အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)
Vol. 14 Ch. 185-186
အခန်း (၁၈၅) - ချီမုန်ပြန်လာခြင်း၊ ခေါင်းတလား၏ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ခေါင်းတလားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း
" ဒါက... ကျွန်မလည်း သိပ်မသေချာပါဘူး... ကျွန်မသိထားတာတစ်ခုက... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွေမှာ စစ်မီးမွှေးဖို့အမိန့်ကို... နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့အရှင်က ထုတ်ပြန်လိုက်တယ် ဆိုတာပါပဲ "
ချီမုန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။
" အဲ့လိုလုပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းအတိအကျကိုတော့ ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး... ဒါပေမယ့် ကြားဖူးတာတစ်ခုကတော့ ရှီမိုကောင်းကင်ဘုံတင်မကဘူး... အခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေတွေက ကောင်းကင်ဘုံတွေလည်း နတ်ဆိုးနယ်မြေအရှင်ရဲ့အမိန့်ကို တသဝေမတိမ်း လိုက်နာနေကြပြီး... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွေဆီ စစ်မီးကူးစက်အောင် လုပ်ဆောင်နေကြတယ်ဆိုတာပါပဲ "
" အော်... ဟုတ်သားပဲ "
ချီမုန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
" ကမ္ဘာတစ်ခု ပျက်စီးသွားတိုင်းမှာ... ရှီမိုကောင်းကင်ဘုံက သက်ဆိုင်ရာ နတ်ဆိုးနယ်မြေတွေကို... အသက်ရှည်ဒြပ်စင်တွေ ဆုချလေ့ရှိပါတယ်.....
အဲ့ဒီအသက်ရှည်ဒြပ်စင်တွေက အရှင်အဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးနယ်မြေအရှင်တွေကို သူတို့ရဲ့သက်တမ်း နှစ်သောင်းချီ ပိုရှည်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်.....
သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက အင်မော်တယ်အဆင့်ကို မရောက်သေးရင်တောင်မှ... ဒီအင်မော်တယ်ဒြပ်စင်ကို မှီခိုပြီး ကမ္ဘာလောကမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေနိုင်မှာပါ "
" ဒါကြောင့် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွေကို ကျူးကျော်တဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ရင် ဘယ်နယ်မြေက နတ်ဆိုးအရှင်မဆို ဒီအမိန့်ကို ထက်ထက်သန်သန် ထောက်ခံကြတာ ဖြစ်ပါတယ် "
ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် နတ်ဆိုးနယ်မြေအရာရှိကြီးတွေက အသက်ရှည်ဒြပ်စင်တွေ ပေးသနားတယ်တဲ့လား။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကုချန်၏မျက်နှာတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။
သူ ဧကရာဇ်ဂိတ်ကို စောင့်ကြပ်နေစဉ်က... သူ့ထက်များစွာ အားနည်းသော နတ်ဆိုးအရှင်အချို့သည်... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာမှ ရှေးဟောင်းအရှင်များကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး တံဆိပ်ခတ်နှောင်ပိတ်ထားစရာမလိုဘဲ... အဘယ်ကြောင့် ကာလရှည်ကြာ အသက်ရှင်နေနိုင်သနည်းဟု တွေးတောမိဖူးသည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ... ဤအသက်ရှည်ဒြပ်စင် ရှိနေခြင်းကြောင့်သာ ထိုနတ်ဆိုးနယ်မြေအရှင်များသည် အသက်စွမ်းအင် ပြည့်ဝနေပြီး... ရှည်လျားသောသက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
" အသက်ရှည်ဒြပ်စင်... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် လုံလောက်တဲ့ အသက်ရှည်ဒြပ်စင်တွေကို ထုတ်ယူနိုင်လို့များလား...စစ်ပွဲကို စစ်ပွဲနဲ့ ထိန်းကျောင်းပြီး နတ်ဆိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ပိုအားကောင်းလာအောင် လုပ်နေတာလား "
ကုချန်သည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး... အစောပိုင်းက သူလက်ဖဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းလိုက်သော... ပျက်သုဉ်းနေသည့် စကြဝဠာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
သေချာသည်မှာ... ထိုပျက်သုဉ်းနေသော စကြဝဠာတွင် မည်သည့်အသက်စွမ်းအင်မျှ မရှိတော့ဘဲ... အကုန်အစင် စုပ်ယူထုတ်နှုတ်ခံထားရကာ... အဆုံးမဲ့ ပျက်စီးခြင်းစွမ်းအားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင် နတ်ဆိုးနယ်မြေက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတွေကို ကျူးကျော်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... အဲဒီကမ္ဘာတွေက အသက်စွမ်းအင်တွေကို ရိတ်သိမ်းထုတ်ယူပြီး... နတ်ဆိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ဖို့နဲ့ အားဖြည့်ဖို့အတွက်များလား။
ကုချန်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားခန်းဖွင့်နေမိသည်။
သို့သော် လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ထင်ကြေးကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
အကြောင်းမှာ... အသက်ရှည်ဒြပ်စင်သည် နတ်ဆိုးနယ်မြေအရှင်များအတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း... အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေ အင်မော်တယ်များအတွက်မူ... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာများရှိ အသက်ရှည်ဒြပ်စင်များသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော အရာမဟုတ်တော့ချေ။
