သဘောတူညီချက် ရယူခြင်းနှင့် ရတနာငါးမျှားတံ

"ဘယ်လို သဘောတူညီချက်လဲ။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု မြင့်တက်လာသည်။ ဤဂိုဏ်းတူဦးလေးသည် အမြဲတမ်း စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော စိတ်ထားရှိသူ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ အမြဲတမ်း ထူးဆန်းပြီး ကြမ်းတမ်းလေ့ရှိသည်။

တစ်ချိန်က သူသည် ရက်စက်သော နည်းလမ်းများကြောင့် နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတွင် သူသည် ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း အကြီးအကဲသည် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း နှစ်တစ်သောင်းအပြောင်းအလဲဆိုတာ ဘာလဲ သိချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ့ကို ဒီကနေ လွှတ်ပေးလိုက်။ ဒါဆိုရင် ငါ ပြောပြမယ်။"

"အဲ့ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်မယ်မထင်ဘူး ဦးလေးရှီ။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲက ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတုန်းက ဦးလေး ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ ပြဿနာက ကြီးမားလွန်းတယ်။ ဟိုလူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဦးလေးကို အပြီးတိုင် ရှင်းပစ်ဖို့ပဲ။ ကျုပ်တို့ထဲက လူတချို့က ဦးလေးအတွက် တောင်းပန်ပေးလို့သာ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက ဦးလေး အကျဉ်းကျနေတုန်းပဲလား ဆိုတာ သေချာအောင်လို့ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် လူလွှတ်ပြီး လာစစ်ဆေးလေ့ရှိတယ်။ ကျုပ်သာ ဦးလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဓားဂိုဏ်းအနေနဲ့ ဖြေရှင်းချက်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့ဒါ ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ။ ငါ သေပြီလို့ ကြေညာလိုက်၊ ခြေရာလက်ရာတချို့ အတုလုပ်ပြီး သူတို့ကို လှည့်စားလိုက်ပေါ့။ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့တော့ ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှီ... ဦးလေးက အခုဆို အိုမင်းပြီး အားနည်းနေပါပြီ။ ဘာလို့ ထွက်သွားဖို့ပဲ ဇွတ်အတင်း ပြောနေရတာလဲ။ ကျန်တဲ့ သက်တမ်းကို ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း ကုန်ဆုံးလိုက်ပါလား။ ဒီနေရာက မသက်မသာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ကျုပ် ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိမယ့် နေရာ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။"

"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့။ ငါ ဒီမှာ အကျဉ်းကျနေတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီ။ လုံလောက်ပြီ။ ငါ့ကို ဖြေ... မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးမှာလား၊ မလွှတ်ပေးဘူးလား။"

ထိုပုံရိပ်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲက တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ထိုပုံရိပ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျန့်ဝမ်... မင်း ဂိုဏ်းအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ငါ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်။ ဒီ နှစ်တစ်သောင်းအပြောင်းအလဲဆိုတာက ငါတို့ ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ရှင်သန်ရပ်တည်မှုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုပဲ။ ငါတို့သာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားရင် ကျုံးကျိုးမှာ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ဆိုတာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စလောက်ပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဖိနှိပ်ခံရတာ၊ သိမ်းပိုက်ခံရတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဆိုးဆိုးရွားရွား အခြေအနေမှာဆိုရင် လုံးဝ မျိုးပြုန်းသွားပြီး ငါတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဦးလေးရှီ... ဦးလေး အလေးအနက်ထားပြီး ပြောနေတာလား။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲက တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာဘိုးဘေးနာမည်နဲ့ ငါ ကျိန်ဆိုရဲတယ်။ ငါ လိမ်မပြောဘူး။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ သူ့ကွယ်လွန်သူ ဆရာထံမှ ကြားခဲ့ဖူးသည်မှာ ဦးလေးရှီသည် အမြဲတမ်း ပုန်ကန်တတ်သူ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့သူ၊ မည်သူ့ကိုမျှ မလေးစားသူ ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သို့သော် သူ့ကို စစ်ပွဲအတွင်းမှ ကယ်တင်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော ဆရာဘိုးဘေးကိုမူ အလွန် လေးစားကြည်ညိုသူ ဖြစ်သည်။

