အခန်း (၈၂)

Chapter 82

ယွမ်ရုံသည် အမြဲတမ်း ပိုမိုသန်မာလာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ကြီးထွားမှုသည် သူ၏ဒုတိယအစ်ကို ယွမ်ဖာ့ကဲ့သို့ပင် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် အရှုံးနှင့်ရင်ဆိုင်ရသည့် ကာလရှည်ကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရ၏။

လက်ရှိတွင်မူ သူသည် အားနည်းနေသေးပြီး သူ၏ပန်းတိုင်များကို မရောက်နိုင်သေးချေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ၃ နှစ်အရွယ် ညီမလေးက ပြတင်းပေါက်ဘောင်မှ ခုန်ချလိုက်သည့်အခါ သူ၏နှလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့၏။

သူ၏လက်မောင်းများမှာ ပိန်လှီပြီး အားနည်းလှသည်။ သူသာ ယွမ်လော့ရီကို မဖမ်းမိဘဲ သူမဒဏ်ရာရသွားပါက ယွမ်ရုံ အချိန်အတော်ကြာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပေမည်။

သို့သော် ၃ နှစ်အရွယ် ယွမ်လော့ရီသည် ထိုသို့ လေးနက်သော အခြေအနေကို သတိမမူမိခဲ့ပေ။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ချလိုက်ပြီး ယွမ်ရုံ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ဝင်ကာ သူမတမ်းတခဲ့သော လွတ်လပ်မှုဆီသို့ တဟုန်ထိုးပြေးဝင်သွား၏။

အပြင်လောကမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း၊ သူမသည် နုနယ်ကြောင်းနှင့် သူမကို အဖော်ပြုရန် အချိန်မရှိကြောင်း လူတိုင်းက ပြောကြပြီး သူမကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြသည်။

ယွမ်လော့ရီတစ်ယောက် ရက်ပေါင်းများစွာ လိမ္မာစွာနေထိုင်ခဲ့ပြီး နေ့ရက်တိုင်းလိုလို ငိုယိုခဲ့ရ၏။

ယနေ့ညတွင် သူမသည် သတ္တိ မွေးကာ စွန့်စားခန်းတစ်ခု စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ၏အဖြူရောင်ညဝတ်အင်္ကျီသည် ညနေခင်းလေပြေတွင် လှုပ်ခတ်နေပြီး ရုတ်တရက်ပွင့်လန်းလာသော အဖြူရောင်စံပယ်ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သူမကို ပေါ့ပါးပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစေသည်။

သို့သော် သူမ ယွမ်ရုံ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ကျရောက်လာသည့်အခါ သူမ၏အလေးချိန်မှာ အတော်ပင် လေးလှ၏။ ခဲဘောလုံး သုံးလေးလုံးကဲ့သို့ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျဆင်းလာသည်။ ဤကလေးသည် ညစာစားချိန်တွင် အမြဲတမ်း အများကြီးစားတတ်ပေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ရင်း ယွမ်ရုံသည် ယွမ်လော့ရီကို ပွေ့ချီကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်သွား၏။ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူသည် ချောနေသည့် ရေညှိကွက်တစ်ခုကို နင်းမိသွားပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဟိုက်ဒရေးရှားပန်းခြုံတစ်ခုထဲသို့ လဲကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ပဲ့ကြွေနေသော ပွင့်ဖတ်များကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

ယွမ်ရုံက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဒါကအရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”

ယွမ်လော့ရီက ပြန်ပြောသည်။ “တတိယအစ်ကိုရှိနေရင် အန္တရာယ်မရှိပါဘူး”

“ကြည့်ဦး”

“ပွင့်ဖတ်မိုးပဲ ”

သူမ၏လက်သေးသေးလေးသည် ပြန့်ကျဲနေသော ပွင့်ဖတ်များကြားတွင် လွှဲရမ်းနေပြီ ပျော်ရွှင်နေဟန်ဖြင့် တေးသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ကလေးဆန်သော ရယ်သံများ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုပွင့်ဖတ်များမှာ အချိန်ကာလတစ်ခုကြောင့် ညှိုးနွမ်းကြွေကျထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ခြောက်သွေ့သော အညိုရောင်ထဲတွင် အနည်းငယ်သာ လန်းဆန်းသည့်အရိပ်အယောင်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ အထူးတလည် ဆွဲဆောင်မှုမရှိဘဲ ရွှံ့ကဲ့သို့နီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ညှိုးနွမ်းနေသော ပွင့်ဖတ်များပင်လျှင် တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေပုံရသည်။

