1ဝိညာဉ်လက်နက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခြင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ်

"အဲ့ဒီလူငယ်လေးက ဝေ့မိသားစုကတဲ့လား။"

လုချင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်။

သူ့နောက်ခံက ဤမျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

အံ့သြမှု ပြေသွားပြီးနောက် သူတို့သည် သတိမေ့နေသော နှုတ်ခမ်းမွေးဂွနှင့်လူကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

ဒီ ချန်ဝံပုလွေက ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဈေးထဲတွင် ရမ်းကားပြီး သူတစ်ပါးကို လိမ်လည်လှည့်ဖြား ခြိမ်းခြောက်လေ့ရှိသည်။

သူ့ယောက်ဖက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တာကို အားကိုးပြီး မိုက်ရိုင်းထောင်လွှားနေခြင်းပင်။

အခုတော့ သူက ဝေ့မိသားစုကလူကို သွားပြီး ပြစ်မှားမိပြီလေ။ နောက်နောင် သူ ဘယ်လို ဆက်ပြီး မာန်တက်ဦးမလဲ ကြည့်ကြရသေးတာပေါ့။

မြို့ထဲရှိ အဖွဲ့အစည်း အများစုသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေးစားမှု ပြသကြရသည်။

သို့သော် ချွင်းချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဝေ့မိသားစုပင်။

ဝေ့မိသားစုသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကို မကြောက်ရုံသာမက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးကပင် ဝေ့မိသားစုကို ပြန်လည် လေးစားရပေသည်။

ဝေ့မိသားစု ရှေ့မှောက်တွင်တော့ သူ့ယောက်ဖက ဘာမို့လို့လဲ။ ဝေ့မိသားစုဆိုတာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင်တောင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံရတာမျိုးလေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက အလုပ်လုပ်မလို့၊ ဖယ်ကြစမ်း..."

လူတိုင်း ကျိတ်ပျော်နေကြစဉ် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှ အရာရှိအချို့သည် စောစောက ထွက်ပြေးသွားသော လက်ထောက်နှစ်ဦး ဦးဆောင်မှုဖြင့် ပြေးလာကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက်က စစ်ကူသွားခေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အရာရှိများထဲတွင် ချန်ဝံပုလွေ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ အရာရှိဝမ် ပါလာသည်ကို မှတ်မိလိုက်ကြသည်။

သူတို့ ရွံရှာမိကြသော်လည်း လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"ယောက်ဖ..."

အရာရှိဝမ်သည် သူ့ယောက်ဖ၏ သနားစရာ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

မျက်နှာတစ်ခြမ်းလုံး ဝက်ခေါင်းကဲ့သို့ ရောင်ကိုင်းနေသည်မှာ ကြည့်ရဆိုးလှပေ၏။

"ဈေးထဲမှာ ရမ်းကားပြီး လူရိုက်ရဲတာ ဘယ်ကောင်လဲ... အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ ဥပဒေကို ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်ရဲတာ ဘယ်သူလဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း..."

ဝမ်းနည်းစိတ်နှင့် ဒေါသစိတ် ပေါင်းစပ်ကာ အရာရှိဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

"ကောင်းပြီ... ဘယ်သူမှ မပြောချင်ဘူးပေါ့လေ။ ဒါဆို အကုန်လုံးကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ စစ်ဆေးမေးမြန်းတာပေါ့။ ဘယ်သူမှ ဝန်မခံဘဲ နေမလားဆိုတာ ကြည့်ကြရသေးတာပေါ့ကွာ" အရာရှိဝမ်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖျောင်းဖျကြသည်။

"အစ်ကိုဝမ်... စိတ်လျှော့ပါဦး။ လူတွေ အများကြီး ဖမ်းခေါ်သွားပြီး ပြဿနာ ကြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

