အခန်း (၇၉)

Chapter 79

တစ်ဖက်တွင် လီရှောင်ယာ အထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရသည့်အကြောင်းကို ဝေဝမ်ကျွမ်း ပြန်ရောက်၍ ဝေဝမ်ချင်းအား ပြောပြလိုက်သောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အဘိုးအို၏ ပုံရိပ်သည် "အာဏာရှင်" တစ်ဦးနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုခြင်း၊ တစ်သွေးတစ်သံမိန့် ချမှတ်ခြင်း၊ တင်းမာခက်ထန်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ညှာတာမှုမရှိခြင်းတို့ပင်။

"ရှောင်ယာ ငိုနေမလား" ဝေဝမ်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝေဝမ်ကျွမ်း အံကြိတ်ကာ "အဆိုးဆုံးအခြေအနေရောက်ရင် မနက်ဖြန်မနက်စောစော ငါသွားပြီး သူ့ကို ပြန်လုခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဖေ့ကို နိုင်ပါ့မလား"

"မနိုင်ရင်လည်း ကန်ထဲ ခုန်ချလိုက်မှာပေါ့"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ချင်ဆွေ့နှင့် ဝေဇီရှန်းတို့သည်လည်း သက်ဆိုင်ရာ နေအိမ်များသို့ အသီးသီး ပြန်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ဆွေ့၏ ဖခင်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ့ကို စောင့်နေလေသည်။ သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လက်ထဲမှ ဘဏ္ဍာရေးအစီရင်ခံစာကို ချလိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။

"ချင်ဆွေ့... မင်းက မီးမောင်းထိုးခံရတာကို သဘောကျတတ်မှန်း အဖေ မသိခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ ပွဲကို ဦးဆောင်ခွင့်ရတာ ပျော်ရဲ့လား"

ချင်ဆွေ့၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "အဖေ ကြားပြီးသွားပြီလား"

"မင်းက သူဌေးမုကိုတောင် ဆွဲထည့်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မကြားဘဲ နေမလဲ"

ချင်ဆွေ့ ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံး ပျံ့သွားပြီလား"

"အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ပျံ့သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်။ တော်သေးတာက မင်း စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် မဖြစ်သွားဘဲ ဒီအချက်ကို သတိပြုမိသေးလို့..." ချင်ဟောင်မင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "နည်းနည်းလေး လွန်သွားရင်တောင် အစုရှယ်ယာရှင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေကို မင်း လန့်ဖျပ်သွားအောင် လုပ်မိတော့မလို့"

ချင်ဆွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး "ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဟောင်မင်သည် သူ့သားကို ကြည့်ရင်း ပြောစရာစကားမဲ့သွားသည်။

သူ့ပြဿနာက မုရုန်ဖုန်း၏ ပြဿနာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။

မုရုန်ဖုန်းက သူ့သား ဉာဏ်မမီဘဲ သူ့ကို အရှက်ခွဲမိ၍ ညည်းညူနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ဟောင်မင်ကမူ သူ့သား အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ကိုယ်ပိုင်အမြင် ရှိလွန်းအားကြီးပြီး ကြိုးတန်းပေါ် လမ်းလျှောက်ရသည့် အရသာကို နှစ်သက်သကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ကြံစည်ရဲလွန်းသဖြင့် စိတ်ညစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

ချင်ဟောင်မင် နဖူးကို ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း "နောက်တစ်ခါ ဒီလို ထပ်မဖြစ်စေနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးမုက မကြာသေးခင်ကမှ သူ့စီးပွားရေး အင်ပါယာကို တခြားနယ်ပယ်တွေအထိ ချဲ့ထွင်ချင်နေပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးလွန်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ အဖေနဲ့ တိုက်ရိုက် မပတ်သက်ပေမယ့် အဖေ့လက်အောက်က လူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုတော့ ထိခိုက်လာပြီလေ။ ဒီနေ့ကိစ္စက အဖေ့အတွက် အကွက်ဝင်သွားတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါက လူငယ်မျိုးဆက်သစ်တွေကြားမှာ လှုပ်ခတ်သွားရုံ သက်သက်ပေမယ့် မုသူဌေးကို သတိထားမိသွားစေဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ တခြားလူတွေက မျက်နှာနာမှာစိုးလို့ ဝင်မပါရဲလောက်အောင်လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါ အကောင်းဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်ဘူးလား"

