အခန်း (၂၁၉)

ယွီဆုန် နှင့် သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော စစ်သည်များနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှသာ ရှေ့တန်းတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အားလုံး အရှင်းသား သိလိုက်ရတော့သည်။

"ရန်သူနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်တာ... သစ္စာဖောက်တွေ"

ယွီဆုန် ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး နီရဲလျက်ရှိသည်"ဝူရွှေမြစ်ကမ်းက အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ စတဲ့အချိန်မှာ အမြဲတမ်း ဆုတ်ခွာနေခဲ့တဲ့ မျက်ခုံးနီတပ်က ရုတ်တရက် ပြန်တိုက်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ တုန်အန်းက ရွှေစမ်းရေမြို့ရဲ့ နောက်ဘက်ကနေ လူငါးသောင်းနဲ့ ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို ညှပ်တိုက်တော့တာပဲ"

"ကံကောင်းတာက... တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကျောက်က မင်းရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး တုန်အန်းကို သတိထားခဲ့လို့ စခန်းတွေကို မပူးပေါင်းခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့တပ်တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ်သွားမှာ သေချာတယ်"

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လိုများ ကြိုသိနေတာလဲ"

ရှဲ့စီရှု၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် "ခင်ဗျား ဘာလို့ ရှေ့ကို တိုးဖို့ အမြဲငြင်းဆန်နေလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။ တုန်အန်း သစ္စာဖောက်မှာကို ခင်ဗျား ကြိုသိနေတာပဲ။ ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်တွေ ရထားလို့လဲ"

လုရှူဟွာကလည်း သူ့ကို မယုံနိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာစကားမှ မပြောပေ။

ပိုင်ထင်းကျီကမူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည် "ငါတို့သာ ဗိုလ်ချုပ်ချန်ကို အစောကြီးကတည်းက စစ်သေနာပတိ ခန့်ခဲ့ရင် ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ တုန်အန်းတို့၊ ယွမ်

တိုက်တို့၊ ကျောက်ဝူကျိီတို့ အားလုံးဟာ လူဖျင်းတွေပဲ"

ချန်ဆန်းရှီမှာမူ ထိုကိစ္စများကို ငြင်းခုံနေရန် စိတ်မပါပေ။ သူက အရေးတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည် "ဒု-ဗိုလ်ချုပ်ကြီးယွီ... အခြေအနေ အသေးစိတ်က ဘယ်လိုလဲ"

"မိုးကောင်းကင်ဝံပုလွေတပ်စခန်းက စစ်သည် သုံးထောင် ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ အဓိကဗိုလ်ချုပ် ယွမ်တိုက်နဲ့ ရှေ့၊ နောက်၊ ညာ ဗိုလ်ချုပ်တွေ အားလုံး တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးကုန်ပြီ"

"လျန်ကျိုးစစ်တပ်က အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်သောင်းထဲမှာ ခုနစ်ထောင်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီထဲက လေးထောင်က ငါတို့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးလာနိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ သုံးထောင်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကျောက်ကတော့ လူစုကွဲသွားပြီး ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရတော့ဘူး"

"အရန်တပ်စခန်းကလည်း အထိနာခဲ့တယ်"

"ခြုံငုံကြည့်ရင် စစ်သည် လေးသောင်းထဲမှာ ထက်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားပြီ"

ထက်ဝက်ကျော် ဆုံးရှုံးသွားပြီ..

"မြန်မြန်... ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ထွက်မှဖြစ်မယ်"

"ချုံခိုတပ် အနည်းငယ်နဲ့ သူတို့ကို တားလို့မရဘူး။ လူငါးသောင်းက ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာနေပြီ၊ အမြန်ရွှေ့ကြ"

"အရင်ဆုံး လုံယန်ခရိုင်ကို ဦးတည်မယ်"

"အခု ယွမ်တိုက်က သေပြီ၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကျောက်ကလည်း လူစုကွဲနေတော့ ရှာဝမ်လုံ က အမြင့်ဆုံး အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ရှိသူပဲ"

