အခန်း (၈၃)

Chapter 83

လက်များကို ချည်နှောင်ထားသဖြင့် ယွမ်ရုံဘာမျှမလုပ်နိုင်ချေ။ ယွမ်လော့ရီသည် ပတ်တီးများကို ယူကာ သူ၏ဒဏ်ရာရနေသည့် ခြေထောက်ကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီး အခြေခံရှေးဦးသူနာပြုဖြင့် ကူညီပေး၏။

သူမက မေးလိုက်သည်။ “ကိုကို၊ ရေဆာလား”

ယွမ်ရုံက ပြန်ဖြေ၏။ “နည်းနည်း”

သူမသည် သန့်ရှင်းသောရေကို ဖန်ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး ယွမ်ရုံ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။ သူမအကူအညီဖြင့် သူရေသောက်လိုက်၏။

“ဗိုက်ဆာနေလား”

“နည်းနည်းဆာတယ်”

ယွမ်လော့ရီသည် မုန့်ထုပ်များကို စတင်ဖွင့်ဖောက်လေ၏။

ယွမ်ရုံသည် သူမ၏ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်နေပြီး အစာကျွေးခံရရန် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကာ လိမ္မာသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

ဘေးတွင်မူ အစ်ကိုယွမ်ဖာ့သည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ အမှိုက်အိတ်တစ်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ပန်းကန်သုတ်ပုဝါတစ်ထည်ကို သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားကာ မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းနေ၏။

သူသည် ဤကျိန်စာသင့်နေသော ရှုပ်ပွမှုကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစားနေရပြီး တရားခံယွမ်ရုံမှာမူ ညီမလေး၏ ဂရုစိုက်မှုကို ခံစားနေသည်။

သူ့ညီက ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အပေါ် ချပေးလိုက်တဲ့ ကျိန်စာတစ်ခုပဲ။

အာ၊ ငယ်ငယ်က သူ့ကို ရိုက်မသတ်ခဲ့မိလို့ နောင်တရလိုက်တာ။

မျက်စိအောက်တွင် မရှိလျှင် စိတ်ထဲတွင်လည်း မရှိတော့ပေ။ ထိုကြောင့် ယွမ်ဖာ့သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင်လည်း ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် အောက်ထပ်မှ အပျက်အစီးများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

သူတံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်သွားရာ ယွမ်လော့ရီက နောက်မှလိုက်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ယွမ်ဖာ့က မေးလိုက်၏။ “ကိုကို့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ ကူညီပေးမလို့လား”

ယွမ်လော့ရီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အချိန်စေ့ပြီ၊ ညီမလေးသွားရတော့မယ်”

ထိုစကားများ ပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ညီမသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယွမ်ဖာ့ကို အထီးကျန်သော ခံစားမှုဖြင့် ထားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ခွဲခွာပြီးနောက် သူတို့ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့လို့ရမှာလဲ။

သူ့ညီမလေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ယွမ်ဖာ့သည် တရားခံအစစ်အပေါ် သူ၏သံသယများကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

သူသည် ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏တည်နေရာကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားပြီး နေရာတိုင်းတွင် သဲလွန်စများကို စုံစမ်းရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သံသယများမှာလည်း ဆက်တိုက် တိုးပွားလာ၏။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယွမ်ဖာ့သည် ဤ ၁၁ နှစ်အရွယ် ညီမသည် အချိန်နှင့် အာကာသနှင့် မသက်ဆိုင်သလို သူတို့နှင့်လည်း မသက်ဆိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“သူရဲ့ကမ္ဘာထဲမှာ ငါက အစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လှေကားထစ်များမှ ဆင်းလာရင်း ယွမ်ဖာ့သည် ဤနေရာကို သေချာစွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ကိုတွေ့လိုက်ရ၏။ အလွန်အကျွံ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကလေးများအတွက် မသင့်တော်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ယွမ်လော့ရီသည် အချိန်ကာလသစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အဝတ်အစားများပေါ်မှ သွေးစွန်းကွက်များသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်ဖြစ်နေ၏။

နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နံနက် ၆ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမခဏတာ အနားယူနိုင်သေး၏။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီး တစ်ရေးအိပ်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏အစ်ကိုရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရန် မလိုလားသောကြောင့် အခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ အတိတ်ခရီးတစ်ခုစီတွင် သူမနေနိုင်သောအချိန် ပိုကြာရှည်လျှင် ကောင်းမည်။

နံနက် ၇ နာရီတွင် သူမသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် နိုးထလာပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ကျောပိုးအိတ်လွယ်ကာ Star Galaxy အလယ်တန်းကျောင်းသို့ ကားဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့၏။

ရင်ထိတ်ဖွယ်အတိတ်ခရီးက သူမကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းတွင် အိပ်ငိုက်နေပြီး သူမ၏စိတ်သည် အိပ်ရန်နှင့် စားရန်သာ လိုလားနေသော မျက်မှောက်ခေတ် ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်နေ၏။

မဟုတ်၊ ကွဲပြားသည်။

ကောလိပ်ကျောင်းသားများသည် တစ်နေ့သုံးနပ်သာ စားနိုင်၏။ ယွမ်လော့ရီမှာမူ စိတ်ကျေနပ်မှုရရန် တစ်နေ့ခြောက်နပ်စားရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

ကျောင်းသို့ရောက်သည့်အခါ ယွမ်လော့ရီသည် ကွင်းအပြည့် တတိယနှစ်ကျောင်းသားများ နံနက်ခင်းအပြေးလေ့ကျင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အသက်နှင့်သေခြင်းတရားကြားတွင် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေကြ၏။ သို့သော် မမောပန်းပုံရသော သန်မာသူများလည်း ရှိနေပြီး အင်္ဂလိပ်ဝေါဟာရကတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးရင်း ပြန်လည်လေ့လာနေကြသည်။

ကာယဆရာသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ အော်ဟစ်နေ၏။ “ကျန်းမာကြံ့ခိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တော်လှန်ရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ၊ အခု မင်းတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို မလေ့ကျင့်ရင် အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရဲ့ ဖိအားက မင်းတို့ကို နေမကောင်းဖြစ်စေလိမ့်မယ်၊ ပြေး၊ ဆက်ပြေးထား”

ယွမ်လော့ရီ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ဤအချိန်ကာလတွင် သူ၌ ဆံပင်ဖြူအချို့ရှိသော်လည်း တက်ကြွမှုအပြည့် ရှိနေပုံရ၏။

ကာယဆရာက ယွမ်လော့ရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ယွမ်လော့ရီလေး ဘာလို့ဒီလောက် ပင်ပန်းနေပုံပေါက်တာလဲ၊ သမီးလည်း တစ်ပတ်လောက် ပြေးသင့်တယ်၊ ဒါက သမီးကို သေချာပေါက် အားအင်ပြည့်ဝစေလိမ့်မယ်”

ယွမ်လော့ရီက ပြန်ဖြေ၏။ “မလိုပါဘူး၊ သမီးက ငယ်ငယ်ကတည်းက အားနည်းတယ်၊ ပြေးတာက သမီးဝိညာဉ် သမီးကိုယ်ထဲက ထွက်သွားသလို ခံစားရစေတယ်”

“ဟားဟားဟား၊ ယွမ်ရုံမှာ ဒီလောက်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ညီမလေးရှိတာပဲ”

“ဆရာ၊ ဆရာ သမီးအစ်ကိုကို ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာ သိလား”

“သူနဲ့ တွေ့ဖို့လိုလို့လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

ကာယဆရာက သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ စာတိုတစ်စောင်ပို့လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း အကြောင်းပြန်ချက်ရရှိခဲ့သည်။

သူသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ယွမ်လော့ရီဘက်သို့ လှည့်ပြလိုက်သည်။

“မကြာခင်လာခဲ့မယ်၊ ယွမ်ရုံမှ”

