အခန်း (၃၀၇-၃၀၈)
Vol. 22 Ch. 307-308
အခန်း ( ၃၀၇ ) - စိုးရိမ်တကြီး အတွေးများ၊ မူးယစ်နေသကဲ့သို့နှင့် ထာဝရကာလ၏ အစ
ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။
သူသည် အဖြစ်မှန်ကို လုံးဝ မမှန်းဆနိုင်သလို ကုချန်၏ခန္ဓာကိုယ်ခွဲမှာ မွေးဖွားချိန်မှ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကိုလည်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အောက်ဘက်တွင် လှုပ်ခတ်နေသော အချိန်မြစ်ကို ကြည့်ကာ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
မဟုတ်ဘူး... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး!
အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးပင်လျှင် အချိန်မြစ်ထဲရှိ သူတို့၏ အရှိန်အဝါနှင့် ခြေရာလက်ရာများကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။
အင်မော်တယ်ဘုရင်များ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်တိုက်ခိုက်သည့် နည်းလမ်းကို အသုံးမပြုကြခြင်းမှာ သူတို့အကြား နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အဆင့်တွင် သက်တမ်းမှာ အလွန်ပင် ရှည်ကြာလှပြီဖြစ်ရာ အချိန်မြစ်တစ်လျှောက်တွင် သူတို့၏အမြစ်များမှာ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားရင်း မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ထိုလှည့်ကွက်ထဲ၌ ပိတ်မိသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကုချန်ကဲ့သို့ အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့် မရောက်သေးသော တည်ရှိမှုမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရာတွင်မှသာ အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းက ဘေးအန္တရာယ် နည်းပါးမည် ဖြစ်သည်။
အတိတ်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် သူ၏တည်ရှိမှုနှင့် အုပ်ချုပ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ‘ပါရမီရှင်’ ဟု ဆိုသူအများအပြားကို ဤနည်းလမ်းဖြင့် နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုပါရမီရှင်များသည် အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာများ ရှိကြသော်လည်း သမိုင်းမြစ်ကြောင်းထဲတွင် မည်သည့်လှိုင်းမျှ မထလာနိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်မှာ ဘာကြောင့်နည်း။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ မူလခန္ဓာကိုယ်စစ်မှာ ရှေးယခင်ကတည်းက အချိန်မြစ်ကို အရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ခြိမ်းခြောက်မှုကို တွေ့ရှိသည်နှင့် သူသည် အတိတ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ထိုပါရမီရှင်ကို အချိန်မတိုင်မီ သုတ်သင်ပစ်လေ့ရှိသည်။
ကြီးပြင်းလာနိုင်သည့် ပါရမီရှင်မှသာ ပါရမီရှင်အစစ် ဖြစ်သည်။ ကြီးထွားခွင့်မရဘဲ လမ်းခုလတ်တွင် သေဆုံးသွားရသူမှာမူ မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်၊ အရိုးခြောက်တစ်ပုံမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုမူ သူ အမြဲတမ်း အောင်မြင်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းမှာ ကုချန်အပေါ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ တစ်သက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါ ဘာကြောင့် ဖြစ်ရတာလဲ။
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အဖြေမရှိသော တွေးတောမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားရသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကုချန်ရဲ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပြီး ဖုံးကွယ်ထားတာများလား။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝင်းလက်သွားသည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားသကဲ့သို့ပင်။
အင်မော်တယ်ဘုရင်အဆင့်သို့ မရောက်ခင်ကပင် အင်မော်တယ်ဘုရင်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိနေခြင်းမှာ ‘ပါရမီရှင်’ ဟူသော စကားလုံးနှင့်ပင် မလုံလောက်တော့ချေ။ ယခုလည်း အချိန်မြစ်ထဲတွင် သူ၏ ခြေရာလက်ရာများကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ဤထူးခြားချက်အားလုံးကြောင့် ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ကုချန်၏ဇစ်မြစ်ကို ပို၍ သိချင်လာမိသည်။
“ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် ငါးသောင်း၊ တစ်သိန်းပေါ့! ”
ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ရှိနေ၏။ သူ၏ခြေရင်းမှ နတ်ဆိုးပုံရိပ်လွှာများမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာကာ သူ့အား အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းဆီသို့ ပို၍ဝေးကွာအောင် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။
ကုချန်သည် အချိန်မြစ်ထဲတွင် ခြေရာလက်ရာများ ချန်ထားခဲ့မည်မှာ သေချာသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ အချိန်ကာလတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါမှသာ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းကြောင့် သူ၏ခြေရာများ ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ပို၍ဝေးကွာသော အတိတ်သို့ ပြန်လိုက်နိုင်ပါက အဖြေတစ်ခုခု တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။
" ဝှစ်! "
