တော်ဝင်မျိုးနွယ်၏ သတိပေးချက်နှင့် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်

"ယန်ချန်းဟိုင်က သခင်လေးလုကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် လုချင်းထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် လုချင်း၏ အမည်နာမကို တန်းပြော၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် လုချင်း၏ အမြင်အာရုံထဲ၌ ထိုလူသစ်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ ပေါ်လာတော့၏။

တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် မှတ်စုအချို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

[ယန်ချန်းဟိုင် - ချန်းခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ တော်ဝင်သွေး၊ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ နေတတ်သူ၊ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်တတ်ဘဲ စူးစမ်းလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြသူ။]

[ကျင့်ကြံမှုအဆင့် - မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်၊ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အထူးသဖြင့် ဓားသိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သည်။]

[မူလက တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဖြစ်သော်လည်း တားမြစ်ထားသော အဖြစ်အပျက်များကို အလွန်အကျွံ စူးစမ်းလွန်းသဖြင့် မြို့တော်မှ နယ်နှင်ဒဏ်ပေးခံခဲ့ရသူ။]

ဒီလူက ဒီခရိုင်ရဲ့ အမည်ခံ အုပ်ချုပ်သူပါလား။

အချက်အလက်များကို ဖတ်ပြီးနောက် လုချင်း နားလည်လိုက်လေသည်။ ထိုသူ၏ နောက်ခံမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မထင်မှတ်ထားမိခဲ့ချေ။

လုချင်းက မေးလိုက်သည်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဈေးထဲက ပြဿနာကောင်ကိစ္စကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလားဗျ။"

ဒီလူက သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို သိနေခြင်းအတွက် လုချင်း အံ့သြမနေတော့ပါ။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနှင့် ဒီလောက် သတင်းအချက်အလက်လောက်တော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ မရှိလျှင်သာ သနားစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

ယန်ချန်းဟိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"မဟုတ်ရပါဘူးဗျာ... ချမ်စုန့်ချင်းက ဈေးထဲမှာ သောင်းကျန်းပြီး ပြည်သူတွေဆီက ငွေညှစ်တဲ့ကိစ္စကို စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ သခင်လေးလု စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

လုချင်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဩော်... ဒါဆို ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ကို ဘယ်လို အရေးယူလိုက်တာလဲဗျ။"

"ထောင်ဒဏ် တစ်နှစ် ချမှတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ပြစ်ဒဏ်သက်တမ်းစေ့ရင် မြို့ကနေ နှင်ထုတ်မှာပါ။"

လုချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီကမ္ဘာက ဥပဒေတွေနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိသေးသည့်အတွက် ဒီပြစ်ဒဏ်က ပြင်းထန်သလား၊ သက်ညှာသလားဆိုတာကိုတော့ မဝေဖန်နိုင်ပေ။

"ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ချမ်စုန့်ချင်းက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ သူ့ယောက်ဖရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရထားလို့သာ ဈေးထဲမှာ အခုလို မိုက်ရိုင်းရဲတာဆို... အဲ့ဒီကိစ္စကိုရော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဘယ်လို ကိုင်တွယ်လိုက်လဲဗျ။"

လုချင်းက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ချန်းဟိုင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

" ချမ်စုန့်ချင်းရဲ့ ယောက်ဖ ဝမ်ရီက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝီရိယရှိရှိ အမှုထမ်းခဲ့တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပါ။ ချမ်စုန့်ချင်းရဲ့ လိမ်လည်မှုတွေကို သူ မသိခဲ့ဘူးလို့ ဝန်ခံထားတယ်လေ။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှုနဲ့ မသိနားမလည်မှုကို ထောက်ထားပြီး သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ လစာ သုံးလစာတော့ ဒဏ်ရိုက်လိုက်ပါတယ်ဗျ။"

လုချင်းသည် မှတ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာ မပေးဘဲ ဖျော့တော့စွာသာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ပတ်သက်တာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးထင်ပါတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး။"

လုချင်းသည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရှောင်ယန်ကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာဖို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ယန်ချန်းဟိုင်က အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