"အမြန်သွားကြစို့ သူတို့ မှီလာရင် ဘယ်သူမှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

တပ်မတော်ကြီးမှာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် များပြားလှသော ရိက္ခာများနှင့် လေးလံသော စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြရသည်။

သုံးရက်အကြာတွင် သူတို့သည် လုံယန်ခရိုင်၌ စုရုံးကာ ရှေ့ဆက်ရမည့် ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် တပ်တစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေသည်။

ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ သတင်းအချက်အလက်အပြည့်အစုံ ရရှိပြီးနောက်တွင် ၎င်းမှာ ရှုံးနိမ့်မှုသက်သက် မဟုတ်ဘဲ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဓားတံခါးချိုင့်ဝှမ်း ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီးနောက် အနောက်ချီနိုင်ငံ၏ စစ်သည် ၆၀,၀၀၀ မှာ အနောက်ဘက်မှ တိုးဝင်လာနေပြီး၊ တောင်ဘက်တွင်မူ မျက်ခုံးနီတပ်နှင့် မင်ကျိုးပုန်ကန်သူတပ် ပေါင်း ၈၀,၀၀၀ ရှိနေရာ စုစုပေါင်း ရန်သူ့အင်အားမှာ ၁၄၀,၀၀၀ ပင် ရှိနေသည်။ မင်ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပိတ်မိနေသော သေတွင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"စစ်ကူ... ငါတို့မှာ စစ်ကူတွေ ရှိသေးတယ်"

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ဟိုင်တုန်းချင်း (လင်းယုန်ငှက်) တစ်ကောင် ပြန်ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၁၀ ရက်ကပင် လျန်ကျိုးသည် ယုံပြည်နယ်နှင့် တောက်

ပြည်နယ်တို့မှ စစ်သည် ၅၀,၀၀၀ ကို စုစည်းခဲ့သလို၊ အိမ်နီးချင်း ယန်

ပြည်နယ်မှလည်း စစ်သည် ၃၀,၀၀၀ စုစည်းခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ရုံယန်

ချိုး၏ ကြက်ဖနီတပ်စခန်း နှင့် စီနီယာအစ်ကိုနှစ်၏ ကျားဖြူတပ်စခန်း တို့ ပါဝင်သည်။

ဖုန်းပြည်နယ်သည် အားနည်းသဖြင့် လူတစ်သောင်းပင် မပြည့်သော်လည်း၊ မြို့တော်မှ ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်ရသော ကိုယ်ရံတော်တပ် ၈၀,၀၀၀ မှာ ဝေးလံသော မြို့တော်မှ ချီတက်လာနေပြီး မင်ပြည်နယ်၏ တောင်ဘက်အစွန်းမှနေ၍ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအစီအစဉ်များအားလုံးမှာ ဖန်ချင်းယွမ်နှင့် ဆွန်ဒူရှန်တို့က စစ်ဝန်ကြီးဌာန၏ အစီအစဉ်ကို သိရှိပြီးနောက် အလျင်အမြန် စီစဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက စီနီယာအစ်ကိုလေးသည် တုန်အန်း သစ္စာဖောက်နိုင်ကြောင်း နန်းတော်သို့ တင်ပြခဲ့သော်လည်း၊ နန်းတော်က တပ်စခန်းရှစ်ခု သည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်အာဏာကို ရှင်းလင်းချင်နေသည်ဟု သံသယဝင်ကာ လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်းကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဒါရှန်အင်ပါယာနှင့် အနောက်ချီနိုင်ငံတို့၏ စစ်အင်အားမှာ ၁၇၀,၀၀၀ နှင့် ၁၄၀,၀၀၀ ဖြစ်လာတော့မည်။ မျက်ခုံးနီပုန်ကန်သူများကို နှိမ်နင်းရာမှ စတင်ခဲ့သော ဤစစ်ပွဲမှာ တစ်ညအတွင်း နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် စစ်ပွဲကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စစ်ကူများ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ အစောဆုံး ရောက်လာမည့်အုပ်စုမှာပင် တစ်လကျော် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ ထိုမျှအထိ အသက်ရှင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေသည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် မင်ပြည်နယ်၏ မြေပုံကို သေချာစွာ လေ့လာနေသည်။ ဟုန်ကျဲမြစ်နှင့် ဝူရွှေမြစ်၊ ထို့ပြင် တောင်ဘက်အစွန်းရှိ မဟာတောရိုင်းကြီး သို့ ထွက်ပေါက်တို့ကို ကြည့်ရင်း မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်အချို့ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။ သို့သော် အခြေအနေတစ်ခုရှိသည် အားလုံးက သူ့စကားကို နားထောင်ရန် လိုအပ်သည်။

