အဆိပ်လက်ချောင်းဆေးဘုရင်

"အစ်ကိုကြီးချူ... ဒဏ်ရာအခြေအနေ ဆိုးလားဟင်..."

ချူကျန့် သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် မလေ့လာရသေးမီမှာပင် ချန်လင်းစု က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ခေါင်းမှ ခြေအထိ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျန်းထယ်ရှန်းတို့ သုံးယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်က တည်ငြိမ်သော အမူအယာနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ချူကျန့် က ပြန်အဖြေပေးလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... လက်မှာ နည်းနည်း ပွန်းပဲ့သွားရုံပါ..."

ချန်လင်းစု သည် သူ၏လက်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်ရာ ဒူးလေးမြှားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးစွန်းနေသည့် ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မလှုပ်နဲ့နော်..."

သူမသည် ရေ ပတ်တီးစနှင့် ဆေးများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ ပတ်တီးစည်းပေးရင်း ဆူပူတော့သည်။

"ရှင့်ကို ပုန်းနေပါ...ဝင်မပါပါနဲ့လို့ ပြောထားသားပဲ... ကျွန်မရဲ့စကားကို ရှင်က နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"တကယ်ဆိုရင် ကျွန်မက စိတ်ဆိုးရမှာ..."

သူမသည် ချူကျန့်၏လက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဆက်လက်၍ ပြောဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့... ကျွန်မ... ကျွန်မ..."

ထိုစကားကိုပြောဆိုရင်း သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသော်လည်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ကြည်နူးဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး အကြည့်များက ပို၍နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာသည်။

ချူကျန့်သည် မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားရန် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။ ဤမိန်းကလေးကို ကယ်တင်လိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ၏အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ သူမ၏ "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရေးအတွက်ပင်။

သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ချန်လင်းစုသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ရှင်ကလေ... အမြဲတမ်း လက်တွေ့လုပ်ပြပြီး စကားမပြောတတ်ဘူး... ဒီလောက် ရိုးသားနေတော့ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံရမှာပေါ့..."

ထိုအချိန်တွင် ကျုံးကျောက်ဝမ်က ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဟန်း... မိန်းကလေး... ကျွန်တော့်ရဲ့ညီ ဟူဖေးလည်း လက်မှာ အဆိပ်မိထားလို့ပါ... သူ့ကိုနည်းနည်းလောက် ကူညီပြီး ကြည့်ပေးနိုင်မလား..."

ချန်လင်းစုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ချူကျန့် က ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအစ်ကိုကြီးဟူ က လူကောင်းပါ... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ သူ့ကို ကူညီပေးပါ..."

အပြင်ဘက်တွင် ရန်သူများစွာ ရှိနေသည်။ ဟူဖေးသည် သိုင်းပညာ မြင့်မားပြီး လွယ်လင့်တကူ အရူးလုပ်၍ရသူဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အကူအညီကို ကောင်းစွာအသုံးမချလျှင် ရန်သူများကို မည်သို့ နှိမ်နင်းနိုင်မည်နည်း။

ချန်လင်းစုက သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောဆိုသည်။

"ရှင်ကလေ... အရမ်း သဘောကောင်းလွန်းတယ်..."

သို့သော် သူမသည် ပုလင်းငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ကျုံးကျောက်ဝမ် ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ အဆိပ်မိနေတဲ့ လက်ကို ခွဲလိုက်... အဆိပ်သွေးတွေကို ညှစ်ထုတ်ပြီးရင် ဒီပုလင်းထဲက ဆေးကို လိမ်းပေးလိုက်..."

ဟူဖေးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် မိန်းကလေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... အစ်ကိုကြီးချူ ကိုသာ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ..."

ချန်လင်းစုက အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဟူဖေးသည် ချူကျန့် ကို ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်၏။ ချူကျန့်က တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးဟူ... ဒဏ်ရာကို အရင်ကုသပြီး အဆိပ်ဖြေလိုက်ပါဦး... ပြီးမှ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့..."

