စားသောက်ပွဲ

မနက်ခင်းတွင် ဝေ့အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ရွှင်လန်းဝမ်းမြောက်နေကြသည်။

အိမ်တော် အတွင်းနှင့်အပြင်တွင် မီးပုံးများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ၏ မျက်နှာတွင်ပင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေကြ၏။

ယနေ့သည် သခင်လေး၏ တပည့်ခံပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပမည့် မင်္ဂလာရှိသော နေ့ရက်ဖြစ်ပေသည်။ အိမ်တော်သခင်မသည် လူတိုင်းကို ရက်ရက်ရောရော ဆုချမည်မှာ သေချာသကဲ့သို့ မနက်ခင်းကတည်းက ကနဦး ဆုငွေများကို ရရှိထားကြပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ မည်သို့ မပျော်ရွှင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ဧည့်သည်များ မရောက်လာကြသေးပေ။ မာကူးသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝါးတောခြံဝန်းငယ်လေးထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

လုချင်းက မာကူး၏ မတည်ငြိမ်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမာ... စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါဗျာ။ ဒီနေ့က သခင်လေးကို တရားဝင် တပည့်လက်ခံမယ့် မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့လေ... ခင်ဗျား ပျော်နေသင့်တာပေါ့။"

မာကူးက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်ပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါ စိတ်နည်းနည်း လှုပ်ရှားနေတုန်းပဲ။"

လုချင်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဝေ့အိမ်တော်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ပြဿနာလာရှာရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေး ကိုယ်တိုင်က ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ဖြစ်ချင်နေတာပဲ... လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်ရုံပါပဲဗျာ။ ခင်ဗျားက ဒီထက်ပိုအန္တရာယ်များတဲ့ အခြေအနေတွေကိုတောင် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဒီလောက် တပည့်ခံပွဲလေးတစ်ခုအတွက် ဘာလို့ စိတ်ပူနေရမှာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မာကူးမှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

မူလက ဝေ့မိသားစုသည် ဤအခမ်းအနားကို မာအိမ်တော်၌ ကျင်းပရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဝေ့ရှင်းဟယ် ကိုယ်တိုင် ဝေ့ကျိအန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ မာကူးထံ တရားဝင် တပည့်ခံစေရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မာမိသားစုသည် ထိုအကြံအစည်ကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ခရိုင်အတွင်း ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဝေ့ရှင်းဟယ်ကို ထိုသို့ အောက်ကျို့ခံခိုင်းရန် သူတို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် မာမိသားစုသည် ခရိုင်အတွင်းမှ သာမန်မိသားစုငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်ရှိလာမည့် အင်အားကြီး ဧည့်သည်တော်များကို ဧည့်ခံနိုင်စွမ်းလည်း မရှိကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တော်ထိန်းကြီးနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် အခမ်းအနားကို ဝေ့အိမ်တော်၌ပင် ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာ၌ မည်သူမျှ ပြဿနာလာရှာရဲမည် မဟုတ်ပေ။

အစေခံတစ်ဦးက ရိုသေစွာ လာရောက် အကြောင်းကြားလေသည်။

"ဆရာမာ... သခင်လေးလု... မင်္ဂလာအချိန် နီးကပ်လာပြီလို့ အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ပြောလိုက်ပါတယ်။ လူကြီးမင်းတို့ကို သွားခေါ်ပေးဖို့ ခိုင်းလိုက်လို့ပါ။"

မာကူးက ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေးလုချင်း... သွားကြစို့။"

လုချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်... ရှောင်လီ... သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

ကလေးနှစ်ယောက် အိမ်ထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်ကြသည်။

"ကိုကို... ညီမလေးတို့ ပွဲသွားကြည့်လို့ ရမလားဟင်။"

လုချင်းက ရှောင်ယန်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး မာကူးနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့... အပြင်မှာ စားသောက်ပွဲရှိတယ် ၊ သွားစားကြမယ်လေ။"

ရှောင်လီသည် လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

သမားတော်ကြီးချန်သည် အခမ်းအနားကို တက်ရောက်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဝေ့ရှန်ဟိုင်လည်း ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။ မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့ ရှိနေလျှင် စားသောက်ပွဲရှိ လူတိုင်း နေရထိုင်ရ ခက်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစေခံတစ်ဦးက မာကူးကို ပင်မဆောင်သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားပြီး လုချင်းကမူ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို ခေါ်ကာ ရှေ့ခြံဝန်းသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရှေ့ခြံဝန်းတွင် ဧည့်သည်အများအပြား ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ အတော်လေး စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုချင်းသည် သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ တက်ရောက်လာသူ အများစုမှာ မြို့တွင်းရှိ မိသားစုကြီးများနှင့် ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်း အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြကြောင်း၊ ဝေ့မိသားစုကို အလွန်အလေးထားကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ကတော့ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်နေကြသည်။

လုချင်း၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် လူအုပ်ကြားတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေသည်။

တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များသည် လုချင်းကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သူ့ကို လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြလေသည်။

စားပွဲဝိုင်းတူမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ဆရာလီ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ပြီး လုချင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူလည်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာလီ... ဘာလို့ စကားပြောတာ ရပ်သွားတာလဲဗျ။"