"ယန်ချွမ်းခရိုင်ကို သွားကြမယ်"

ဗဟိုတပ်ဲအတွင်း၌ ချောင်ဖန်က ယန်ချွမ်းခရိုင် တည်နေရာကို လက်

ဖြင့်ထောက်လိုက်သည် "ငါတို့ ခုခံဖို့ အနီးဆုံး ခံတပ်က ယန်ချွမ်းခရိုင်ပဲ။ ရန်သူ့အင်အားက အရှေ့ဘက်မှာ အားနည်းနေတော့ သုံးရက်အတွင်း ဒီမြို့ကို သိမ်းနိုင်လိမ့်မယ်မြို့ထဲမှာ ရိက္ခာတွေလည်း ရှိနိုင်တယ်၊ ကံကောင်းရင် ငါတို့ စစ်ကူလာတဲ့အထိ အောင့်ထားနိုင်လိမ့်မယ်"

"မဖြစ်ဘူး"

ချန်ဆန်းရှီက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်လိုက်သည် "ဗိုလ်ချုပ်ရှာ ယန်ချွမ်းခရိုင်ကို မသွားသင့်ဘူး။ အရင်က သယ်ထုတ်သွားတဲ့ ရိက္ခာတွေဆိုတာ ငါတို့ကို လှည့်စားဖို့ပဲ၊ အခု အဲဒီမှာ ရိက္ခာ တစ်စိတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အခု အဲဒီထဲကို ဝင်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်လာလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

"အော်..."

ရှာဝမ်လုံ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည် "ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအကြံရှိလဲ ဗိုလ်ချုပ်ချန်"

"မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရမယ်"

ချန်ဆန်းရှီက "ဟုန်ကျဲမြစ်ကို ဖြတ်ပြီး အရှေ့ဘက်ကမ်းက မြို့တွေကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရမယ်"

ချောင်ဖန်က ပြန်လည်ကန့်ကွက်သည် "ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ဟုန်ကျဲမြစ် အရှေ့ဘက်ကမ်းက မြို့တွေဆိုတာ ခရိုင်ငယ်လေးတွေပဲ။ မြို့ရိုးတွေကလည်း နိမ့်ပြီး ပျက်စီးနေတာ ကြာပြီ။ အဲဒါတွေကို ခုခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရန်သူ ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့အားလုံး သေတွင်းထဲ ရောက်သွားမှာပဲ"

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ မခုခံဘူး"

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏ ဗျူဟာကို ရှင်းပြသည် "ပိတ်မိနေတာထက်စာရင် လှုပ်ရှားနေတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပန်းတိုင်က ရန်သူကို ပတ်ပြေးရင်း အခွင့်အရေးရတာနဲ့ တောင်ဘက်ကိုဆင်း၊ မဟာတောရိုင်းကြီးထဲကိုဝင်ပြီး လွတ်မြောက်ဖို့ပဲ"

"ရယ်စရာပဲ"

ရှာဝမ်လုံက အေးစက်စွာ ပြောသည် "ရန်သူတွေကို လူအတယ်လို့ ထင်နေတာလားမြစ်ကိုကူးပြီး တောင်ဘက်ကို ဆင်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာ ရန်သူတွေက မဟာတောရိုင်းကြီးရဲ့ အရှေ့မှာ တပ်စွဲပြီး ငါတို့ကို ပိတ်မိအောင် လုပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရသွားလိမ့်မယ်"

