ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ

"အစ်ကိုကြီးချူ... ဒီနေရာမှာပဲနေပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေးပါ... အသံမထွက်နဲ့နော်... ပြီးတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြားမဝင်ပါနဲ့... နားလည်လား..."

ချန်လင်းစုက ပြောဆိုသည်။

ချူကျန့်သည် ယခင်ကတည်းက ချန်လင်းစု၏ သတိကြီးပြီး ကာကွယ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော အမူအယာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဆေးဘုရင်စံအိမ်သည် သူမအတွက် "ဆရာ၏အိမ်" ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ထက် ပို၍ရှုပ်ထွေးနက်နဲမှုများ ရှိနေကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပေ၏။

သူမ၏လေးနက်သော မှာကြားချက်ကို ကြားချိန်၌ သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လိမ္မာလိုက်တာ... ကျွန်မ အောင်မြင်သွားရင် ရှင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆုချမယ်..."

ချန်လင်းစုသည် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ မီတာ ၂၀ ၃၀ ခန့် တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စက္ကူ စုတ်တံနှင့် ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူမသည် စုတ်တံကို ပုလင်းထဲရှိ ဆေးရည်တွင် နှစ်လိုက်ပြီး စက္ကူပေါ်၌ စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ရေးသားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်လင်းစုသည် ဆေးပင်အနည်းငယ်ကို စက္ကူထဲထည့်ကာ လုံးချေပြီး လူငယ်၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် အဆိပ်မိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး သူ၏မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေကာ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများသီးနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏သိုင်းပညာသည် အလွန်မြင့်မားသဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအများစုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။ လူငယ်သည် ရုပ်ဆိုးဆိုးလူကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဆင်မပြေမှန်း သိလိုက်ချိန်၌ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်လင်းစုက စက္ကူလုံးကို လှမ်းပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်လှပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် စက္ကူလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်၏။ သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချန်လင်းစုမှာ ပုန်းအောင်းသွားပြီဖြစ်ရာ သူ အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုသည့်တိုင် သူမကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အချိန်တခဏကြာမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် စက္ကူလုံးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ချန်လင်းစု ပေးလိုက်သော အပြာရောင်ပန်းကိုထုတ်ယူကာ ရှူရှိုက်လိုက်၏။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားပြီး အပြာရောင်ပန်းကို ရုပ်ဆိုးဆိုးလူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် အလျင်အမြန် တေ့ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီ ရုပ်ဆိုးဆိုးလူသည် နှာတစ်ချက်ချေလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ သတိပြန်လည်လာတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုနေကြ၏။ ရုပ်ဆိုးဆိုးလူက ကန့်ကွက်နေပုံရသော်လည်း လူငယ်က အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရုပ်ဆိုးဆိုးလူက မကျေမနပ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီရောင် ချုံပုတ်တန်းကို ကျော်ဖြတ်၍ အရှေ့ဘက်သို့ ဂရုတစိုက် လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ထို့နောက် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းကျော်ခန့် ဆက်သွားပြီး ကျောက်တုံးများ ပုံထားသော နေရာတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လူငယ်က စက္ကူကို ထုတ်ယူကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရှုပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည့်အလား "အမ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

ချူကျန့် ပုန်းအောင်းနေသော နေရာသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အနေအထားတွင် ရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့ပြင် သူ၏အမြင်အာရုံသည် အထူးကောင်းမွန်သဖြင့် လူငယ်၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးကြားတွင် ပန်းကန်လုံးအရွယ်ခန့်ရှိသော အပေါက်တစ်ပေါက် ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်းမြင်တွေ့မိပေ၏။ ထိုအပေါက်၏အထက်ဘက်ရှိ လေထဲတွင် တခြားကျောက်တုံးတစ်တုံး တွဲလောင်းကျနေသည်ကိုလည်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လူငယ်သည် ဆေးပင်နှင့်တူသော အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး မီးရှို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုအရာကို အပေါက်ဝတွင် တင်ထားလိုက်ပြီး ဆေးအခိုးအငွေ့များ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားစေရန် သူ၏လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပေးလိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချူကျန့် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ချန်လင်းစု၏အကြံအစည် ဖြစ်နေနိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။ လူငယ်သည် လိုလိုလားလားဖြင့် သူမ၏ လက်ကိုင်တုတ်အဖြစ် အသုံးချခံကာ မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ နာခံနေရသနည်းဟူသည့်အချက်ကိုမူ ချူကျန့် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူမသည် စက္ကူပေါ်တွင် မည်သည့်အရာကို ရေးသားလိုက်သနည်း။

