အခန်း (၁၃၀)
Vol. 13 Ch. 130
ကျိုးထောင်ဟွားနှင့် အခြားသူများနိုးလာကြပြီးနောက် မနက်စာစားကာကျိုးကျားရွာသို့ပြန်ရန် နွားလှည်းပေါ်တက်လိုက်ကြသည်။ နွားလှည်းသည် မြို့လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်မောင်းနှင်လာစဉ် လန်မိသားစုအကြောင်း လမ်းသွားလမ်းလာများဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။ ကျိုးထောင်ဟွား နွားလှည်းပေါ်တွင် စိတ်ကြည်နူးစွာဖြင့်ထိုင်လာခဲ့သည်။ ရွာလူကြီးသည် မြို့ရှိလူထုမှ လန်မိသားစုအကြောင်းပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလာ၏။
"သူတို့နဲ့ တန်တယ်"
ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှလူများသည် မြို့ရှိလူထုမှ လန်မိသားစုအားဆဲဆိုနေကြသည်ကိုကြားရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ဝမ့်ရှီသက်ပြင်းချလိုက်သမိ၏။
"ထောင်ဟွားက တစ်ကယ့်ကိုအသိဉာဏိကြွယ်ဝတာပဲ အဲ့လိုသာမဟုတ်ရင် မနေ့ညက ငါတို့လန်မိသားစုဆီကိုတန်းသွားပြီး စေ့စပ်တာဖျက်သိမ်းမယ်ဆိုရင် သူတို့ကဖုံးဖိထားပြီးလောက်ပြီ"
ကျိုးရှီလည်းကြောက်ရွံ့စွာဖြင့်ပြောလာ၏
"ပြီးတော့ မနေ့ညက ဟိုမိန်းမယုတ်ဖုန့်ကို ကြည့်ပါလား၊ ငါတို့ကို လန်အိမ်တော်ထဲမှာ ဖမ်းချုပ်ထားဖို့တောင် ကြိုးစားသေးတာ၊ ထောင်ဟွားက သူ့ရဲ့နတ်ဆိုးငါးကောင်လုံးကို ခေါ်လာခဲ့မိတာ ကံကောင်းတာပဲ"
အဘွားစွင်းမှာမူ မှတ်ချက်ပြုလာသည်။
"တစ်ကယ်ပါပဲ၊ ထောင်ဟွားရဲ့လုပ်ရပ်တွေက အခြားသူတွေနဲ့တူကိုမတူဘူး၊ ငါတို့မိသားစုမှာ ထောင်ဟွားလိုသတ္တိရှိပြီး ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတာ ကံကောင်းခြင်းပဲ"
ကျိုးရှင်းဟွာသည်လည်း ကျိုးထောင်ဟွားကို လေးစားအားကျနေမိသည်။
"မနေ့က ဟိုမိန်းမယုတ်ဖုန့်က ညီမလေးထောင်ဟွားကို တေးတစ်သောင်းနဲ့ မက်လုံးပေးတုန်းကဆို စဉ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပစ်လိုက်တာလေ၊ တစ်ကယ်လို့ ကျွန်မတို့သာ ညီမလေးထောင်ဟွားနောက်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်ကျရင် လူတိုင်းတေးတစ်သောင်းစီရှာနိုင်ပြီး အိမ်တိုင်းရထားလုံးတစ်စီးစီ ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်လောက်တယ်"
သူတို့အဖွဲ့သည် နွားလှည်းကိုကျိုးကျားရွာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာမောင်းနှင်လာခဲ့ကြပြီး မွန်းမတည့်မီရွာသို့ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ရွာလူကြီးနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တို့သည် ရွာနှင့်အနီးဆုံးတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် အရင်ဆင်းလိုက်ကြရာ ကျိုးရှင်းဟွာမှကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်၏။
"ထောင်ဟွား ရှန်းမင် နေ့လယ်စာမြန်မြန်စားကြနော်၊ ခဏနေရင် ကျိုးရှန့်ကျူးနဲ့ အဘိုးလာခေါ်မယ်"
ရွာလူကြီးသည် အိမ်ထဲမဝင်မီ ကျိုးထောင်ဟွားနှင့်ရှန်းမင်တို့ကို မှာကြားလိုက်သည်။ သူတို့သည် ဒီနေ့မနက်သုန်းသုန်းတောင်နှင့် ကွမ်းကွမ်းတောင်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းများကို သွားရောက်စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးရှင်းဟွာကိစ္စကြောင့် နေ့တစ်ဝက်နောက်ကျသွားခဲ့ရ၏။ ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှလူများ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွားတို့ မိသားစုလေးယောက် ရွာအနောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ကျိုးရှင်းဟွာ သည် ကျိုးမိသားစု၏နွားလှည်းဆီသို့ပြေးသွားပြီး ရှန်းမင်နှင့်နွားလှည်းမောင်းနေသော လူသန်ကြီးထံပြောလိုက်၏။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုရှန်းမင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူသန်ကြီး"
