အခန်း (၅၈)

Chapter 58

ထိုလူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လီရှောင်ယာရှိရာသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သူသည် ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။

ရှန်းယွီရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား မယုံဘူးလား... ခင်ဗျား သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း သိလိုက်တယ် မဟုတ်လား... ဘာလို့ ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ် သံသယဝင်နေသေးတာလဲ..."

ရှန်းယွီရှောင်က ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး "သူ့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်လို့လား..." ဟု မေးလိုက်၏။

ထိုလူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အမူအရာတစ်ခု လုပ်ပြလိုက်သည်။

ရှန်းယွီရှောင်က ဝန်ထမ်းများထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီးတောင်းလိုက်လေသည်။ "စောစောက စာရွက်နဲ့ ဘောပင် ပြန်ပေးပါဦး..."

ဝန်ထမ်းများ နားမလည်နိုင်သော်လည်း စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ကမ်းပေးလိုက်ကြ၏။

ထိုလူသည် စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ယူလိုက်ပြီး ရှန်းယွီရှောင်ကို ဖတ်ရခက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အလျင်အမြန် ရေးချလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို လှည့်စားနေတာ... ငါ့ကို လိမ်ဖို့ တမင်တကာ သူ့ကို ရှာထားတာလား..."

ရှန်းယွီရှောင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တမင်တကာ ရှာထားတယ် ဟုတ်လား... ခင်ဗျားကို လိမ်ဖို့ ဒီလိုကောင်မလေးမျိုး ဘယ်ကသွားရှာရမှာလဲ... ဒီနေ့ ဆုံတွေ့ကြတာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ..."

ထိုလူသည် တွန့်ဆုတ်နေပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် ထပ်ရေးလိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံဘူး..."

ရှန်းယွီရှောင်က "သဘောပဲ..." ဟု ပြောလိုက်ပြီး လီရှောင်ယာထံ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။

လီရှောင်ယာက အမြန်မေးလိုက်၏။

"သူ့နာမည် ရေးပြလား..."

ရှန်းယွီရှောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံဘူးတဲ့..."

လီရှောင်ယာက မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်လိုက်ပြီး "လူတွေအများကြီးက သူ့ကို လိမ်ခဲ့ဖူးလို့များလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီရှောင် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး "ဖြစ်နိုင်တာပဲ..." ဟု ဖြေလိုက်၏။

"ဘာလို့ လူတွေအများကြီးက သူ့ကို လိမ်ကြတာလဲ..." လီရှောင်ယာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ရှန်းယွီရှောင်သည် ဝေမိသားစုကိစ္စကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် ယခု လီရှောင်ယာက မေးလာသဖြင့် စဉ်းစားဟန်ပြုကာ ပြောလိုက်၏။

"စိတ်ပျက်စရာတွေ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြုံရပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားအောင်လို့လား..."

လီရှောင်ယာက အနှစ်ချုပ်လိုက်သည်။ "တကယ့်ကို ဆိုးရွားတာပဲ..."

"ကြောက်စရာတောင် ကောင်းသေးတယ်... ဒီနည်းလမ်းက ကိုယ့်ဆွေမျိုးသားချင်းကို ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝကုန်ဆုံးသွားစေနိုင်တယ်... တစ်နေ့နေ့မှာ တကယ်ရှာတွေ့ရင်တောင် အမှန်ပဲလို့ မယုံရဲတော့ဘူးလေ..."

ရှန်းယွီရှောင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်က လူက တော်တော်ယုတ်မာတဲ့နည်းကို သုံးထားတာပဲ..."

လီရှောင်ယာသည် သူမ အသိချင်ဆုံး မေးခွန်းကို မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်တော့သည်။

"ဒါဆို သူက... အမေ့ရဲ့ ဆွေမျိုးလား..."

"ဖြစ်လောက်တယ်..."

"လူဆိုးတွေကြောင့် သမီးကို ချက်ချင်း အသိအမှတ်မပြုတာလား..." လီရှောင်ယာ၏ လေသံမှာ ပိုမိုဂရုစိုက်လာပုံရသည်။

"အစ်ကို ထင်တာတော့ ဟုတ်တယ်..." ရှန်းယွီရှောင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်၏။

လီရှောင်ယာ ထိုလူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် တံခါးပေါက်မှ ပြန်လျှောက်လာပြီး လူအုပ်ကြား တိုးဝှေ့ကာ လီရှောင်ယာနှင့် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ သူ့အကြည့်များက လောဘတကြီးနှင့် တစ်မျိုး၊ ထိန်းချုပ်ထားသလိုနှင့် တစ်ဖုံ ဖြစ်နေ၏။

လီရှောင်ယာ သူ့ကို ကြည့်နေကြောင်း သတိထားမိသောအခါ သူ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်လျှင် လှပသော အိပ်မက်လေး ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"လူဆိုးတွေကို ရှောင်ဖို့ သူ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာလား..." လီရှောင်ယာ အသံကို ပိုနှိမ့်၍ မေးလိုက်၏။