အခြားဧည့်သည်များကလည်း လုချင်းကို သတိထားမိသွားကြသည်။

စည်ကားနေသော ခြံဝန်းကြီးသည် ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဧည့်သည်အားလုံးနီးပါးသည် လုချင်းကို လေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု ရောပြွမ်းနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းသည် ချင်းယွင်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်လေသည်။

ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသော အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဝေ့သည် လုချင်းကို အရေးပါသော စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုဆီသို့ အလျင်အမြန် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလု... သခင်မလေးလု... ရောက်လာကြပြီပဲ။ အိမ်တော်ထိန်းကြီးက ဒီနေရာမှာ နေရာချထားပေးပါတယ်။"

ထိုစားပွဲဝိုင်းတွင် လူအချို့ ထိုင်နေကြပြီး ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးကြပြီး နေရထိုင်ရ ခက်နေပုံရသည်။

လုချင်းက ရှောင်ယန်နှင့်အတူ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်သူများကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ အိမ်တော်ထိန်းကြီး။"

အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဝေ့က လုချင်းသည် ခရိုင်အတွင်းမှ လူမှုရေးကိစ္စများနှင့် မရင်းနှီးကြောင်း သိထားသဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလုကို မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ဦးလေးမာပါ... ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ဆရာမာရဲ့ မိဘတွေပါ။"

သာမန်ဟု ထင်ရသော ထိုဇနီးမောင်နှံသည် မာကူး၏ မိဘများ ဖြစ်နေကြောင်း လုချင်း သိလိုက်ရသည်။

လုချင်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေး... ပြီးတော့ ဦးလေးမာ... ကျွန်တော်က လုချင်းပါ။ ဆရာမာရဲ့ မိတ်ဆွေပါ... ကျွန်တော့်ကို အားချင်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။"

ဦးလေးမာက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်တို့ မခေါ်ရဲပါဘူး သခင်လေးလု။"

သူသည် လုချင်း၏ စွမ်းရည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ လုချင်းနှင့် သိုင်းမဟာသခင်တို့၏ တိုက်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤမျှ ထင်ရှားကျော်ကြားသော သိုင်းပညာရှင်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မခေါ်ဝေါ်ရဲပေ။

မာကူး၏ မိဘများမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ရိုးသားသော လူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြပေ။

လုချင်း ရောက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပုံ၊ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြိုဆိုပုံနှင့် ဦးလေးမာ၏ ဆက်ဆံပုံတို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူငယ်သည် အလွန်အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေ၏။

သူတို့၏ သားဖြစ်သူက ဤမျှ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မည်သို့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့သည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယခုအချိန်ထိ မာကူး၏ မိဘများသည် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့နှယ် ခံစားနေကြရဆဲပင်။

ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံအားထုတ်ပြီး မိသားစု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်လာသော သားဖြစ်သူအတွက် အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ဝေ့မိသားစု၏ သခင်လေးကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်ဟူသော အကြံအစည်မှာ ယုံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပင်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သတင်းရရှိခဲ့ပြီး ယခု ဝေ့အိမ်တော်၌ ရောက်ရှိနေသည့်တိုင် သူတို့အတွက် လက်တွေ့မဆန်သလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဦးလေးမာက လုချင်းကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားဧည့်သည်များသည် သူ့ကို အထင်မသေးကြသည့်အပြင် အားကျနေကြလေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော မွေးရာပါနယ်ပယ် ဆရာသခင်၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားသည့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် လုချင်းကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်နှင့် မည်သူကများ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ မလုပ်ဘဲ နေမည်နည်း။

မာမိသားစုသည် တကယ်ကို ရွှေတွင်းတူးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မာကူးသည် သခင်လေး၏ ဆရာဖြစ်လာရုံသာမက လုချင်းနှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ထားနိုင်ပုံ ရ၏။ သူတို့၏ တိုးတက်ကြီးပွားမှုက ရှောင်လွှဲမရနိုင်တော့ပေ။

မနာလိုဖြစ်ကြသော်လည်း မည်သည့်ဧည့်သည်ကမှ မကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်မပြရဲကြပေ။

အမှန်တကယ်တော့ လုချင်း ရှိနေသည့်အတွက် လူတိုင်း၏ စကားဝိုင်းများသည် ယခင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပို၍ တိုးတိတ်ကာ ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအချက်က ချင်းယွင်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပို၍ပင် မြင့်တက်စေခဲ့လေ၏။

တပည့်တစ်ဦးက သူတို့ စားပွဲဝိုင်းမှ လူငယ်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

"ကိုကြီးလီ... ဟိုလူငယ်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ လူတိုင်းက သူ့ကို အရမ်းကို လေးစားပြနေကြပါလား... ဧည့်သည်တွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို ကြောက်လည်းကြောက်နေသလို အားလည်းအားကျနေတဲ့ပုံပဲ။"

ထိုစားပွဲဝိုင်းတွင် မိသားစုခေါင်းဆောင်များက အတွေ့အကြုံရစေရန် ခေါ်လာသော လူငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိုကြီးလီဟု အခေါ်ခံရသော လူငယ်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး။ သူ့ကို မရင်းနှီးဘူး။ အရင်က တစ်ခါမှလည်း မမြင်ဖူးဘူးလေ။"

...