ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့် ပဲ့တင်သံများ

"သခင်လေးလု... ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ ဆိုတာလား။"

လုချင်း ထုတ်ပြလိုက်သော ပစ္စည်းကို ကြည့်ရင်း ဆရာလင်က မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုချင်းကလည်း အတည်ပြု ပြောကြားလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်ဗျ... ဒါက ကျွန်တော် မတော်တဆ ရခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ တစ်တုံးပါ... ကျွန်တော့်လက်နက်ကို သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးမလို့လေ။"

"ဒီလောက် အတုံးကြီးတဲ့ ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိကြီးကိုလား..."

လုချင်း၏ အတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆရာလင်သည် ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ခုန်တက်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ့မျက်လုံးများတွင် ယုံကြည်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤအရာသည် ဒဏ္ဍာရီလာ လက်နက်သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ပစ္စည်း၊ ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသံ သေးငယ်သော အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကပင် သာမန်သံကို ဝိညာဉ်လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

သို့သော် ယခု လုချင်းထံတွင် ရှိနေသည်က အတုံးကြီးကြီး ဖြစ်နေချေ၏။

နောက်ဆုံးတော့ လုချင်းသည် အလွှာတစ်ထောင် ဓားအမြုတေကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွယ်တကူ ပေးလိုက်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို ဆရာလင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်လက်နက်ကုန်ကြမ်း ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝေ့ရှင်းဟယ်သည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ အံ့သြနေလေ၏။

ဝိညာဉ်လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သော ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ အကြောင်းကို သူ ကြားဖူးသော်လည်း လုချင်းပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

စိတ်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပြီးနောက် ဆရာလင်က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလု... ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိက ဝိညာဉ်လက်နက် သွန်းလုပ်တဲ့ ပစ္စည်းဆိုပေမဲ့ အပူဒဏ်ကို အရမ်းခံနိုင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ မီးဖိုက အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိသည် ကောင်းကင်လေပြင်းများ၊ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများကဲ့သို့သော သဘာဝစွမ်းအားများဖြင့် သွန်းလောင်းခံထားရပြီးဖြစ်ရာ အပူဒဏ်ကို အလွန်ခံနိုင်ရည်ရှိလေ၏။

နှလုံးသား ပန်းပဲဖိုမှ မီးဖိုသည် ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

လုချင်းက ပြောလိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကျွန်တော် ပြင်ဆင်လာပါတယ်ဗျ။ ဆရာလင်က မီးအပူချိန်ကိုပဲ ထိန်းပေးပါ... ကျန်တာ ကျွန်တော့်တာဝန်ထားလိုက်ပါ။"

ထို့နောက် သူသည် ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိကို မီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ဆရာလင်သည် လုချင်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့သဖြင့် မီးဖိုအတွင်းရှိ မီးတောက်အတွက် ဖားဖိုကို ဆက်လက် မှုတ်ပေးနေလိုက်သည်။

ဖားဖိုကို ဆက်တိုက် မှုတ်ပေးနေသဖြင့် မီးဖိုထဲမှ မီးတောက်များ ပို၍ပြင်းထန်လာသော်လည်း ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိမှာတော့ မည်သို့မျှ မပြောင်းလဲပေ။ အနီရောင်သန်းမလာဘဲ မူလအတိုင်း တည်ရှိနေလေသည်။

ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် နှလုံးသား ပန်းပဲဖို၏ မီးဖိုသည် ဤသံတို့၏နတ်ဘုရားကြီးကို မနိုင်ချေ။

သို့သော် လုချင်းသည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူသည် သစ်သားသေတ္တာထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဖုံးဖွင့်ကာ အနီရောင်ဆေးရည်တစ်စက်ကို မီးဖိုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ဆေးရည်က မီးဖိုထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလက ပြင်းထန်နေပြီးဖြစ်သော မီးတောက်များသည် ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားကာ အနီရောင်မှ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့လေ၏။

ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သဖြင့် တစ်သက်လုံး ပန်းပဲဆရာ လုပ်လာသော ဆရာလင်ပင်လျှင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဆရာလင်သည် အပူဒဏ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး အပြာရောင် မီးတောက်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

"သန့်စင်တဲ့ အပြာရောင် မီးတောက်တွေပါလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

သူ့မီးဖို၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သူ ကောင်းစွာ သိသည်။ ပန်းပဲဆရာများကြားတွင် ဒဏ္ဍာရီဟု သတ်မှတ်ထားကြသော သန့်စင်သည့် အပြာရောင် မီးတောက်များကို မည်သို့မျှ ထုတ်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးရည်ကြောင့်ပဲ...

လုချင်း မီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သော အရည်ကြောင့် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆရာလင် လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ထို့နောက် သူသည် လုချင်းလက်ထဲရှိ ကြွေပုလင်းကို ပြင်းပြသော သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

မည်သို့သော အဖိုးတန်ဆေးရည်ကများ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးတောက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သနည်း။

"ဆရာလင်... ဆက်လုပ်ပါ..."