ထို့နောက် နွားလှည်းထဲရှိကျိုးထောင်ဟွား၊ ကျိုးအာ့ရှု၊ ချမ်ရှီနှင့် ကျန်နတ်ဆိုးလေးကောင်တို့ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။ ကျိုးမိသားစု၏နွားလှည်း အဝေးသို့ရောက်သွားသည့်တိုင်အောင် ကျိုးရှင်းဟွာသည် ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်လျက်ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူမခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိသည်။ တစ်ကယ်တော့ ညီမထောင်ဟွားရဲ့ အစ်ကိုရှန်းမင်ကသာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။
ရှန်းမင်ရှေ့တွင် သူမမည်မျှမာန်တက်ခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့ကံကောင်းခြင်းမျိုးမှာ သူမဆီအလွယ်တကူရောက်လာလိမ့်မည်ဟုထင်မှတ်ခဲ့မိသည့် သူမမှာ မိုက်မဲလွန်းရာကျ၏။ နေ့လယ်စာစားပြီးသည်နှင့် သူမသည်ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသို့သွားပြီး ပန်းထိုးခြင်းကိုသာ သေချာသင်ယူတော့မည်။ ပညာတတ်မြောက်ခြင်းသည်သာ လက်တွေ့အကျဆုံးဖြစ်သည်။ လန်မိသားစုကဲ့သို့ကိစ္စများမှာ အရေးမပါသောကိစ္စများသာပင်။
......
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ ရွာလူကြီးနှင့်ကျိုးရှန့်ကျူးတို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့လေးယောက်တောင်ပေါ်သို့ အတူတူတက်ခဲ့ကြပြီး သုန်းသုန်းတောင်သို့ အရင်သွားလိုက်၏။
ထိုနေရာတွင် ရှန်းမင်ဦးဆောင်သော တောင်စောင်းကာကွယ်ရေး စီမံကိန်းတစ်ခုတည်ဆောက်ထားပြီး မြေသားနံရံများနှင့်မြေပြိုမှုကာကွယ်ရေးတိုင်များဖြင့် တောင်စောင်းကိုခိုင်ခံ့စေကာ တည်ငြိမ်မှု မြှင့်တင်ထားသဖြင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချိန်၌ မြေပြိုခြင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရှန်းမင်မှလွဲ၍ ကျန်သုံးယောက်သည် သုန်းသုန်းတောင် ၏တောင်စောင်းကာကွယ်ရေးစီမံကိန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြခြင်းဖြစ်ရာ တည်ဆောက်ထားပုံကိုကြည့်ပြီး မှင်သက်နေကြ၏။ ရွာလူကြီးမှ ကျိုးထောင်ဟွားအားမေးလိုက်သည်။
"ထောင်ဟွား ဒီတောင်စောင်းကာကွယ်ရေးစီမံကိန်းက ခိုင်ခန့်ရဲ့လား"
ကျိုးထောင်ဟွား အပေါ်သို့တက်သွားပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့်တွန်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အရမ်းခိုင်ခန့်ပါတယ်၊ နောက်လဝက်နေရင် သုန်းသုန်းတောင်မှာ မြေပြိုမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ပါဘူး"
သုန်းသုန်းတောင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့လေးယောက် ကွမ်းကွမ်းတောင်သို့ ချက်ချင်း သွားလိုက်ကြသည်။ ကျိုးရှန့်ကျူးသည် သူတို့ကွမ်းကွမ်းတောင်အဖွဲ့ တည်ဆောက်ထားသော ရေကာတာအကြောင်းကို ယုံကြည်မှုရှိရှိရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက်ကောင်းကင်မှ ရွှံ့ခဲကြီးတစ်ခဲပြုတ်ကျလာပြီး သူတို့ထံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်လာလေ၏။
ကျိုးထောင်ဟွားမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှံ့ခဲကြီးသည် အဝေးမှနေ၍သူမထံသို့ လျင်မြန်စွာကျဆင်းလာနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှံ့ခဲသည် ဇလုံတစ်လုံးစာမျှရှိပြီး အကယ်၍ သူမကိုသာထိမှန်ပါက သေချာပေါက် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေနိုင်၏။
ကျိုးထောင်ဟွား ကြောက်လန့်သွားပြီး နေရာတွင်ပင်တောင့်ခဲသွားရသည်။ ပြေးရမည်ဟုသိသော်လည်း သူမခြေထောက်များအား ရွေ့မရဖြစ်နေ၏။ ကျိုးထောင်ဟွား အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေစဉ် အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ကြီးမားသောရွှံ့ခဲကြီးအား ရှန်းမင်သည်လက်သီးဖြင့်ထိုးချလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တစ်စစီကြေမွသွားလေသည်။ ရွှံ့ခဲကြီးသည် ချက်ချင်းပင်သေးငယ်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လွင့်စင်သွားလေ၏။
"ထောင်ဟွား အဆင်ပြေရဲ့လား"
ရှန်းမင် ကျိုးထောင်ဟွားကိုယ်ကိုလှည့်စေပြီး သေချာဂရုတစိုက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။