ယွမ်လော့ရီ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ယွမ်ရုံသည် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူမ၏ လူသားခေါင်းအုံး ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

အစ်ကိုသည် သူ၏ညီမကို ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ညီမသည်လည်း ဤသည်ကို သိသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်ကြပြီး သူတို့သည် ရှေးဟောင်းစိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာကတိကဝတ်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ဖြစ်၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယွမ်လော့ရီသည် အသက်ကြီးလာပြီး အရာများစွာကို မေ့လျော့သွားသည်။ ယွမ်ရုံမှာမူ ယွမ်မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး သူမ၏ကမ္ဘာမှ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

သို့သော် ယွမ်ရုံသည် သူ၏ညီမနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သော စက္ကန့်တိုင်းကို မှတ်မိနေသည်။ အချိန်သည် သူမအတွက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်သူမ၏ရယ်မောနေသော မျက်နှာမှာ ဖြူစင်လှပသည်။

သူတစ်ဦးတည်းသာ ကတိကဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာက အရေးမကြီးခဲ့ပေ။

သူမေ့လျော့ခံရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးခဲ့ချေ။

သူမသည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ တစ်နေရာရာတွင် လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောနေသည်ကို သူသိနေသရွေ့ ယွမ်ရုံ၏ နှလုံးသားသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာတွေ့ပေမည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူ့ညီမလေး သေဆုံးသွားသောအခါ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့သည်။

ယိုယွင်းနေသော ယွမ်အိမ်တော်နှင့်အတူ သူသည် မမောမပန်းနိုင်ဘဲ လူသတ်မှုများတွင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။ ဒေါသနှင့် နောင်တတို့က သွေးထွက်သံယိုလှိုင်းများကို တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အလွန်ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူအပါအဝင် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

သူ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိခဲ့ပြီး မကြာမီ သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

၁၁ နှစ်အရွယ် ယွမ်လော့ရီ အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခါမှ ယွမ်ရုံ နောက်ဆုံးတွင် အသိတရားပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။

သူမ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ ခုန်ချသည်ကို သူကြည့်မိနေခဲ့သည်။ လေသည် သူမ၏အဝတ်အစားများကို ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖောင်းကားစေ၏။

သူ့ညီမလေးကို နောက်တစ်ဖန်ပြန်လည်ဆုံးရှုံးရမည် ဆိုသည့် ကြောက်ရွံ့စိတ်က ယွမ်ရုံ၏ နှလုံးသားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်သွား၏။ သူသည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ပြေးသွားပြီး သူ၏လက်မောင်းများမှာ အမှောင်ထုထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နေကို အပြင်းအထန် လှမ်းယူနေသည့် မျိုးစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ယွမ်လော့ရီသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အနိုင်မခံအရှုံးမပေးတဲ့ သူရဲကောင်းကြီး၊ ဒီတစ်ခါ မင်းသမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီဆိုတော့ အခုရပ်လို့ရပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒဏ်ရာထပ်ရမခံပါနဲ့တော့”

ယွမ်ရုံ၏ အသက်ရှူသံ တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

ဒါဆို သူဘယ်တော့မှ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ။

ယွမ်လော့ရီ မမေ့ခဲ့ပေ၊ သူမသည်လည်း ကတိကဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

သူသည် ယခုအခါ သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီး လူများ၏အမြင်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေလောက်သည်အထိ သတ်ဖြတ်မှု၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်နေသော်လည်း ယွမ်လော့ရီသည် သူမငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ဤယုံကြည်မှုသည် ယွမ်ရုံ၏ နာကျင်ခံစားနေရသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။

မုန်တိုင်းထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသော သင်္ဘောသားသည် အမြဲတမ်းထိုနေရာတွင်ရှိနေခဲ့ပြီး တိမ်တိုက်များက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော တောက်ပသည့် ဓူဝံကြယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ဓားသည် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ယွမ်ရုံသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့၏။

၁၁ နှစ်အရွယ် ယွမ်လော့ရီကို ပွေ့ချီရင်း ယွမ်ရုံ၏ အသံသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်နေသည်။ “ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”