ထိုစကားကိုပြောဆိုရင်း ချူကျန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်၍ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအိမ်ဝိုင်းကို လက်ရာမြောက်စွာ တည်ဆောက်ထားပြီး အပြင်ဘက်ကို ထူထဲသော သံမဏိပြားများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ဓားလှံများ ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်ပေ။ အတွင်းဘက်ကမူ အုတ်နှင့်ကျောက်သားများကိုသုံး၍ တည်ဆောက်ထားသည်။ ဤနေရာ၌ အခန်းများစွာ ရှိနေပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်၏နံရံများကို ရှေးဟောင်းလက်ရေးလှစာတမ်းများနှင့် ကဗျာစာသားများဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ဝါးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စားပွဲကုလားထိုင်များ ရှိပြီး ပရိဘောဂများမှာ အလွန်သေသပ်လှပသည်။ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်သွင်ရှိသည့် ကျန်းထယ်ရှန်း တို့ မိသားစုသုံးဦးသည် ဤမျှထိ သပ်ရပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှပေ၏။

ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ကျဉ်းမြောင်းရှည်လျားသော စင်္ကြန်လမ်းတစ်ခုလည်း ရှိပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သည်ကို မသိရချေ။

အိမ်ဝိုင်းတွင် လေဝင်လေထွက်ပေါက်များ ရှိရုံသာမက ဧည့်ခန်းမဆောင်၏နံရံများတွင် ကြေးမုံမှန်များစွာကိုလည်း မြှုပ်နှံထားသည်။ တချို့နေရာများရှိ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများမှတဆင့် အိမ်ဝိုင်း၏ အပြင်ဘက် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ချူကျန့်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူအုပ်စုတွင် အမျိုးသားများနှင့်အမျိုးသမီးများ ရောနှောနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ NPC ဆယ်ယောက်ကျော်မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး၏ခေါင်းပေါ်တွင် ID များ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ကစားသမားများ ဖြစ်ကြ၏။

ကစားသမားများ ဖြစ်စေ NPCများ ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးသည် ရောင်စုံရေစိုအဝတ်စများကို သူတို့မျက်နှာတွင် အုပ်ထားကြသည်။ ဤသည်က အိမ်ဝိုင်းအပြင်ဘက်ရှိ အဆိပ်ရှိသော အပင်များ၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏မျက်နှာဖုံးများတွင် မည်သည့် အဆိပ်ဖြေဆေးများ သုတ်လိမ်းထားသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ စွမ်းအားသည် သူ့ထက် မနိမ့်ကျနိုင်ကြောင်း ချူကျန့်က ခန့်မှန်းမိသည်။

ဤလူများသည် အလွန်သတိကြီးပေ၏။ အုပ်စုတစ်ခုစီသည် အိမ်ဝိုင်းသို့ နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့် ချဉ်းကပ်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြန်ဆုတ်သွားကြကာ တခြားအုပ်စုတစ်စုက ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက်၍ ပြုလုပ်ကြသည်။

ချူကျန့်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နားလည်သဘောပေါက်သွားပေ၏။ ဤလူများသည် အိမ်ဝိုင်း၏အပြင်ဘက်ရှိ အဆိပ်ပင်များကို ကြောက်ရွံ့ကြခြင်းပင်။ သာမန်အဆိပ်ပင်များကို ပျက်ပြယ်စေသော ရေစိုအဝတ်စများ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် အသက်ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြချေ။ အသက်နှစ်ရှိုက်စာ ကြာမြင့်ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ပေ ၃၀ ခန့် နောက်ဆုတ်ကာ လေကောင်းလေသန့်ကို ရှူရှိုက်ကြရသည်။

သူတို့၏အတွင်းအားမှာ အတော်အသင့် ကြီးမားပေ၏။ သူတို့သည် အသက်ကို သုံးမိနစ်ကျော် အောင့်ထားနိုင်ကြပြီး ထိုအချိန်သည် အုပ်စုနှစ်စုနေရာလဲလှယ်သည့် ကြားကာလနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေသည်။

ချန်လင်းစုသည်လည်း ကြေးမုံပြင်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ခက်ထန်တင်းမာမှုများ ထင်ဟပ်လာကာ တီးတိုးပြောဆိုသည်။

"သူတို့က မုန့် မိသားစုက ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

"မုန့် မိသားစု..."

ချူကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်လင်းစုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စိုးရိမ်ပူပန်တကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မုန့်မိသားစုက ဟူကျိုးဒေသမှာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ သိုင်းမိသားစုလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူတို့ဆီကနေ သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်... သိုင်းလောကထဲက ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတွေတောင် သူတို့ကို အလွယ်တကူ ရန်မစရဲကြဘူး... ဒီတစ်ကြိမ် လာတာက မုန့်မိသားစု ရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် တိုက်ရိုက်မိသားစုဝင်တွေပဲ... သူတို့က ဆေးဘုရင်စံအိမ်ကို မြေလှန်ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်..."

ကျန်းထယ်ရှန်းက ဟူဖေးကို မုန့် မိသားစုကဟု သံသယဝင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ချူကျန့် ပြန်လည်၍အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူတို့သည် မုန့် မိသားစုမှ လက်စားချေရန် ရောက်လာမည်ကို ကြိုသိနေပုံရသည်။ ချူကျန့်သည် ခေါင်းကိုက်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မုန့်မိသားစု နဲ့ ရန်ငြိုးရှိတာ မိန်းကလေးရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မတွေ မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်တော်တို့က သူတို့နဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ရှင်းပြပြီး ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား..."

ချန်လင်းစုက ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကို အစ်မတွေကပဲ မုန့် မိသားစုနဲ့ ရန်ဘက်တွေဆိုတာ အမှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မုန့်မိသားစုရဲ့ ရန်သူအစစ်အမှန်က 'အဆိပ်လက်ချောင်း ဆေးဘုရင်' နဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေပါ... သူတို့က ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမက အားနာသောလေသံဖြင့် ဆက်လက်၍ ပြောဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီးချူ... ရှင့်ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲထည့်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောပြရသေးဘူးနော်... တကယ်တော့ ကျွန်မက အဆိပ်လက်ချောင်းဆေးဘုရင် ရဲ့ အငယ်ဆုံး တပည့်ပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဆရာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်... သူ မသေခင်မှာ ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မ သုံးယောက်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့တယ်...အော်... မနေ့ညက ရှင်ဖမ်းမိတဲ့လူက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုအကြီးဆုံးပဲ..."

ချူကျန့် "အမ်" ခနဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ သူ အမှန်တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားသော အရာပင်။

ချန်လင်းစုက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ကျွန်မက ရှင့်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှု တစ်ခုပါ... အကြီးဆုံးစီနီယာအစ်ကိုကလည်း လူကောင်း မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာမရှိတော့မှန်း သူ မသိသေးဘူး... သူ ညသန်းခေါင်ကြီး ရောက်လာတာက ဆရာ့ကို လုပ်ကြံပြီးတော့ အဖိုးတန်တဲ့ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ' ကို ခိုးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒီလိုစီနီယာအစ်ကိုမျိုး ရှိရတာက ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ..."

ချူကျန့်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုသည်။

"မိန်းကလေးက စိတ်ထားကောင်းပါတယ်... သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ပြီး မေ့လဲသွားအောင်ပဲ လုပ်လိုက်တာမလား... သူ့ရဲ့အသက်ကို မယူခဲ့ဘူးမလား..."

ချန်လင်းစု က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆရာက သေတမ်းစာ မှာခဲ့တယ်... စီနီယာ အစ်ကို အစ်မ သုံးယောက်ကို သင်ခန်းစာ ပေးပြီးတော့ လောကကြီးကို ဒုက္ခမပေးတော့အောင် လုပ်ပါတဲ့... ဒါကြောင့် ကျွန်မက သူတို့ရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်တာပါ..."

"မိန်းကလေးရဲ့ အဆိပ်ပညာက စီနီယာ အစ်ကို အစ်မတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေပုံရတယ်..."

ချန်လင်းစုက တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မ သုံးယောက်က မွေးရာပါ ဆိုးသွမ်းသူတွေ မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာက သူတို့ကို သေချာမသင်ကြားပေးခဲ့လို့ သူတို့က မဆင်မခြင် ပြုမူပြီးတော့ လူတွေအများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့ကြတာပါ... ဒါကြောင့် ဆရာက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်မှ အငယ်ဆုံးတပည့်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို လက်ခံပြီး သေချာသင်ကြားပေးခဲ့တာပါ... ဒါမှသာ ကျွန်မက သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလေ..."