ထိုစဉ် လုချင်း၏ အသံကြောင့် သူ အတွေးစပြတ်သွားတော့သည်။

ဆရာလင်သည် အာရုံကို အမြန်ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက်၌ ဖားဖိုကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

လုချင်းကတော့ မီးဖိုကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်။ မီးတောက်များ အနီရောင် ပြန်ပြောင်းမည့် အရိပ်အယောင်ပြတိုင်း သူသည် ဆေးရည်တစ်စက် ထပ်ထည့်ကာ အပြာရောင်မီးတောက်ကို ထိန်းထားလိုက်၏။

အပြာရောင် မီးတောက်များဖြင့် ဆက်တိုက် လောင်ကျွမ်းပြီးနောက် ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူချိန်တွင် ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး အနီရောင် သန်းလာတော့သည်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချင်း၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

မီးလျှံအရည်သည် လီဟော်ဂိုဏ်းမှ ဖော်စပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး မီးတောက်များကို အားဖြည့်ပေးကာ အပူချိန်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စစ်မှန်သောမီးကို မကျင့်ကြံရသေးသော ဂိုဏ်းသားများအား ဝိညာဉ်လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အဆင့်မြင့် မီးတောက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ ဖြစ်သည်။

မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်း ခေတ်ကာလတွင် ဤအရာသည် ထူးခြားသော နည်းပညာတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ မသေမျိုးလမ်းစဉ် ယိုယွင်းလာပြီး စစ်မှန်သောမီး ပိုင်ဆိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် မီးလျှံအရည်၏ တန်ဖိုးသည်လည်း အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် လုချင်းအတွက် ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိကို အရည်ပျော်အောင် လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်လာခဲ့၏။

မီးဖိုထဲရှိ သံတုံးကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရဲလာပြီး အသက်ရှူချိန် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ လုံးဝ နီရဲသွားတော့သည်။

လုချင်းလည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ သူသည် သံတုံးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ သံပေတုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တူကြီးကို ကိုင်စွဲကာ တောင်တစ်လုံးပြိုကျသကဲ့သို့သော အားဖြင့် ထုနှက်လိုက်လေသည်။

ဒိုင်း...

လုချင်း၏ ကြီးမားသော ခွန်အားအောက်တွင် မီးပွားများ လွင့်စဉ်ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီးသည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ နှလုံးသား ပန်းပဲဖို၏ နောက်ဖေးဝင်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

ဆရာလင်နှင့် သူ့တပည့်များမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြရ၏။

လုချင်း၏ ထုနှက်မှုသည် အလွှာတစ်ထောင် ဓားအမြုတေကို သွန်းလုပ်စဉ်ကထက်တောင် ပို၍ ပြင်းထန်နေလေသည်။

အကယ်၍ ပေတုံးသာ လုံလောက်အောင် မခိုင်ခံ့ပါက လုချင်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားလောက်ပါ၏။

ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော ထုနှက်မှုအောက်တွင် ပုံပျက်စ ပြုလာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဆရာလင်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခါသွားသည်။

နောက်ထပ် တူတစ်ချက်...

သခင်လေးလုသည် ကောင်းကင်ကြွေသံမဏိကို ဤမျှ တိကျမှု၊ ခွန်အားတို့ဖြင့် သွန်းလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

ဒိုင်း...

တူချက်များသည် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် မရပ်မနား ကျဆင်းလာသည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

လုချင်း ဆက်တိုက် ထုနှက်နေသည်နှင့်အမျှ ကျယ်လောင်သော အသံများသည် ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

ထိုဆူညံသံများသည် ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကိုတောင် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပါ၏။

လူများသည် နေအိမ်များမှ ထွက်လာကြပြီး နှလုံးသား ပန်းပဲဖိုဘက်သို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြောက်ရွံ့စွာ လှမ်းကြည့်ကြသည်။

ဒါ မိုးကြိုးပစ်သံလား၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးသား ပန်းပဲဖိုက ဘာလုပ်နေလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်နေရတာလဲ။

ကံဆိုးစွာဖြင့် မည်သူတွင်မျှ ထိုမေးခွန်းတို့အတွက် အဖြေမရှိကြပေ။

လုချင်း လက်နက်သွန်းလုပ်ရာတွင် အာရုံစိုက်နိုင်စေရန်အတွက် ဆရာလင်သည် အလုပ်ရုံကို ပိတ်ထားပြီး အပြင်လူမဝင်စေရန် တပည့်များကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းထား၏။

အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ခြင်း မပြုပါက နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဆရာလင်သည် ခရိုင်အတွင်း၌ ကျော်ကြားသော ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ သူ့ကို ပြစ်မှားရန် မည်သူမျှ မရဲကြချေ။

ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မြိုသိပ်ကာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော တူသံများကိုသာ နားထောင်နေကြရသည်။

သို့သော် အားလုံးအံ့သြသွားစေသည်မှာ ထိုဆူညံသံသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်တောင် ပို၍ ကြာရှည်နေခြင်းပင်။

အသံများသည် နှစ်နာရီကျော်ကြာသည်အထိ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

…….