အခန်း (၁၂၄)

"မရီး ကျွန်တော်တို့ ထမင်းလာစားတာ။"

ကျန်းနျန် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲပေ။ သူမ၏ ပါးများမှာ နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း နီမြန်းကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ရီဝေနေသည်။ အခြားသူများ မြင်သွားပါက တစ်ခုခုကို တွေးမိကြမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။ ထို့ကြောင့် စုန့်ပိုင်တို့ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ကျန်းနျန်သည် ငရုတ်သီးအစိမ်းလေးတစ်တောင့်ကို အမြန်ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး နှစ်ကိုက်ခန့် ဝါးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

လုယွီ - ....

"အစ်မကျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းနျန် အသက်ရှူရ ခက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်က သူမ၏ ပခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းနျန်သည် ငရုတ်သီးတစ်ဝက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း စကားကို မပီမသ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီငရုတ်သီးက စပ်လားလို့ စမ်းကြည့်တာ၊ တကယ်ကြီး စပ်တယ်။"

စုန့်ပိုင်မှာ ကြောင်သွားပြီး ကျန်းနျန်အတွက် ရေသွားယူပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုယွီက ကြွေခွက်တစ်ခုဖြင့် ရေယူလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ လေသံမှာ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရခက်နေသည်။ "ရေသောက်လိုက်ဦး၊ သက်သာသွားလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် ခွက်ကို ယူကာ ရေကို အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

"ဟစ်..."

အခုထိ စပ်နေတုန်းပင်။

ကျန်းရှောင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ခါကြရင် ငရုတ်သီး အဲဒီလို မစားနဲ့တော့၊ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်။"

ကျန်းနျန်သည် အစပ်ရှိန်သက်သာအောင် ရေ သုံးခွက် ဆက်တိုက် သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခွက်ကို လုယွီအား ကမ်းပေးလိုက်စဉ် သူ့ကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လုယွီက ခွက်ကို ယူပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်ကာ ချော့မော့လိုက်သည်။

ကျူးကျွင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် နို့၊ သကြားလုံးများနှင့် ဘီစကစ်နှစ်ပေါင် ယူလာပေးကြသည်။ စုန့်ပိုင်ကမူ အသင့်ချက်ပြီးသား ကြက်သားတစ်ကောင်၊ ငါးတစ်ကောင်နှင့် ချောကလက်များ၊ သကြားလုံးများ ပါဝင်သော အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ယူလာပေးရာ ၎င်းမှာ အတော်ပင် တန်ဖိုးကြီးမည်မှာ သေချာသည်။

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ခါကြရင် ဒီလောက်အများကြီး ယူမလာပါနဲ့၊ လူလာရင် ရပါပြီ။"

စုန့်ပိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ "ငါက အလကား မစားတတ်ဘူး။"

ကျန်းနျန်က ဖက်ထုပ် လုပ်ချင်သဖြင့် လုယွီက ဘေးမှနေ၍ အသားများကို စဉ်းပေးသည်။ စုန့်ပိုင်က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးမွှေးပေးသည်။ ကျန်းရှောင်က ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောနေသည်။ ကျူးကျွင်းမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်းနျန် ဂျုံနယ်နေသည်ကို ငေးကြည့်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းနျန်က သူ့ကို ကြက်သွန်နီ အခွံနွှာခိုင်းလိုက်သောအခါမှ ကျူးကျွင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "အခုမှပဲ တစ်ခုခု လုပ်ရတော့တယ်။"

လုယွီက ကြက်သွန်နီ လှီးသည့် အလုပ်ကို လွှဲယူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စပ်လာသည်။ ကျန်းနျန်က ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး လုယွီကို တမင် စနောက်လိုက်သည်။ "ရှင် ငိုနေတာလား။"

လုယွီ - ......