ချူကျန့် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ ချန်လင်းစုသည် အဆိပ်လက်ချောင်း ဆေးဘုရင်၏ နောက်ဆုံးတပည့်နှင့် ဆက်ခံသူပင်။ ထိုကြောင့်သူမ၏နည်းလမ်းများသည် ကျန်းထယ်ရှန်းတို့ထက် ပို၍ဆန်းပြားနက်နဲနေခြင်းမှာ အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ချေ။

"တကယ်တော့ ဆရာက အဆိပ်ကိုသုံးပြီး ရောဂါကုသတာ အသက်ကယ်တာတွေ လုပ်ခဲ့လို့ 'ဆေးဘုရင်' လို့ ခေါ်ကြတာပါ... ဒါပေမဲ့ ဆရာက အဆိပ်သုံးတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးလာတော့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မ သုံးယောက်က သူ့နာမည်ကိုသုံးပြီးတော့ တခြားလူတွေကို အနိုင်ကျင့်တာတွေ သိုင်းလောကကို ဒုက္ခပေးတာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒါကြောင့် ဆရာ့မှာ 'အဆိပ်လက်ချောင်း' ဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုး ရခဲ့တာပါ... စီနီယာ အစ်ကို အစ်မတွေ လုပ်သမျှ မကောင်းမှုတွေနဲ့ သိုင်းလောကထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်ခတ်မှုတွေ အားလုံးကို ဆရာ့ရဲ့ခေါင်းပေါ် ပုံချခဲ့ကြတယ်... သိုင်းလောကသားတွေက 'အဆိပ်လက်ချောင်း ဆေးဘုရင်' နဲ့ သူ့ရဲ့တပည့်တွေကို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေလို့ သတ်မှတ်ထားကြတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မုန့်မိသားစုက လူအများကြီးကို ခေါ်လာပြီး အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က အရပ်သားတွေကို အသုံးပြုခွင့် ပိတ်ပင်ထားတဲ့ အားကောင်းတဲ့ ဒူးလေးမြှားတွေကိုပါ ပြင်ဆင်လာကြတယ်... သူတို့က ဆေးဘုရင်ရဲ့တပည့်တွေအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတယ်..."

ချန်လင်းစု၏စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လူအမြောက်အများသည် အိမ်ဝိုင်းနားသို့ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။ လူတချို့သည် သူတို့၏ လက်နက်များဖြင့် သံမဏိနံရံများကို ရိုက်နှက်နေကြ၏။

ထို့နောက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျန်းထယ်ရှန်းတို့ မိသားစုသုံးယောက်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ... ခုဏက အိမ်ဝိုင်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..."

"ဟား ဟား... ဒီဆေးဘုရင်စံအိမ်ထဲကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်တဲ့သူတွေက အဆိပ်လက်ချောင်း ဆေးဘုရင်ရဲ့ တပည့်တွေပဲ ဖြစ်မှာပေါ့... အဆိပ်လက်ချောင်း ဆေးဘုရင်ရဲ့မျိုးဆက်တွေက မကောင်းမှုတွေကို မရေမတွက်နိုင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ... သူရော သူ့တပည့်တွေရော ဘယ်သူ့ကိုမှ မလွှတ်ပေးသင့်ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... သိုင်းလောကကို ဒီကပ်ဆိုးကြီးကနေ ကယ်တင်ကြ... သိုင်းလောကကို ငြိမ်းချမ်းအောင် ပြန်လုပ်ကြ..."

ဤလူများသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏နေရာတွင် တခြားအုပ်စုတစ်စုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး အိမ်ဝိုင်း၏ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေနေကြ၏။

အခန်း ၆၈: ဉာဏ်ရည် လိုအပ်ချက်များ

ချူကျန့် က တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မ နဲ့ သူတို့ မိသားစု သုံးယောက်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်..."

ချန်လင်းစုသည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

သူမသည် ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းမှုများကို ချူကျန့် မြင်တွေ့နေရသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ခံစားလွယ်သူဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

ချန်လင်းစုက အားနာသောလေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ် အစ်ကိုကြီးချူ ကို ဒီပြဿနာထဲ ဆွဲထည့်မိပြီ..."

