မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်များ

ချူကျန့်သည် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းသားသုံးဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို စကားလုံးတစ်လုံးမကျန် ကြားသိခဲ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ဟူသော စကားစုက သူ၏စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်၏။

သူသည် ခရီးဝေးကို ပင်ပန်းဆင်းရဲခံ၍ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်တောကြီးထဲတွင် ချန်လင်းစုနှင့်အတူ ဆေးပင်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စိုက်ပျိုး၍ကူညီပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဤ "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်လင်းစုက အလျားခြောက်လက်မ အနံလေးလက်မရှိသော အဝါရောင်စာအုပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်ချိန်၌ ချူကျန့်က ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ထူးကဲသာလွန်သော အမြင်အာရုံဖြင့် စာအုပ်မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ဟူသော စာလုံးကြီးလေးလုံးကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် စာအုပ်တစ်ခုလုံးမှနေ၍ ကစားသမားများသာ မြင်တွေ့နိုင်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့မိပေ၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို နတ်ဘုရားအဆင့် ကျမ်းစာအစစ်ပင်။

သူသည် မြွေပါအဆိပ် သုတ်လိမ်းထားသော ငွေအပ်လေးချောင်းကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုလူအုပ်စုထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

ချန်လင်းစုသည် "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ သူမသည် ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့်အပေါင်းအပါများကို တိုက်ခိုက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထို့ပြင် သူမနှင့် စွမ်းရည်မတိမ်းမယိမ်း ရှိသော ရန်သူသုံးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းက သူမအနေဖြင့် အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိကြောင်း ပြသနေသည်။ သို့သော် "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" သည် ချုကျန့်အတွက် အလွန်အရေးကြီးပေ၏။ အကယ်၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ် ထိုစာအုပ် ပျက်စီးသွားပါက အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ချူကျန့်သည် မတော်တဆမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားမည်ကို မလိုလားချေ။ သူသည် လူလေးဦးထံသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ချန်လင်းစုနှင့် ၁၀ ပေခန့် အကွာအဝေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လိုက်ပြီး "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများကြောင့် ပျက်စီးမသွားအောင် ကာကွယ်ရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်၏။ ထို့ပြင် ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေကို ချန်လင်းစု မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သူမကို ကူညီရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာဆက်ဆံခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူမ ဒုက္ခရောက်ပါက သူ လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းထယ်ရှန်း ရွှယ်ချွဲနှင့် ရှောင်ထယ်တို့သည် တိုက်ခိုက်မှုကို ရုတ်တရက် စတင်လိုက်ပြီး ချန်လင်းစုထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ထိုလူသုံးဦးအနက် ရွှယ်ချွဲသည် သိုင်းပညာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးပင်။ သူမသည် ပထမဆုံး ခုန်ဝင်သွားပြီး ချန်လင်းစု၏ အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ရင်ဘတ်နေရာကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ချန်လင်းစုသည် အလွန်သွက်လက်ပြီး သူမ၏ ခါးကိုယိမ်းကာ နံဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ရွှယ်ချွဲသည် သူမ၏ တိုက်ကွက်ကို အလွန်လျှင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ဝါးကို ဖမ်းဆုပ်မှုအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ချန်လင်းစု၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူမသည် မီးခဲကို ကိုင်မိလိုက်သည့်အလား ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အလျင်အမြန် လက်လွှတ်ပြီး နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့်ရှောင်ထယ်တို့သည် ယခုမှ ပြေးဝင်လာကြရာ သူမ၏ ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်မှုကြောင့် သုံးယောက်သား လုံးထွေးသွားကြသည်။

ချန်လင်းစု၏ဘယ်ဘက်လက်တွင် ဖယောင်းတိုင်နှင့် ပုံတူပန်းချီကားကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"နင်တို့က 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' အတွက်နဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား..."

ရှောင်ထယ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။

"အဲဒီ ပွစိပွစိပြောတတ်တဲ့ အဘိုးကြီးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ... 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို အခုချက်ချင်း ပေးစမ်း..."

