အခန်း (၂၅၈)

ဓားအဖိုးအိုသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ သွယ်လျသော နောက်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ထွားကျိုင်းကာ မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ဟု သူ အမြဲခံစားနေရသည်။

ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးကလည်း အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းသူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကြီးကို ဘယ်လိုတုန်ခါအောင် လုပ်မလဲဆိုသည်ကို သူတို့ မြင်ချင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်ကမူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အေးစက်စက် အပြုံးဖြင့်သာ ကြည့်နေဆဲပင်။ သူသည် လင်းပိုင်ဖန် မည်သို့ ရုန်းကန်မည်ကို ကြည့်လိုခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းပိုင်ဖန် ဂုဏ်ယူအရဆုံးအချိန် ဖြစ်နေချိန်ကျမှ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို အကြမ်းတမ်းဆုံးနည်းဖြင့် ရိုက်ချိုးပြီး ကောင်းကင်အဆင့်အောက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်သည် ပုရွက်ဆိတ်သာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် သူ ကြံစည်ထားသည်။

ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က လက်ထဲမှ နတ်ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - “စစ်သည်တော်တွေ အားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ၊ ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ ငှားကြစမ်း။ ငါကိုယ်တော် နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းမယ်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို တုန်ခါစေရမယ်”

စည်တီးနေသော စစ်သူကြီး သုံးဦးဖြစ်သည့် ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နဲ့ လူသား စစ်သူကြီးတို့ကလည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည် - “စစ်ဗျူဟာ ခင်းကျင်းကြ”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ” စစ်သည်တော်များက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြန်ထူးကြသည်။

စစ်သူကြီး သုံးဦးက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ကာ - “ခွန်အားတွေကို လွှဲပြောင်းပေးကြ! အရှင်မင်းကြီး နတ်ဘုရားတွေကို သတ်နိုင်ဖို့ ကူညီကြမယ်”

စစ်သည်တော် တစ်သန်းမှာ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို တစ်ပြိုင်နက် မြှောက်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ လက်ထဲမှ စွမ်းအင်များသည် ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် စင်မြင့်ထက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန် ကိုင်ထားသော ရွှမ်ရှောင် နတ်ဓားဆီသို့ စုစည်းသွားတော့သည်။ ထိုစွမ်းအင်များသည် မြောင်းငယ်လေးများမှ မြစ်များအဖြစ်၊ မြစ်များမှ သမုဒ္ဒရာကြီးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ တစ်ဦးချင်းစီက ခွန်အား အနည်းငယ်စီသာ ထုတ်ပေးသော်လည်း လူတစ်သန်း၏ ခွန်အား စုစည်းမှုမှာ တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

တည်ငြိမ်နေသော မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီ! ကြည့်နေကြသူများ၏ မျက်နှာများလည်း ပြောင်းလဲကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါ ဘာလဲ...”

“ဒါက စစ်ဗျူဟာ အခင်းအကျင်းပဲ”

ယောင်ယောင်၏ ဘေးရှိ အလွန် လှပသော အမျိုးသမီးက ရေရွတ်လိုက်သည် - “စစ်ဗျူဟာကို သုံးပြီး လူတစ်သန်းရဲ့ အားကို စုစည်းလိုက်တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ကို တုန်ခါစေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရနိုင်တာပေါ့”

ယောင်ယောင်က ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည် - “ဆရာ... ဒီစွမ်းအားက ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကို သတ်နိုင်လား”

“ရန်သူကို ထိမှန်ခဲ့ရင်တော့ သေမှာ သေချာတယ်” အမျိုးသမီးက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

ယောင်ယောင်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ - “လူတစ်သန်း စုစည်းထားတဲ့ စစ်ဗျူဟာက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ... စစ်ဗျူဟာကို ကျင့်ဖို့က အင်မတန် ခက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူများလေ ပိုခက်လေပဲ။ အခုက လူတစ်သန်းတောင်လေ၊ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”

“ဒါကိုတော့... ဆရာလည်း သေချာမသိဘူး” အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ စစ်တပ်အလယ်ရှိ စစ်သူကြီး သုံးဦးထံ ရောက်သွားပြီး ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်နေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မှန်ပေသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ပတ်သက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဓားအဖိုးအို နှင့် မဟာရွှယ်ဧကရာဇ် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း လင်းပိုင်ဖန်က စည်တီးခိုင်းရခြင်းမှာ ဓားအဖိုးအိုကို အားပေးရန်သာမက စည်သံဖြင့် စစ်သည်တော် တစ်သန်းကို အိပ်မွေ့ချကာ စစ်ဗျူဟာ အစီအမံကို လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူတစ်သန်းကို အိပ်မွေ့ချရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း စစ်သူကြီး သုံးဦးက အချိန်အတော်ကြာ သုတေသနပြုပြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လူတစ်သန်း၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်ပရှိ ပညာရှင်များကိုသာမက သဘာဝလောကကြီးကိုပင် ပြောင်းလဲစေနိုင်ပေသည်။ “လူတစ်သန်းသာ စိတ်တူကိုယ်တူ ပေါင်းစည်းလိုက်လျှင် ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် တုန်ခါစေနိုင်သည်” ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထိန်းချုပ်ကာ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်အား ဓားဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ကာ - “မဟာရွှယ် လူယုတ်မာ... သေပေတော့”