သူမသည် ချူကျန့်၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီနေရာက အစက ဆရာ့ရဲ့ဆေးဖော်တဲ့နေရာပါ... နောက်ပိုင်းကျမှ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းတို့ မိသားစုကို ပေးလိုက်တာ... ဆရာက ကျွန်မနဲ့အတူ တောင်ပေါ်က တဲအိမ်လေးမှာ နေပြီး ဗုဒ္ဓစာပေတွေ ရွတ်ဖတ်တယ် ဆေးပင်တွေ စိုက်ပျိုးတယ်... စီနီယာအစ်ကိုကြီးကျန်းက သူ့မှာ ရန်သူတွေအများကြီး ရှိနေမှန်းသိလို့ ဒီနေရာကို သံမဏိခံတပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ... ကျွန်မက ပန်းပဲဆရာဆီကနေ ပုံစံတွေကို တိတ်တဆိတ် တောင်းပြီးတော့ ဒီနေရာက ယန္တရားတွေကို လေ့လာထားပြီးပြီ..."

သူမက ဆက်လက်၍ ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်မက တံခါးတွေ ပြတင်းပေါက်တွေအားလုံးကို လုံခြုံအောင် ပိတ်ထားလိုက်ပြီ... ဒါကြောင့် သူတို့ အလွယ်တကူ ဝင်လို့မရဘူး... ကျွန်မတို့ ဆယ်ရက် လဝက်လောက် တောင့်ခံထားလိုက်ရင် သူ့အလိုလို လူစုကွဲသွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ထွက်ပြေးကြတာပေါ့..."

ထိုအချိန်တွင် ဟူဖေး၏အဆိပ်မှာ အတော်အသင့် ပြေပျောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူက ထပ်မံ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုသည်။

"ကျွန်တော်က လျောင်တုန်းက ဟူဖေး ပါ... သူကတော့ အနောက်မြောက်ဟူပေက ကျုံးကျောက်ဝမ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ နာမည်လေးတွေ သိခွင့်ရမလားခင်ဗျာ..."

ချန်လင်းစုက ပြန်မဖြေဘဲ ချူကျန့်ကိုသာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချူကျန့်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်ရဲ့နာမည်က ချူလော့ကျွင်း ပါ... သူကတော့ သခင်မလေးလင်း ပါ..."

ချန်လင်းစုက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏နာမည်ကို လူစိမ်းများအား ထုတ်မပြောရန် ကတိတည်ခဲ့သည့်အတွက် သူမ စိတ်ကျေနပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူဖေးနှင့်ကျုံးကျောက်ဝမ် တို့သည် တပြိုင်နက်တည်း အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ရှန်းချန်မြို့က သူရဲကောင်းကြီးကော ရဲ့ နောက်ဆုံး တပည့်... မြစ်ဝါမြစ် ရေဘေးသင့်ပြည်သူတွေကို တာအိုငွေသားတစ်သန်း လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းလေး ချူလော့ကျွင်းပေါ့..."

ဟူဖေး က လေးစားအားကျစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူရဲကောင်းလေးချူ ရဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးက သိကြပါတယ်... ကျွန်တော် ဝမ်းနည်းမိတာက ကျွန်တော့်မှာ ပေးကမ်းစရာ ဘာမှမရှိလို့ မြစ်ဝါမြစ်က ရေဘေးသင့်ပြည်သူတွေအတွက် ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့တာပဲ... ရေဘေးသင့်ပြည်သူတွေ သိန်းနဲ့ချီပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာက သူရဲကောင်းလေးချူ ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကြောင့်ပါ..."

ချူကျန့်၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ သူသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောလိုသဖြင့် ဟူဖေးနှင့်ကျုံးကျောက်ဝမ် တို့ကို အနားယူရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ချန်လင်းစုတို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထင်း ဆန် ဆီ ဆားနှင့် ရေတို့ အလုံအလောက် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့လေးဦးအတွက် လဝက်ကျော်အထိ စားသောက်နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် မိုးချုပ်စပြုနေလေပြီ။ အပြင်ဘက်မှ လူများသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားသော်လည်း အိမ်ဝိုင်း၏ သံချပ်ကာခံစစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ချေ။ သူတို့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း အဝေးမှနေ၍ ဝိုင်းရံထားဆဲပင်။

