အခန်း (၁၂၃)

ကျန်းနျန်သည် မနက်စောစောတွင် အဆောင်သို့ပြန်ကာ သူမနှင့် လုယွီ၏ အဝတ်အစားများကို စစ်စိမ်းရောင် ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် လုရှောင်ချင်းတို့သည် ပန်းထိုးဆိုင်သို့ သွားကာ လုယွီတို့ လာခေါ်မည်ကို စောင့်နေကြသည်။

ဂျစ်ကားသည် ပန်းထိုးဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျူးကျွင်းသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ကျန်းနျန်၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဝိုင်းကူသယ်ပေးသည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျန်းရှောင်နှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောကာ ကျန်းရှောင်အတွက် အရသာရှိသော စားစရာအချို့ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်က ကျူးကျွင်းကို ပြုံး၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းနျန်ကို မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ဖက်ထားပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ပိုင်က ကားမောင်းပြီး ကျူးကျွင်းက ဘေးခုံတွင် ထိုင်ကာ လုယွီက နောက်ခန်းတွင် ထိုင်သည်။ ကျန်းနျန်သည်လည်း နောက်ခန်းတွင်ပင် ထိုင်လိုက်သည်။ ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် သူမသည် လုယွီ၏ တင်ပါးဆုံရိုးဘက်ကို ကြည့်နေမိသည်။ အမျိုးသားက ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွဟန့်လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုဟိုဒီဒီ မကြည့်နဲ့။"

ကျန်းနျန် - ....

သူမ မေးလိုက်သည်။ "ရှင့်ဒဏ်ရာ ဘယ်လိုလဲ။"

လုယွီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပြန်ရောက်ရင် နားရုံပါပဲ။"

အဖွဲ့သည် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့လယ်စာ စားရန်အတွက် အရင်ဆုံး ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် ကားပေါ်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားတတ်သည့် အကျင့်ကို မဖျောက်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီထားရာ နဖူးနှင့် ပြတင်းပေါက် မှန်များ တိုက်မိသဖြင့် နေရခက်နေသည်။ ထိုစဉ် တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ဆွဲယူလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းသည် လုယွီ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူမ ပို၍ပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လုယွီသည် သူမ အေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ဆောင်းရာသီသုံး စစ်ဝတ်စုံကြီးကို ကျန်းနျန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထိုစစ်ဝတ်စုံအောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

စုန့်ပိုင်သည် နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ အရပ်အမောင်းကြီးမားပုံနှင့် ကျန်းနျန်က သူ၏လက်မောင်းကို မှီကာ စစ်ဝတ်စုံအောက်တွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကားအရှိန်ကြောင့် လမ်းခုလတ်တွင် သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ ဆံစလေးများမှာ မျက်တောင်များပေါ်တွင် လှုပ်ခတ်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရံဖန်ရံခါ တုန်လှုပ်နေသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော အလိုလိုက်မှုများကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအကြည့်မျိုးမှာ မတ်တစ်ယောက်က မရီးအပေါ် ထားရှိရမည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပေ။

အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် စုန့်ပိုင်သည် လုယွီက ကျန်းနျန်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ ထူးခြားနေကြောင်းကို သိလိုက်သည်။

လုယွီ၏ အိမ်တွင် ထမင်းစားစဉ်က လုယွီသည် ကျန်းနျန်အတွက် ဟင်းများ မကြာခဏ ထည့်ပေးတတ်သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

ထို့ပြင် ထန်ဇီ မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့က သူနှင့် ကျန်းနျန်တို့အကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုညတွင် လုယွီသည် အဆောင်သို့ ပြန်လာပြီး သူ့ကို လေ့ကျင့်ခန်းဆင်းရန် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ဆေးရုံသို့ လာသည့်နေ့ကလည်း လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မတ်တစ်ယောက်က မရီးအပေါ် ပြုမူရမည့် လုပ်ရပ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

စုန့်ပိုင်သည် စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ကျူးကျွင်းက ဘေးမှနေ၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေသဖြင့် ကားထဲတွင် လွန်စွာ တိတ်ဆိတ်မနေပေ။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ လက်ကလေးကို သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေပြီး နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော စူးရှသည့် မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