ယွမ်လော့ရီက ပြောလိုက်၏။“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

အားကစားဆရာက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဆရာ့ကိုကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ဆရာသူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်စရာတွေ ရှိတယ်၊ ဒီသေးငယ်တဲ့ကိစ္စလေးက သူ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးအရာပါပဲ၊ သူအမြန်လာနေပြီ၊ သမီးသူ့ကို ကန်တင်းမှာ စောင့်လို့ရတယ်”

ယွမ်လော့ရီ ထွက်ခွာသွား၏။

ကာယဆရာသည် စည်းကမ်းတင်းကျပ်ပြီး ဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦးဖြစ်ကာ လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ ယွမ်လော့ရီသည် ငွေအနည်းငယ်အတွက် မကောင်းမှုပြုလုပ်သော လူများစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အားကစားဆရာကဲ့သို့သော လူများသည် ယနေ့ခေတ်တွင် ရှားပါးလှပေ၏။

ကန်တင်းတွင် ယွမ်လော့ရီသည် သူမ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် ဒုတိယအစ်တို့ထံသို့ စာတိုပို့လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏အကြိုက်ဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည့် စားသုံးခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို ကိုင်ကာ ဟမ်းစတားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှည့်ပတ်ကိုက်စားနေ၏။

ယွမ်ရုံတစ်ယောက် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏အနက်ရောင်ပုံရိပ်သည် လူအုပ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာပေါ်ထွက်လာကာ ယွမ်လော့ရီထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏အစ်ကိုကြီး ယွမ်အောင်းနှင့် ဒုတိယအစ်ကို ယွမ်ဖာ့တို့သည်လည်း လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ယွမ်လော့ရီထံသို့ လျှောက်လာကြ၏။ သူမ သူတို့အားလုံးကို ခေါ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယွမ်ညီအစ်ကိုသုံးဦးသည် ကန်တင်းတွင် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကဲ့သို့ပင် စုရုံးမိကြပြန်သည်။

ယွမ်ဖာ့နှင့် ယွမ်ရုံတို့သည် မျက်လုံးများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး သူတို့၏ရန်ငြိုးဟောင်းများ နှင့်အသစ်တို့မှာ အလွန်များပြားလှ၏။ သူတို့၏ညီမသာ မရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် သေချာပေါက် တိုက်ခိုက်ကြပေမည်။

ယွမ်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ယွမ်အောင်းသည် တည်ငြိမ်နေ၏။ သူသည် ယွမ်လော့ရီဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဓားနှင့်ခက်ရင်းကို သဘာဝအတိုင်း ကောက်ယူပြီး သူမ၏အသုပ်ထဲမှ အသားတုံးများကို အတုံးငယ်လေးများအဖြစ် လှီးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့နှင့် အသားမျှင်အချို့ကို ထိုးစိုက်ကာ ယွမ်လော့ရီကို ပေးလိုက်၏။ “ကိုကိုတို့ကို ဒီကို ဘာလို့ခေါ်တာလဲ”

ယွမ်လော့ရီသည် ရှေ့သို့ကိုင်းကာ အသုပ်ကိုစားလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ကိုကို့ကို အိမ်ပြန်မလာဖို့ နောက်ထပ်မတားပါနဲ့တော့”

ယွမ်အောင်းသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ယွမ်လော့ရီက ပြောလိုက်၏။ “သူက အစ်ကိုကြီးလိုပဲ သမီးကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာပါ၊ သမီးကို ထိခိုက်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

“သမီးခြောက်နှစ်အရွယ်တုန်းက သူသမီးကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ခံနေရတာကို သမီးပျင်းနေလို့လေ၊ သမီးသူ့ကို လွတ်လပ်မှုလိုချင်တယ်၊ ထွက်သွားချင်တယ်၊ စွန့်စားခန်းတွေလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”

“တစ်ခါတစ်လေ သူက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ သူက အစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သမီးဘယ်သူ့ကိုမှ မဆုံးရှုံးချင်တော့ဘူး”