"သခင်လေးလု... ယန်ဖုန်းမျှော်စင်မှာ အစားအသောက်နဲ့ ဝိုင်တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်ဗျ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံပြီး အတူတူ သုံးဆောင်ပေးနိုင်မလားဗျ။"

ယန်ဖုန်းမျှော်စင်သည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းဆုံးနှင့် ဈေးအကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင် ဖြစ်သည်။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စားပြီးပါပြီဗျ။ ဆရာ စိတ်မပူရအောင် အမြန်ပြန်မှ ဖြစ်မှာမို့ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းပါရစေ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကို ခေါ်ကာ ဝေ့အိမ်တော်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့လေ၏။ ယန်ချန်းဟိုင်မှာမူ နှမြောတသဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

လုချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ယန်ချန်းဟိုင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ကျိယွဲ့... သူက ဘာလို့ ငါ့ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းလိုက်တာလဲ။"

"သူက မင်းကို မကြိုက်လို့လေ။"

ယန်ချန်းဟိုင်၏ ဘေးတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သာမန်အရပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးပင်။

ယန်ချန်းဟိုင်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာလို့လဲ... ငါ သူ့ကို ဘာမှ အပြစ်မပြုမိပါဘူးကွာ။"

ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဝမ်ရီကို ခင်ဗျား ဘယ်လို အရေးယူလိုက်လဲဆိုတာ ကြားလိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး သူ ခင်ဗျားကို မကြိုက်တော့တာ။"

"ငါ့ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးပုံက ဘာမှားလို့လဲ။"

"ယန်ချန်းဟိုင်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်စမ်းပါ။ ဝမ်ရီက ချမ်စုန့်ချင်းရဲ့ လိမ်လည်မှုတွေကို မသိဘူးဆိုတာ မင်း တကယ် ယုံတာလား။"

လူငယ်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းကို လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒီလို ထင်တယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး တုံးအလာတာပဲ။"

ယန်ချန်းဟိုင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ခဏကြာမှ သူက ပြောလိုက်၏။

"ဝမ်ရီက ပါရမီရှိတယ်။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက ချပေးတဲ့ အခြေခံသိုင်းကွက်လောက်နဲ့တောင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချီနဲ့သွေးအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။ အရင်းအမြစ်တွေ ပိုပေးလိုက်ရင် သူက ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ကိုတောင် ရောက်နိုင်တယ်။"

"မင်းလည်း သိသားပဲ... ငါ့လက်ထဲမှာ အသုံးဝင်တဲ့လူ မရှိဘူးဆိုတာ။"

ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် မင်းက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ။ ယန်ချန်းဟိုင်... မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာပဲ။"

"ဒီလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ခရိုင်ကို အပို့ခံရတာက မင်းရဲ့ စိတ်ကို ကြည်လင်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ရှုပ်ထွေးလာပါလား။"

"ချီနဲ့သွေးအဆင့် အထွတ်အထိပ်လောက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မင်းရဲ့ မူဝါဒတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်ပေါ့။ ဒီလို စိတ်သဘောထား သေးသိမ်မှုမျိုးနဲ့ မြို့တော်ကို ပြန်ပြီး မင်းပိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ပြန်ယူမယ်လို့ အိပ်မက်မက်နေသေးတာလား။"

"ယန်ချန်းဟိုင်... မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလောက်ထိတောင် သေးသိမ်သွားရတာလဲ။"

ယန်ချန်းဟိုင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတော့လေသည်။

ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကတော့ ခေါင်းခါရင်း ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

သူသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"သခင်လေးလုက မင်းကို မကြိုက်မှတော့ သူ့ကို သွားပြီးရန်မစဖို့ပဲ မင်းကို အကြံပေးချင်တယ်။ သူက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ပုံပေါက်ပေမယ့် သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်က ပြင်းထန်တယ်။ မင်းသာ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် သူ မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်။"

