အခန်း (၁၂၇)
Vol. 13 Ch. 127
မြို့ထဲကို ဒီလောက်ညကြီးမိုးချုပ်မှရောက်လာတယ်ဆိုတော့ ကျင်းယနဲ့ ပတ်သက်နေတာများလား။ ဟယ်ရှီ စကားအစ်လိုက်၏။
"မိန်းကလေးကျိုး မြို့ထဲမှာအခြားလုပ်စရာကိစ္စများရှိသေးလို့လား"
ကျိုးစန်းရှီသည် လန်မိသားစုမှကျိုးရှင်းဟွာအပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သောလုပ်ရပ်များကို ဒေါသတကြီးပြောပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွာလူကြီးအကြည့်ကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ ယခုထောင်ဟွား ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမပြောပြခြင်းကသာပိုသင့်လျော်ပြီး အရာပိုဝင်မည်ပင်။
ဟယ့်ရှီဆိုင်သည် သူတို့ရွာ၏ပန်းထိုးအလုပ်ရုံနှင့် ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးရှိသလို ဖုန့်ရှီအားကျိုးကျားရွာသို့ခေါ်ဆောင်လာသူမှာလည်း ဟယ်ရှီပင်ဖြစ်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ် သခင်လေးလန်နဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့အတွက် ကျွန်မဝမ်းကွဲအစ်မ အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတယ်လေ၊ သူ့အသက်စွမ်းအင်အဆီအနှစ်တွေကို သခင်လေးလန် အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပေးဆပ်ရလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတာမလို့ ကျွန်မတို့ လန်အိမ်တော်ကိုသွားပြီး ဖြေရှင်းချက် တောင်းရပါဦးမယ်၊ ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ ပို့ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ဆက်မနေတော့ပါဘူး"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွားသည် လူဆယ်ယောက်ခန့်ကိုဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှ သူမနာမည်ကိုလုံးဝထည့်မပြောခဲ့သော်လည်း ဟယ်ရှီစိတ်မသန့်ဖြစ်သွားရ၏။ ကျင်းယအား သူမကိုယ်တိုင်ကျိုးကျားရွာကိုခေါ်လာခဲ့မိသည်လေ။ ကျိုးထောင်ဟွားနှင့်သူမ၏စီးပွားရေးဆက်ဆံမှုသည် ပန်းထိုးကိစ္စတွင်သာကန့်သတ်ထားသော်လည်း ကျိုးထောင်ဟွားနှင့်အတူပါလာသော နတ်ဆိုးငါးကောင်ကို သူမမြင်ဖူးသည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော နတ်ဆိုးငါးကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် ထိန်းကျောင်းနိုင်စွမ်းရှိသည့် ကျိုးထောင်ဟွားအရည်အချင်းကို သူမယုံကြည်၏။
လန်ယွမ်ကို မကြာသေးမီရက်များအတွင်းမတွေ့ဖူးသေးကြောင်း ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်ပြီး ကျင်းယမှ ရုတ်တရက်ကြီးဂရုစိုက်တတ်လာကာ သူမနှင့်အတူ ကျိုးကျားရွာသို့လိုက်ချင်ကြောင်းပြောလာသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ ရွာသူလေးတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းသဘောကျသွားသည်မှာလည်း မသင်္ကာစရာဖြစ်၏။ ဟယ်ရှီချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှ ဒုတိယခြေလှမ်း,လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူမချက်ချင်းလှမ်းခေါ်လိုက်၏။
"မိန်းကလေးကျိုး ကျွန်မလဲလိုက်ခဲ့မယ်"
သူမသည် ကျင်းယကိုညီမတစ်ယောက်လိုသဘောထားပြီး ကျိုးကျားရွာသို့ သံသယကင်းကင်းဖြင့် ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း ကျင်းယမှာသူမအပေါ် လှည့်စားပြီး ပြဿနာရှာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝထင်မထားခဲ့မိပေ။ ကျိုးထောင်ဟွား ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူမနှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခုပေါ်လာသော်လည်း ချထားသောမျက်လွှာအောက်ရှိ သူမမျက်လုံးများထဲမှ ကျေနပ်အားရမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ဆုံး၌ ဟယ်ရှီနှင့်ကျိုးကျားရွာသားများ လန်အိမ်တော်သို့အတူတူသွားရောက်ကြရသည်ပင်။
