စိတ်ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်းပညာ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်နှင့် သွေးမိစ္ဆာအဆိပ်

ဤရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

သာမန်အချိန်များတွင် ဖော်ရွေပြီး သတိကြီးသော ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်သည် ရုတ်တရက် ဤမျှ ရူးသွပ်သော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

ဧည့်သည်အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဦးစွာ ပေါ်လာသော အတွေးမှာ "ဒီလူကြီး ရူးသွားပြီလား" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် အခြေအနေ မူမမှန်ကြောင်း သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြလေ၏။

ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုအစွန်းရောက် အေးစက်မှုသည် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ဧည့်သည်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်မရအောင်ထိပင် တုန်လှုပ်စေကာ ခြေလက်များ တောင့်တင်း၍ မလှုပ်ရှားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။"

မဟာသိုင်းသခင်အဆင့် ရှိသော ဝေ့ရှင်းဟယ်ပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တုံ့ပြန်မှု အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်နေပြီး ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ကျိအန်းထံသို့ တိုးဝင်သွားသော "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့တော့သည်။

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ် ကျိယွဲ့သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်းပညာ... သွေးရောင်ဓား...။ သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပါလား။"

သူ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်းပညာကို ကာကွယ်နိုင်သော ဂိုဏ်း၏ ရတနာတစ်ခု ရှိသော်လည်း နေရာ အလွန်ဝေးကွာနေသဖြင့် အချိန်မီ မကယ်တင်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ထို့နောက် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က ရေရွတ်လိုက်ပြန်သည်။

"နေပါဦး... သခင်လေးလု ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသော လုချင်းမှာ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားပြီပင်ယ

သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ လုချင်း ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို သူ သိလိုက်ရလေသည်။

ယာယီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝေ့ကျိအန်းနှင့် မာကူးတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ အေးစက်သော အရှိန်အဝါကြောင့် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခြေလက်များ အေးစက်နေသော ဝေ့ကျိအန်းသည် သူ့ထံသို့ တိုးဝင်လာသော ရန်သူကို မြင်နေရသော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်တော့ အဆုံးမဲ့ အေးစက်မှုများ မြင့်တက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

သူ့နောက်မှ မာကူးသည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင် ဖြစ်နေလေ၏။

"ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ထံမှ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး လူတစ်ယောက်၏ အတွေးများကို အေးခဲသွားစေကာ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" သည် ဝေ့ကျိအန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။

နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်သော မျက်လုံးများ၊ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ တွားသွားထွက်လာသော သေမင်းတမန်ကဲ့သို့သော သူသည် ဝေ့ကျိအန်း၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ဖို့လုပ်လိုက်လေသည်။

သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ဤဓားချက်သာ ထိမှန်သွားပါက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာလျှင်ပင် ဝေ့ကျိအန်းကို ကယ်တင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဓားသည် ဝေ့ကျိအန်း၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ခါနီးအချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးသည် ပြင်းထန်သော လေတိုးသံနှင့်အတူ ဘယ်နေရာမှန်းမသိ ရောက်ရှိလာပြီး ဓားကို ဝင်တိုက်မိလိုက်လေ၏။

ခွမ်း

လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးသည် ဓားတို၏ ဘေးဘက်ကို ထိမှန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွဲကြေသွားတော့သည်။

သို့သော် ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားများသည် ဓားဆီသို့ အပြည့်အဝ စီးဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

ထိုစွမ်းအားသည် အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ ခွန်အားနှင့်ပင် သူ၏ လက်မောင်း တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဓားကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေခဲ့လေ၏။

ရွှပ်

သွေးစက်များ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။

ဓားသည် ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ပြီး ဝေ့ကျိအန်း၏ လက်မောင်းကိုသာ ရှပ်ထိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ လုချင်း၏ ပုံရိပ်သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လစ်လိုက်တော့။"

သူ၏ ညာဘက်လက်ကို လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ ချီနှင့် သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ အလွန်အားကောင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ ဘေးဘက်ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့လေ၏။

"ဘာ..."

"ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ သေလူမျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်းပညာအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေပုံ ရသည်။

သို့သော် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေပါက ဝေ့ကျိအန်းကို အတင်းအဓမ္မ သတ်ဖြတ်နိုင်လျှင်ပင် ဝေ့ရှင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာသည်နှင့် သူ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" သည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

သူသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ လုချင်း၏ လက်သီးကို ခုခံလိုက်သည်။

ဝုန်း

ထို့နောက်တွင်တော့ တိုက်ခိုက်လာသော လက်သီးနှင့် ခုခံသော လက်ဖဝါးတို့ ထိတွေ့သွားပြီး စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲကာ စင်မြင့်တစ်ခုလုံးပင် တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။ အလျင်စလို တုံ့ပြန်လိုက်ရသဖြင့် "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ အားသည် လုချင်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး နံရံတစ်ခုကိုတောင် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