ချူကျန့်က သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်၏။ အမှန်အားဖြင့် သူသည် ဤနေရာ၌ ဆယ်ရက် လဝက်ခန့် နေရန်မလိုပေ။ ညဘက် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူ၍ သိုင်းပညာ အတော်ဆုံးဖြစ်သော ဟူဖေးကို အပြင်လွှတ်ကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းပြီး သူတို့အဖွဲ့ ထွက်ပြေးလျှင် ရနိုင်သည်။ ရန်သူသည် လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိမနေသဖြင့် ဤနေရာကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကစားသမားများ ဤဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုတွင် ပါဝင်နေခြင်းကို သူ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ အိမ်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ကြေးမုံပြင်များမှတစ်ဆင့် ကစားသမား အချင်းချင်း ပြောဆိုသံ အချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံး သိုင်းလောက ဆုငွေထုတ်ထားသော တာဝန်များကို လက်ခံထားကြကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤသိုင်းလောက ဆုငွေထုတ်ထားသော တာဝန်များကို မြို့ရွာအသီးသီးရှိ အုပ်ချုပ်ရေးရုံးများ၏ရှေ့တွင် NPC များက ကြေညာထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဆုလာဘ်အမျိုးမျိုး ပေးကြသည်။ တာဝန်တချို့က နာမည်ကြီး ဓားပြများကို ဖမ်းဆီးရန် တချို့က ရတနာများကို ရှာဖွေရန်နှင့် တချို့မှာမူ သာမန် NPC များ၏ ကြောင်ပျောက် ခွေးပျောက်မှုများကို ရှာဖွေရန်ပင်။ အများစုမှာ သိုင်းလောကသားများက အကူအညီတောင်းခံသော ဆုငွေများဖြစ်ပြီး သတ်မှတ်ထားသော စွမ်းရည်အဆင့်ရှိသူများကို ဖိတ်ခေါ်ကာ သတ်မှတ်ထားသော နေရာသို့ သွားရောက်ကူညီစေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုတာဝန် အောင်မြင်ပါက ပါဝင်ကူညီမှုအလိုက် ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်သည်။

သိုင်းလောကရှိ ဆုငွေများသည်လည်း တာဝန် တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သော်လည်း NPC များကို ရှာဖွေ၍ စတင်ရသော သာမန် တာဝန်များနှင့် ယှဉ်လျှင် လက်ခံရယူရန် ပို၍လွယ်ကူပြီး လွတ်လပ်မှု ပိုရှိသည်။ ကစားသမားများသည် သူတို့၏စွမ်းရည်အလိုက် သင့်တော်သော ဆုငွေများကို ရွေးချယ်နိုင်ကြသည်။

ဤသည်က ကစားသမားများအတွက် သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းအပြင် ငွေရှာရန် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် တရားဝင်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သတင်းရမှတ်များကိုလည်း ရရှိနိုင်သည်။

သို့သော် ချူကျန့်သည် တခြားကစားသမားများနှင့် ရောနှောလိုခြင်း မရှိသည့်အပြင် သိုင်းလောကတွင် တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ငွေရှာလိုခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် ဤအရာများကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ချေ။

ချူကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အမှန်အားဖြင့် သူသည် သာမန် NPC များထက် ကစားသမားများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို ပို၍မလိုလားပေ။ NPC များသည် ဂိမ်းထဲတွင်သာ ရှိသော်လည်း ကစားသမားများသည် လက်တွေ့ဘဝနှင့် ချိတ်ဆက်နေကြသည်။ အကယ်၍ သူ ဂိမ်းထဲတွင် နာမည်ကြီးလာပါက သူ၏ လက်တွေ့ဘဝတွင် သိုသိုသိပ်သိပ်နေထိုင်မှုကို ထိခိုက်လာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် သိုင်းလောကကြေညာချက်တချို့တွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကစားသမားအမြောက်အများသည် သူ၏နာမည်ကို သေချာပေါက် ကြားဖူးကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ၏တည်နေရာ ပေါက်ကြားသွားပြီး ကစားသမား အမြောက်အများမှ လိုက်လံရှာဖွေကာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ပြီး သူ၏ ရတနာများကို လုယူရန် ကြိုးစားလာပါက အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာ အတွေ့အကြုံတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကံဆိုးလိုက်တာ... လမ်းညွှန်စာအုပ်အရဆိုရင် ငါက ချန်လင်းစုဆီကနေ ဆေးပညာ သင်ယူပြီး တော့ ဆေးဖော်ပြီး ငွေရှာရင်း စိတ်အေးလက်အေး နေထိုင်ရမှာလေ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လက်စားချေမယ့် မုန့် မိသားစု နဲ့ သွားတွေ့နေရတယ်...နေပါအုံး... ဒါက လမ်းညွှန်စာအုပ်ထဲမှာ ပါတဲ့ ချန်လင်းစု လက်စားချေတဲ့ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလား... ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာရမှတ် ၁၀၀ လေးနဲ့ ၁၅၀ ကျော်မှ ပေါ်လာမယ့် လက်စားချေတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ အစပျိုးလိုက်နိုင်ရတာလဲ...