လူအကုန်လုံးကို ဖမ်းမည်ဟူသော အရာရှိဝမ်၏ ရူးသွပ်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ဒေါသပါ ထွက်လာကြတော့၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ခင်ဗျားယောက်ဖကို ရိုက်သွားတဲ့လူက သူ့ကိုယ်သူ ဝေ့မိသားစုက လုချင်းပါလို့ မိတ်ဆက်သွားတယ်။ သတ္တိရှိရင် သူ့ကို သွားရှာလေ။ ကျုပ်တို့ကို လာပြီး အနိုင်ကျင့်နေစရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။"

"ဘာ... ဝေ့... ဝေ့မိသားစုက ဟုတ်လား။"

အရာရှိဝမ်၏ ရင်ထဲသို့ ရေခဲရေဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။

သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာလည်း ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် မေးလာကြ၏။

"သေချာလို့လား... အဲ့ဒီလူက တကယ်ပဲ ဝေ့မိသားစုကပါလို့ ပြောသွားတာလား။"

"ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို ဘာလို့ လိမ်ပြောရမှာလဲ။ အဲ့ဒီလူငယ်လေးက အဝတ်အစား ကောင်းကောင်း ဝတ်ထားပြီး သူ့ပုံစံက သာမန်မဟုတ်ဘူးလေ။ ဝေ့မိသားစုက မဟုတ်ရင်တောင် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ဖြစ်မှာ သေချာတယ်။ အရာရှိဝမ် မယုံရင် ဝေ့အိမ်တော်ကို သွားမေးကြည့်ပါလား။ ဒီမှာ အပြစ်မရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို လာပြီး စွပ်စွဲမနေနဲ့။"

ပြောလိုက်သော ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာလည်း သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်၍ ပြန်လည် ရွဲ့စောင်းပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ၌ အရာရှိဝမ်မှာ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။

အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ၌ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ်... ဒီကိစ္စက ဝေ့မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတော့ ကျုပ်တို့ ကိုင်တွယ်လို့မရဘူး။ အခု လောလောဆယ် အရေးကြီးတာက ခင်ဗျားယောက်ဖကို ဆေးခန်းပို့ပြီး သတိရအောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးမှ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးကြည့်ကြတာပေါ့။"

အရာရှိဝမ်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြေလျော့လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ ညီအစ်ကိုတို့... ကျုပ်ယောက်ဖကို ဆေးခန်းပို့ဖို့ ဝိုင်းကူပေးကြပါဦး။"

"ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ... ဒါပေမဲ့ ဝေ့မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေတော့ ကျုပ်တို့ လက်လှမ်းမမီတော့ဘူး။ ပြန်ရောက်ရင် အထက်လူကြီးတွေကို တင်ပြရလိမ့်မယ်။"

ဝေ့မိသားစု၏ မြို့တွင်း အဆင့်အတန်းမှာ အထူးမြင့်မားသဖြင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပင် သတိထား ဆက်ဆံရသည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် ပို၍ပင် သတိထားရပေမည်။

အရာရှိဝမ်နှင့် သူ့အဖွဲ့ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဈေးသည်များအားလုံး လက်ခုပ်တီး၍ အော်ဟစ်အားပေးလိုက်ကြသည်။

ဒီအရာရှိတွေက ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့ဆီက ငွေညှစ်နေကြမို့လို့ ယခုကဲ့သို့ အမြီးကုပ်သွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အလွန် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထိုစဉ် လုချင်းကတော့ သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိရှိသေးပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် စားသောက်ဆိုင်‌ေတစ်ဆိုင်၏ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ရောက်ရလေ၏။

"အဘိုး... လာပါ၊ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဝိုင်လေး တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ပါဦး။"

ဟင်းပွဲကောင်းများ အပြည့်အစုံ မှာယူပြီးနောက် လုချင်းသည် အဘိုးအိုအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါဗျာ။ မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုက ဒီအဘိုးကြီးအတွက် များလွန်းနေပါပြီ။"

အဘိုးအိုသည် စားပွဲအပြည့် တည်ခင်းထားသော ဟင်းပွဲများကို ကြည့်ရင်း နေရထိုင်ရခက်နေလေ၏။