ယခု သူက ဆရာဘိုးဘေး၏ အမည်ကိုပင် ထုတ်ပြောလာပြီ ဖြစ်ရာ သူပြောသောစကားများသည် ပုံကြီးချဲ့ခြင်း မဟုတ်တန်ရာ။ မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဗျာများသွားလေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုပုံရိပ်သည် သူ့ကို ဆက်လက် တိုက်တွန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ သူ့ဘာသာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။ လိုဏ်ဂူသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်ပြီး ရေစီးသံ သဲ့သဲ့သာ ကြားနေရတော့သည်။

ခေတ္တကြာပြီးနောက် မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည့်အလား ရုတ်တရက် ပြတ်သားသွားလေ၏။

သူက မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရှီ... ထွက်သွားပြီးရင် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ။"

"ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက အခု သက်တမ်းသိပ်မကျန်တော့တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲလေ။ မသေခင် လောကကြီးကို ထွက်ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ငါ ဒီဂူထဲမှာ နေနေတာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ အပြင်လောကကြီး ဘယ်လို ပုံစံရှိမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။"

ဦးလေးရှီ၏ အသံထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ် လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု မြင့်တက်လာလေသည်။ ဦးလေးရှီ၏ ကျဆုံးခန်းသည် သူ့ဘာသာ ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဦးလေးရှီကို ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပိတ်လှောင်ခဲ့သူမှာ သူပင်ဖြစ်၏။ သူ့ကို ဤသို့ မြင်ရသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။

ပြီးတော့ ဦးလေးရှီ ပြောတာ မှန်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဘဝနေဝင်ချိန်သို့ ရောက်နေပြီး သူ့စွမ်းအားများအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ သူ အပြင်ထွက်သွားလျှင်တောင်မှ ပြဿနာ ထပ်မရှာနိုင်တော့ပေ။

ဤအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက် မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့၏။

"ဦးလေးရှီ... ကျုပ် ဦးလေးကို လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးဘက်က ကတိတချို့တော့ ပေးရမယ်။"

"ဒါပေါ့။"

မုတ်ဆိတ်ဖြူအကြီးအကဲ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုပုံရိပ်သည် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်လျက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

……

ဝေးလံသော ကျုံးကျိုးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို လုချင်းသည် သဘာဝကျစွာပင် မည်သို့မျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မြစ်ကမ်းဘေး၌ အေးအေးလူလူ ငါးမျှားနေချေ၏။ ငါးမျှားသောနေရာကတော့ ရှားပါးငါးများကို ဖမ်းရန်အတွက် အထူးနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ့ဘေးတွင် ရှောင်လီသည် ငါးမျှားတံကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ခရိုင်မြို့တွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း ရှောင်လီသည် နေ့စဉ် ငါးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များ စားသောက်ရသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကတည်းက ရှားပါးငါးများကို မစားခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့ကို အလွန် လွမ်းဆွတ်နေလေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်လီရာ။ ငါတို့ ဒီမှာ ငါးမမျှားတာ နည်းနည်းကြာသွားပြီဆိုတော့ ရှားပါးငါးတွေလည်း ပြန်ပြီး အသိုက်ဖွဲ့နေလောက်ပါပြီ။"

လုချင်းက ရှောင်လီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ရှောင်လီသည် လုချင်း၏ လက်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ငါးမျှားတံကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ လုချင်းသည်လည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။ စိတ်အားထက်သန်နေသော ကောင်လေးကို သူ စိတ်ပျက်အောင် လုပ်၍မဖြစ်ပေ။

သူတို့ ဤနေရာတွင် ငါးမမျှားသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရှားပါးငါးများသည်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည်အသိုက်ဖွဲ့နေလေပြီ။