စုန့်ပိုင်သည် ကားကို မိသားစုဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းဝင်သွားခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်းက လုယွီကို အိမ်ထဲသို့ ဝိုင်းကူတွဲပေးပြီး စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်၏ ပစ္စည်းများကို အိမ်ထဲအထိ သယ်ပေးခဲ့သည်။ သူ ပြန်ခါနီးတွင် ကျန်းနျန်ကို မေးလိုက်သည်။ "မရီး ကျွန်တော် နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာ ဒီကို လာစားလို့ ရမလား။"

"ကျွန်တော်နဲ့ ကျန်းရှောင်လည်း လာမှာနော်။"

ကျူးကျွင်းကလည်း ကြားထဲမှ ဝင်ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့၊ လူများလေ ပျော်စရာကောင်းလေပဲ။"

စုန့်ပိုင် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ မရီး။"

စုန့်ပိုင်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည် နာလန်ထချိန်တွင် အိမ်မှာပင် အရင်နေထိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်က မီးဖိုထဲတွင် မီးမွှေးကာ အခန်းကို နွေးအောင်လုပ်ပေးသည်။ လုယွီက ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် ကျန်းနျန်ကို လှည့်ကြည့်နေသည်။ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်များမှာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပေါ်တွင် ဟပ်နေသည်။

"ကျန်းနျန်။"

နိမ့်ရှရှအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန်က ထင်းထပ်ထည့်ပြီးနောက် လက်ခါကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီလား၊ ကျွန်မ သွားချက်လိုက်မယ်လေ။"

လုယွီက သူမကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနားက နာနေတယ်။"

အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ အားနည်းဟန် ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျန်းနျန် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ သူမ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မရပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သတိမထားမိခင်မှာပင် လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှောက်ကျသွားတော့သည်။ အမျိုးသား၏ ရှည်လျားသော လက်မောင်းကြီးများက သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိကပ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ အဓမ္မလုယူလိုမှုနှင့် ကြမ်းတမ်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းလွှာများကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ကျန်းနျန် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ အထူးသဖြင့် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်မှ ဖြတ်သွားသော ခြေသံများနှင့် စစ်သည်ဇနီးများ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ လုယွီ၏ လက်က သူမ၏ လည်ပင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ပေးကာ စိတ်လျှော့ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ "မကြောက်နဲ့။"

"ကျန်းနျန်။"

ရှု့ယန်၏ အသံမှာ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းနျန် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

The snowy white face flushed red, seeing Lu Yu's black eyes reveal a smile, her face even redder, listening to Xu Yan's footsteps went to her house, Jiang Nian quickly ran out: "I'm here."

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီသွားတော့သည်။ ရှု့ယန်၏ ခြေသံများမှာ သူမ၏ အိမ်ခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနျန် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာပါ။"

သူမသည် ခေါင်းငုံ့လျက် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ မှိန်ပြပြအလင်းရောင်ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ ထူးဆန်းနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

ရှု့ယန်သည် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောကာ ဟင်းချက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မီးဝိုင်းကူမွှေးပေးခဲ့သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ထားဆဲပင်။ "လုယွီ ဒဏ်ရာရလို့ ဆေးရုံမှာ သွားပြုစုပေးနေတာ၊ ခုနလေးတင် ပြန်ရောက်တာ။"

ရှု့ယန်သည် ကျန်းနျန်၏ ထူးခြားနေသော အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများထည့်ပေးပြီး လုယွီ ဘယ်လိုဒဏ်ရာရခဲ့လဲဆိုသည်ကို မမေးခဲ့ပေ။ စစ်တပ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်တတ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် မိမိတို့ တာဝန်ကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် သူမက အခြားကိစ္စတစ်ခုကို ပြောပြသည်။ "တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးထန်ရဲ့ အိမ်ဝင်းကို ပြန်အပ်လိုက်ပြီတဲ့။ စွင်းယင်လည်း မိသားစုဝင်းထဲမှာ ဆက်မနေတော့ဘူးထင်တယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ထန်ဇီ ဤမျှ မြန်မြန် ဆောင်ရွက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ အိမ်ပြန်အပ်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာခဲ့သည်။ သူ စွင်းယင်ကို ကွာရှင်းရန်လည်း မကြာတော့ဟု ထင်ရသည်။

ကျန်းနျန် စွင်းယင် ဗိုက်ထဲက ကလေးအကြောင်းကို တွေးမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ ဝူယိုရှန်၏ ကလေးဖြစ်ရန် သေချာသလောက်ပင်။

ရှု့ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်ကြီးထန်နဲ့ စွင်းယင်တို့ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူးနော်။"