ထိုအချိန်၌ သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ လူတစ်ယောက်က "အယ်" ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံနံရံများကို ဖောက်ထွက်လာသော ထိုအသံသည် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရပြီး အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့်ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ရောယှက်နေသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေ၏။

မကြာမီမှာပင် အိမ်ဝိုင်း၏ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာပြီး အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့သည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော လူငယ်နှင့် ရုပ်ဆိုးဆိုးလူတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဤလူသုံးဦး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။ အမျိုးသမီးသည် သာမာန်ထက်သာလွန်သော ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း ခါးကုန်းနေပြီး ခြေမသန်ချေ။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ အမျိုးသားသည် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်သွင်ရှိသည်။ ထိုလင်မယားသည် အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး ညာဘက်ခြမ်းမှ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်မှာမူ ဘယ်ဘက်မှ အမျိုးသားနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်တူသဖြင့် သူတို့၏ သား ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤမိသားစု သုံးဦးသည် မည်သည့်လက်နက်မျှ ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူငယ်နှင့် ရုပ်ဆိုးဆိုးလူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

လူငယ်သည် မီးလောင်နေသော ဆေးပင်များကို နံဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ပူးဆုပ်၍ ဂါရဝပြုကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အနောက်မြောက်ဟူပေက ကျုံးကျောက်ဝမ်နဲ့ လျောင်တုန်းက ဟူဖေးတို့ပါ... ကျွန်တော်တို့က ဒီနေ့ ဂါရဝပြုဖို့ ရောက်လာကြတာ ဖြစ်ပြီးတော့ လက်နက်မပါဘဲ လက်ဗလာနဲ့ပါ... ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရွှေမျက်နှာဗုဒ္ဓလို့ လူသိများတဲ့ သူရဲကောင်းမြောင် အဆိပ်မိပြီး ဒဏ်ရာရနေလို့ပါ... သူမိထားတဲ့ အဆိပ်က ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ လူယုတ်မာတစ်ယောက် ခိုးယူသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ကို သနားငဲ့ညှာသောအားဖြင့် အဆိပ်ဖြေဆေး ပေးကြပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

တောင့်တင်းသန်မာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မုန့်မိသားစုက မင်းတို့ကို ဘာအကျိုးအမြတ်တွေ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားလို့ ဆေးဘုရင်စံအိမ်ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး လာရဲရတာလဲ..."

ဟူဖေးအမည်ရှိသော လူငယ်သည် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဘာ မုန့်မိသားစုလဲ... ကျွန်တော်ရော ကျွန်တော့်ရဲ့အစ်ကိုကျုံးပါ မုန့်မိသားစုဆိုတာ ဘယ်သူတွေမှန်း မသိပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာတာ အသည်းကွဲမြက်ပင်ရဲ့ဖြေဆေးကို လိုချင်လို့ပါ..."

ခါးကုန်းနေသော အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့က မုန့်မိသားစုနဲ့ မပတ်သက်ဘူးဆိုရင် ရှေ့တိုးပြီး ဖြေဆေး လာယူကြတော့... ရှောင်ထယ်... ဖြေဆေး ပြင်ပေးလိုက်..."

သူမက နံဘေးနားရှိ သားဖြစ်သူကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ ရှောင်ထယ်က ဆေးပုလင်းတစ်လုံးကို ချက်ချင်းထုတ်ယူပြီး မြှောက်ပြလိုက်၏

ဟူဖေးနှင့် ကျုံးကျောက်ဝမ် အမည်ရှိ ရုပ်ဆိုးဆိုးလူတို့သည် အရာအားလုံး ချောမွေ့လွယ်ကူနေသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဟူဖေးက ရှေ့သို့ တိုးသွားသော်လည်း ၁၀ ပေခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှောင်ထယ်အမည်ရှိသော အမျိုးသားက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဖြေဆေး လိုချင်တယ်မလား... ဒီနားကို တိုးလာခဲ့လေ..."