လန်အိမ်တော်
လန်ယွမ် သတိလစ်သွားကတည်းမှ ဖုန့်ရှီသည် တာအိုဆရာဝေကိုဆင့်ခေါ်ပြီး မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို သူ့အားသတိပြန်ရအောင်လုပ်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မြင်းမြီးတံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော တာအိုဆရာဝေသည် လန်ယွမ်အပေါ်မန္တန်များရွတ်ဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းရင်းကိုရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေ၏။ သို့သော် လန်ယွမ်သည် သတိပြန်မရလာသည့်အပြင် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း သေခါနီးလူတစ်ဦးအလားအားနည်းနေလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တာအိုဆရာဝေမှ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်၏။
"သခင်မဖုန့် မိန်းကလေးကျိုးနဲ့သခင်လေးလန်တို့ကြားက အသက်စွမ်းအင် ဆက်နွှယ်မှုပြတ်တောက်သွားပါပြီ၊ သခင်လေးလန်ရယူထားပြီးသား အသက်စွမ်းအင်အဆီအနှစ်တွေကိုလဲ သူတို့ပြန်ယူသွားကြပါပြီ၊ ဒါကြောင့်ပဲ သခင်လေးလန်က ဒီလိုဖြစ်နေရတာပါ"
"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ၊ ပြန်ယူလို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိသေးလား"
ဖုန့်ရှီ စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ တာအိုဆရာဝေ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ပြန်ဖြေလာ၏။
"သခင်မဖုန့် သူတို့ကြားကဆက်နွှယ်မှုပြတ်တောက်သွားပြီလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ယူလို့ရနိုင်တော့မှာလဲ"
ချက်ချင်းပင် ယခင်ကဖော်ရွေခဲ့သော ဖုန့်ရှီသည်ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
"တာအိုဆရာဝေ ကျွန်မသားကိုကယ်ဖို့ ရှင်တေးတစ်ထောင်ယူထားတယ်နော်၊ အခုမှမကယ်နိုင်ဘူး လာပြောနေတာလား၊ လန်မိသားစုရဲ့ပိုက်ဆံကို လွယ်လွယ်လေးရမယ်လို့ ထင်နေတယ်ပေါ့လေ"
ဖုန့်ရှီမျက်မှောင်ကြုံ့၍မျက်လုံးများပြူးကျယ်လာကာ သူမမျက်ဝန်းအိမ်များထဲတွင်လည်း တာအိုဆရာဝေကို လောင်ကျွမ်းပစ်ချင်နေသော မီးတောက်များတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အခန်းထဲရှိအစေခံများအားလုံး ရှေ့တိုးလာကြပြီး လူမကယ်နိုင်လျှင် ထွက်သွားခွင့်မရှိကြောင်း အရိပ်အယောင်ပြလိုက်ကြ၏။
ဆရာဝေ ထိတ်လန့်သွားသည်။ လန်မိသားစုမှာ ဤကဲ့သို့လုပ်လာလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝထင်မထားခဲ့မိပေ။ သူဖုန့်ရှီကို ရှင်းပြလိုက်၏။
"သခင်လေးလန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့အသက်စွမ်းအင်ကိုမျှဝေခံစားနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်အစီအရင်တွေအများကြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ရတာပါ၊ ဒါ့အပြင် သူတစ်ပါးရဲ့အသက်စွမ်းအင်ကို ခိုးယူဖို့ ကူညီပေးတာကလဲ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့မညီပါဘူး၊ တေးတစ်ထောင်လုံး ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ယူထားတယ်ထင်နေလား၊ ကျွန်တော့်အပြစ်တွေကို ဆေးကြောဖို့ပူဇော်ပသတာတွေလုပ်ရတယ်၊ နတ်ဘုရားတွေကိုပူဇော်ဖို့ အမွှေးတိုင်တွေ ပူဇော်သက္ကာယတွေဝယ်ရတယ်၊ အဲဒါတွေက ပိုက်ဆံမကုန်ဘူးလား"
ဖုန့်ရှီ စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့်ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့၊ ကျွန်မရှင့်ကို တေးတစ်သောင်းပေးမယ်၊ ကျွန်မသားကို ကယ်နိုင်မလား မကယ်နိုင်ဘူးလား ဒါပဲပြော"
"!!!"