မိမိတို့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားကို အားပြုရုံဖြင့်... ထိုနတ်ဆိုးနယ်မြေ အင်မော်တယ်များသည် အသက်ရှည်ဒြပ်စင်ကို ကိုယ်တိုင် ဖွဲ့စည်းနိုင်ပြီး... ထာဝရအင်မော်တယ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိရန် လုံလောက်ပေသည်။
အကယ်၍သာ ထိုသို့ဆိုပါက... အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည်... အင်မော်တယ်အဆင့်ထက်မြင့်သော နတ်ဆိုးနယ်မြေရှိ ဖြစ်တည်မှုများအတွက်... သိသာထင်ရှားသော အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ မြင့်မြတ်လှသော... နတ်ဆိုးနယ်မြေ အရှင်သခင်များနှင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အကြီးဆုံးအရှင်တို့အတွက်ဆိုလျှင်မူ... ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။
ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးနယ်မြေက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာများကို ကျူးကျော်ရခြင်းသည် အသက်ရှည်ဒြပ်စင် တစ်ခုတည်းကြောင့်ဟူသော အချက်မှာ ခိုင်လုံမှုမရှိပေ။
နတ်ဆိုးနယ်မြေက အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာများကို ကျူးကျော်ရခြင်းမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိကိုရှိရမည်။
လောလောဆယ်တွင်မူ ကုချန်အနေဖြင့် ထိုအကြောင်းရင်းကို ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်သေးပေ။
ကုချန်၏ အကြည့်များသည် ချီမုန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။
ချီမုန်အနေဖြင့် နောက်ထပ်သတင်းအချက်အလက်များကို သိနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ... ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး... သူ၏လက်ရှိကျင့်ကြံမှုမှာ အရှင်အဆင့်သာ ရှိသေးရာ... အများကြီးသိထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
" မင်း နတ်ဆိုးနယ်မြေကို အရင်ပြန်လိုက်တော့... ချောက်နက် နတ်ဆိုးနယ်မြေက တစ်ခုခု လှုပ်ရှားလာရင်... ငါကိုယ်တော်ဆီ အချိန်မီ သတင်းပို့ပါ "
ကုချန်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချီမုန်အား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နတ်ဆိုးနယ်မြေနှင့် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာတို့သည် ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော်... ယခုအခါ ကုချန်သည် ချီမုန်၏ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ထိန်းချုပ်ထားပြီဖြစ်ရာ... ၎င်းကိုအသုံးပြု၍ လေဟာနယ်ထဲတွင် တံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်နိုင်ပြီး... ချီမုန် နတ်ဆိုးနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသွားလျှင်ပင်... သတင်းစကားများကို အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ လက်ခံရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်... ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော ဆက်သွယ်ရေးအခြေအနေကို... လက်ရှိတွင် သူကသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
အကြောင်းမှာ... ဤနယ်မြေနှစ်ခုကြား ဆက်သွယ်နိုင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်နွယ်နေရုံသာမက... တစ်ဖက်လူမှာ အရှင်အဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရန် လိုအပ်ပြီး... အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အနည်းဆုံး အရှင်အဆင့် ရှိနေရန် လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ရှိမှသာ... လုံလောက်သော စွမ်းအားကြီးမားသည့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည်... အဆုံးမဲ့ ဝေးကွာသော ဟွမ်သွမ့်ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး... နယ်မြေနှစ်ခုကြား ဆက်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
" ဟုတ်ကဲ့ပါ "
ကုချန်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက်... ချီမုန်သည် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်းမရှိဘဲ ကုချန်အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက်... တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
နတ်ဆိုးနယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူလုပ်စရာကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ရွှမ်ယိုနန်းတော်သို့ သူ၏တာဝန်နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့သတင်းပို့ရမည်နည်း... သို့မဟုတ် ကြက်သွေးရောင် ငရဲနတ်ဆိုးနယ်မြေသို့ ပြန်ပြီး... သူ၏မိခင်အား ကုချန်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ရသည့်အကြောင်း မည်သို့ရှင်းပြရမည်နည်း... ဆိုသည်တို့ကို သေချာစွာ စဉ်းစားရပေဦးမည်။
.....