"လူငယ်လေး... မင်း နားလည်ထားရမှာက ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းက ယန်ချွမ်းခရိုင်ကို အမြန်သိမ်းပြီး စစ်ကူလာတဲ့အထိ ခုခံနေဖို့ပဲ"

"ဗိုလ်ချုပ်ရှာ"ချန်ဆန်းရှီက အလေးအနက် ပြောသည် "ဒါကို သေချာစဉ်းစားပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲမှာ အထိနာခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် တပ်တစ်ခုလုံး အမြစ်ပြတ်သွားလိမ့်မယ်"

ရှာဝမ်လုံကစားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်

"မင်းပြောချင်တာက မင်းစကားကို နားမထောင်ရင် ငါတို့တပ်တစ်ခုလုံး အသတ်ခံရမယ်လို့ ပြောတာလား"

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"အရေးကြီးသည့် ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ချန်ဆန်းရှီက အလျှော့မပေးဘဲ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာငါသေရင်တောင် အမိန့်ပေးမယ့် ဗိုလ်ချုပ်တွေ ရှိသေးတယ်။ မင်းက ဘယ်တုန်းက အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် ရသွားလို့လဲ"

ရှာဝမ်လုံ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်တွင် ဘေးမှ ချောင်ဖန်၏ အကြည့်ကို မြင်လိုက်သဖြင့် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။ သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောသည် "မင်း မြစ်ကိုကူးပြီး အဲဒီခရိုင်တွေကို တိုက်ချင်တာ တကယ်ပဲ သေချာလား"

"ဗိုလ်ချုပ်ချန်... တုန်အန်း သစ္စာဖောက်တဲ့ကိစ္စမှာတော့ ခင်ဗျား ကြိုမြင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့..."

ယွီဆုန် ကပါ ဝင်ပြီး နားချသည် "ယန်ချွမ်းကို ခုခံတာက အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံး ဗျူဟာလို့ ကျွန်တော်လည်း ထင်တယ်။ အမိန့်ကိုပဲ နာခံလိုက်ပါတော့"

ချန်ဆန်းရှီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည် "ကျွန်တော် သေချာပါတယ်"

"ကောင်းပြီ"ရှာဝမ်လုံ၏ သဘောထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည် "ငါက သူများအကြံကို နားမထောင်ဘူးလို့ မပြောရလေအောင်၊ ဗိုလ်ချုပ်

ချန် ဒီလောက် တောင့်ခံနေမှတော့ မင်းရဲ့ ဗျူဟာကို ငါ လက်ခံမယ်"

"ယွီဆုန် ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်"

"အရန်တပ်စခန်းရဲ့ ဘယ်တောင်ပံက စစ်သည် ၃,၀၀၀ ကို ဦးဆောင်ပြီး ဟုန်ကျဲမြစ်ကို ဖြတ်ကူးဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်။ အရှေ့ဘက်ကမ်းမှာ ခြေကုပ်စခန်း ရှာကြ။ အကယ်၍ အထိအခိုက် အကျအဆုံး များခဲ့ရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ့်ဘာကိုယ်သာ အဆုံးစီရင်လိုက်ကြတော့"

"ကျွန်တော်လား"

ယွီဆုန် မှာ ဆွံ့အသွားသည် "ဗိုလ်ချုပ်ရှာ... ကျွန်တော် အရှေ့ကို ကူးချင်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ယန်ချွမ်းကိုပဲ ကာကွယ်ချင်တာပါ"

"ဒါ အပြီးသတ်ပဲ"

ရှာဝမ်လုံက သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ"ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး ပြင်ဆင်ကြ၊ ငါတို့ အခုချက်ချင်း ယန်ချွမ်းခရိုင်ကို သွားတိုက်မယ်"

ထိုအချိန်မှစ၍ လျန်ကျိုးတပ်မတော်မှာ နှစ်လမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုမှာ စစ်သည် ၃,၀၀၀ ဖြင့် မြစ်ကိုကူး၍ အရှေ့ဘက်သို့ ချီတက်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော စစ်သည် ၁၈,၀၀၀ မှာမူ ယန်ချွမ်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။