အစ်ကိုကြီး ယွမ်အောင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တွေးတောနေ၏။ တတိယအစ်ကိုသည် ထိန်းချုပ်ရန်ခက်ခဲသည့် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ သူညီမလေး၏ တောင်းဆိုမှုဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ရိုးသားမှုနှင့် ဖြူစင်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူမကို သူမငြင်းဆန်နိုင်ပေ။

ယွမ်ရုံသည် သူ့ညီမကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးတောနေ၏။ သူသည် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် အစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလားဟု သူတွေးတောနေခဲ့သည်။

ယွမ်လော့ရီက ယွမ်ရုံအား ပြောလိုက်၏။ “ကိုကို၊ သမီးကို လက်ဆောင်တစ်ခု အကြွေးတင်နေသေးတယ်၊ သမီးဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ပြန်သင့်မြတ်စေချင်တယ်”

ယွမ်ရုံ မပြောမီ ယွမ်ဖာ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာ၊ ကိုကို့ရဲ့ချစ်လှစွာသော ညီမလေး၊ ကိုကိုမင်းကို ဒီလောက်ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတာကို၊ ဘာလို့ ညီမလေးက ကိုကို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချင်ရတာလဲ”

“သူနဲ့ ပြန်သင့်မြတ်ခြင်း” သည် “သူ့ကိုသတ်ခြင်း” ထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲသည်။ ယွမ်ရုံ၏ နှလုံးသားသည် အကြပ်အတည်းနှင့် ရုန်းကန်နေရ၏။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ယွမ်ဖာ့ရှေ့သို့ တောင့်တောင့်ကြီး လျှောက်သွားပြီး နေရခက်စွာ လက်ဆန့်တန်းကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟယ်လို"

ယွမ်လော့ရီသည် ဝေးကွာသော မိသားစုဝင်များကို တွေ့ဖူးသော်လည်း မရင်းနှီးသူများကိုမူ တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးပေ။

ယွမ်ဖာ့က သူ၏လက်မောင်းများကို ပိုက်ထားလိုက်သည်။ “ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်က ငါ့လို မြင့်မြတ်တဲ့သူနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ချင်သေးတယ်ပေါ့”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယွမ်ရုံ၏ လူသတ်လိုစိတ်သည် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရ၏။

နှစ်ယောက်သား တစ်ဖန်ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို မြင်သည့်အခါ ယွမ်လော့ရီသည် သူတို့ကြားသို့ အမြန်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ “ဟိုမှာ အရုပ်ကောက်စက်တစ်လုံးရှိတယ်၊ သမီးအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှမရခဲ့ဘူး၊ တတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်ကို၊ သမီးကို တစ်ခုလောက်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား”

ပဋိပက္ခကို လမ်းလွှဲသည့် ဤနည်းဗျူဟာကို အစ်ကိုကြီး ယွမ်အောင်းထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ကောင်းစွာအလုပ်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသားသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ အရုပ်ကောက်စက်ဆီသို့ လျှင်မြန်စွာ ချီတက်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက် ယွမ်လော့ရီ အတန်း D သို့ အရုပ်တစ်ပုံတစ်ပင်ကို သယ်ဆောင်ရင်း ဝင်ရောက်လာသည့်အခါ ယွိဟွား၏ မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ယွမ်လော့ရီ၊ မင်း ယိဝူးက အရုပ်တွေ အများကြီးသွားဝယ်လာတာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး”

သူမသည် နေရာတွင်ထိုင်ကာ အရုပ်တောင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အရုပ်များမှာ အတော်ပင်ချစ်စရာကောင်းသော်လည်း အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှ၏။

သူမအစ်ကိုများ၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူတို့ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဗလာဖြစ်နေသော အရုပ်ကောက်စက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်အသစ်တစ်ခု ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

“ဤဆိုင်သည် အသက် ၁၈ နှစ်နှင့်အထက် မည်သူ့ကိုမျှ ဝန်ဆောင်မှုမပေးပါ”

____________________________________________