ချီမုန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်... အထက်ကောင်းကင်ဘုံသည်... တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။
နတ်ဆိုးနယ်မြေအရှင်တစ်ပါးကို အစေခံအဖြစ် လက်ခံလိုက်သော်လည်း... ကုချန်၏ ဘဝနှင့် စိတ်နေသဘောထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
သူသည် အထက်ကောင်းကင်ဘုံ ပင်မခန်းမဆောင်တွင်သာ နေထိုင်ပြီး... သူ၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သွေးတိုးစမ်းလေ့ကျင့်ရင်း... ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလား၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
ဤခေါင်းတလားအဖုံးတွင် နောက်ထပ် သတင်းစကားများစွာ... ဖုံးကွယ်ကျန်ရှိနေနိုင်သေးကြောင်းနှင့်... ယခုထိ ပေါ်မလာသေးကြောင်း ကုချန်၏ အာရုံခံစားမှုက ပြောပြနေသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီ ဆန်းကြယ်တဲ့ ခေါင်းတလား.....
ကုချန်၏ အကြည့်များသည် ခန်းမကြီးထောင့်ရှိ ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားဆီသို့ မရောက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
ကောင်းကင်ဘုံအထက် နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ... ဤခေါင်းတလားကို တူးဖော်ရရှိခဲ့စဉ်ကတည်းက... ၎င်းသည် မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မပြသဘဲ... ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော်... ဤဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားထဲတွင် ပါဝင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များသည်... ခေါင်းတလားအဖုံးထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားနိုင်ကြောင်း ကုချန် သိနေသည်။
" ဒီခေါင်းတလားထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို မြှုပ်နှံထားတာလဲ..... "
ကုချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်စဉ်က... အတွင်း၌ လူတစ်ဦး မြှုပ်နှံထားသည်ကို ခေတ္တမျှ တွေ့လိုက်ရပြီး... ထိုလူ၏ ရုပ်သွင်ပြင်မှာ သူနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤမြင်ကွင်းမှာ... အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်ကာလတစ်ခုသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ... မည်သည့်သက်ရှိမှ မရှိတော့သည့်အလား ဗလာကျင်းနေသော ခေါင်းတလားတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့်... ဘာလို့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ခေါင်းတလားတစ်ခုကို... အထက်ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ထားရှိခဲ့ရတာလဲ။
ထိုအချိန်တွင် ကုချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ထင်ကြေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ခေါင်းတလားကိုယ်တိုင်က မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မပြသခြင်းမှာ ခေါင်းတလားအဖုံး ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သောကြောင့်လော။
ခေါင်းတလားအဖုံးကိုသာ ခေါင်းတလားပေါ် ပြန်တင်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်လော။
ဤထင်ကြေး ပေါ်လာသည်နှင့် ကုချန်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သို့သော်... ခေါင်းတလားအဖုံးနှင့် ကိုယ်ထည် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားပြီး... ခေါင်းတလားအတွင်း တွေးဆ၍မရနိုင်သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလျှင်ပင်... ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်ထားပါက... အတွင်း၌ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူ မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း။
ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်ထားမှသာ ရမည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်လိုပဲ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ တစ်ချက်ကလေးပဲ မြင်လိုက်ရပြီး... အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး။
ဒါမှမဟုတ်ရင်.....