ထိုစဉ် ထွက်သွားသော လုချင်းကတော့ ဤစကားဝိုင်းကို မသိခဲ့ပေ။

သူသည် ရှောင်ယန်၊ ရှောင်လီတို့နှင့်အတူ ဝေ့အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် ဝေ့သခင်မတို့သည် နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဝေ့သခင်မက လှိုက်လှဲစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သခင်လေးလု... သမီးလေး ရှောင်ယန်... ပြန်ရောက်လာပြီလား။ အပြင်မှာ ပျော်ခဲ့ကြရဲ့လား။"

လုချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်ဗျ။ မြို့ထဲကကျ တောရွာတွေနဲ့မတူဘဲ တော်တော်လေး စည်ကားတာပဲနော်။"

ရှောင်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးဝေ့... သမီးတို့ နေရာတွေအများကြီး သွားခဲ့တယ်။ မုန့်တွေလည်း အများကြီးစားပြီး စာအုပ်တွေလည်း ဝယ်ခဲ့တယ်"

ပြန်လာမည့်လမ်းတွင် လုချင်းက မှာထားသည့်အတွက် ဈေးထဲက အဖြစ်အပျက်ကိုတော့ ရှောင်ယန် ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် လုချင်းလက်ထဲမှ စာအုပ်များကို သတိထားမိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလုက စာအုပ်တွေ ဝယ်လာတာလား။"

"ဟုတ်တယ်ဗျ... တောရွာဘက်မှာက စာအုပ်ရှားတယ်လေ။ ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော်က ညီမလေးရှောင်ယန်နဲ့ တခြားကလေးတွေကို ဆရာ့ရဲ့ ဆေးစာအုပ်တွေနဲ့ပဲ စာသင်ပေးနေရတာ။ မြို့ရောက်တုန်း ဗဟုသုတရအောင် စာအုပ်တချို့ ဝယ်လိုက်တာပါဗျ။"

ဝေ့သခင်မက အံ့သြသွားသည်။

"သမီးလေး ရှောင်ယန်က စာသင်နေတာလား။"

ထိုအခါ ကောင်မလေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်...သမီးက စာလုံးတွေ အများကြီး သိတယ်လေ။ သမီးတင် မဟုတ်ဘူးနော်... ရှောင်လီလည်း စာတတ်တယ်။"

ဤအချက်က ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် ဝေ့သခင်မကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူတို့သည် ရှောင်လီကို မတူညီသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒီအမဲရောင် သားရဲလေးကလည်း စာဖတ်တတ်တယ်တဲ့လား။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ရှောင်လီသည် သူစိမ်းများအပေါ် အမြဲတမ်း အေးစက်လေ့ရှိသည်။ သူတို့၏ အကြည့်အောက်တွင် မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ဘဲ လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ဟန်ဆောင်နေလေ၏။

ဝေ့ရှင်းဟယ်ကတော့ အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း လုချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက စာအုပ်တွေကို နှစ်သက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝေ့အိမ်တော်မှာ စာကြည့်တိုက်အသေးလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ စိတ်ဝင်စားရင် သွားကြည့်ပြီး ကြိုက်တာရှိရင် ဖတ်နိုင်ပါတယ်ဗျ။"

ထိုအခိုက် လုချင်း၏ စိတ်နှလုံး လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ ဝေ့မိသားစု သိမ်းဆည်းထားသော စာအုပ်များဆိုလျှင် သာမန်စာအုပ်များ မဖြစ်နိုင်၊ သူ လိုအပ်သော သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်ကောင်း ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။

သူသည် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့၏။

"ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်ပါရစေဗျာ။"

ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် ဝေ့မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် မာမိသားစုအိမ်တော်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့ဆရာသည် ဝေ့ရှန်ဟိုင်နှင့် မွေးရာပါနယ်ပယ် သိုင်းပညာ အသိအမြင်များကို ဆွေးနွေးနေကြောင်း လုချင်း သိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ဝေ့သခင်မက ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲတွင် ဆော့ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

လုပ်စရာမရှိတော့သည့်အတွက် လုချင်းသည်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ အနားယူရန် အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်တော့သည်။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် လုချင်းသည် ယနေ့ ရရှိခဲ့သော အရာများကို ထုတ်ယူလိုက်တော့လေ၏။