"မိုးမရွာသေးလို့ မြေပြိုတာလဲမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ကြီးတဲ့ရွှံ့ခဲကြီး ရုတ်တရက်ပြုတ်ကျလာရတာလဲ"
ကျန်လူများလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ရှန်းမင်နားရွက်များ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူတောင်ပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရေကာတာကြီးမှ အမြင်ကွယ်နေသော်လည်း ၎င်းအနောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာရှိနေကြောင်း အာရုံခံမိနေသည်။
"ခဏစောင့် ကိုယ်သွားကြည့်လိုက်မယ်"
ရှန်းမင်မှာ အလွန်လေးနက်သောမျက်နှာထားဖြင့် တောင်ပေါ်သို့တက်သွားလိုက်သည်။ ကျိုးရှန့်ကျူး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသောခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ သူတို့ ကွမ်းကွမ်းတောင်အဖွဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရေကာတာကြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာများလား။ ရှန်းမင် တိတ်တဆိတ်ကပ်သွားသောအခါ ရေကာတာအနောက်ဘက်တွင်ရပ်နေသော ကြီးမားလှသည့် ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားလေသည်။
၎င်း၏မျက်လုံးများသည် စိမ်းဖန့်ဖန့်အလင်းရောင်များတောက်ပနေပြီး ချွန်ထက်သောသွားများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည့် ပါးစပ်ကိုဟကာ ရွာသားများပင်ပင်ပန်းပန်း တည်ဆောက်ထားသော ရေကာတာကြီးကို ကြည့်ပြီး ရှူးရှူးရှားရှား အသံများပြုလုပ်နေလေ၏။ ၎င်း၏တုတ်ခိုင်သောခြေလက်များသည် ရေကာတာကို အငမ်းမရတူးဆွနေပြီး မာကျောသောလက်သည်းများသည် ကျောက်တုံးများကိုလွယ်ကူစွာလွင့်စင်စေကာ မြေကြီးများအားနေရာအနှံ့လွင့်ပျံသွားစေသည်။
"မင်း လက်ချက်ကိုး"
ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်းမင် ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။
ဒီရေကာတာကြီးကိုတည်ဆောက်ဖို့ ကွမ်းကွမ်းတောင်အဖွဲ့က ရွာသားတွေနှစ်လခွဲ လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာကို အခုဒီရုပ်ဆိုးတဲ့ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးက စိတ်ကြိုက် ဖျက်ဆီးနေတယ်ပေါ့လေ။
*အွတ် အွတ်*
ရှန်းမင်အသံကြောင့် ဖားပြုတ်နတ်ဆိုး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ထံမှထွက်ပေါ်နေသော သိပ်သည်းပြီးခြိမ်းခြောက်နေသည့်အငွေ့အသက်များကို ချက်ချင်းသတိထားမိလိုက်သည်။ ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးမှာ အလျင်အမြန်ဆုတ်ခွာပြီး ခုန်ပေါက်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ထိုအခါမှသာ တောင်ခြေရင်း၌ရပ်နေကြသော ကျိုးထောင်ဟွား၊ ရွာလူကြီးနှင့်ကျိုးရှန့်ကျူး တို့သည် ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးကိုမြင်လိုက်ကြရသည်။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုခန့်မျှကြီးမားပြီး အရေပြားမှာ အစိမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်ကာ အဖုအပိမ့်များ၊ ကြွက်နို့ကဲ့သို့အဖုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေ၏။ ရွာလူကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
"ဒါကဘယ်လို သတ္တဝါကြီးလဲ"
ကျိုးရှန့်ကျူးမျက်နှာ မဲမှောင်သွားရသည်။
"သူက ငါတို့ရဲ့ရေကာတာကို လာဖျက်ဆီးတာများလား"
ကျိုးရှန့်ကျူးတောင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်တက်သွားရာ ပျက်စီးနေသောရေကာတာကို အမှန်တကယ်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူချက်ချင်းပင် နှလုံးကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် သစ်တုံးတစ်တုံးကိုကောက်ယူရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်စဉ် ကျိုးထောင်ဟွားမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
"မထိနဲ့"
ကျိုးရှန့်ကျူး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့်တောင့်တင်းသွားပြီး ဘေးနားရှိရွာလူကြီးလည်း မည်သည့်အရာကိုမှမထိရဲတော့ပေ။