ကုချန်၏ အကြည့်များသည် ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။
သူသည် ခေါင်းတလားဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားပြီး... နောက်တစ်ခဏတွင်... မတ်မတ်ရပ်ကာ ခေါင်းတလားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
ကုချန်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ... အနီးနားရှိ ခေါင်းတလားအဖုံးသည် သူ့ထံသို့ ပျံဝဲလာပြီး... ခေါင်းတလားထိပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးအုပ်ပိတ်ဆို့သွားလေတော့သည်။
ခေါင်းတလားအတွင်း ပြောင်းလဲမှုများကို စူးစမ်းရန်အတွက်... အတွင်းမှနေ၍ လေ့လာခြင်းက... အရှင်းလင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူသည် ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်လိုက်ချိန်တွင်... ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် ပြောင်းလဲမှုများကို စူးစမ်းရန်အတွက်... ဤဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားထဲတွင် နေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
အခန်း (၁၈၆) - ဝတ်ရုံဖြူဝတ်ဆင်ထားသူ၊ ခေါင်းတလားအတွင်း မြှုပ်နှံခြင်းနှင့် ခေါင်းတလားထဲ၌ တည်ရှိနေသော တာအို
ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်သွားသည်နှင့် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အလင်းရောင်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းသည် တမဟုတ်ချင်း အမှောင်ထုအတိ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ကိုယ့်လက်ကိုယ်ပင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်မည်းသွား၏။
ကုချန်သည် ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေရင်း စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေမိသည်။
သူ၏နည်းလမ်းသည် ဤခေါင်းတလား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်လား မသိသော်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။
ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းသည် အသက်စွမ်းအင် တစ်စက်မျှမရှိဘဲ နက်ရှိုင်းတိတ်ဆိတ်သော စကြဝဠာကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသည်။
ကုချန်က သူ့အကြံ မအောင်မြင်တော့ဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် ကမောက်ကမဖြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဆုံးမဲ့ ဟွမ်သွမ့်ချီများသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး... ကုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။ ထို့နောက်... သူ့အား ခန့်မှန်းရခက်သော ဆန်းကြယ်သည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့... အဆုံးမဲ့ ပြုတ်ကျနေသည့် ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်သော်လည်း... အဆုံးမဲ့ ရှည်လျားသော နှစ်ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့လည်း... ခံစားရသည်။
ကုချန် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ... သူ့အား လွှမ်းခြုံထားသော ဟွမ်သွမ့်ချီများသည်... ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖြစ်သည်။
ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားသည်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဒါ အဆုံးသတ်ပဲလား။
ကုချန် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။
မူလက ဟွမ်သွမ့်ချီများ ပေါ်လာသည့်အခါ... မျှော်လင့်မထားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်လာမည်ဟု သူထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း... အဆုံးတွင် မည်သည့်အရာမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် သူ၏ စိတ်အထင်များသာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ကုချန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း... တတ်နိုင်သည့်အရာ မရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်ကာ... အပြင်ထွက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သို့သော် သူလက်မြှောက်ပြီး... ခေါင်းတလားအဖုံးကို ထိလိုက်သည့်အခါ... ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။
အကြောင်းမှာ... သူ၏လက်ဖဝါးသည် ခေါင်းတလားအဖုံးကို မထိတွေ့ဘဲ... ဖောက်ထွက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါက.....