ယွမ်လော့ရီက ပြောလိုက်၏။“တတိယအစ်ကိုရှိနေရင် အန္တရာယ်မရှိပါဘူး”

သူသည် သူမကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဖမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

မဟုတ်ဘူး။

သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့သည် ဤခဏတာပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုအတွက် အချိန်နှင့်အာကာသကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယွမ်လော့ရီသည် သူမပြန်သွားနိုင်သော အချိန်သည် ကန့်သတ်ထားကြောင်း သိသောကြောင့် သူမသည် ယွမ်ရုံကို တတ်နိုင်သမျှ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားသည်။ အချိန်သည် အနည်းငယ် နှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးသွားစေရန် ဆန္ဒရှိရင်း။

ဒုတိယအစ်ကို ယွမ်ဖာ့သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာပြီး သူ၏သေနတ်ကို ယွမ်ရုံ၏ ခေါင်းသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်ညှိုးသည် ခလုတ်ပေါ်တွင် တင်ထား၏။

ယွမ်လော့ရီသည် ခုန်ထွက်လာပြီး ယွမ်ရုံကို အနက်ရောင်သေနတ်ပြောင်းဝမှ ကာကွယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူ့ကိုမသတ်ပါနဲ့”

ယွမ်ဖာ့၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ အသိစိတ်လွတ်နေသော ယွမ်ရုံ၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းသည် အလွန်အားကောင်းသည်။ ဒေါသထွက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ခွဲခြားမှုမရှိသော တိုက်ခိုက်မှုများသည် ယွမ်လော့ရီကို အလွယ်တကူ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ယွမ်ဖာ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။“ကိုကိုသူ့ကိုမသတ်ရင် သူဆက်လုပ်နေမှာပဲ”

ယွမ်လော့ရီက ခိုင်မာစွာပြောသည်။ “သူဆက်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”

သူ၏ညီမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရုံသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။ သူသည် အသိတရားမည်မျှကြာအောင် ရှိနေနိုင်မည်ကို မသိသောကြောင့် ယွမ်လော့ရီ၏ လုံခြုံရေးအတွက် သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ယွမ်ဖာ့က ပြောလိုက်၏။ “မင်းမှာလက်နက်မရှိဘဲတောင် သတ်နိုင်သေးတယ်”

ယွမ်ရုံက ပြန်မေးသည်။ “ဒါဆို မင်းဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

“ကြိုးချည်ထားမယ်”

“ကောင်းပြီ”

ထို့ကြောင့် ယွမ်ဖာ့သည် ဝါယာကြိုးအချို့ကို ရှာဖွေပြီး ယွမ်ရုံ၏ လက်များကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့ညီမရှေ့တွင် ယာယီအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယွမ်လော့ရီ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ကာယဆရာသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း အသိတရားရှိနေသေးသည်။ သူ၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ကျန်းရွှင်းယင်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် တုန်လှုပ်နေပြီး ဖြူဖျော့ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တုန်ယင်နေ၏။

ယွမ်ဖာ့သည် အနားသို့သွားပြီး သူတို့၏လက်များကိုလည်း ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ယွမ်အိမ်တော်ရှိ နေရာတိုင်းတွင် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသောကြောင့် အဖွဲ့သည် ယွမ်လော့ရီ၏ အခန်းသို့သာ သွားနိုင်ခဲ့သည်။

နူးညံ့သည့် တဘက်တစ်ထည်ကို ရေနွေးဖြင့် စိုစွတ်စေပြီး ရေညှစ်ထုတ်ကာ ယွမ်ဖာ့သည် ယွမ်လော့ရီ၏ မျက်နှာမှ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစွန်းကွက်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူက ညည်းညူလိုက်၏။ “ယွမ်ရုံ၊ မင်းလူသတ်နေတုန်းက သူ့အပေါ် သွေးတွေ ဒီလောက်များအောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ၊ သူက နုနယ်တယ် အအေးမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ယွမ်ရုံက တိတ်ဆိတ်နေ၏။

အစ်ကိုကြီး ယွမ်အောင်း၏ ကလေးစောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းသည် မိုးပေါ်တွင် ရှိနေပါက ယွမ်ရုံ၏ စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းမှာမူ မြေအောက်တွင် ရှိနေပြီး လက်မအနည်းငယ် ပိုတူးလိုက်လျှင် ငရဲသို့ ရောက်ရှိသွားပေမည်။