ထို့နောက် သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။ ကြည့်နေသူများ၏ အမြင်တွင် ဤဓားချက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်က ဓားကို ဆော့နေသကဲ့သို့ အကွက်အကွင်း မရှိသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော ဓားဆန္ဒမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပေတစ်ထောင်ရှည်သော ဓားအလင်းတန်းကြီးက မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်ထံ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်သည် ဤဓားချက်ကို ထိမှန်လျှင် သေမည်ဖြစ်ကြောင်းကို အလိုအလျောက် သိလိုက်ရသည်။ သူသည် မာန်မစွဲတော့ဘဲ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ ရှောင်လိုက်ရသည်။

“ဝုန်း”

မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မဟာရွှယ် ဧကရာဇ် ရပ်နေသော နေရာ၌ ပေ ၆၀ ခန့်ရှိသော ကျင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား”

“ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် မြို့တစ်မြို့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်”

မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်မှာ မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်လာသည် - “အဟွတ်... အဟွတ်...” သူသည် သေမင်းတမန် ဓားချက်ကို ရှောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဓားရှိန်မှာ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် အကာအကွယ်ကြားမှ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒဏ်ရာရခြင်း ဖြစ်သလို၊ ထိုဒဏ်ရာကို ပေးသူမှာ သိုင်းပညာမရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

“မဟာရွှယ် လူယုတ်မာ... ဆက်ပြီး သေပေတော့” လင်းပိုင်ဖန်က နောက်တစ်ကြိမ် ဓားချက် လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။ မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်မှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ထပ်မံ ရှောင်ရှားလိုက်ရသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ကျင်းကြီးတစ်ခု ထပ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြန်သည်။ ကြည့်နေသူအားလုံး တုန်လှုပ်နေကြပြီး။ မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်မှာ ဒဏ်ရာများ ထပ်မံကာ ရရှိလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ဒေါသများက ပို၍ ကြီးထွားလာလေသည်။ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် ဒဏ်ရာရနေရခြင်းမှာ ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်၍မရမည့် အရှက်ကွဲမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်း.....”

“စကားမများနဲ့၊ နောက်တစ်ချက် ထပ်ခံလိုက်ဦး” လင်းပိုင်ဖန်က မဆိုင်းမတွ တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။ ဓားတစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်ရာ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်မှာ ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးနေရတော့သည်။

မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်၏ ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်ပြီး ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ချွေး၊ သွေးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် ပညာရှင်၏ သိက္ခာမှာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ကြည့်နေသူများမှာလည်း မှင်သက်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်က မဟာရှနိုင်ငံကို ချေမှုန်းသည်ကို လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို အရိုက်ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ယောင်ယောင်မှာတော့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး - “မှန်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ၊ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်”

မဟာရွှယ် စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း မြေသို့ နိမ့်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် မဟာရွှယ်ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည် - “ မိုက်မဲတဲ့ ဧကရာဇ်... မင်းရဲ့ စစ်တပ်ကို အရင်သတ်ပြီးမှ မင်းအသက်ကို ငါယူမယ်”

သူသည် အကွက်ပြောင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်စစ်ကို ဒီအတိုင်း ခုခံနေရမည့်အစား ရန်သူ့စစ်တပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ စစ်သည်တော်များကို သတ်ဖြတ်ပြီး စစ်ဗျူဟာကို ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် မဟာရှ စစ်တပ်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးဝင်သွားသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးက ရေရွတ်မိလိုက်သည် - “ဒုက္ခပဲ”

“ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ” ယောင်ယောင်က မေးလိုက်သည်။

“စစ်ဗျူဟာက အားကောင်းပေမဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက လူအင်အား အများကြီးကို မှီခိုရတာပဲ။ ဒီစစ်တပ်ကြီးရဲ့ စစ်ကြောင်းသာ ပျက်သွားရင် စစ်ဗျူဟာလည်း ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ မဟာရွှယ် ဧကရာဇ်က ဒါကို ရိပ်မိသွားပြီး မဟာရှ စစ်တပ်ရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ဝင်တိုက်ဖို့ ကြံနေပြီ”

ယောင်ယောင်မှာ စိုးရိမ်သွားပြီး - “ဆရာ... ဘာလုပ်ကြမလဲ။ သူ့ကို ကယ်ပေးပါဦး”

“စိတ်မပူနဲ့၊ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ ဝင်ကူညီပေးမယ်”