ချင်ဆွေ့သည် မလောမတမ်းဖြင့် စကားများကို တရစပ် ပြောချလိုက်သည်။

ချင်ဟောင်မင် ခေါင်းကို ကိုင်ထားလိုက်မိသည်။ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ ပိုဆိုးလာသလို ခံစားနေရသည်။

တစ်ခဏမျှ သူသည် သူ့သား ဤမျှစကားများများ ပြောတတ်သည်ကို ဝမ်းသာရမလို၊ သို့တည်းမဟုတ် သူ့သားက လူတွေ၏ သဘောသဘာဝကို (သူ့အဖေ အပါအဝင်) ထပ်မံခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပြန်ပြီမို့ စိတ်ညစ်ရမလို ဖြစ်နေတော့သည်။ ခေါင်းကိုက်လိုက်တာကွာ။

"ရပြီ... မင်း သွားတော့" ယင်ကောင်ကို မောင်းထုတ်သကဲ့သို့ ချင်ဟောင်မင် လက်ကာပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မစ္စစ်ချင် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်။ သူမသည်လည်း ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အလွန် သဘောကျနေပုံရသည်။ ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလျက် "ချင်ဆွေ့လေးက ပိုပိုပြီး သဘောကောင်းလာလိုက်တာ။ လူကြီးလူကောင်းလေးလို မိန်းကလေးတွေကို ကာကွယ်ပေးတတ်နေပြီ။ နောက်ဆိုရင် တခြားကောင်မလေးတွေကိုပါ စောင့်ရှောက်ပေးဦးနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သဘောကောင်းတယ်တဲ့လား။

ချင်ဟောင်မင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားကို မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝေဇီရှန်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အလားတူ "စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း" ကို ခံလိုက်ရသည်။

ဖြစ်စဉ်အစအဆုံးကို နားလည်သွားပြီး သူတို့အနေဖြင့် စည်းကျော်ပြီး ဘာမှ ဝင်မပါခဲ့ကြောင်း၊ မုရုန်ဖုန်းကို ထွက်လာအောင် ပူးပေါင်းဖိအားပေးရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသောအခါ ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

သို့သော် လီရှောင်ယာ ဆိုသောနာမည်က လူကြီးများ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချင်ဆွေ့နှင့် ဝေဇီရှန်းကို ပူးပေါင်းအောင် လုပ်နိုင်သော မိန်းကလေးဆိုလျှင် သေချာပေါက် အရည်အချင်းတစ်ခုခု ရှိပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယွီရှောင် အနေဖြင့်မူ ယခုအချိန်တွင်မှ ကျင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ဘာကြောင့် ကြန့်ကြာနေရတာလဲ။

မပြန်မီတွင် သူသည် တောင်ပိုင်းခရိုင်ရှိ ပြည်နယ်၊ မြို့နယ် နှင့် ခရိုင်ရုံးများကို အထူးတလည် သွားရောက်ခဲ့သေးသည်။

သူ့ရည်ရွယ်ချက်မှာ လီရှောင်ယာ၏ မိခင်အမှုကိစ္စကို ဝေလင်းက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ရှိမရှိ အတည်ပြုရန် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝေလင်း၌ ထိုမျှလောက် စွမ်းရည်မရှိသဖြင့် ရှန်းယွီရှောင် အလကား စိုးရိမ်နေမိကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဒေသခံရဲများ၏ သဘောထားမှာ အလွန်ပြတ်သားပြီး ရှင်းလင်းသည်။ ဤအမှုကို အစအဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီး လီရှောင်ယာကို အဘိုးဖြစ်သူက ရောင်းစားခဲ့သော ယခင်အမှုနှင့်ပါ ပေါင်းစပ်ထားလိုက်သည်။

သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော အမှောင်ထုထဲတွင် ဒေသခံများအတွက် မပြောကောင်းမဆိုကောင်း ဥပဒေတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသော လူကုန်ကူးမှု ကွင်းဆက်တစ်ခုလုံး ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူတို့ သံသယရှိနေကြသည်။

ဒေသခံများက ဒါကို ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဟု မခံယူကြသောကြောင့် မည်သူမျှ တိုင်ကြားခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

...

ရဲများက ဤအကြောင်းအရာများကို ပြောပြသောအခါ ရှန်းယွီရှောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူ လီရှောင်ယာကို ပို၍ လွမ်းဆွတ်လာမိသည်။

"မေမေ အိမ်အရင်ပြန်နှင့်။ ကျွန်တော် လီရှောင်ယာကို သွားတွေ့ရမယ်" လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်း ရှန်းယွီရှောင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်ပြီး အနွေးထည်အင်္ကျီကို လုံအောင် ဆွဲစေ့လိုက်သည်။

"သူ ဘယ်မှာနေလဲ မင်းသိလို့လား"

"..."

"သူ အိမ်ပြန်သွားပြီလေ။ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ထုံးစံအရဆို မင်းသွားတွေ့ချင်ရင် ဝေမိသားစုကို အရင် အကြောင်းကြားရမှာ။ ဖုန်းအရင်ဆက်ကြည့်ပါလား"

"..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှန်းယွီရှောင်က မဲ့ရွဲ့သော မျက်နှာဖြင့် "ကျွန်တော့်ဆီမှာ သူ့ဖုန်းနံပါတ် မရှိဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သူ မင်းဆီ ဖုန်းမဆက်ဘူးလား"

"သူက ချင်ဆွေ့ဖုန်းကို သုံးပြီးဆက်တာ" ရှန်းယွီရှောင် အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝေမိသားစုဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။ ကလေးကို ဖုန်းတစ်လုံးဝယ်ပေးဖို့တောင် မတတ်နိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲနေတာလား"

လီရှောင်ယာခမျာ ချင်ဆွေ့ကို မျက်နှာလုပ်နေရတာပေါ့လေ။

ရှုချွီလိုင်သည် သားဖြစ်သူ၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် "ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ဝေဇီရှန်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းမျက်လုံးထဲမှာ တခြားလူတွေက အဲဒီလောက် ယုံကြည်ရခက်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဝေဇီရှန်းက ရန်ဖြစ်ရင်သာ ကောင်းတာ။ ချင်ဆွေ့နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့... သူက လက်ရည်မမီဘူး"

ရှုချွီလိုင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရိပ်သန်းသွားသည်။ "မင်း စောင့်ကြည့်နေရဲ့သားနဲ့ သူက လီရှောင်ယာကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးခံမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မပြောနိုင်ဘူးလေ" ရှန်းယွီရှောင် ပြောလိုက်ရင်း သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြံအစည်သစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဝေမိသားစု၏ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာရဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ရှန်းယွီရှောင် လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

ကျင်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လီရှောင်ယာနှင့် အတင်းအကျပ် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခံထားရဆဲ ဖြစ်နေသည်။

သခင်လေးသည် စိတ်ကို လျှော့ချပြီး ကျောင်းသို့ ဦးစွာ ပြန်သွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှန်း" ဝေဇီရှန်းက ရှေ့တိုးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်းယွီရှောင်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒါက ဘာကြီးလဲ" ဟု စပ်စုလိုက်သည်။

"အသံဖမ်းမိုက်လေ။ ဟိုသောက်အစီအစဉ်က မပြီးသေးဘူး။ မြို့ပြ အထူးအပိုင်း နှစ်ပိုင်းလောက် ထပ်ရိုက်ရဦးမယ်တဲ့"