သူသည် မကြာခဏ အမှားများလုပ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်တတ်သော်လည်း အမြဲတမ်း မှားယွင်းသော ဦးတည်ရာသို့ သုံးသပ်တတ်သည်။

ကာယဆရာသည် နံရံကိုမှီကာ ယွမ်ရုံကို မကျေမနပ်ဝမ်းနည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ “မင်းလူအများကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းက ငရဲသားတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တာ”

ယွမ်ဖာ့က နှာမှုတ်ကာရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ် ဟာသဉာဏ်ရှိတာပဲ”

ကာယဆရာက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ယွမ်ဖာ့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ငါမင်းကိုသိတယ်၊ ဥပဒေလောကက ထွန်းတောက်လာတဲ့ ကြယ်ပွင့်၊ မင်းက အားနည်းသူတွေကို အခမဲ့ ကာကွယ်ပေးပြီး အင်အားကြီးတဲ့ အရာရှိတွေတောင် မင်းကြောင့် ထောင်ကျသွားနိုင်တယ်၊ ဘာလို့ မင်းတောင်မှ ရာဇဝတ်ကောင်ဖြစ်သွားရတာလဲ”

ဗီရိုထဲမှ စောင်ငယ်လေးတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူရင်း ယွမ်ဖာ့က ၎င်းကို ယွမ်လော့ရီအပေါ် ခြုံပေးလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကိုကိုမင်းအတွက် အဝတ်အစားအပိုတွေ မပြင်ဆင်ထားမိဘူး၊ ချမ်းနေရင် အတွင်းထဲမှာ ချည်စောင်အသေးတစ်ထည်ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါကို သုံးလို့ရတယ်”

ယွမ်လော့ရီက ပြောလိုက်၏။ “ညီမမချမ်းတော့ပါဘူး၊ အဝတ်အစားပေါ်က သွေးတွေ ခြောက်သွားပြီ”

ယွမ်ဖာ့က ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့”

အရေးကြီးဆုံးကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယွမ်ဖာ့သည် ကာယဆရာကို တုံ့ပြန်ရန် အားလပ်ချိန်ရသွားသည်။ သူသည် ထိုလူထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ကို ကစားနေသည်။ ရွှေရောင်ကျည်ဆန်သည် သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေ၏။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ များသောအားဖြင့် အင်အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ကြတာပဲ၊ ဒါကြောင့် အားနည်းသူတွေက အားကြီးသူကို တရားစွဲရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ရှုံးလိမ့်မယ်၊ ငါက ငါ့အလုပ်မှာ အခက်အခဲနည်းနည်းထည့်ရတာကို ကြိုက်တယ်”

“ဒုတိယအနေနဲ့ ငါရာဇဝတ်မှုမကျူးလွန်ခဲ့ဘူး၊ ငါလူသတ်ခဲ့တာတော့ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ဒုက္ခသူတို့ ရှာခဲ့တာပဲ”

“ပြီးတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့”

မည်သည့်သတိပေးမှုမှမရှိဘဲ ယွမ်ဖာ့သည် ကာယဆရာကို သူ၏သေနတ်ဒင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်သည်။

“ဒုန်း”

အားကစားဆရာ၏ ခေါင်းသည် နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားပြီး သူ၏နဖူးမှ သွေးတစ်စက်ချင်းစီ စီးကျလာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုဖြင့် သွေးအနည်းငယ်အန်လိုက်လေသည်။

သေနတ်ဒင်ကို တည်ငြိမ်စွာ သုတ်ရင်း ယွမ်ဖာ့က ပြောလိုက်၏။ “ဒီအခန်းထဲမှာ မင်းတိတ်တိတ်နေတာကောင်းမယ်၊ ငါခေါင်းအရမ်းကိုက်ပြီး တော်တော်စိတ်တိုနေတယ်၊ တစ်ခုခုကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေတယ်”

“ မင်းငါ့ကို ‘ဥပဒေလောကရဲ့ ထွန်းတောက်လာတဲ့ ကြယ်ပွင့်’ လို့ ဖော်ပြတာကို ကြိုက်လို့ မင်းကိုအခုလောလောဆယ်တော့ အသက်ဆက်ရှူခွင့်ပေးလိုက်မယ်”

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ရင်း ပြောလိုက်၏။. “ငါ့ညီမကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ၊ သူရှိနေရင် ငါကအမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်တယ်”