ရှန်းယွီရှောင် ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီး "ဖြစ်နိုင်တာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်ယာ၏ သွေးသားရင်းချာ ဆွေမျိုးသည် သူမကို ရှာတွေ့ရန် ဤမျှဝေးကွာသော ခရီးကို လာခဲ့ရသော်လည်း တစ်ယောက်တည်းသာ လာရဲရှာသည်။ လီရှောင်ယာနှင့် တွေ့သောအခါတွင်လည်း ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ့ကို လှည့်စားရန် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသည်ဟု ထင်မြင်ခြင်းပင်။

ဝေမိသားစု၏ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ။

ဒီလူက ဝေရွှမ်မင်ရဲ့ သားငယ်လေ၊ စကားမပြောတတ်ရင်တောင် သူက ဝေမိသားစုရဲ့ သခင်လေး အစစ်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်နေရတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်ယာသည် ထိုင်ခုံမြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အနီးရှိ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို "အစ်မ... တစ်ရှူးရှိလားဟင်..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်..." ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက အလျင်အမြန် ပေးလိုက်၏။

သူမသည် တစ်ရှူးကို ယူကာ ထိုလူ့ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မျက်နှာသုတ်လိုက်ပါဦး... ဦးလေးမျက်ခုံးမွှေးတွေပေါ်မှာ နှင်းပွင့်တွေ အများကြီးပဲ..."

ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

သို့သော် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ကမ်းပေးလာသော တစ်ရှူးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို အားကုန်ပွတ်သုတ်လိုက်လေသည်။ နီရဲနေသော သူ့မျက်လုံးများက ပို၍ နီရဲလာတော့သည်။

"ရေနွေးလေး သောက်မလား..." လီရှောင်ယာက မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်၏။ အလွန် သတိကြီးစွာ ထားနေပုံရသည်။

ရှန်းယွီရှောင် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေပြီး ဘေးနားရှိ ဝန်ထမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

"လက်သင်္ကေတပြဘာသာစကား နားလည်တဲ့လူ သွားရှာလိုက်..."

"ရှင်..." ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ "ဒီလူက ကျွန်မတို့နောက် လိုက်နေမှာမို့လို့လား..."

ရှန်းယွီရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မြန်မြန် သွားရှာလိုက်..." ဟု တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

စီစဉ်စရာရှိသည်များကို စီစဉ်ပြီးနောက် ရှန်းယွီရှောင်သည် လီရှောင်ယာဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။

လီရှောင်ယာက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"သူ ဘာမှမစားဘူး၊ မသောက်ဘူး..."

ရှန်းယွီရှောင်က ပို၍ အေးစက်သော လေသံဖြင့် "ဒါဆို ထားလိုက်ပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီရှောင်ယာ စိတ်ပူမည်စိုးသဖြင့်ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။

"သူက လူကြီးပဲဟာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်တတ်ပါတယ်..."

"အော်..."

ထိုညတွင် သူတို့ မြို့နယ်ရှိ ဟိုတယ်တစ်ခု၌ တည်းခိုကြသည်။

ထိုလူသည်လည်း သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကိုယ့်စရိတ်ကိုယ်စိုက်ကာ အခန်းငှားနေထိုင်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ရှန်းယွီရှောင်သည် လီရှောင်ယာကို ခေါ်၍ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုလူကို နှုတ်မဆက်ဘဲ တမင်တကာ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုလူသည် တိတ်တဆိတ် နောက်က လိုက်လာလေသည်။

ဝန်ထမ်းများသည် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ရှိကြ၏။ ယမန်နေ့ညကတည်းက မြို့ထဲတွင် လက်သင်္ကေတပြဘာသာစကား တတ်ကျွမ်းသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထိုကျောင်းသားမှာ ကျောင်းပိတ်ရက်စောစောရပြီး လုပ်စရာမရှိသဖြင့် လိုက်လာရသည်ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ယခု သူတို့ကားနောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

ဝန်ထမ်းများက စကားပြန် ငှားပြီးပြီဆိုတော့ ထိုလူကိုပါ ကားပေါ်ခေါ်တင်သွားလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးမိကြသည်။

သို့သော် ထိုလူသည် လက်ကာပြပြီး ငြင်းဆန်လိုက်ပြန်သည်။

ဝန်ထမ်းများ အသံလွှင့်စက်မှတစ်ဆင့် မေးရတော့သည်။

"သခင်လေးရှန်း... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူ ကားပေါ် မတက်ဘူးတဲ့..."

ရှန်းယွီရှောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "သူ တော်တော်ခေါင်းမာတာပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်ယာက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သူ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ဆိုရင် စီးလောက်တယ်..."