ဟူဖေးက ငတုံးငအ တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ရှောင်ထယ်၏ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်စားမိသဖြင့် သူ ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ပေ။ သို့သော် သူ့အနေဖြင့် ဖြေဆေးကို လိုအပ်နေသဖြင့် အံ့တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စီနီယာ ဆေးဘုရင်... ဒီဂျူနီယာက ပြစ်မှားမိပြီ..."

သူသည် ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရှောင်ထယ်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ထဲမှ ဆေးပုလင်းကို လုယူလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လေထဲတွင် ကျွမ်းထိုးလိုက်ပြီး ၁၀ ပေခန့် အကွာအဝေး၌ ပြန်လည်၍ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဟူဖေးသည် အလွန်မြင့်မားသော သိုင်းပညာကို ပြသလိုက်သဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့အပြင် ရှောင်ထယ်လည်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး နောက်သို့ဆုတ်သွားကြသည်။

ချူကျန့်တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဟူဖေး ပြဿနာကြီး တက်တော့မည်ကို သူ သိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဟူဖေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြီး ဆေးပုလင်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်သည် သိသိသာသာ ရောင်ရမ်းလာပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း နှစ်ဆနီးပါး ကြီးမားလာကာ အရေပြားသည်လည်း မဲနက်သွားပေ၏။ သူ အဆိပ်မိသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုဆေးပုလင်းတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံးကျောက်ဝမ်သည် ထိတ်လန့်သွားသည့်အပြင် ဒေါသလည်း ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဟူဖေးကို တွဲထူရန် ပြေးသွားပြီး ထိုမိသားစုသုံးဦးကိုကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါတို့က ဖြေဆေး လာတောင်းတာလေ... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ညီကို လုပ်ကြံရတာလဲ..."

လူလတ်ပိုင်း လင်မယားသည် ပြန်မဖြေကြချေ။ သူတို့သည် ဆေးပင်နှစ်စည်းကို တပြိုင်နက်တည်း မီးရှို့လိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့နှစ်တန်းသည် မြွေများကဲ့သို့ လိမ်တွန့်ပြီး ဟူဖေးနှင့်ကျုံးကျောက်ဝမ်တို့ထံသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဟူဖေးက ရုတ်တရက် ပြောဆိုသည်။

"ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့အတွက် စာတစ်စောင် ပါလာတယ်..."

သူသည် အဆိပ်မမိသော လက်ကို အသုံးပြု၍ ချန်လင်းစု၏စာကို ထိုလင်မယားနှစ်ဦးထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

စာသည် တွန့်ကြေနေသော်လည်း သူက တည်ငြိမ်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် ပေပေါင်းများစွာအကွာထိ ပျံ့လွင့်သွားပြီး မီးခိုးငွေ့များကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့သုံးဦး၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ နက်နဲသောအတွင်းအားကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

လူလတ်ပိုင်း လင်မယားသည် စာကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းယူရဲခြင်း မရှိချေ။ သို့ရာတွင် မွေးကင်းစ နွားပေါက်လေးကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိသော လူငယ်လေးက လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏လက်တစ်လက်လုံး ထုံကျဉ်သွားသည်အထိ တုန်ခါသွားပေ၏။ သူသည် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး စာကို ကြည့်လိုက်ရာ လူလတ်ပိုင်း လင်မယားလည်း အတူတူ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။ ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် စာကြောင်းအနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်၌အလွန် မှိန်ဖျော့နေပြီး မမြင်ရသလောက်နီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုစာကြောင်းများ၏ အောက်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော နောက်ထပ် စာကြောင်းတချို့ ရှိနေပေ၏။

"ဒီစာက ငါ့ရဲ့တပည့်နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ကျန်းထယ်ရှန်းနဲ့ ရွှယ်ချွဲတို့ကို အသိပေးတာပဲ... မင်းတို့က မတော်မတရားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြတယ်... အဲ့ဒါကို ငါ အရမ်းစက်ဆုပ်ရွံရှာတယ်... မင်းတို့ နောင်တရပြီးတော့ ငါ့ရဲ့နောက်ဆုံးဆန္ဒတွေကို ဆက်ပြီးသယ်ဆောင်သွားကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး တောင်းဆိုမှုပဲ... ငါမသေခင် မှာကြားချက်တွေကို မင်းတို့ကို ချန်လင်းစုက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိမ့်မယ်... ဝူချန် ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့သေတမ်းစာ...."