အမျိုးသားဖြစ်သူသည် ကြက်သွန်နီ လှီးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ရေအေးဖြင့် မျက်နှာသစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရေနွေးရှိတယ်လေ။"

လုယွီက ရေတွင်းရေကိုသာ ခပ်ယူလိုက်သည်။ "တွင်းရေက ဆောင်းတွင်းမှာ သိပ်မအေးပါဘူး။"

ကျန်းနျန်သည် ကြက်သွန်နီကြောင့် စပ်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုယွီသည် ကြက်သွန်နီများကို အသားများနှင့် ရောနယ်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်ရန်သာ လိုတော့သည်။

စုန့်ပိုင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဂျုံပြား လှိမ့်နေသော ကျန်းနျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံစလေးများမှာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့နေပြီး သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများမှာလည်း လှပနေသည်။

စုန့်ပိုင် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အပြင် ခဏ ထွက်လိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အိမ်ထဲမှာ ခဏ စောင့်နေပါ၊ ဖက်ထုပ်တွေ မကြာခင် ပြီးတော့မှာပါ။"

ကျန်းရှောင်က သူမကို ဝိုင်းကူလုပ်ပေးသော်လည်း သူမ၏ ဖက်ထုပ်ပုံစံမှာ ကျန်းနျန်နှင့် မတူပေ။ ကျန်းရှောင်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မလုပ်တဲ့ ဖက်ထုပ်လေးတွေက တကယ် လှတာပဲ။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းဟာလည်း လှပါတယ်။"

ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က နှစ်သစ်ကူးမှာ ဖက်ထုပ် သိပ်မစားဖြစ်ဘူး။ စားရင်တောင် မုန်လာဥနီနဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ပဲ ထည့်တာ၊ ဂျုံကလည်း ပြောင်းဖူးဂျုံပဲ သုံးတာ။ အခုမှပဲ အသားချည်းပဲ ပါတဲ့ ဖက်ထုပ်ကို အစ်မကျန်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ပထမဆုံး စားဖူးတော့မယ်။"

ကျန်းနျန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အများကြီး စားနော်။"

သူမ ကျန်းရှောင်၏ ဗိုက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။"ဘယ်နှစ်လ ရှိပြီလဲ။"

"လေးလကျော်ပါပြီ" ကျန်းရှောင်က သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံး၍ ဖြေလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်သည် သူမဆီမှ မိခင်မေတ္တာ အရိပ်အယောင်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖက်ထုပ်လုပ်ပြီးနောက် လုယွီက ကျန်းနျန်အား ဟင်းချက်ရာတွင် ကူညီပေးသည်။ ကျန်းရှောင်က မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးကို ကြည့်ပေးသည်။ လုယွီက ကြက်သားနှင့် ငါးများကို ခုတ်ထစ်ပေးပြီး ကျန်းနျန်က ချက်ပြုတ်သည်။ နောက်ဆုံး မှောင်လာသောအခါ နှစ်သစ်ကူး အကြိုညစာမှာ အသင့်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားမှာ လုယွီ၏ အိမ်ထဲတွင် စုဝေးမိကြသည်။ ကျူးကျွင်းသည် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားကာ အရက် သုံးပေါင် ဝယ်လာခဲ့သည်။ အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ ပျော်ပျော်ပါးပါး သောက်စားကြသည်။

ကျူးကျွင်းက ကျန်းနျန်အတွက် အရက်တစ်ခွက် ထည့်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး ကျွန်တော်တို့တွေ အတူတူ သောက်ရအောင်။ မရီးကတော့ တစ်ငုံလောက်ပဲ သောက်ပါ၊ ကိုယ်နွေးသွားအောင်လို့။"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျန်းနျန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အရက်ကို တစ်ခါမျှ မထိဖူးဘဲ အများဆုံး သောက်ဖူးလျှင်ပင် အယ်လ်ကိုဟော ပါဝင်မှုနည်းသော သစ်သီးဝိုင်ကိုသာ သောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကြွေခွက်ကို ကိုင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤခေတ်ကာလမှ အရက်ဖြူမှာ ကောက်နှံစစ်စစ်ဖြင့် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အနံ့မှာ အလွန်ပြင်းလှသည်။ ကျန်းနျန် အနံ့ခံကြည့်ရုံနှင့်ပင် စူးရှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လုယွီက သူမဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မသောက်ချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်လေ။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။"

ကျန်းရှောင်သည်လည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ကျန်းရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။"