ကုချန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး... မိမိလက်ဖဝါးကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ... ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သူ၏လက်ဖဝါးသည်... ယခုအခါ ပုံရိပ်ယောင်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ရုပ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် သက်သက်သာ ကျန်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
ငါ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။
ကုချန်သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။
သူသည် ခေါင်းတလားထဲတွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး... မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဘဲနှင့်... သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် မည်သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း။
သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းတလားထဲမှ ထထိုင်လိုက်သည်။
တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ခေါင်းတလားအဖုံးသည် သူ့အား အနည်းငယ်မျှ အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ ဖြတ်သန်းသွားခွင့် ပြုလိုက်၏။
နောက်တစ်ခဏတွင် ကုချန်၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမြင်ရသော မြင်ကွင်းမှာ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
ဆန်းကြယ်သော ခေါင်းတလားသည် ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
သို့သော် ကုချန်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုဖြစ်တည်မှုသည် လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အင်မော်တယ်တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... ကြည်လင်သော အင်မော်တယ်တာအို အလင်းရောင်များ ဝန်းရံထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး... ခေါင်းတလားကို ကျောပေးကာ... ကောင်းကင်ဘုံအထက် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင်... တစ်ကိုယ်တည်း တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။
" အဟွတ် အဟွတ်..... "
တိုးညင်းသော ချောင်းဟန့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး... ထိုဖြစ်တည်မှုသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ... ခေါင်းတလားရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လာ၏။
ကုချန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ထိုဖြစ်တည်မှု၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ကြည်လင်သော အလင်းရောင်နှင့် အင်မော်တယ်အလင်းတန်းများ ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပါလား။
ကုချန်၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးနက်သွား၏။
ထိုဖြစ်တည်မှုသည် ရိုးရှင်းသော လှည့်ကြည့်ခြင်းမျိုး ပြုလုပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အန္တိမသစ္စာတရားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အဆုံးမဲ့တာအိုများပင်လျှင်... သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလှုပ်ရှားသွားကြသည်။
သူ၏လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖြစ်စဉ်ကြီးများကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
အင်မော်တယ်တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုဖြစ်တည်မှုသည်... ခေါင်းတလားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း... ကုချန်ကို လုံးဝ မမြင်သည့်အလား... သူ၏နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များသည် ခေါင်းတလားအပေါ်၌သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။
" နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျရှုံးသွားတာပါပဲ... ဒါပေမယ့် နောင်တစ်ချိန်မှာ မဟာဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာတဲ့အခါ... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပုန်းနေပါစေ ဘယ်မှာ သွားပုန်းနိုင်မှာလဲ "
ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ထိုအချိန်ကျမှသာ... တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ စွန်းထင်းနေပြီး... လရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အင်မော်တယ်တာအိုဝတ်ရုံပေါ်တွင်... သွေးရောင်ဆောင်းရာသီဇီးပွင့်များ ပွင့်လန်းနေသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေသည်ကို... ကုချန် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ဤအထွတ်အထိပ်ဖြစ်တည်မှုသည် ဒဏ်ရာရထားပုံရသည်။
" အဟွတ် အဟွတ်... ဟူး... အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့... ဒါတွေက ငါစဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စတွေ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ဒီဘဝကို ဒီခေါင်းတလားနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ပါတော့မယ် "
ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသား၏ အသံသည် အနည်းငယ် ဆွေးမြေ့နေပြီး အထီးကျန်ဆန်နေ၏။
သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး... ခေါင်းတလားရှေ့သို့ ရောက်လာကာ... အဖုံးကို ဖွဖွလေး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်... အောက်ဘက်ရှိ ခေါင်းတလားကိုယ်ထည်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ... သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
" ဒီရှေးဟောင်းခေါင်းတလားက ငါ့ဘဝမှာ နားလည်ရခက်ဆုံး အရာပါပဲ... သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ငါမသိဘူး... သူ့ရဲ့ အတိတ်ကို ငါမသိဘူး... သူက ဒီကမ္ဘာက အရာမဟုတ်သလိုပဲ...တကယ်ကို ငါ ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်ဘူး လုံးဝကို ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်ဘူး..... "
သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။
" ထားလိုက်ပါတော့...ဒီအခြေအနေ ရောက်နေမှတော့ ဒီကိစ္စတွေကို စုံစမ်းနေလို့ ဘာအဓိပ္ပါယ် ရှိတော့မှာလဲ.....
