အခန်း (၁၀၉)
Vol. 13 Ch. 109
ဟန်ဝေ့လန်တွင် သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိသော်လည်း ယွမ်ငါးသန်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်ချေးနိုင်သူမှာမူ လက်ချိုးရေတွက်၍ ရသည်။
သူမ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း ကူးချင်ချင်မှာ ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခြေအနေတွင်မူ... သူမကို အားကိုး၍ မရနိုင်တော့ချေ။
ကူးချင်ချင်မှလွဲ၍ အခြားသင့်တော်မည့်သူအား သူမ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ယနေ့မနက်က သူမထံ လာရောက်ခဲ့ကြသော ဖူဟန်နှင့် ပိုင်ချီယွီတို့အား သတိရသွားသည်။
ယွမ်ငါးသန်းဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလှပြီး ၎င်းကို ချေးပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။
တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ သူတို့ ချေးပေးချင်စိတ် ရှိ၊ မရှိနှင့် ဘယ်သူ့ဆီက ချေးရမလဲဆိုသည်ပင်။
ဟန်ဝေ့လန် ဖူဟန်အား ဗီဇအရပင် မနှစ်မြို့ပေ။ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတိုင်းမှာ မိမိသူငယ်ချင်းအပေါ် မကောင်းခဲ့သော အမျိုးသားကို မုန်းတီးကြသည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် ပိုင်ချီယွီသာ ကျန်တော့သည်၊ သို့သော် သူမသည် သူနှင့် မရင်းနှီးသဖြင့် သူ ချေးပေးပါ့မလားဟု မသေချာချေ။
တွေဝေမှုများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း ဟန်ဝေ့လန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ထံသို့သာ သွားခဲ့သည်။
အဆင်ပြေသည်ဖြစ်စေ၊ မပြေသည်ဖြစ်စေ သူမ ကြိုးစားကြည့်ရမည် မဟုတ်ပါလား?
အောင်မြင်နိုင်ခြေကို သူမ တွေးထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ အဆင်ချောလိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ပိုင်ချီယွီ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်!
ဤမျှ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဟန်ဝေ့လန်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သူမ ပိုင်ချီယွီအား ကြောင်ကြည့်နေမိရာ သူမ အမူအရာမှာ ချင်ချင့်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ဒါက တကယ်ပဲ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့များလား?
“ပိုက်ဆံလွှဲရမယ့် အကောင့်ပေးလေ၊ အခုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်”
ထိုသို့ပြောရင်း ပိုင်ချီယွီ ဟန်ဝေ့လန်ထံသို့ ငွေလွှဲပေးရန် သူ့ဖုန်းအား ထုတ်လိုက်သည်။
ဟန်ဝေ့လန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဒီလူက ဒီလောက်တောင် ပြတ်သားရသလား?
“ကျမ ပြန်မဆပ်မှာ မကြောက်ဘူးလား?”
သူသည် သူမအား အကြွေးစာချုပ်ပင် ရေးခိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အလွန်အမင်း ပေါများလွန်းနေသည်ဟု ပြောရမလား၊ သို့မဟုတ်... ကောင်းပြီလေ... မိမိကို စေတနာနှင့် ပိုက်ဆံချေးပေးသူကို စိတ်ထဲကနေ ကဲ့ရဲ့နေခြင်းကတော့ မကောင်းလှပေ။
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ပိုင်ချီယွီ ဟန်ဝေ့လန် နားမလည်နိုင်သော အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်း ပြန်မဆပ်ရင်လည်း ငါ ချင်ချင့်ဆီကပဲ တောင်းလိုက်မှာပေါ့”
ဟန်ဝေ့လန် - “...”
သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို သူမ နားလည်လိုက်ပါသည်။
သူမ လက်ချောင်းလေးများမှာ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသည့်အလား တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်သပ်နေကြသည်၊ ၎င်းမှာ သူမ တွေဝေနေသည့်အခါ လုပ်လေ့ရှိသော အမူအရာလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ဟန်ဝေ့လန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။
သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ၊ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောသည်။
“အဲဒီအကြောင်းကို ရှင့်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်အထိ သိထားလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ချင်ချင် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက၊ ရှင်တို့ လုံးဝ မပတ်သက်သင့်တဲ့ အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ငြိစွန်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ချင်ချင်က အဲဒီလူကို ထောင်ကျအောင်လုပ်ခဲ့ပြီး ထောင်ဒဏ် အနှစ် ၃၀ ချမှတ်ခံခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”
“ဥက္ကဋ္ဌဖူ၊ ရှင့်တောင်းဆိုထားတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ပါပြီ”
တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားအသံတစ်ခု ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟန်တယွီ၊ ဒီနှစ်မှာ အသက် ၆၇ နှစ်ရှိပြီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀ က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လူသတ်မှုကျူးလွန်ခဲ့လို့ ထောင်ဒဏ် အနှစ် ၃၀ ကျခံခဲ့ရသူပါ”
“ဒီကိစ္စက အဲဒီတုန်းက တော်တော်လေး ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟန်တယွီက လူသတ်မှုကို ကြိုတင်ကြံစည်ထားသလို၊ ပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်လည်း အကုန်စီစဉ်ထားပြီးသားမို့လို့ပဲ၊ အရာအားလုံးက သူစီစဉ်ထားသလို ချောမွေ့နေခဲ့ပေမဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်က လူသတ်မှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ပြစ်မှုတစ်ခုလုံးကို ဗီဒီယိုရိုက်ထားခဲ့တယ်၊ အဲဒါကြောင့် သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံစွာနဲ့ သူ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံခဲ့ရတာပါ”
ဖူဟန် စုံထောက်ဆီမှ ပေးပို့လာသော အီလက်ထရွန်နစ် စာရွက်စာတမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ လှန်လှောကြည့်ရှုနေရင်း၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် စာသားများပေါ်တွင် သူ့အကြည့်များကို စေလွှတ်ထားသည်။
အမှုအကြောင်း ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဆယ်စုနှစ်များစွာမှ မေ့လျော့နေခဲ့သော အချက်အလက်အချို့မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“ဖူဟန်၊ နင် တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား? ကူးမိသားစုက သူတို့ကလေးကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆိုပြီး ရုတ်တရက် သတင်းပို့လာတယ်”
“ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး”
ကျောင်းမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ကာစ ဖူဟန် သူ့မားမားမေးခွန်းအား ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
အတန်ကြာသောအခါ ကျောင်းတွင် စာသင်နေစဉ် အတန်းဖော်များ ပြောနေသော စကားများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
“ကြားပြီးပြီလား? ငါတို့မြို့က စိတ္တဇလူသတ်သမားကို ဖမ်းမိသွားပြီတဲ့”
“ကြောက်စရာကြီးနော်! သူ တကယ်ပဲ အရူးဖြစ်ရမယ်”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ?”
“ဟေး၊ သူ ဘယ်လို ဖမ်းမိသွားတာလဲ? ငါကြားတာတော့ ငါတို့ကျောင်းက ဂျူနီယာတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆို?”
“အဲဒီ ဂျူနီယာလေးက ဆဲလ်ဖီရိုက်နေရင်းနဲ့ လူသတ်သမား ပြစ်မှုကျူးလွန်တာကို မတော်တဆ မျက်မြင်တွေ့သွားတာတဲ့၊ လူသတ်တာကိုပါ ဗီဒီယိုရိုက်မိသွားလို့ အမှုပေါ်သွားတာ”
“တကယ်လား? မယုံနိုင်စရာပဲ!”
“တကယ်ပေါ့! ပြီးတော့ အဲဒီ ဂျူနီယာက လူသတ်သမားကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သက်သေခံဖို့ပါ တာဝန်ယူခဲ့တာမို့လို့ ရဲတွေ ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ၊ ငါကြားတာတော့ လူသတ်သမားက ဖမ်းခံရတဲ့အချိန်မှာ သူမကို သတ်ပစ်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်သွားသေးတယ်တဲ့၊ ကြောက်စရာကြီး”
“အဲဒီ ဂျူနီယာလေးအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက သိပ်သတ္တိရှိတာပဲ”
“သတ္တိရှိတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို စိတ္တဇလူသတ်သမားနဲ့ သွားပတ်သက်မိတာကတော့ အရမ်းကို ရင်နာစရာကောင်းတယ်”
...