ကျန်းနျန်လည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။"

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်ကာ အရက်ဖြူကို သောက်ချလိုက်သည်။ တစ်ငုံတည်း သော်လည်း ကျန်းနျန်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ပူလောင်သွားသလို ခံစားရသည်။ သောက်ပြီးနောက် သူမ အတော်ကြာအောင် ချောင်းဆိုးနေပြီး သက်သာအောင် ဟင်းများကို အမြန်စားလိုက်ကာ ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ဝက်ခန့် သောက်လိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် သက်သာသွားတော့သည်။ ကျန်းရှောင်က ကျန်းနျန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ အစ်မရဲ့ မျက်နှာက တအား နီနေတယ်။"

"နီနေလို့လား" ကျန်းနျန် သူမ၏ ပါးကို ထိကြည့်လိုက်ရာ ပူနွေးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျူးကျွင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "နီနေတယ် မရီး။ မရီးက တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး မဟုတ်လား။"

ကျန်းနျန် အနည်းငယ် မူးဝေနေသော်လည်း အမြင်အာရုံကတော့ ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ "တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူး။"

ကျူးကျွင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်ကိုး။"

စုန့်ပိုင်သည် ကျန်းနျန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းနျန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာနှင့် မျက်တောင်ရှည်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အရက်ကြောင့်လားဟု သူ တွေးမိသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ စိုစွတ်ကာ နီမြန်းနေပြီး သူမမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ နူးညံ့နေပုံရသည်မှာ သူ့အတွက် လုံးဝ မရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ သတိဝင်လာကာ ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့ပြီး အရက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ကာ သောက်ချလိုက်တော့သည်။

လုယွီသည် စုန့်ပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျန်းနျန်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ဝက်ခန့် ထပ်ခပ်ပေးပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သက်သာသွားအောင် စွပ်ပြုတ်လေး သောက်လိုက်ဦး။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း အတော်လေး မူးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ ကြက်စွပ်ပြုတ် အသောက်များသွား၍လား မသိ၊ အိမ်သာသွားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်၏ ရီဝေနေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လုယွီက သူမ မူးနေမှန်း သိလိုက်သည်။ ကျန်းနျန် အိမ်သာသွားရန် ထလိုက်သောအခါ လုယွီကလည်း သူမနောက်မှ ထလိုက်ခဲ့သည်။ ကျူးကျွင်းမှာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "မရီးကို သွားကြည့်ပေးမလို့၊ သူမ မူးနေပုံရတယ်။"

ကျူးကျွင်း ရုတ်တရက် အားနာသွားသည်။ "မရီးကို အရက်မတိုက်ခဲ့သင့်ဘူး။"

စုန့်ပိုင်သည် ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားသော သူတို့နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ ခွက်ထဲမှ အရက်တစ်ဝက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းလာပြီး နဖူးပေါ်မှ အကြောများမှာလည်း တင်းလာတော့သည်။ ကျူးကျွင်းက မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်... မင်း အသောက်များသွားပြီလား။"

စုန့်ပိုင်က သူ၏ နားထင်ကို လက်ဖြင့်ဖိကာ ပြောလိုက်သည်။"နည်းနည်းပါ။"

ကျူးကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သောက်တာရပ်လိုက်ကြရအောင်။"

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် မီးများလင်းနေပြီး နေ့လယ်ကတည်းက နှင်းများ ပြန်ကျနေသဖြင့် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် နှင်းအလွှာပါးလေး တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် နှင်းများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်သာသို့ သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ မူးဝေနေပြီဖြစ်ရာ လေတိုက်လိုက်သောအခါ အရက်ရှိန်က ရုတ်တရက် တက်လာတော့သည်။ သူမသည် နံရံကို မှီကာ အားပြုနေရပြီး သူမရှေ့မှ ခြံစည်းရိုးနံရံကြီးမှာလည်း တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေသလို ခံစားရသည်။

ကျန်းနျန် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး အိမ်သာတက်ပြီးနောက် နံရံကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ကျင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