ပြီးတော့ ငါက အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမား လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား...

ဘယ်သူများ ရှင်းပြနိုင်မလဲ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... သိုင်းလောကမှာ ငါ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းမြင့်မားနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ကံကောင်းခြင်း ၄၀ မှတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ နောက်ထပ် အထူးအခန်းကဏ္ဍ တစ်ခုလား...

သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သခင်မလေးလင်း... မိန်းကလေးရဲ့ စီနီယာ အစ်ကို အစ်မတွေက ဆရာဆီကနေ မင်း အမွေဆက်ခံထားတဲ့ 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ'ကို လုယူချင်နေကြတာလား..."

ချန်လင်းစုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက ဆရာက သူရဲ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လေ့လာထားတဲ့ ဆေးပညာ အဆိပ်ပညာနဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ စာအုပ်ပါ... ရှင် ကြည့်ကြည့်ပါလား..."

သူမသည် အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး 'ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ'ဖြစ်သော အဝါရောင် စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ချူကျန့်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လိမ်ညာမှု၌ ဝါရင့်နေသော ချူကျန့်ပင်လျှင် သူ လိုချင်တပ်မက်နေသော နတ်ဘုရားကျမ်းစာ သူ၏မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ အချိန်တခဏကြာမျှ ကြက်သေသေသွားသည်။

ချန်လင်းစုက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာ သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပြင်းတွေ သုတ်ထားတယ်... ကျွန်မက ဒါကို မကြည့်ခင်မှာ လက်ဝါးကို အကာအကွယ် ဆေးရည်တွေ လိမ်းထားရတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားပြီးတော့ အဆိပ်ပြီးနေပုံရတယ်... စမ်းကြည့်ပါလား... အဆိပ်မိရင် ကျွန်မ ကုပေးမယ်လေ..."

ချူကျန့်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စာအုပ်ကိုယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအုပ်၏စာမျက်နှာတိုင်းတွင် သေးငယ်သော စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

"သင်သည် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ အလယ်အလတ် အဆင့်မြင့်ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာများကို တတ်မြောက်မထားပါ... ထို့ပြင် သင်၏ဉာဏ်ရည်သည် ၂၅မှတ်အောက် ရောက်နေသည်... သင်သည် ဤစာအုပ်ပါ အကြောင်းအရာများကို လုံးဝနားမလည်နိုင်ပါ..."

ချူကျန့် ဆွံ့အသွားသည်။

"ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို လေ့လာရန် ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာ အခြေခံ ရှိရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုသလော...

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၌ ချွေးစေးများ ပြန်လာပေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ချန်လင်းစုကို ကာကွယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤမိန်းကလေးမှလွဲ၍ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ အလယ်အလတ် အဆင့်မြင့်ဆေးပညာနှင့် အဆိပ်ပညာများကို သူ့အား သင်ကြားပေးနိုင်မည့်သူ လောကကြီးတွင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခအပေးဆုံးမှာ ဉာဏ်ရည် ၂၅ မှတ် လိုအပ်ချက်ပင်။