ဆင်းရဲသားဘဝမှ လာသူဖြစ်၍ ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်မျိုး တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသလို ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ဟင်းပွဲများကိုလည်း မမြင်ဖူးချေ။

ဒီစားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲတွေက သူ့မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ တစ်လစာ ဝင်ငွေလောက် ရှိနေမှာမို့လို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် စားရဲပါ့မလဲ။

လုချင်းသာ အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိလျှင်၊ သူ့အသက်ကို မကယ်ခဲ့လျှင်၊ သူ့ငွေများကို ပြန်မယူပေးခဲ့လျှင်၊ သူသည် ဤကဲ့သို့ ဈေးကြီးသော နေရာမျိုးသို့ ဝင်ရဲမည်တောင် မဟုတ်ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဘိုးရဲ့။" လုချင်းက ရှောင်ယန်ကို ကြက်သားတစ်တုံး ထည့်ပေးရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီတောင်းစရာကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိလို့ပါ။"

"ငါ့ကို အကူအညီတောင်းမလို့ ဟုတ်လား။" အဘိုးအိုမှာ အံ့သြသွားပြီး နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။ "လူငယ်လေးရာ... မင်း နောက်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ့လို အဘိုးကြီးက လူငယ်လေးလို လူမျိုးကို ဘာများ ကူညီပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ။"

"အဘိုးရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးနိုင်မလားဗျ။"

"ပိုက်ဆံအိတ်..."

အဘိုးအို နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက်မှ လုချင်း ပြောသည်မှာ သူ့ငွေများ ထည့်ထားသော အိတ်စုတ်လေးကို ဆိုလိုကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။

လုချင်းက ဘာကြောင့် ဒီအိတ်ဟောင်းလေးကို ကြည့်ချင်နေမှန်း သူ နားမလည်သော်လည်း အိတ်ကို ထုတ်၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူ့ထံ၌ လုချင်းအပေါ် မည်သည့် သံသယစိတ်မှ မရှိပေ။

သူ့မှာ ရှိတဲ့ ငွေနည်းနည်းလေးက ဒီဆိုင်က ဝိုင်တစ်အိုးဖိုးတောင် မရှိတာမို့ လုချင်းက ဘာလို့ မက်မောနေမှာလဲ။

လုချင်းက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ငွေများကို စားပွဲပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်သည်။ ထိုငွေများကို တစ်ချက်ကလေးမျှပင် ကြည့်မနေဘဲ အိတ်ကိုသာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေလေ၏။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ လုချင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံအိတ်က ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ထူးခြားစွာဖြင့် ခိုင်ခံ့နေပြီး အပေါက်အပြဲ တစ်ခုမှပင် ရှိမနေပေ။

ထို့အပြင် အိတ်ကို ပြုလုပ်ထားသည့်ပစ္စည်းမှာ ပိတ်စမဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန် သားရေတစ်မျိုးနှင့် တူနေသည်။ ဂရုတစိုက် မကြည့်လျှင် မမြင်နိုင်သော သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ထူးဆန်းသော မျဉ်းကွေးပုံစံများလည်း ပါရှိနေလေ၏။

သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် လုချင်းသည် သူ့နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

မကြာမီ အိတ်ထဲမှ ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။

[ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ် - အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော တန်ခိုးစွမ်းအားရှင် တစ်ဦးမှ ဟင်းလင်းပြင်တိမ်တိုက်သားရဲ၏ အရေခွံကို အဓိက ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားသည်။]

[အတွင်းတွင် ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ် ပါရှိပြီး ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်နိုင်သည်။ တိမ်တိုက်နှင့် မြူခိုးများကို မျိုချခြင်း၊ လေနှင့် မုန်တိုင်းများကို မှုတ်ထုတ်ခြင်း၊ သက်ရှိများကို သန့်စင်ခြင်း စသည့် စွမ်းရည်များလည်း ပါရှိသည်။]

[ဟင်းလင်းပြင်တိမ်တိုက်သားရဲသည် သဘာဝအလျောက် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ အရေပြားပေါ်ရှိ သဘာဝအကွက်များတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ ဥပဒေသ အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်သည်။]

[ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ခမ်းခြောက်မှုကြောင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ဓာတ်မှာ များစွာ လျော့နည်းသွားပြီး စွမ်းအားမှာလည်း မူလ အထွတ်အထိပ်ချိန်၏ ၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။]

စာတန်းများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဒါက ဝိညာဉ်လက်နက် အစစ်ပင်။ နာမည်ကတော့ "ဟင်းလင်းပြင်ချီအိတ်" ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် အချက်အလက်များအရ ၎င်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သူ့ကို အံ့သြစေသည်မှာ ဤအိတ်တွင် လီဟော်ဒယ်အိုးကြီးကဲ့သို့ မည်သည့် အမွေအနှစ်မှ ပါမလာခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုသို့မပါလျှင်တောင် လုချင်းကို ပျော်ရွှင်စေရန် လုံလောက်နေပါပြီ။

ထိုစဉ် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် အဘိုးအိုကတော့ လုချင်းတစ်ယောက် ပိုက်ဆံအိတ်အစုတ်လေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူ နားမလည်နိုင်ပါ။

ဒါက အိတ်ဟောင်းလေး တစ်လုံးပဲ မဟုတ်လား။ ဘာများ ဒီလောက် ထူးခြားနေလို့လဲ။

"အဘိုး... ဒီပိုက်ဆံအိတ်ကို ဘယ်က ရခဲ့တာလဲ မေးလို့ ရမလားဗျ။"

ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လုချင်းသည် ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ အဘိုးအိုကို မေးလိုက်သည်။

"ဒီပိုက်ဆံအိတ်က ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေကို ရှင်းလင်းရင်း ရခဲ့တာလေ။ နည်းနည်း ဟောင်းနေပေမဲ့လည်း မပျက်စီးသေးတာ မြင်တာနဲ့ အိမ်ယူသွားပြီး လျှော်ဖွပ်ပြီး သုံးနေလိုက်တာပဲ။ ထူးဆန်းတာက အိတ်က ဟောင်းနေပေမဲ့လည်း နှစ်တွေ ဒီလောက် ကြာတာတောင် မပေါက်မပြဲဘဲ ဒီတိုင်းပဲ အမြဲ ရှိနေတာလေ။"

ထိုအကြောင်းကို ပြောမိမှ အဘိုးအိုမှာ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံ ရသည်။

ဒီပိုက်ဆံအိတ်က ထူးခြားနေလို့များလား။

သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားကြောင်း လုချင်း သိလိုက်သည်။

လုချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုး... အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဒီပိုက်ဆံအိတ်က အထူးပစ္စည်း တစ်မျိုးနဲ့ လုပ်ထားတာမို့လို့ ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးဝင်ပါတယ်ဗျ။ အဲ့ဒါကြောင့်မလို့ အဘိုးဆီကနေ ဝယ်ချင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲဟင်။"

"လူငယ်လေး... ဒီအိတ်က တကယ်ပဲ ရတနာလား" အဘိုးအိုက မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးလို သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ပိုက်ဆံထည့်တဲ့ အိတ်တစ်လုံးကလွဲရင် တခြား အသုံးဝင်မှု မရှိပါဘူး" လုချင်းက အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးအို နားလည်လိုက်သည်။ ဒါက သိုင်းပညာရှင်တွေသာ အသုံးပြုနိုင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူလို သာမန်လူအတွက် ဘာအဓိပ္ပါယ်မှ မရှိဘူးဆိုတာကိုပေါ့။

သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး သဘောကျရင် ယူလိုက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအိတ်က ငါ့အတွက်လည်း အသုံးမှ မဝင်တာ။ ပြီးတော့ စောစောတုံးက လူငယ်လေးကပဲ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ။ ဒီအိတ်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