လုချင်းက ချက်ချင်းပင် အခြေအနေ မူမမှန်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း ရန်သူသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီသော လမ်းကြောင်းလွှဲခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ သူ့လက်သီးအားကို အရှိန်ယူ၍ ထွက်ပြေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လုချင်းကလည်း ဘာမှမစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ ခြေထောက်ကို ကန်ထုတ်ကာ နံရံအပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် လိုက်ဖမ်းလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လီ... ရှောင်ယန်ကို စောင့်ရှောက်ထားလိုက်။"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လုချင်း၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဧည့်သည်များကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။

"ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ၏ ချီနှင့် သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခြင်းမှသည် လုချင်းက ဝေ့ကျိအန်းကို ကယ်တင်ပြီး "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးထုတ်လိုက်ခြင်းအထိ ဤအရာအားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်များစွာသည် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် လုချင်းက လိုက်ဖမ်းရန် ထွက်ခွာသွားပြီပင်။

သို့သော် ထိုခဏတာအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါများသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့လေ၏။

အထူးသဖြင့် ချင်းယွင်ဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့သခင်မ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အန်းအာ။"

လူတိုင်း အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ မာကူးက ပွေ့ဖက်ထားသော ဝေ့ကျိအန်း၏ ဘေးတွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်၊ ဝေ့သခင်မနှင့် ဝေ့ကျိဟောင်တို့ စိုးရိမ်တကြီး ဝိုင်းရံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝေ့ကျိအန်းသည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းလာနေသည်။

ဧည့်သည်တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဓားမှာ အဆိပ်ပါလာတာလား။"

လူတိုင်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ထိုဓားပေါ်တွင် မည်ကဲ့သို့သော အဆိပ်မျိုး ပါဝင်နေသနည်း။ ဝေ့သခင်လေး ဒဏ်ရာရသည်မှာ ခဏလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း အဆိပ်ကြောင့် သတိမေ့မြောနေပြီပင်။

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ် ကျိယွဲ့၏ အသံသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်... သခင်လေးရဲ့ သွေးကြောတွေကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပါ။ အဆိပ်သွေးတွေ နှလုံးဆီ မရောက်အောင် တားရမယ်။ အဲ့ဒီလူက သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူပဲ။ သူ သုံးခဲ့တဲ့ အဆိပ်ကိူ သွေးမိစ္ဆာအဆိပ် လို့ ခေါ်တယ်။ အဆိပ်သွေးတွေ နှလုံးဆီ ရောက်သွားရင် အချိန်နှောင်းသွားလိမ့်မယ်။"

သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်...

ဧည့်သည်အများစုသည် ထိုနာမည်ကို ကြားသောအခါ ရှုပ်ထွေးသွားကြပြီး မည်သည့် အင်အားစုဖြစ်ကြောင်း မသိကြပေ။

ထင်ရှားသော ဂိုဏ်းကြီးများမှ ချင်းယွင်ဓားဂိုဏ်း တပည့်အနည်းငယ်သာလျှင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြကာ တုန်ရီသွားကြတော့သည်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သံသယမရှိဘဲ ဝေ့ကျိအန်း၏ လက်မောင်းမှ သွေးကြောများကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် သွေးစီးဆင်းမှုကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်လည်း ဝေ့ကျိအန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမည်းရောင်သည် များစွာ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိဘဲ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေဆဲပင်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်မှာ ဗဟုသုတကြွယ်ဝကြောင်း သိသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျိယွဲ့... ကျုပ်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။"

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လက်ဖဝါးပေါ် ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဖြေဆေးတစ်လုံး ရှိပါတယ်။ အဆိပ်ကို ယာယီ ထိန်းထားနိုင်အောင်လို့ သခင်လေးကို ဒါလေး တိုက်လိုက်ပါ။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးကျိယွဲ့။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်သည် ဆေးလုံးကို ယူကာ ဝေ့ကျိအန်း၏ ပါးစပ်ကို ဟ၍ ရေဖြင့် မျိုချစေလိုက်သည်။

ထို့နောက်၌ ဆေးလုံးသည် လျင်မြန်စွာ အာနိသင် ပြလာပြီး ဝေ့ကျိအန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမည်းရောင် ပျံ့နှံ့မှုကို သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားစေသည်။

သို့သော် သူ၏ အခြေအနေမှာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိဘဲ သတိပြန်မရလာသေးပေ။

ဝေ့သခင်မသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဝမ်းနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျိယွဲ့... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။"

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝေ့သခင်မ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးလုံးက ဒီလောက်ပဲ တတ်နိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးခဲ့တာက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ သွေးမိစ္ဆာအဆိပ် ပါ။ ဒီအဆိပ်က သတ်ဖြတ်ခြင်းခုနစ်ပါးမျှော်စင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လို့လည်း ပြောလို့ရပါတယ်။ အဲ့တာကြောင့်မလို့ အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပါတယ်။ ပူပြင်းတဲ့ အဆိပ်မျိုးစုံနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာပါ။ မဟာသိုင်းသခင်တစ်ယောက်တောင်မှ ကူးစက်ခံရရင် ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ပါတယ်။"

ဝေ့သခင်မသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၌ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ရဲ့ အန်းအာက..."