သူ၏ လက်ရှိဉာဏ်ရည်မှာ ၁၃ မှတ်သာ ရှိသေးသဖြင့် ၁၂ မှတ်တောင် လိုနေသေးသည် မဟုတ်လော။ သူ့အတွက် ဉာဏ်ရည်တိုးမြှင့်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသည်။ မမျှော်လင့်သော အခွင့်အလမ်းများမှလွဲ၍ သူ၏ဥာဏ်ရည်ကို တိုးမြှင့်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ငွေကုန်ကြေးကျခံပြီး ပုဂ္ဂလိကကျောင်းများမြို့နယ်ကျောင်းများနှင့် ခရိုင်ကျောင်းများသို့ သွားရောက်ကာ စာဖတ်ခြင်း စာရေးခြင်း သို့မဟုတ် တာအိုနှင့် ဗုဒ္ဓစာပေများကို လေ့လာခြင်းပင်။ သို့ရာတွင် သူ၏ဥာဏ်ရည်ရမှတ် တိုးလာမည့် ပမာဏကလည်း အလွန်နည်းပါးသည်။ သူ ၁၀ နှစ်ကြာ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာပြီး နိုင်ငံတော်စာမေးပွဲတွင် ပထမ ရခဲ့လျှင်ပင် ဉာဏ်ရည် ၂၅ မှတ် ပြည့်ချင်မှ ပြည့်ပေမည်။ "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို ကိုင်ထားရင်း ချူကျန့် သည် ကြီးမားသော ရတနာသိုက်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဝင်ရောက်ရယူခွင့် မရှိသော ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။

အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ လမ်းညွှန်စာအုပ်က "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" အတွက် ဉာဏ်ရည် လိုအပ်ချက် ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာလို့ မပြောပြခဲ့တာလဲ...

"ဒီအကြောင်းအရာတွေက နည်းနည်းခက်ခဲတယ်... ကျွန်မတို့ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးပညာနဲ့ အဆိပ်ပညာတွေကို မလေ့လာဖူးရင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်လင်းစုက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး ချူကျန့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြန်ပေးလာသော စာအုပ်ကို ယူကာ ရင်ဘတ်ကြားသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ အားတဲ့အချိန်ကျရင် ရှင့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ပေးမယ်..."

ချူကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ အားပေးလိုက်သည်။ ကောကျင့်ပင်လျှင် ချွမ်ကျန်းအတွင်းအား ကျင့်စဉ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြပြီး ဉာဏ်ရည် ၁၇ မှတ် ရအောင် သင်ပေးနိုင်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်လော။ အကယ်၍ ချန်လင်းစုကသာ ကောကျင့်ကဲ့သို့ စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် သင်ပေးမည်ဆိုလျှင် သူ "ဆေးဘုရင် ကျမ်းစာ" ကို လေ့လာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။

သူ တပည့်အဖြစ် ခံယူရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ လက်ရှိဆရာမှာ ကောကျင့် ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းပြောင်းခြင်း မပြုလုပ်သရွေ့ တခြားတစ်ယောက်၏တပည့် ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုကြောင့် ဤမိန်းကလေး၏ နှစ်သက်မှုကိုရရှိအောင် သူ ဆက်လက်၍ ကြိုးစားရပေမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှနေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီသံမဏိနံရံက အရမ်းမာတယ်... ငါတို့ရဲ့ဓားတွေနဲ့ ခုတ်လို့မရဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် ပြင်းအားမြင့်လောင်စာဆီတွေ လောင်းပြီး ဒီအဆိပ်ပင်တွေနဲ့ အိမ်ဝိုင်းကို ပြာကျသွားအောင် မီးရှို့ပစ်ကြစို့..."

ချူကျန့် နှင့်ချန်လင်းစုတို့၏ မျက်နှာထားများ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ဤသံအိမ်သည် ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်မှာ လေဝင်လေထွက် မကောင်းခြင်းပင်။ အကယ်၍ မီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရပါက အပြင်ဘက် သံမဏိပြားများ အရည်ပျော်မမီမှာပင် အတွင်းရှိ လူများမှာ အပူဒဏ်ကြောင့် ကျက်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟူဖေးနှင့်ကျုံးကျောက်ဝမ်တို့သည် တန်ပြန်နည်းလမ်းများကို ဆွေးနွေးရန် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျုံးကျောက်ဝမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူတို့က ခြိမ်းခြောက်နေတာများလား...လောင်စာဆီဆိုတာက ရှာရလွယ်တာမှ မဟုတ်တာ..."

သို့သော် သူတို့သည် ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ ကြေးမုံပြင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်၌ လူအမြောက်အများသည် ပိတ်ထားသော ဆီပုံးများကို သယ်ဆောင်လာပြီး မြေပြင်နှင့် သံအိမ်ပေါ်သို့ လောင်းချနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လေဝင်ပေါက်များမှတစ်ဆင့် စူးရှသော အနံ့တစ်မျိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ ဤသည်မှာ လောင်စာဆီအနံ့ပင်။