အဆုံးမဲ့နယ်မြေတွေ ပြိုကွဲမယ် ...ကောင်းကင်ဘုံအားလုံး အဆုံးသတ်မယ်...အရာအားလုံးက အဓိပ္ပါယ် မရှိတော့ဘူး..... "
ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည်... ခေါင်းတလားဘေးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်တန့်နေပြီးနောက်... ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်သို့ အကြည့်ပြန်ရောက်သွားကာ... ရှည်လျားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
" ဟူး... ဟူး... ငါ စွန့်လွှတ်ဖို့ မလုပ်နိုင်သေးပါလား... ခေါင်းတလားထဲမှာ မြှုပ်နှံထားမယ်... တာအိုတရားကို ခေါင်းတလားထဲမှာ ထိန်းသိမ်းထားမယ်... ငါ့ရဲ့ တာအိုကို ဆက်ခံပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေ ပေါ်ထွက်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် "
ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်... သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားသဖွယ်အသုံးပြုကာ... ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်တွင် စတင် ရေးထွင်းလိုက်သည်။
မကြာမီတွင်... အစက ဗလာဖြစ်နေသော ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်၌... သိပ်သည်းသော အင်မော်တယ်တာအို သင်္ကေတများဖြင့်... ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်... ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းတလားထဲသို့ ဝင်ရောက်လဲလျောင်းလိုက်ပြီး... တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
ခေါင်းတလားအဖုံး လုံးဝ ပိတ်သွားသည့်အချိန်၌.....
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော... ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး... အဆုံးမဲ့ စည်းမျဉ်းသံကြိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ထိုးဖောက်ချိတ်ဆက် ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။
မဟာတာအိုတရားသည်ပင် ခံစားမိလိုက်သည့်အလား... ရှိုက်ငိုသံကဲ့သို့ တာအိုဥပဒေသတုန်ခါသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
ထိုခံစားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တည်မှုကြီးတစ်ခု ကျဆုံးသွားသည့်အတွက် မဟာတာအိုတရားကပင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
" ဟွန့် "
ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆုံးတစ်နေရာမှ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
စိတ်အာရုံ ဝေဝါးနေစဉ်အတွင်း... ကုချန် မြင်လိုက်ရသည်မှာ... အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆုံးသတ်ရှိ ကြယ်မြစ်ပေါင်းသောင်းချီအကြား၌... အထွတ်အထိပ်ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု စိုးမိုးခြယ်လှယ်နေသကဲ့သို့ပင်။
အဆုံးမဲ့ ကြယ်ကြီးများနှင့် အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာ ကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် ကမ္ဘာများသည် သူ့အား ဗဟိုပြု လှည့်ပတ်နေကြသော်လည်း အလှဆင်ပစ္စည်းများသဖွယ် သေးငယ်နုပ်မွှားနေကြသည်။
ရုတ်တရက်... ထိုဧရာမပုံရိပ်ကြီးသည် လှုပ်ရှားလာ၏။ သူသည် လက်ဖဝါးကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... ခေါင်းတလားရှိရာဘက်သို့ ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
အဆုံးမဲ့ ကြယ်တာရာများ လည်ပတ်သွားပြီး... ကြယ်ပင်လယ်ကြီး ဆူပွက်သွားကာ နေနှင့် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော အကန့်အသတ်မဲ့ လက်ဖဝါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍... ခေါင်းတလားရှိရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
" ဘုန်း! "
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။
ထိုကြယ်မြစ်လက်ဖဝါးကြီး အနားမရောက်မီကပင်... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြိုပျက်တော့မည့်အလား... ပြင်းထန်စွာ စတင်တုန်ခါလာသည်။
တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ခေါင်းတလားအဖုံးပင်လျှင်... တုန်ခါမှုကြောင့် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ဟသွားပြီး... ခေါင်းတလားအတွင်းပိုင်းမှ မြင်ကွင်းကို ပေါ်လာစေသည်။
ကုချန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းတလားထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် အဆုံးမဲ့ အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များနှင့် ဟွမ်သွမ့်ချီများ လွှမ်းခြုံလျက် ခေါင်းတလားထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။
သို့သော်... ထိုလက်ဖဝါးကြီး သယ်ဆောင်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကြောင့် ခေါင်းတလား တုန်ခါသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များ ကွဲပြားသွားသဖြင့်... ကုချန်သည် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကိုပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် သူနှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ကုချန်သည် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တားမြစ်ချက်တစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ရှေးဟောင်းခေါင်းတလားသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး... မည်သည့်အခါကမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့... ဤကမ္ဘာလောကထဲမှ မျှော်လင့်မထားစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
" ဟမ် "
ရှေးဟောင်းခေါင်းတလား ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အတူ... အံ့အားသင့်သွားသော အသံတစ်ခုလည်း... အဆုံးမဲ့ ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုဆီမှ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။