အတန်းဖော်ဟောင်းများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများမှာ သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာမူ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာသည်။
ဖူဟန် သူ့အကြည့်များအား လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့မှ စာသားများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။
ဒါဆို သူ အဲဒီတုန်းက မတော်တဆကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ကလေးမလေးက ချင်ချင်ပေါ့?
ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် ဖူဟန်မှာ ထိုအချိန်မှ ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည် မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
မှောင်မည်းနေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် ရူးသွပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားပြီး၊ သူမ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ညှစ်ထားရာ သူမမှာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသည်။
မိန်းကလေးမှာ အသက်ရှင်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အမျိုးသားတစ်ဦး၏အင်အားကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်ကာ မေ့မြောလုနီးနီး ဖြစ်နေသည်။
သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ထိုအချိန်တွင် ဖူဟန်မှာ မတော်တဆလမ်းကြုံသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ ထိုထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းအား တစ်ချက်သာကြည့်လိုက်သည်။
မည်မျှပင် အေးစက်သော လူဖြစ်ပါစေ၊ လူတစ်ယောက် ရှေ့တင် အသတ်ခံနေရသည်ကိုတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်မထားနိုင်သဖြင့် သူ ချက်ချင်းပင် ပြေးသွားကာ ကူညီလိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်!”
ရူးသွပ်နေသော ထိုလူမှာ တစ်စုံတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အသက်မရှိသလောက် ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးအား ပစ်ထားခဲ့ကာ၊ ဖုန်းတစ်လုံး ကောက်ယူလျက်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ဖူဟန် နောက်ကနေ လိုက်မဖမ်းဘဲ မိန်းကလေး၏ဘေးတွင် ချက်ချင်းဒူးထောက်ထိုင်ချကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ဟေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့သော ကူးချင်ချင်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။
ရွှံ့နွံများနှင့် ပေကျံနေရုံတင်မကဘဲ သူမ မျက်နှာလေးမှာလည်း ညစ်ပတ်နေပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။
သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံနှင့် လမ်းကြားထဲမှ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကြောင့် ဖူဟန်မှာ ကူးချင်ချင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်အား လုံးဝ မမှတ်မိခဲ့ပေ။
သို့သော် ကူးချင်ချင်ကမူ သူ့မျက်နှာအား မှတ်မိနေခဲ့သည်။
သူမ သူ့အား မှတ်မိပါသည်။ ကျောင်း၏အမြဲတမ်း ပထမရသူနှင့် ကျောင်းမှ မိန်းကလေးတိုင်းအသည်းစွဲဖြစ်သော သူပေါ့။
ယနေ့အထိ သူ့ဓာတ်ပုံမှာ ကျောင်းဂုဏ်ထူးဆောင်ဘုတ်ပေါ်တွင် လူတိုင်း အားကျနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူ့နာမည်က... ဖူဟန်။
ကူးချင်ချင်မှာ သတိရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဖူဟန်မှာ သူမအား စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မလှုပ်ရှားရဲပေ၊ သူမတွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းမှာ ပိုဆိုးရွားသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ ဖုန်းချက်ချင်းထုတ်ကာ လူနာတင်ကားနှင့် ရဲများ ခေါ်လိုက်သည်။
ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပင် လူနာတင်ကားနှင့် ရဲကားများ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရဲစခန်းသို့ လိုက်ကာ မေးမြန်းစစ်ဆေးခံရခြင်းကို မလိုလားသဖြင့် ဖူဟန် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ဖြစ်နေသော အချိန်တွင် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီမှာပင် ကူးချင်ချင်၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဖူဟန်”
သူမ အသံမှာ လည်ပင်းမှ နာကျင်မှုကြောင့် အက်ကွဲရှတနေသော်လည်း စစ်မှန်သော စေတနာကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုမိန်းကလေးက သူ့နာမည်ကို သိသော်လည်း၊ သူကမူ သူမ ဘယ်သူမှန်း မသိခဲ့ချေ။
သူ့ဖုန်းအား တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ဖူဟန်မှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။
ချင်ချင်နှင့် သူ့ပတ်သက်မှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာစောစီးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား?