ကျန်းနျန်သည် ထန်ဇီနှင့် စွင်းယင်တို့ကို ဆေးရုံတွင် တွေ့ခဲ့သည့်အကြောင်း မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် စွင်းယင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးလို၍ မဟုတ်ဘဲ ထန်ဇီ၏ သိက္ခာကို ငဲ့ညှာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း မြို့ထဲက ဆေးရုံနဲ့ ပန်းထိုးဆိုင်ကြားမှာပဲ ကူးနေရလို့ ကျွန်မလည်း ဘာမှ မသိဘူး။"

ခဏမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ရှု့ယန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ညနေပိုင်းတွင် ကျန်းနျန်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ပြီး သကြားနီ မုန့်ဖုတ်သည်။ အခုဆိုလျှင် သူမ ပန်းထိုးစရာ မလိုတော့သဖြင့် အချိန်များစွာ ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း လုယွီအတွက် အရသာရှိသော စားစရာများကို မည်သို့လုပ်ပေးရမည်နှင့် လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူ ကျသွားသော ကိုယ်အလေးချိန်များကို မည်သို့ ပြန်တက်လာအောင် လုပ်ပေးရမည်ကိုသာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ကျန်းနျန်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုယွီက သူမကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

အခန်းထဲတွင် ဝါကျင့်ကျင့် မီးသီးလေးသာ လင်းနေသည်။

ကျန်းနျန်သည် လုယွီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကာ သကြားနီမုန့်ကို တစ်ကိုက်စားလိုက်ပြီး လုယွီကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးချင်သော်လည်း ဘယ်ကစရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ ကျန်းနျန် တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီက သူမကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့လား။"

ကျန်းနျန်က ထပ်စားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လုယွီက သိရက်နှင့်ပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ကာ စွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ လုယွီ တစ်ခုခု မူမမှန်မှန်း သူမ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားနေရသည်။ သူက ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေတတ်သည်။ လုယွီသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ပြီး စကားနည်းသူ ဖြစ်သည်။ သူသာ ထုတ်မပြောလျှင် ကျန်းနျန်အနေဖြင့် သူ ဘာတွေးနေလဲဆိုသည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ကျန်းနျန် ခေါင်းငုံ့ပြီး ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုယွီ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ "ကိုယ်တို့ လက်ထပ်မယ်ဆိုတဲ့ ကတိကို မင်း အခုထိ အတည်ယူထားသေးရဲ့လား။"

ကျန်းနျန် - ???

သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံသွားသည်။ ဆေးရုံတွင် လုရှောင်ချင်း ပြောသွားသည့် စကားနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စိတ်ခုနေသေးမှန်း သူမ အခုမှ သိလိုက်ရသည်။ သူမ အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖြေလိုက်သည်။ "အတည်ပါ၊ အတည်ပါ။"

လုယွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းနျန် ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပုံမှာ ကြက်ကလေး စပါးကောက်နေသလို ဖြစ်နေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အသား ထပ်စားဦးလေ။"

လုယွီက သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတုံးအချို့ ထပ်ထည့်ပေးသည်။ ကျန်းနျန်က ပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အမြန်အုပ်လိုက်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "တကယ် မစားနိုင်တော့ဘူး"

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့တွင် ကျန်းနျန်နှင့် ရှု့ယန်တို့သည် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားကာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများနှင့် စားသောက်ကုန်များ ဝယ်ပြီး ပြန်လာကြသည်။ လုယွီ၏ ဒဏ်ရာမှာ ကိုးရက်ခန့်ရှိပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာက အားပြင်းပြင်း သုံး၍တော့ မရသေးပေ။ ခြံဝင်းထဲတွင် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လုယွီက ဆီးနှင်းများ လှည်းကျင်းနေသည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများကို မီးဖိုခန်းထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး လုယွီ၏ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို အမြန်သွားလုခဲ့သည်။

