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော မြို့တော်အတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ငါ အောင်မြင်သွားပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အောင်မြင်သွားပြီကွ၊ ဟားဟားဟား...”
ထိုအသံမှာ တစ်မြို့လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ငှက်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်းလည်း နားစည်များ ကွဲလုမတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။
“ဒါ ဘာအသံကြီးလဲ၊ အရမ်းနာတာပဲ”
“ငါ့နားတွေ မခံနိုင်တော့ဘူး”