ကူးချင်ချင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ကယ်တင်ခဲ့သော မိန်းကလေးဖြစ်နေပြီး၊ သူမအား သတ်ချင်နေသောသူမှာလည်း သူတို့ အသည်းအသန် လိုက်ရှာနေသော ရန်သူဖြစ်နိုင်ခြေများလှသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ မှ ကူးချင်ချင်၏ သက်သေအထောက်အထားကြောင့် သူ ထောင်ကျခဲ့ရသည်၊ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာပြီးနောက် ထောင်မှ လွတ်လာသော ထိုလူသတ်သမားမှာ သူ့ ကတိအတိုင်း ကူးချင်ချင်ထံသို့ လက်စားချေရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတုန်းက သက်သေကို ပြန်ရဖို့အတွက် ချင်ချင်ဟာ အဲဒီလူရဲ့ သတ်တာကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်၊ ကံကောင်းလို့ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်က ကယ်လိုက်လို့ပေါ့၊ လူသတ်သမားက သက်သေရှိတဲ့ ဖုန်းကို သူ ခိုးယူသွားနိုင်ပြီလို့ ထင်နေခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ်တော့ အဲဒီဖုန်းက ငါ့ဖုန်းမှန်း သူ မသိခဲ့ဘူး”
ဟန်ဝေ့လန် ရေခွက်ကို ကိုင်ထားရင်းရေထဲမှ သူမ ပုံရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ထိုဖြစ်ရပ်အား ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပြောပြနေသည်။
“အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ဖုန်းက ပျက်နေလို့၊ စကားပြောပြိုင်ပွဲ သွားဖို့ အလျင်လိုနေတာနဲ့ ပြင်ဖို့ အချိန်မရသေးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ချင်ချင့်ကို ငါ့အစား ပြင်ပေးဖို့ အပ်ထားခဲ့တာ၊ ချင်ချင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီဖုန်းကလွတ်ကျသွားပြီး လူသတ်သမားက ယူသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထား ခဲ့ဘူး၊ တကယ်တမ်း သက်သေရှိနေတဲ့ဖုန်းကတော့ ချင်ချင့်ဆီမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာ”
ထို့ကြောင့် သက်သေမှာ အလွန်ခိုင်လုံနေပြီး၊ ထိုလူ မည်မျှပင် ငြင်းဆိုပါစေ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
“ငါ ဒီအကြောင်းကို သိပါတယ်”
သို့သော်လည်း အမုန်းတရားမှာ ဒီလောက်အထိ ကြာရှည်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ပိုင်ချီယွီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“ချင်ချင် ဆေးရုံတက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဆေးရုံက သူမရဲ့ မိဘတွေကို ဆက်သွယ်လို့ မရလို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တာ”
ရင်နာစရာကောင်းသည်မှာ ယခုအချိန်အထိပင် ကူးမိသားစု၏ထူးဆန်းသော မိဘများမှာ သူတို့သမီးလေး အဲဒီတုန်းက သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို သိကြမည်မဟုတ်ချေ။
ရက်စက်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင်ပေါ့။
“ငါ ချင်ချင့်ကို သက်သေတွေကို သီးသန့်ပဲ တင်ပြဖို့နဲ့ လူသတ်သမားကို လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူမက ပြောတယ်... တစ်ဖက်လူက သူမ ဘယ်သူမှန်း သိနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူမ ရှေ့ထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည်ဖြစ်စေ အမုန်းပွားခံရမှာကတော့ မလွဲဘူးတဲ့၊ အဲဒီလိုဖြစ်နေမှတော့ ဘာလို့ သူမကပဲ အစပြုပြီး တရားဥပဒေနဲ့ အပြစ်ပေးအောင် မလုပ်ရမှာလဲတဲ့”
ချင်ချင့်စကားများကြောင့် သူမ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ဝေ့လန်မှာ ကူးချင်ချင်အား ဆက်လက် ဖျောင်းဖျခြင်း မပြုတော့ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ သူငယ်ချင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်ပြီး တရားမျှတမှုအား မြတ်နိုးသူဖြစ်ရာ၊ လူသတ်သမား ဘယ်သူမှန်း သိနေပါလျက်နှင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနိုင်မည့်သူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူမသာ ခြိမ်းခြောက်မှုလေးတစ်ခုကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့လျှင်တော့ ကူးချင်ချင်မှာ သူမ သိခဲ့သော ကူးချင်ချင် မဟုတ်တော့ပေ။
“ငါ မင်းကို မေးခွန်း သုံးခုလောက် မေးပါရစေ”
၎င်းမှာ ယနေ့မနက်က ဖြစ်ရပ်အား ပြန်လည် မြင်ယောင်နေရသလို ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟန်ဝေ့လန်မှာ ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့သဖြင့် သူမမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
“မေးပါ၊ ငါ သိသမျှတော့ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားပါဘူး”
“ပထမမေးခွန်း - အဲဒီတုန်းက အမှုမှာ လူသတ်သမား သတ်လိုက်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ?”
၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်အဆင့်ရှိသော အမှုဖြစ်သဖြင့် ပိုင်ချီယွီမှာ သေဆုံးသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။
“သူ့ရဲ့ ရည်စားနဲ့ဖောက်ပြန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း အတိအကျကိုတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖြစ်နိုင်ဆုံး ရှင်းပြချက်ကတော့ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာပဲ”
“သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြတာ?”
“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး လူသတ်သမားရဲ့ဇနီးပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို ခိုးယူပြီး လျှို့ဝှက်လွှဲပြောင်းခဲ့ကြတယ် ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လူသတ်သမားကနောင်တရပြီး ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ယူကာ သူ့ဇနီးနဲ့အတူဘဝသစ်စချင်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရည်စားမှာ အပြင်မှာ နောက်ထပ်ချစ်သူရှိနေတာကို သူ သိသွားခဲ့သလို၊ အဲဒီရည်စားက သူ့ဆီကပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ယူပြီး သူမရဲ့ ချစ်သူနဲ့ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူ သိသွားခဲ့တယ်”
“ဒါကြောင့် လူသတ်သမားက ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ရည်စားကိုသတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့”
ပိုင်ချီယွီ တစ်ခွန်းတည်းနှင့် အကျဉ်းချုပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုပါပဲ”
ဟန်ဝေ့လန် အေးစက်စက်ပင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒုတိယမေးခွန်း - မင်းက ဘယ်သူလဲ?”
ထက်မြက်သော မျက်လုံးများမှာ ဟန်ဝေ့လန်၏ မျက်နှာအား စိုက်ကြည့်လျက် သဲလွန်စတစ်ခုမျှ မလွတ်စေရန် စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဟန်ဝေ့လန် ပိုင်ချီယွီကို ထူးဆန်းသလို မော့ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“ဟန်ဝေ့လန်လေ”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မေးနေတာက မင်းရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို”
“ငါက ဟန်ဝေ့လန်၊ ငါ့မားရဲ့သမီး ကူးချင်ချင့်ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား?”
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ နောက်တစ်နည်းနဲ့ မေးမယ်”
ပိုင်ချီယွီ ပိုတိုက်ရိုက်ကျရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ငါ့ကို မေးခွန်း သုံးခုထက် ပိုမေးနေပြီနော်”
ဟန်ဝေ့လန် စိတ်ခံစားချက်များမှာ သိသိသာသာပင် လှုပ်ရှားလာပြီး စိတ်မရှည်တော့သည့် ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။
“ဒါဆို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ပဲ - မင်းနဲ့ အဲဒီလူသတ်သမားနဲ့ ဘာပတ်သက်သလဲ?”
တိတ်ဆိတ်ခြင်း... တစ်ခန်းလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ဟန်ဝေ့လန်မှာ အေးခဲသွားရပြီး၊ အခန်းတွင်းမှ နွေးထွေးမှုကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းလာသော သူမ မျက်နှာလေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လူသေကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြန်သည်။ သူမ အမူအရာမှာ ရူးသွပ်လုနီးနီး ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အသိတရားမှ ပြန်လည် ဆွဲထိန်းလိုက်နိုင်သည်။
သို့သော်ငြားလည်း သူမ၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအား မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“သူက...”
သူမ၏ အသိစိတ်မှာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ကျော်လွန်၍ ဝေးကွာသော တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားရပြီး၊ သူမ ရင်တွင်းမှ နက်ရှိုင်းဆုံးသော ဒဏ်ရာများအား ဖော်ထုတ်ပေးမည့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
တစ်ခါမှ မကျက်ခဲ့ဖူးသော ဒဏ်ရာတစ်ခုမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်များဖြင့် ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး၊ အတွင်းထဲမှ မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုများအားလုံး သွေးစိမ်းရှင်ရှင်နှင့် ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်တော့သည်။