ထို့နောက် သူက သူမကိုဖမ်းဆုပ်ရန် သူ၏လက်ကို ထပ်မံ၍ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ချွဲက သူမ၏လက်ကို တခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သတိထား... သူ့ရဲ့အင်္ကျီပေါ်မှာ ကင်းမြီးကောက် အမှုန့်တွေ ရှိတယ်..."

ရှောင်ထယ်က တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ ချန်လင်းစုက စာအုပ်ကို သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပစ်ပေါက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နင် လိုချင်ရင် ယူလိုက်လေ..."

ရှောင်ထယ်သည် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်သဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ထိမှန်ခံလိုက်ရသော်လည်း အဖိုးတန်စာအုပ်ကြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ချန်လင်းစုကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူသည် "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆွဲခွာလိုက်၏။ အနီးအနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျန်းထယ်ရှန်းသည်လည်း အံ့အားသင့်ပြီး သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ရပ်တည်ရန် ဦးစားပေးလိုက်သည်။ သူသည် စာအုပ်ကိုဖွင့်ပြီး အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဆရာရဲ့လက်ရေး အစစ်ပဲ..."

သို့ရာတွင် သူ၏စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် စူးရှနာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို အာလူးပူတစ်လုံးအလား လွှင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။ စာအုပ်ကို လှမ်းဖမ်းရန် ဟန်ပြင်နေသော ချူကျန့်သည် အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်၏။ ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့်ရှောင်ထယ်တို့၏လက်များ ခရမ်းရောင်ရင့်ရင့်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံမှန်အရွယ်အစားထက် နှစ်ဆနီးပါး ယောင်ယမ်းလာသည်။

"ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" တွင် အဆိပ်များ ရှိနေကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ချူကျန့်သည် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားမိပေ၏။ ဤဆေးဘုရင် ဂိုဏ်းသားများသည် ခေါင်းမှ ခြေအထိ အဆိပ်အတောက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏အဝတ်အစားများနှင့် စာအုပ်များတွင်ပင် သေစေနိုင်သော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကိစ္စကို ချန်လင်းစုကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူ ဝင်ပါရန်မလိုတော့ဟု တွေးထင်မိပေ၏။

ခင်ပွန်းနှင့်သားဖြစ်သူတို့ အဆိပ်မိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ရွှယ်ချွဲသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမ၏ခါးမှ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ချန်လင်းစုထံ ဦးတည်၍ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ချန်လင်းစုသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"လဲကျစမ်း..."

ရွှယ်ချွဲသည် ထိုစကားကိုတုံ့ပြန်သည့်အလား လဲကျသွားပြီး ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့်ရှောင်ထယ်တို့လည်း အတူလဲကျသွားကြသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းတွင် ရွှယ်ချွဲ၏မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေ၏။ သူမ၏ခြေလက်များ အလိုအလျောက် တုန်ခါနေပြီး သူမက တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက နှလုံးသားခုနစ်ခု ပုန်းညက်ပန်း အဆိပ်လား..."

ချန်လင်းစုက တည်ငြိမ်စွာ တုံပြန်အဖြေပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဖယောင်းတိုင်ထဲမှာ နှလုံးသားခုနစ်ခု ပုန်းညက်ပန်း အရည်တွေ ရောနှောထားတယ်..."

"နင် လဲကျသွားဖို့ ဒီလောက်ထိ အချိန်ကြာနေတာကို ကြည့်ရင် နင်ရဲ့သိုင်းပညာက တော်တော်လေး မြင့်မားတာပဲ..."

ရွှယ်ချွဲသည် ချွေးဒီးဒီးကျနေပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂျူနီယာညီမလေး... နှလုံးသားခုနစ်ခု ပုန်းညက်ပန်းကို အောင်မြင်အောင် စိုက်ပျိုးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ... ငါတို့တွေက ဂိုဏ်းတူတွေ ဖြစ်တာကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မိတယ်..."