လုယွီက သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီး အပြင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိသောအခါ သူမ၏ နီရဲနေသော နှာခေါင်းထိပ်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ "မင်းလက်တွေ အေးနေတယ်၊ ကိုယ်ပဲ လှည်းလိုက်ပါ့မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အလိုအလျောက် အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လုယွီ၏ တိုးညှင်းသော ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် ကျန်းနျန် မျက်နှာနီသွားပြီး စာကပ်ရန် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ သေးငယ်သော ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ကာ ဌာနချုပ်သို့ မြန်မြန် ပြန်အစီရင်ခံချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်ကို လူတကာရှေ့တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖက်ထားချင်ပြီး သူမသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ကြေညာချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် နှင်းများကို လှည်းကျင်းပြီးနောက် စာများကပ်ကာ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အေပရွန် ဝတ်ထားပြီး စဉ်းတီတုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အင်္ကျီအထူကြီး ဝတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးမှာ ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ သူမလက်ထဲမှ ဓားကို ယူလိုက်သည်။ "မင်း မီးဖိုဘေးမှာ သွားပြီး နွေးအောင်လုပ်နေလိုက်၊ ကျန်တာ ကိုယ်လုပ်မယ်။"

"ရှင်က ဒဏ်ရာကို သေချာအနားပေးရဦးမှာလေ။"

ကျန်းနျန်က သူ၏ ဒဏ်ရာအတွက် စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူ့ကို အထဲမှာ နားစေချင်သည်။ လုယွီက ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အကုန်လုံး နီးပါး သက်သာနေပါပြီ။"

ဤဒဏ်ရာမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း သူသည် ဤထက် ပိုဆိုးသော ဒဏ်ရာများကို အံကြိတ်ခံကာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းနျန်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ပြီး လုယွီကို ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မပြုံးသောအခါ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ စူးရှပြီး အေးစက်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူ ပြုံးလိုက်သည်နှင့် မျက်ခုံးကြားမှ စူးရှမှုများမှာ နူးညံ့သွားတတ်သည်။

ကျန်းနျန် လုယွီကို ပထမဆုံး စတင်တွေ့ခဲ့စဉ်က သူသည် သူမ၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ပေးခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

"မရီး။"

ရုတ်တရက် လုယွီ၏ ဩရှရှအသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ဟိန်းသွားသည်။ ကျန်းနျန် လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြန်မစုစည်းနိုင်ခင်မှာပင် လုယွီက သူမကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မကာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ သတိဝင်လာသောအခါ လုယွီ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်လျက်သား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "ရှင်…"

သူမ အသက်ရှူ ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

လုယွီက သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖက်ကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာပဲ။"

ကျန်းနျန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိပြီး ပါးများ နီမြန်းလာခဲ့သည်။

"ကိုယ် မနေနိုင်တော့ဘူး။"

လုယွီသည် သူမ၏ နားအနားတွင် ကပ်၍ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ထွက်သက်မှာ ပူနွေးနေသဖြင့် ကျန်းနျန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားရသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလျက် မီးဖိုခန်းတံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "လူလာလိမ့်မယ်။"

"အခု ဘယ်သူမှ မလာပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ ကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံး ထုံကျင်နေသလို ခံစားရပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း မြေကြီးနှင့် မထိတော့ပေ။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လုယွီ၏ စူးရှပြီး လွှမ်းမိုးလိုသော မျက်ဝန်းများကို မကြည့်ရဲဘဲ သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ရပ်တန့်မရအောင် ဖြစ်နေသည်။

လုယွီက အကြည့်များကို နှိမ့်ချပြီး ကျန်းနျန်၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ သူမသည် တကယ်ပင် ပိန်ပါးလွန်းသည်။

လုယွီ၏ ထွက်သက်မှာ သူမ၏ နှာခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ကျန်းနျန်သည် သူမ၏ မျက်တောင်များ လောင်မြိုက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် လုယွီ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထုံကျင်လာကာ မျက်တောင်များမှာလည်း စိုစွတ်လာသည်။ သူမ၏ အဆုတ်ထဲမှ လေများမှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသလိုပင်။

"မရီး။"

"အစ်မကျန်း။"

စုန့်ပိုင်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့၏ အသံများ ရုတ်တရက် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းနျန် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး လုယွီ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ ပို၍ပင် တင်းကြပ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန် မခုခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်ကာ လုယွီ၏ လက်ကို တွန်းဖယ်ရင်း သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ သနားစဖွယ် အသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခြေသံများ ခြံဝင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်လာသောအခါမှ လုယွီက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ဖြစ်ကာ လုယွီ၏ ခါးကို မှီထားမိသည်။ သူမသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုကို မှီကာ လက်များ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေပြီး သူမ၏ လက်ခုံဖြင့် နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ရေစက်များကို သုတ်လိုက်သည်။

လုယွီကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ကျန်းနျန် ကိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော နေရာကို လျှာဖြင့် ထိကြည့်ရင်း မီးကို ထိုးဆွနေသည်။