ရှန်းယွီရှောင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိပြီး ဝန်ထမ်းများကို သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး တိတ်တဆိတ် စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ကျောက်ဖရုံသီး၊ ရွှေဖရုံသီးများ အပြည့်တင်ထားသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး ဖြတ်မောင်းလာလေသည်။

ဆိုင်ကယ်မောင်းသူက "လူလေး... လိုက်ဦးမလား..." ဟု ဖော်ရွေစွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုလူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်အုပ်ချီပြကာ ဆိုင်ကယ်ပေါ် တက်လိုက်လေသည်။

အစီအစဉ်အဖွဲ့သားများ နားမလည်နိုင် ဖြစ်ကြရသည်။

"ငါတို့ကားက သက်တောင့်သက်သာရှိပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ မစီးတာလဲ... ဟိုဆိုင်ကယ်က လှုပ်လည်းလှုပ်တယ်... ထိုင်စရာနေရာလည်း မရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ အတင်းလိုက်စီးနေရတာလဲ..."

ရှန်းယွီရှောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေတင်လာတဲ့ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် ဖြတ်သွားတာက ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြနေတာလေ... ပြီးတော့ မောင်းတဲ့လူက ဒေသခံ... ဒါကြောင့် ငါတို့ထက် ပိုယုံကြည်ရတာပေါ့... လီရှောင်ယာတောင် ဒီသဘောတရားကို နားလည်တယ်..."

အဖွဲ့သားများ ကြောင်အသွားကြသည်။ ခဏကြာမှ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"လီရှောင်ယာက ဉာဏ်ကောင်းပြီးသားပါ..."

ရှန်းယွီရှောင်က သူတို့ကို ပြန်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းခါလျက် လီရှောင်ယာကို ပြောလိုက်၏။

"မင်းအမေရဲ့ ဆွေမျိုးက တော်တော်ဖြူစင်ရိုးသားပုံရတယ်... အလိမ်ခံရလွယ်မယ့်ပုံပဲ..."

လီရှောင်ယာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... သမီးက ဉာဏ်ကောင်းတာပဲဟာ..."

သူမ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေသာဆိုရင် သူမ ကာကွယ်ပေးမည်။

ကလေးတွေက လူကြီးတွေကို ကာကွယ်မပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းမှ မရှိတာ။

ရှန်းယွီရှောင်က လီရှောင်ယာ၏ ပါးလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... အစ်ကိုတို့ ရှောင်ယာလေးက ဉာဏ်ကောင်းတာ ကံကောင်းတာပေါ့..."

ထိုလူသည် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်စီးပြီး လီမိသားစုရွာအထိ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

စိုရွှဲနေသော မြေပုံကို ထုတ်ပြီး သူသွားချင်သည့်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ဆိုင်ကယ်သမားက "ဦးလေးက စာမတတ်ဘူးကွ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ထိုလူသည် ရွာအဝင်ရှိ ကျောက်တိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားထားသော လီမိသားစုရွာကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။

ဟုတ်တယ်...

မှန်တယ်...

ဟိုကောင်လေး သူ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပဲ။

ထိုလူသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်သမားကို ယွမ်ငွေရာတန်အချို့ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီရှောင်ယာတို့နောက်သို့ အပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

သူ အိမ်အထိ လိုက်သွားလိုက်သည်။

ဝေကျန်း ရှိမနေပေ။

လီရှောင်ယာ အိမ်ထဲဝင်သွားပြီး မီးမွှေးကာ ရေနွေးအိုး တည်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကန်စွန်းဥများကို မီးဖိုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ပြီးမှ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုလူ တံခါးဝတွင် ပိတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ပုန်းကွယ်နေခြင်း၊ ထိန်းချုပ်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ လောဘတကြီး အကြည့်များ၊ စီးကျလာသော မျက်ရည်များဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

လီရှောင်ယာ သူ့ကို လက်ပြလိုက်သည်။ "ဝင်ခဲ့ပါ..."

ထိုလူသည် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

လီရှောင်ယာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ အက်ကွဲနေပြီး ပါးပြင်များမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေ၏။ လည်ပင်းနှင့် နဖူးတို့တွင် အပြာရောင်သန်းနေသော အဖြူရောင်အကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လီရှောင်ယာသည် ရှန်းယွီရှောင်၏ ခွက်ထဲမှ ရေအနည်းငယ် ငှဲ့ပြီး ထိုလူ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုလူ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယူလိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

ဝန်ထမ်းများ အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဘာလို့ ဒီတစ်ခါကျ ယူသောက်တာလဲ... ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိလို့လဲ..."

ထိုလူ ရေခွက်ကို ချလိုက်ပြီး လက်များကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် စကားပြန် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လက်သင်္ကေတပြ စကားပြန်ကျောင်းသားက ဘာသာပြန်ပေးလိုက်၏။

"တစ်ခါတုန်းက ထမင်းတစ်နပ် စားမိရုံနဲ့ အဲဒီထဲမှာ ဆေးခတ်ခံထားရလို့ အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့ဖူးတယ်... မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မင်းအမေ ပျောက်သွားပြီ... ဒီတစ်ခါ မင်းကို မတွေ့မချင်း ရေတစ်ငုံ၊ ထမင်းတစ်လုပ်မှ မစားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားလို့ပါ…”