မကြာမီ သွေးမက်မွန်သီးဖြင့် ငါးစာချထားသော မျှားချိတ်၌ တစ်စုံတစ်ခု လာတိုးသည်ကို လုချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ငါးမျှားတံသည် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်သွားပြီး ကြီးမားသော ဆွဲအားတစ်ခုက ဝုန်းကနဲ ရောက်ရှိလာတော့၏။

သို့သော် လုချင်း၏ လက်ရှိ အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော ရုတ်တရက် ဆွဲငင်မှုမျိုးက သူ့အပေါ် မည်သို့မျှ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ သူသည် ငါးမျှားတံကို တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့ ငါးမျှားချိတ်က အလွှာတစ်ထောင်တောင် သွန်းလုပ်ထားတဲ့ သံမဏိနဲ့ အသစ်လုပ်ထားတာကွ။ မင်းသာ ဒါကို ဆွဲဖြတ်နိုင်ရင်တော့ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ငါ ဝန်ခံပေးမယ်။"

မှန်ပေသည်။ ပြန်ရောက်ကတည်းက လုချင်းသည် သူ့ငါးမျှားတံကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့လေသည်။ ငါးမျှားကြိုးမှာမူ နှင်းပိုးမျှင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အလွန် ခိုင်ခံ့မြဲမြံလှပေ၏။ ဤမျှ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြတ်တောက်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။ ခရိုင်မြို့တွင် ရှိစဉ်က အရန်သင့်ထားရန် အခြားကြိုးများကို ရှာဖွေခဲ့သေးသော်လည်း နှင်းပိုးမျှင်လောက် ကောင်းမွန်သော ကြိုးကို မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကြိုးမလဲခဲ့ပေ။

သူ အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့သည်မှာ ငါးမျှားချိတ်ကိုသာ ဖြစ်၏။

ယခင်က လုချင်းသည် မာကူးကို ခရိုင်မြို့တွင် သံချိတ်ကောင်းကောင်းအချို့ မှာယူခိုင်းခဲ့သော်လည်း လုံလောက်မှုမရှိဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ငါးမျှားဝါသနာပါသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပစ္စည်းကိရိယာ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သေးသည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရတတ်ပါ၏။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လုချင်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နှလုံးသားပန်းပဲဖိုတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့သဖြင့် အလွှာတစ်ထောင်တောင် သွန်းလုပ်ထားသည့် သံမဏိငါးမျှားချိတ် အသုတ်လိုက် တစ်သုတ်ကို ဖန်တီးခဲ့လေသည်။

ဆရာလင်နှင့် သူ့တပည့်များမှာတော့ ထိုငါးမျှားချိတ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ဖော်ပြမရနိုင်သော မျက်နှာအမူအရာများကို လုချင်း မှတ်မိနေသေးပါ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုလက်မှုပညာသည်များ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွှာတစ်ထောင်တောင် သွန်းလုပ်ထားသည့် သံမဏိကို အသုံးပြုပြီး ငါးမျှားချိတ် ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်ဟု ထင်မြင်ကြပုံရသည်။ သို့သော် သူ့ကို လေးစားသောအားဖြင့် ဘာမှ မပြောခဲ့ကြပေ။

ငါးမျှားချိတ်များကို အလွှာတစ်ထောင်တောင် သွန်းလုပ်ထားသည့် သံမဏိဖြင့် လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လုချင်း၏ ငါးမျှားတံသည် အဆင့်မြင့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ၌ ရွှေရောင်အလင်း ဖျော့ဖျော့ပင် တောက်ပနေပြီး ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ပြည့်စုံစွာ သတ်မှတ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေ၏။

ထိုကဲ့သို့သော ရတနာငါးမျှားတံနှင့်ဆိုလျှင် လုချင်းသည် ရေအောက်ရှိ ရှားပါးငါးများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ငါးသည် အတော်အတန် အားကောင်းသော်လည်း ယခု လုချင်းအတွက်မူ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။

မကြာမီ လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုက လေထဲသို့ ပါလာလေသည်။

..