ချန်လင်းစုသည် ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ထားစဥ်ကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ချူကျန့်က သတိထားမိခဲ့သဖြင့် သိပ်ပြီးအံ့အားသင့်မသွားချေ။ သို့သော် နှလုံးသားခုနစ်ခု ပုန်းညက်ပန်းဟူသော နာမည်ကို သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။ ဤသည်က ရှားပါးပြီး အစွမ်းထက်သော အဆိပ်တစ်မျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏အဆိပ်အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ခုခံနိုင်စွမ်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်းရှိမရှိကိုသာ သူ တွေးတောနေမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး အလွန်အားကောင်းသော ဒူးလေးမြှားဆယ်စင်းကျော်သည် တစ်နေရာရာမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာကာ ချန်လင်းစု ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့် တခြားသူများထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာသည်။

ချူကျန့်သည် ထိတ်လန့်သွားအေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားနေသလော သို့မဟုတ် ချန်လင်းစုကို သတ်ဖြတ်ရန် ဖြစ်သလော။

သူသည် စဉ်းစားမနေဘဲ ရှေ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး ချန်လင်းစု၏ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ချန်လင်းစု တိုက်ခိုက်ခံရပြီး မတော်တဆ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ သည်းမခံနိုင်ချေ။

အားကောင်းသော ဒူးလေးမြှားသုံးစင်းက သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာနေပြီဖြစ်ရာ ချူကျန့်သည် သူ၏ သဘာဝလွန်အမြင်အာရုံကို အားကိုးပြီး "ပုံရိပ်တစ်ထောင် လက်ဝါးသိုင်း" နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ ထိုမြှားများကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ လျင်မြန်ပြတ်သားသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည် ဒူးလေးမြှားသုံးစင်းကို သူ၏လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပေ၏။ သို့သော် ထိုမြှားများသည် မယုံကြည်လောက်အောင် အားကောင်းသဖြင့် သူ၏လက်ဝါးများကို ကွဲအက်သွားစေပြီး လက်ထဲမှ လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။ သူ၏ ရှေ့တိုးသွားသော အရှိန်အဟုန်သည်လည်း ထိခိုက်မှုရှိသွားပြီး ချန်လင်းစုကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားကာ သူမ၏အပေါ်မှ ဖိမိသွားသည်။

ကျန်းထယ်ရှန်းနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါ နှစ်ဦးမှာမူ ကံမကောင်းရှာချေ။ သူတို့သည် အဆိပ်မိပြီး လဲကျနေပြီဖြစ်ရာ ဒူးလေးမြှားများ၏ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးရှနာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သွေးများသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဖြာကျသွားပေ၏။

"အစ်ကိုကြီးချူ... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မမျှော်လင့်ထားသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ချန်လင်းစုလည်း လန့်ဖျပ်သွားပေ၏။ သူမသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချူကျန့်၏ လက်များ သွေးစွန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ပုံတူပန်းချီကားနှင့် ဖယောင်းတိုင်ကိုပင် မေ့လျော့ကာ ချူကျန့်၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် လူးလဲ၍ထလိုက်သည်။

သူမသည် "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို သွက်လက်စွာ ပြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာမရသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ချူကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် လက်နက်ပုန်းများ လေထုကို ခွင်းကာ ပျံသန်းလာသော အသံကို သူ ထပ်မံ၍ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မတ်တတ်ထရပ်ရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ချန်လင်းစုကို ဆွဲဖက်ကာ လှိမ့်ရှောင်လိုက်ရတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့ ရှိနေခဲ့သော နေရာသို့ ဒူးလေးမြှားဆယ်စင်းခန့် ရောက်ရှိလာပေ၏။ အကယ်၍ ချူကျန့်သာ ၀.၁ စက္ကန့်မျှ နောက်ကျပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့ပါက သူရော ချန်လင်းစုပါ သေဆုံးသွားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချူကျန့်သည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ အလွန်ရင့်ကျက်သူပင်။ သူသည် လှိမ့်ရှောင်နေစဉ်တွင် သူ၏ မျက်စိနှင့် နားကို ဖွင့်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်မျက်နှာ အဘက်ဘက်တွင် လူရိပ်များ လှုပ်ရှားနေပြီး အနည်းဆုံး လူ ၅၀ ၆၀ ခန့်က ဝိုင်းရံထားပုံရသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိရသော်လည်း သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး ညှိနှိုင်းရန် အခွင့်အရေး မရှိချေ။

"သွားစို့..."