အချိန်မြစ်သည် အတိုင်းအဆမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး ၎င်း၏ အထက်ပိုင်းမှာမူ အဆုံးကို ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင်ပင် ထူထပ်လှသော အချိန်မြူထုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိနေသည်။
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျင်တက်လှမ်းသွားရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဓမ္မရုပ်သွင်မှာ မြူထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားလေတော့သည်။
ကုချန်သည် အချိန်မြစ်၏ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ ပုံရိပ်ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ဤရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ဇစ်မြစ်ကို ရှာဖွေရန် ဤမျှအထိ စွဲလမ်းနေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
ဘာအစအနမျှ မရှိတော့သည်ကို သိသိကြီးနှင့် ဘာကြောင့် ဆက်လက် ရှာဖွေနေရသနည်း။ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရကာ ဤသို့လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံနေရသကဲ့သို့ပင်။
ဤသည်မှာ အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်လော။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ကုချန် တွေးတောနေမိသည်။ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် သမိုင်းကို ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခြင်းဖြင့် အချိန်မြစ်၏ တားမြစ်ချက်ကို ထိတွေ့မိသွားပြီ ဖြစ်ရာ တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားရမည်မှာ သဘာဝပင်။
ယခင်က ကုချန် နားလည်ထားသည်မှာ အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ရုပ်ခန္ဓာကိုသာ ထိခိုက်စေသည်ဟု ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့မဟုတ်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့မဟုတ်လျှင် ရှီမိုထျန်းကျွင်းကဲ့သို့သောသူသည် ပို၍ အန္တရာယ်များသော အတိတ်သို့ ပြန်သွားရန် ဤမျှအထိ ဇွဲနပဲကြီးစွာ ရွေးချယ်မည် မဟုတ်ချေ။
“ ရှီမိုထျန်းကျွင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ”
ကြက်သွေးရောင်ငရဲနတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်ရှိ အင်မော်တယ်နတ်ဆိုးအရှင်များမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏အရှင်သည် ကုချန်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ရာမှ အချိန်မြစ် ပေါ်လာပြီးနောက် သူ၏အာရုံအားလုံးမှာ အချိန်မြစ်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိသွား၏။ သူသည် တိုက်ပွဲကိုပင် မေ့လျော့နေသကဲ့သို့ အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့သာ တရစပ် လိုက်ပါသွားနေသည်။
“ တစ်နေရာရာတော့ မှားနေပြီ... ရှီမိုထျန်းကျွင်းက တစ်ခုခု ပူးကပ်ခံထားရသလိုပဲ ”
နတ်ဆိုးအရှင်တစ်ဦးသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ လုပ်ရပ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူ၏အတွေးကို ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ဟမပြောရဲပေ။ ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ အင်မော်တယ်ဘုရင်ဖြစ်ရာ သူတို့ နားမလည်နိုင်သော နက်ရှိုင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နတ်ဆိုးအရှင်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ရှီမိုထျန်းကျွင်း အချိန်မြစ်ထဲမှ ပြန်လာမည်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြရသည်။
ကျယ်ပြောလှသော အချိန်မြစ်ထက်တွင်မူ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရူးအမူး ဖြစ်နေသော အရောင်အဝါများဖြင့် တောက်ပနေ၏။
“ မကြာခင်ပဲ ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချိန်ခြေရာတွေကို ငါ တွေ့တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်! ”
သူ၏ခြေရင်းမှ နတ်ဆိုးပုံရိပ်လွှာများမှာ ပို၍ တောက်ပလာကာ လက်ရှိအချိန်ကာလနှင့် ပို၍ ဝေးကွာသွားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ထူထပ်လှသော အချိန်မြူထုများအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကုချန်၏ ဇစ်မြစ်ကို ရှာမတွေ့မချင်း မရပ်နားမည့်ပုံစံဖြင့် ဆက်လက် တက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
အချိန် မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
ရုတ်တရက် ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရူးအမူးဖြစ်နေသော အရှိန်အဝါများ ကွယ်ပျောက်သွား၏။ သူ၏အသိစိတ်မှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာလေသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။
“ မကောင်းတော့ဘူး! ”
သူသည် မိမိ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ထူထပ်လှသော အချိန်မြူထုများကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အချိန်မြူထုသည် ဟွမ်သွမ့်မြူထုထက်ပင် ပို၍ အန္တရာယ်များကာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးပင်လျှင် ထိုမြူထုကို ဖောက်ထွက်မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှ၏။
ယခုမူ သူသည် အချိန်မြစ်၏ အရှေးအကျဆုံးအထက်ပိုင်း၊ အတိုင်းအဆမရှိသော ရှေးဟောင်း အတိတ်ကာလဆီသို့ အသိစိတ်လွတ်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ( ၃၀၈ ) - ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုံ့ပြန်မှု၊ ပို၍ဝေးကွာသွားခြင်းနှင့် ကံကောင်းခြင်းလား?
သူသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သနည်း။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သွားကာ သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် ထပ်မတိုးဝံ့တော့ပေ။
သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မသိလိုက်ပေ။ သူသည် ကုချန်၏ ဇစ်မြစ်ကိုသာ စူးစမ်းလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် ဤမျှဝေးကွာလှသော ရှေးဟောင်းကာလအထိ လိုက်ပါရှာဖွေမိပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်တွင်းထဲသို့ တွန်းပို့မိခဲ့သနည်း။
အချိန်မြစ်အတွင်း၌ လက်ရှိအချိန်နှင့် နီးကပ်လေလေ ဘေးကင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်နှင့် ဝေးကွာလေလေ ပို၍ အန္တရာယ်များလေလေ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်သူများအတွက် ရှောင်ကြဉ်ရမည့် တားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သလို လိုက်နာရမည့် နိယာမတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။
ဤအချက်ကို နားလည်ရန် မခက်ခဲပေ။ လက်ရှိအချိန်နှင့် နီးကပ်သော သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းက နောက်ဆက်တွဲ သမိုင်းကြောင်းအပေါ် သက်ရောက်မှု အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အင်မော်တယ်ဘုရင်ဖြစ်သူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်ထား၏။
သို့သော် အကယ်၍သာ အလွန်ဝေးကွာလှသော ရှေးဦးအစ ကာလမှ သမိုင်းကြောင်းကို အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲလိုက်မိပါက ကမ္ဘာပေါင်းများစွာ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုများမှတစ်ဆင့် လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ကြီးမားလှသော မုန်တိုင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ကာ သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုလုံး မည်သို့ပြောင်းလဲသွားမည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
ထိုမျှအထိ ပြင်းထန်သော သမိုင်းပြောင်းလဲမှု၏ တုံ့ပြန်မှုကိုမူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းပင်လျှင် မခံစားဝံ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ့အား အသက်ဆုံးရှုံးသည်အထိ ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အစောပိုင်းက ကုချန်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ် ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် ဤအချက်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လက်ရှိနှင့် အနီးစပ်ဆုံး အချိန်ကိုသာ ရွေးချယ်ကာ ကုချန်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်မြစ်ထဲတွင် ကုချန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် ကုချန်၏ဇစ်မြစ်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် အသိစိတ်မဲ့စွာ အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်း၊ အလွန်အန္တရာယ်များသော နေရာအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏စိတ်ထဲ၌ ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်တွေးတောမိသောအခါ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးအေးများမှာ အလိုအလျောက် စီးကျလာလေတော့သည်။
သူသည် အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသော်လည်း အစမှအဆုံးအထိ ထိုအချက်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုစွမ်းအားမှာ မမြင်ရသော ဆန္ဒတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားသည် သူ၏စိတ်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ မချနိုင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ တရစပ် လိုက်ပါသွားမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့လုပ်နေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကိုပင် သူ မရိပ်မိခဲ့ဘဲ ယခုကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ သတိရခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ တစ်လှမ်းမျှ ထပ်တိုးမိ၍ ရှေးဟောင်းသမိုင်းကြောင်းကို အနည်းငယ်မျှကိုပင် ထိတွေ့မိပါက အနာဂတ်မှ တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် သူ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။
ဤသို့တွေးမိသောအခါ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူလိုက်မိသည်။ တုံ့ပြန်မှုဒဏ်ကို အလွန်အမင်း မခံစားရသေးမီ အချိန်မီ နောက်ဆုတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ကုချန်၏ဇစ်မြစ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ ဤအန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှ အမြန်ဆုံးထွက်ကာ လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။
“ အချိန်မြူထုတွေက ထူထပ်နေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခြေရင်းမှာရှိတဲ့ အချိန်မြစ်ကို ကြည့်ပြီး လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းလို့ရတယ် ”
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်၏။ မြူထုများမှ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် တည်နေရာကို အတိအကျ မသိနိုင်သော်လည်း သူ၏ခြေရင်းမှ အချိန်မြစ်မှာ အကောင်းဆုံး လမ်းညွှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်မြစ်၏ ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ပြန်ဆုတ်မည်ဆိုပါက လမ်းပျောက်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် သူ၏အရှိန်အဝါကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ကာ အချိန်မြစ်အတိုင်း နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းမှ ထွက်ခွာ၍ လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
သူ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေစဉ် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ထူထပ်လှသော အချိန်မြူထုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာလာသဖြင့် ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ကုချန်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ သူ လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ထိုတုံ့ပြန်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။
ရှီမိုထျန်းကျွင်း အချိန်မြစ်အတိုင်း တရစပ် ဆုတ်ခွာနေစဉ်.....