ဧည့်သည်များမှာလည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်နေကြလေသည်။

မဟာသိုင်းသခင်တစ်ယောက်ကိုပင် ဒုက္ခပေးနိုင်သော ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အဆိပ်မျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင်။

ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ စိတ်မှာလည်း ဗလာကျင်းသွားသော်လည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျိယွဲ့... သူ့ကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလား။"

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြေဆေးက သွေးမိစ္ဆာအဆိပ်ကို နာရီဝက်လောက်ပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာပါ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ နာမည်ကြီး သမားတော်တစ်ယောက် ရှာနိုင်ရင်တော့ အဆိပ်ဖြေဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။ အိမ်တော်ထဲမှာ သမားတော်ကြီးချန် ရှိမနေဘူးလား။ သူ့ကို ဘာလို့ အကူအညီ မတောင်းတာလဲ။"

ထိုသမားတော်ကြီး၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်နှင့် မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော အဆင့်ကြောင့် သွေးမိစ္ဆာအဆိပ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်လောက်သည်ဟု ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က ယူဆထားပါ၏။

မထင်မှတ်ဘဲ ဝေ့ရှင်းဟယ်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုများ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးကျိယွဲ့... ခင်ဗျား မသိသေးလို့ပါ။ ဒီမနက် စားသောက်ပွဲကြောင့် ဆူညံနေတာနဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက သမားတော်ကြီးချန်ကို တောင်ပေါ်မှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သွားခူးဖို့ ခေါ်သွားပါတယ်။ သူတို့ လမ်းမှာပဲ ရှိနေလောက်တုန်းဖြစ်လောက်တယ်။"

သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ ဆူညံသံများနှင့်အတူ ထိုနှစ်ယောက်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှ မည်သို့ လွတ်ကင်းနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူတို့၏ အမြန်နှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် မည်မျှဝေးဝေး ရောက်သွားပြီကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းလျှင်ပင် နာရီဝက်အတွင်း ပြန်ရောက်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲ့လိုလား... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း မရှိတော့ပါဘူး။"

ဒါက တကယ်ပဲ ကံတရားလား။

ထိုအချိန်တွင် ဝေ့ရှင်းဟယ်ပင်လျှင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မြို့ထဲတွင် သမားတော်များ ရှိသော်လည်း သခင်လေးကျိယွဲ့ပင် လက်မှိုင်ချရသော အဆိပ်ကို သာမန်သမားတော်များ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သမားတော်ကြီးချန်နှင့် ဘိုးဘေးကြီးတို့ အိမ်တော်တွင် မရှိကြပေ။ အန်းအာသည် ဤကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို ခံရရန် ကံပါလာသလော။

ထိုအချိန်တွင် မာကူးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလု... ဝေ့မိသားစုခေါင်းဆောင်... သခင်လေးလုကို အမြန် ပြန်ခေါ်ပါ။ သူက ဆေးပညာကို နားလည်တာမလို့ ကျိအန်းကို ကယ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။"

ဝေ့သခင်မကလည်း သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သခင်လေးလုကို အမြန် ပြန်ခေါ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ ဒဏ်ရာရတုန်းက ကုပေးခဲ့တာ သခင်လေးလုလေ။ သူ့မှာ နည်းလမ်း ရှိမှာသေချာတယ်။"

ဝေ့သခင်မသည် သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့သော သူမ၏ ဒဏ်ရာမှာ အန်းအာ၏ လက်ရှိ အခြေအနေထက် မသက်သာခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရလိုက်မိသည်။

သို့သော် လုချင်း၏ ကုသမှုအောက်တွင် သူမသည် နေ့တစ်ဝက်အတွင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဒီမှာ ရှိနေလျှင် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိမှာ သေချာသည်။

ဝေ့ကျိဟောင်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေ... သခင်လေးလုက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနောက်ကို လိုက်သွားတာလေ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို မမီနိုင်လောက်ဘူး။"

ဝေ့ရှင်းဟယ်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အားဟိုင်... သွားပြီး သခင်လေးလုကို ပြန်ခေါ်ခဲ့။ ကျိအန်း အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတယ်၊ သူပဲ ကယ်နိုင်မယ်လို့ ပြောလိုက်။"

ရှိနေသူများထဲတွင် လုချင်းနှင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနောက်သို့ အမီလိုက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်တို့သည် သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသဖြင့် သူ ထွက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။

တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ရောက်နေသော အိမ်တော်ထိန်းကြီးသာ ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကြီးကလည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။"

ထို့နောက်၌ အိမ်တော်ထိန်းကြီးသည် မဆိုင်းမတွပင် နံရံအပေါက်မှတစ်ဆင့် လိုက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ နှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ရုတ်တရက် လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဝုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ လူရိပ်တစ်ခုသည် နံရံအပြင်ဘက်မှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အပေါ်မှ လုချင်း၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"မင်း မပြေးနိုင်ပါဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ။"

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ နံရံပေါ်တွင် ရပ်နေသော လုချင်းကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေလက်များ လိမ်ကောက်ပြီး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူမှာတော့ "ချန်မိသားစုခေါင်းဆောင်" မှလွဲ၍ အခြားသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။

..