ချူကျန့်က ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် ဤမျှ များပြားသော လူအုပ်ကို ကိုင်တွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဆိပ်ကျွမ်းကျင်သော ချန်လင်းစု၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်ရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

သူက ချန်လင်းစုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အိမ်ဝိုင်းထဲကို သွား..."

ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ခဲလက်တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လူထူထပ်သောနေရာသို့ ပစ်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ အဆိပ်မြှားတွေကို စားလိုက်ကြစမ်း..."

သူ၏အတွင်းအားသည် ယခုအချိန်၌ အတော်အသင့် ကြီးမားနေပြီဖြစ်ရာ ကျောက်ခဲများသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်၌ တဝှီးဝှီးမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရန်သူများသည် တိုက်ခိုက်ခံရသူများ၏ အဆိပ်ကျွမ်းကျင်မှုကို သိရှိထားပုံရသဖြင့် အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းကြရာ ဒူးလေးမြှားပစ်ခတ်မှု အရေအတွက် လျော့နည်းသွားသည်။

ချူကျန့်သည် ချန်လင်းစုကို အိမ်ဝိုင်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ဟူဖေးနှင့်တခြားတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ပါ လိုက်ခဲ့ကြ... မြန်မြန်..."

သူတို့နှစ်ယောက်သည်လည်း အားကောင်းသော ဒူးလေးမြှားများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျုံးကျောက်ဝမ်နှင့်ဟူဖေးတို့သည် သိုင်းပညာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် ဟူဖေးပင်။ သူ၏လက်သည် အဆိပ်မိပြီး ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ ဒူးလေးမြှားများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ချူကျန့်၏ခေါ်သံကို ကြားချိန်၌ သူသည်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ်လက်နက်ပုန်းများစွာ သူတို့ထံသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။ နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာသော ဟူဖေးသည် သူ၏ဝတ်စုံမှ အဝတ်တစ်စကို ဆွဲဖြဲပြီး ကြာပွတ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ ပစ်ခတ်လာသမျှ အရာအားလုံးကို ကာကွယ်လိုက်၏။

ချူကျန့် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်သွားမိသည်။ ဤအကူအညီပေးနိုင်သော လူနှစ်ဦးကို တွေ့ရှိခဲ့သည့်အတွက် သူ ကျေးဇူးတင်မိပေ၏။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက အလွန်များပြားသော လက်နက်ပုန်းများ၏ဒဏ်ကို သူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တိုက်ပွဲအော်ဟစ်သံများ ပို၍နီးကပ်လာသည်။ ချူကျန့်နှင့်ချန်လင်းစုတို့သည် ခေါင်မိုးရှိ အပေါက်မှနေ၍ အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဦးစွာခုန်ချလိုက်ကြပြီး ဟူဖေးနှင့်ကျုံးကျောက်ဝမ်တို့က နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ ချန်လင်းစုသည် ဝင်ပေါက်၏သံအဖုံးကိုပိတ်ရန် ခလုတ်ကို လျင်မြန်စွာ နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်သား နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

အိမ်ဝိုင်း၏တည်ဆောက်ပုံမှာ အလွန် ထူးဆန်းသည်။ အပြင်ဘက်မှ မည်သည့်အသံကိုမဆို အတွင်းမှ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပြီး အသံပဲ့တင်ထပ်ခြင်း သဘောတရားကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

ထိုလူအုပ်စုသည် အိမ်ဝိုင်းကို ဝိုင်းရံထားပြီဖြစ်ကြောင်း ချူကျန့်က ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိသည်။