လူလတ်ပိုင်းလင်မယားသည် တပြိုင်နက်တည်း အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

"ဘာ... ဆရာကြီး မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား... ဂျူနီယာညီမလေး ချန်... မင်း ဘယ်မှာလဲ..."

အဝေးရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ တရှပ်ရှပ်မြည်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရပြီး ချန်လင်းစုသည် ဘယ်လက်တွင် အဖြူအမည်း ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် ညာလက်တွင် မီးထွန်းထားသော ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကိုကိုင်ကာ သူတို့ထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ခါးကုန်းနေသော အမျိုးသမီး ရွှယ်ချွဲနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမျိုးသား ကျန်းထယ်ရှန်းတို့သည် အဖြူအမည်း ပုံတူပန်းချီကားကို မြင်တွေ့ချိန်၌ သူတို့၏မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဆရာ့ရဲ့ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' နင့်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာလား... အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း..."

ချန်လင်းစုက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း... စီနီယာအစ်မကြီးရွှယ်... ဆရာက ရှင်တို့အပေါ် အရမ်းကြင်နာခဲ့တာပါ... အခု ဆရာ့ရဲ့ပုံတူပန်းချီကား ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာတောင် ဒူးထောက်အရိုအသေမပေးဘဲ သူ့ရဲ့ပစ္စည်းတွေကိုပဲ မေးနေကြတယ်... ဒါက အရမ်းရက်စက်လွန်းရာ မကျဘူးလား..."

ရွှယ်ချွဲက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာက နင့်ကိုပဲ အမြဲ မျက်နှာသာပေးခဲ့တာ... နင့်ကိုပဲ သူ့ဘေးနားမှာ ထားခဲ့တာ... အခု သူ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' က နင့်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိကို ရှိရမယ်... အခုချက်ချင်း ထုတ်ပေးစမ်း..."

ချန်လင်းစုက သက်ပြင်းချပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်း... ရှင်လည်း ဒီလိုသဘောထားမျိုးပဲလား..."

ကျန်းထယ်ရှန်းက နှာမှုတ်ပြီး ဟူဖေးတို့ဘက်သို့ ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလူနှစ်ယောက်က နင့်ကြံရာပါတွေ ဖြစ်ရမယ်... ဟုတ်တယ်မလား... ဆရာ့ရဲ့ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို ခိုးချင်နေတာမလား...ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' က ငါတို့ ဂိုဏ်းသားအချင်းချင်း လက်ဆင့်ကမ်းရမှာ... ဒါပေမဲ့ နင်က တစ်ယောက်တည်း အပိုင်စီးချင်နေတာလား... အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း..."

ချန်လင်းစုက သူတို့ကို အချိန်တခဏကြာမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် စိတ်ပျက်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်... 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ'က ငါ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်..."

သူမသည် ရင်ဘတ်ကြားမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဆက်လက်၍ ပြောဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာက သေတမ်းစာ ထားခဲ့တယ်... တကယ်လို့ နင်တို့က သူ သေဆုံးသွားတဲ့ သတင်းကို ကြားပြီးတော့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လွမ်းဆွတ်တသမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာမယ်... ပြီးတော့ နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ပြန်ရောက်ဖို့ ကတိပြုမယ်ဆိုရင် 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဖတ်ရှုလို့ရတယ်တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ နင်တို့မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု လွမ်းဆွတ်တသမှုတွေ လုံးဝမရှိဘူးဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတရားနဲ့သံယောဇဉ် ပြတ်စဲသွားပြီ... နင်တို့က ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး... ဆရာ့ရဲ့ သေတမ်းစာအရ နင်တို့ကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်ပြီ... ဒါကြောင့် 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို တောင်းဆိုဖို့ နင်တို့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

ကျန်းထယ်ရှန်း ရွှယ်ချွဲနှင့် ရှောင်ထယ်တို့သည် အချိန်တခဏကြာမျှ မှင်သက်သွားကြပြီးနောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ တပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချန်လင်းစုထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်ကြ၏။