[လီရှောင်ယာမရှိတော့ ဒီမိသားစုက သိသိသာသာကို စိတ်တိုလွယ်လာပါလား။ သခင်လေးရှန်းရေ]

[ငါလည်း လီရှောင်ယာလေးကို တွေ့ချင်တယ်။ သူ အစီအစဉ်မှာ မျက်နှာပြခွင့် ရဦးမှာလား]

[သူ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ တကယ် သိချင်မိ +1]

[ဒါပေမဲ့ သူဌေးတွေတက်တဲ့ ကျောင်းက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မြင်ခွင့်ရလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်]

ကြည့်ရှုသူများ၏ မှတ်ချက်များမှာ ပြန်လည်စည်ကားလာသည်။

ကင်မရာအပြင်ဘက်တွင် ရှန်းယွီရှောင်က ချက်ချင်း မေးလိုက်ပြန်သည်။ "အဲဒီနေ့က မင်း လီရှောင်ယာကို တွေ့ခဲ့တယ်ဆို။ သူ ဘယ်လိုနေလဲ"

ရှန်းယွီရှောင် အလွန်စိတ်ပူနေမှန်း သိသဖြင့် ဝေဇီရှန်းကအလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။

"သူ့အသားအရေတွေ ကြည်လင်ပြီး ဖြူဝင်းနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ အရမ်းနေကောင်းပုံပါပဲ"

ရှန်းယွီရှောင်က ခံစားချက်မပါသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ကောင်မလေး"

ဝေဇီရှန်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခုများ မှားပြောမိလို့လား။

ရှန်းယွီရှောင် ထပ်မေးပြန်သည်။ "နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းလိုက်လဲ"

"အဆင်ပြေပြေ ပြီးသွားပါတယ်။ လီရှောင်ယာရဲ့ အဘိုး လာခေါ်သွားတယ်လေ"

ရှန်းယွီရှောင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး"

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ အစ်ကိုရှန်း"

"လီရှောင်ယာက သူ့အဘိုးနဲ့ ဘယ်ကိုလိုက်သွားလဲ မင်းသိလား"

"မသိဘူး"

"မင်း မမေးလိုက်ဘူးလား"

"ငါ... မေးသင့်တာလား" ဝေဇီရှန်း စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ခါကျရင် မှတ်ထားရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ရှန်းယွီရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ငါ အခု လီရှောင်ယာနဲ့ အဆက်အသွယ် မရတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့... ချင်ဆွေ့ကို မေးကြည့်ကြမလား"

ရှန်းယွီရှောင် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေဇီရှန်း ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲပိတ်သကဲ့သို့ လုပ်ပြလိုက်ပြီး "ငါ ဘာမှ မပြောဘူးလို့သာ မှတ်လိုက်တော့" ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ခဏမျှ အောင့်ထားပြီးနောက် မနေနိုင်စွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ "ငါကြည့်ရတာ ချင်ဆွေ့က သူ့နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်..."

[ယောက်ျားပီပီ သတ္တိရှိရှိ ပြောရဲလို့ လေးစားပါတယ်ကွာ]

[ဘာလဲ။ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။ သူက လီရှောင်ယာကို ဘယ်လိုတွေ့လိုက်တာလဲ]

[လီရှောင်ယာနဲ့ ချင်ဆွေ့ အတူရှိနေကြတာလား]

ပရိသတ်များ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီရှောင်ယာသည် ကျောင်းသစ်သို့ လိုက်ပို့ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကျောင်းဂိတ်ဝ ဝင်ဝင်ချင်း သူမ နှာချေလိုက်မိသည်။

ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ တုတ်ကောက်နှင့် အထုခံရမည်စိုးသဖြင့် ဝေလင်းသည် သူမကို လည်စည်းဖြင့် အမြန်ပတ်ပေးလိုက်ရလေသည်။