အဘိုးအိုက အရူးမဟုတ်ပေ။

သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် လိုချင်နေသည့် ရတနာဆိုမှတော့ သူ့လို သာမန်လူတစ်ယောက်က လက်ဝယ်ထားရှိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုချင်းက သဘောထား ကောင်းမွန်လွန်းလို့သာ သူ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းဝယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တခြား သိုင်းပညာရှင်သာဆိုရင် အတင်းအဓမ္မ မလုယူသွားတာပဲ ကံကောင်း၊ တချို့ ရက်စက်သည့်လူတွေဆိုရင် သူ့အသက်ကိုပါ ရန်ရှာကောင်း ရန်ရှာနိုင်သေးသည်။

"မျှမျှတတ ဖြစ်အောင် လုပ်ကြရအောင်ဗျာ။ ဒီပစ္စည်းက ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးဝင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလကားတော့ မယူနိုင်ပါဘူး။ ရော့ အဘိုး... ဒီရွှေဒင်္ဂါးကို အိတ်ဖိုးအဖြစ် ယူလိုက်ပါ။"

လုချင်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

တောက်ပနေသော ရွှေရောင်ဒင်္ဂါးပြားက အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားလိုက်၏။

သူ့တစ်သက်တာလုံး ဒီလောက်ကြီးမားသည့် ရွှေဒင်္ဂါးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ လူငယ်လေး... ဒါက အိတ်တစ်လုံးပါ၊ ပြီးတော့ လူငယ်လေးက ငါ့အသက်ကိုတောင် ကယ်ခဲ့သေးတယ်လေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံယူရက်မှာလဲ။"

"ငြင်းမနေပါနဲ့တော့ အဘိုးရယ်။ ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် အဘိုးဆီကနေ အိတ်ကို ဝယ်လိုက်ပြီနော်။"

ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးတော့ဘဲ လုချင်းသည် ရွှေဒင်္ဂါးကို အဘိုးအို၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထည့်ပေးလိုက်တော့၏။

အဘိုးအိုမှာ ငြင်းချင်သော်လည်း ရွှေဒင်္ဂါး လက်ထဲရောက်လာသည်နှင့် ပြန်မလွှတ်နိုင်တော့ပေ။

ဒီလောက်ကြီးသည့် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားနှင့်ဆိုလျှင် သူ့မိသားစု၏ ပြဿနာအများအပြားကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။

မြေးမလေးရဲ့ တင်တောင်းကြေး၊ သူ့မိန်းမရဲ့ နာတာရှည်ရောဂါ၊ ပြီးတော့ မိသားစုတွေ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း မနေရအောင် အခန်းနှစ်ခန်းလောက် ဆောက်ဖို့... ဒါတွေ အားလုံး အဆင်ပြေသွားနိုင်တယ်လေ။

ထိုသည်တို့ကို တွေးမိတော့ သူ ဆက်မငြင်းနိုင်တော့ပေ။

လုချင်းက ဒါကို မြင်သောအခါ အဘိုးအို စိတ်ပါသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဗျ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အဘိုး၊ ယူထားလိုက်ပါ။"

လုချင်းက ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် ပြောနေသည်ကို မြင်မှ အဘိုးအိုသည် ရွှေဒင်္ဂါးကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

"အဘိုး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဟင်းပွဲတွေက အများကြီးပဲ၊ မစားရင် နှမြောစရာကြီး။"

အဘိုးအိုက ရွှေဒင်္ဂါးကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် လုချင်းသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ရွှေဒင်္ဂါး ရသွားသော အဘိုးအိုသည် ယခင်ကလောက် မရှိန်တော့ဘဲ လုချင်းနှင့်အတူ ဝင်ရောက် စားသောက်တော့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် လုချင်းသည် အဘိုးအိုကို မြို့ပြင်ထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးခဲ့၏။ မည်သူမျှ နောက်ယောင်ခံ မလိုက်သည်ကို သေချာစေရန် ခရီးအတော်ဝေးဝေးအထိ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးပြီးမှ မြို့ထဲသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့တော့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကူညီလိုက်တဲ့ အဘိုးအိုကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူးလေ။

မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုချင်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်။ သူသည် ဖီးနစ်မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် အထူးတလည် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသော ချောမောသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပေ၏။