"အဲ့ဒါတွေက ဖားပြုတ်မိစ္ဆာရဲ့အကျိအချွဲတွေဖုံးနေတာ၊ အဲဒါတွေက သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဖုတွေထဲကထွက်လာတာလေ အဆိပ်ရှိတယ်၊ ထိလိုက်ရင် လက်တွေ ပုပ်ကုန်လိမ့်မယ်"
ကျိုးထောင်ဟွား ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျိုးရှန့်ကျူးထိတ်လန့်သွားရ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျိုးထောင်ဟွားမှအချိန်မီ သတိပေးလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် သို့မဟုတ်လျှင် သူ့လက်ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။ ရွာလူကြီးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ငါတို့ရဲ့ရေကာတာကို ဖျက်ဆီးသွားတဲ့အပြင် အဆိပ်တွေ အများကြီးချန်ခဲ့တယ်"
ရွာလူကြီးဒေါသထွက်နေသည်။
"အဘိုးရွာလူကြီး ကျွန်မက အဆိပ်တွေကို မန္တန်နဲ့ဖယ်ရှားပေးလို့ရပေမယ့် ရေကာတာကို အမြန်ဆုံးပြန်ပြင်ဖို့လိုတယ်၊ ဒါကမြေပြိုတာကို ကာကွယ်ပေးမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်ပဲ"
ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးရှန့်ကျူး ချက်ချင်းဝင်ပြောလာ၏။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီမထောင်ဟွား အစ်ကိုအခုပဲ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ကူပြင်ပေးမယ့်သူတွေ သွားခေါ်လိုက်မယ်"
ကံကောင်းစွာပင် သူတို့အချိန်မီ ရောက်လာကြရာ ရေကာတာသည်ဖားပြုတ်နတ်ဆိုး၏လက်ချက်ဖြင့် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားစွာပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသေးပေ။ တစ်ကယ်လို့ ဒီနေ့သာစပြင်လျှင် မိုးသည်းထန်စွာမရွာသွန်းခင်ပြီးလောက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားသည် ရေကာတာရှေ့တွင်ရပ်လျက် မန္တန်ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲမှဝိညာဉ်စွမ်းအင်အများအပြား ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
အဆိပ်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တောက်ပသောအလင်းရောင်များ ဖြာထွက်လာပြီးနောက် အကျိအချွဲများအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ သူမရွာလူကြီးဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"အဘိုးရွာလူကြီး အဘိုးတို့တောင်အောက်ကို အရင်ဆင်းနှင့်လိုက်ပါ၊ အဘိုးတစ်ယောက်တည်း ဒီမှာနေရတာစိတ်မချရဘူး၊ အစ်ကိုရှန့်ကျူးလူတွေခေါ်လာရင် သူတို့ကိုလဲတောင်ပေါ်မတက်ခိုင်းနဲ့ဦး၊ တစ်ကယ်လို့ ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးသာ ရုတ်တရက်ပြန်လာတိုက်ခိုက်ရင် အဘိုးတို့ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့အသားကို ထိလို့တောင်မရဘူးလေ"
"အေး အေး အဘိုးနားလည်ပါပြီ၊ အခုပဲ တောင်အောက်ဆင်းလိုက်ပါ့မယ်"
ကျိုးထောင်ဟွားသည် ရွာလူကြီး၏နောက်ကျောကိုကြည့်နေပြီး တောင်အောက်သို့ သူဘေးကင်းစွာရောက်ရှိသွားသည်ကိုမြင်ရမှသာ နတ်ဆိုးကလေးများကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ အဖြူရောင် ဘောလုံးလေးတစ်စုသည် မြေကြီးထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး တန်းစီရပ်ကာ ခေါင်းလေးများစောင်းလျက် ဝိုင်းစက်နက်မှောင်နေသောမျက်လုံးလေးများဖြင့် ကျိုးထောင်ဟွားကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
"ငါမေးစရာရှိလို့ ဖားပြုတ်နတ်ဆိုး ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေး"
ကျိုးထောင်ဟွားပြောပြီးသည်နှင့် နတ်ဆိုးလေးများသည် သူတို့ပါးစပ်လေးများကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ကြသည်။
*အွတ် အွတ် အွတ်*
အော်မြည်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဆိုးလေးများသည် ဖားပြုတ်နတ်ဆိုးကို ဖျားယောင်းကာခေါ်ရန်အတွက် ၎င်းအသံကိုတုပပြီး အော်မြည်နေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျိုးထောင်ဟွား လျင်မြန်စွာသဘောပေါက်လိုက်၏။