တာအိုဆရာဝေသည် သူ့ရှေ့တွင်ချထားသော တေးတစ်သောင်းဖိုးငွေစက္ကူများကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ဝန်းများ ကျယ်သွားပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။
"ရပါတယ် ရပါတယ် ရပါတယ်"
တာအိုဆရာဝေ့အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားမညီတာတွေ ကြီးလေးတဲ့အပြစ်တွေ.......အဲ့ဒါတွေက သေမှခံရမှာလေ။ အသက်ရှင်နေတဲ့လူတွေအတွက်တော့ ပိုက်ဆံကအဓိကပဲ။ ငွေစက္ကူများကိုဝတ်ရုံထဲ ထိုးထည့်ပြီးနောက် တာအိုဆရာဝေသည် လန်ယွမ်ထံမှကျိုးရှင်းဟွာထိုးပေးလိုက်သော အမွှေးအိတ်အားယူလိုက်ပြီး မန္တန်များစတင်ရွတ်ဆိုလေတော့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးသည့်တိုင် ကုတင်ပေါ်ရှိလန်ယွမ်ထံတွင် မည်သည့်ထူးခြားမှုမှရှိမလာသေးပေ။ ယခင်ကအလွန် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော တာအိုဆရာဝေသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သံသယဝင်လာတော့သည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ၊ ငါ့မန္တန်တွေက ဘာလို့အလုပ်မလုပ်တာလဲ"
သူ မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့်ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဖုန့်ရှီ ဒေါသထွက်နေပြီပင်။
"ရှင် ကျွန်မဆီကတေးတစ်သောင်း ယူထားပြီးတော့ ကျွန်မသားကိုကယ်တယ်ဆိုတာ ဒါလား"
သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ သတင်းပို့သံထွက်ပေါ်လာသည်။
"သခင်မ သခင်မဟယ်ရောက်နေပါတယ်"
"ဒီအချိန်ကြီး သူကဘာလာလုပ်တာလဲ"
ဖုန့်ရှီ အနည်းငယ်အံ့သြသွားသော်လည်း သူမကိုဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်သွားရန်နှင့် သူမချက်ချင်းလိုက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အစေခံအားအမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အစေခံမှာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့်ပြောလာ၏။
"သခင်မ သခင်မဟယ်က အထဲကိုဝင်လာပါပြီ"
နောက်တစ်ခဏတွင် ဟယ်ရှီနှင့်ကျိုးထောင်ဟွားတို့ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့နောက်တွင် ကျိုးကျားရွာမှရွာသားဆယ်ယောက်ခန့်နှင့် နတ်ဆိုးငါးကောင်တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။
"ဒါ ဒါတွေကရာသီသွေးမိစ္ဆာ၊ ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုး၊ အသံနတ်ဆိုး၊ ခရုနတ်ဆိုးနဲ့ မှိုနတ်ဆိုးတွေမလား"
တာအိုဆရာဝေသည် နတ်ဆိုးငါးကောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး နာမည်များကိုတိတိကျကျခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအောက်သာ ကျင့်ကြံထားသူများမဟုတ်ကြောင်းသိသာ၏။ ကျိုးထောင်ဟွားအကြည့်များသည် သူ့အပေါ်ကျရောက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများတွင်အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
"ဒီတာအိုဆရာက အမြင်စူးရှသားပဲ၊ ကျွန်မဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကိုသခင်လေးလန်နဲ့ မျှဝေဖို့ကူညီပေးခဲ့တာ ရှင်ပဲဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား"
ကျိုးထောင်ဟွားအသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တာအိာဆရာဝေကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့အကြည့်များသည် သူမနှင့်ရှန်းမင်တို့ကြားတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ရွေ့လျားနေ၏။ ကောင်မလေးထံတွင် ကြွယ်ဝသောဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကုသိုလ်ကံရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။ သူမသည် ဤဘဝမှာသော်လည်းကောင်း အတိတ်ဘဝ၌ပါလာသည်သော်လည်းကောင်း ကောင်းမှုကုသိုလ်များစွာပြုလုပ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်တန်ရာ၏။
အခြား ဆံပင်ဖြူနှင့်လူငယ်လေးမှာမူ လွှမ်းမိုးနိုင်သောရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သောလူမျိုးသည် ဒီဘဝ သို့မဟုတ် အတိတ်ဘဝတွင် မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့သူဖြစ်တန်ရာ၏။ သူတို့နှစ်ဦးအတူယှဉ်တွဲရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာဝေ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။