ကျယ်ပြောလှသော အချိန်မြစ်၏ အပြင်ဘက်၌မူ ကုချန်၏အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းရှိ ထူထပ်လှသော မြူထုများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ယခုအခါ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကုချန်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်တော့ပေ။
ကုချန်၏အမြင်တွင်မူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်း၊ ပို၍ဝေးကွာလှသော နေရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပို၍ တက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။
" ဒီလူက တကယ်ပဲ အသက်ကို မနှမြောတာလား? "
ကုချန်သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့သွားခြင်းလား သို့မဟုတ် အချိန်မြစ်၏ တုံ့ပြန်မှုဒဏ်ကို ဆက်လက် ခံစားနေရခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ တက်လေလေ အန္တရာယ် ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရှေးဦးအစ ကာလသို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကပင် အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ ထိုသို့သော တုံ့ပြန်မှုကို ရှီမိုထျန်းကျွင်းကဲ့သို့ အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးမှာ မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယခုမူ ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ တက်လှမ်းရန် ဇွဲကြီးနေခဲ့သည်။ ရှီမိုထျန်းကျွင်း မည်သို့တွေးနေသည်ကို ကုချန် မသိသော်လည်း သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
............
“ နည်းနည်းပဲလိုတော့တယ်... မကြာခင် ရောက်တော့မယ် ”
ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အချိန်မြူထုများ ပါးလွှာလာသည်ကို မြင်နေရကာ အဝေးတစ်နေရာ၌ အချိန်မြစ်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကုချန်နှင့် ရွှမ်ယွမ်နတ်ဆိုးနယ်မြေ၏ မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အချိန်မြစ်၏ အထက်ပိုင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ လက်ရှိကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်တော့မည် မဟုတ်ပါလော။
အချိန်အတန်ကြာအောင် ဆက်လက်ဆုတ်ခွာပြီးနောက်.....
သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အချိန်မြူထုများမှာ ရုတ်တရက် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရှီမိုထျန်းကျွင်း၏ စိတ်မှာလည်း လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားရသည်။ သူသည် ထိုကျိန်စာသင့်သော နေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ပြီ။
ရှီမိုထျန်းကျွင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေမိ၏။
“ ငါ့ရဲ့ ကံတရားက အမြဲတမ်း ကောင်းနေတာပဲ ”
ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှ အသာအယာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခြေရင်းရှိ အချိန်ရေလှိုင်းများကို နင်းကာ အချိန်မြစ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ အချိန်မြစ်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရှီမိုထျန်းကျွင်း လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာမှာ သူ အချိန်မြစ်ထဲမှ ပျံထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော အခါတွင်.....
သူ မြင်တွေ့နေရသော ကုချန်နှင့် ကြည်လင်လှသော လက်ရှိကမ္ဘာ၏ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသွားကာ အတိုင်းအဆမရှိသော အချိန်မြူထုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလျက် သူ့အား ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။ မြူထုမှာ အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ သူ၏လက်ဝါးကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။
“ ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...! ”
ရှီမိုထျန်းကျွင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းလှသော အချိန်ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ မြင့်တက်လာကာ ရှီမိုထျန်းကျွင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလျက် ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။