သူမအနေဖြင့် နှစ်သစ်ကူး ပထမဆုံးနေ့မှာတင် လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု၏ မရီး အိမ်သာကျင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားသည်ဟု နာမည်ကြီးမည့် အဖြစ်မျိုးကို လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

အရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ အမြင်အာရုံကို ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် မျက်တောင်ခတ်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် သူ၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယိမ်းထိုးလျက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လုယွီက သူမ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "မင်း မူးနေတာလား။"

ကျန်းနျန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေပြီး သူမ၏ စိတ်မှာလည်း အမှီမလိုက်နိုင်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် လုယွီက သူမကို ထိန်းထားပေးသောအခါ သူမသည် မှီခိုရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသလို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် မှီဝင်လိုက်တော့သည်။ လုယွီသည် ကျန်းနျန်ကို ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ သူမကို အိမ်ထဲသို့ ချီဝင်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲသိပ်လိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ လုယွီ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး ပြန်မလွှတ်တော့ပေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူက သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကျန်းနျန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။ "မရီး... ကိုယ့်ကို ပြောပါဦး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ ခေါင်းထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ချာချာလည်နေပြီး လုယွီ၏ အသံမှာလည်း ဝေးလိုက်နီးလိုက် ဖြစ်နေသည်။

အတော်လေး ကြိုးစားပြီး နားထောင်လိုက်မှ လုယွီပြောသည်ကို သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ ကျီစယ်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး လုယွီ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ မရီးလေ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေတော့သည်။

လုယွီ - ....

သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းနျန်၏ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ပူနွေးသော လျှာဖျားက သူမ၏ သွားတန်းလေးများကို တိုးဝင်ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ အရက်နံ့ပြင်းပြင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရစ်ဝဲနေပြီး ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း အရက်ရှိန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"အင်း..."

ကျန်းနျန် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နားနားတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ။"

ကျန်းနျန်၏ အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် ဝေဝါးစွာဖြင့် အပေါ်မှ ထုပ်တန်းများကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြခဲ့သည်။

"ရေ... စာအုပ်..."

သူမသည် ထိုသို့ဆိုကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လုယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ နဖူးဖြင့် ကျန်းနျန်၏ နှာခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်လေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုယွီ - ....

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များကို ချွတ်ပေးလိုက်သည်။ အေးစက်နေသော သူမ၏ ခြေထောက်ကလေးများကို သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် ထည့်ကာ နွေးလာသည်အထိ ဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။ ထို့နောက် သူမကို စောင်သေချာခြုံပေးကာ တံခါးပိတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုခန်းတံခါးကို မှီရပ်နေသော စုန့်ပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန့်ပိုင်သည် ဆွယ်တာအပါးတစ်ထည် ဝတ်ထားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း အရက်ရှိန် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

လုယွီ လျှောက်သွားသောအခါ စုန့်ပိုင်က လေသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ခုနက မရီးကို ဘာလုပ်တာလဲ။"

သူ ရပ်နေသည့် နေရာမှ ကြည့်လျှင် လုယွီက ကျန်းနျန်အပေါ်သို့ ငုံ့မိုးထားသည်ကိုသာ မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း ပြင်ပလူများအမြင်တွင် မတ်နှင့် မရီး ဖြစ်နေဆဲပင်။ လုယွီ၏ လုပ်ရပ်မှာ မတ်တစ်ယောက် ပြုမူသင့်သည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

လုယွီက စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို နမ်းလိုက်တာ။"

စုန့်ပိုင်က ရုတ်တရက် လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးသော်လည်း လုယွီက ရှောင်လိုက်ပြီး စုန့်ပိုင်၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ခြံထဲတွင် စတင် သတ်ပုတ်ကြတော့သည်။

"လုယွီ၊ မင်း ရူးနေတာလား။"

"မင်းက တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်ပဲ။"

လုယွီက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် စုန့်ပိုင်ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်သီးချင်း ဖလှယ်ရုံတင်မက ခြေထောက်များဖြင့်ပါ အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ကန်ကျောက်နေကြသည်။

ထိုဆူညံသံကြောင့် အခန်းထဲရှိ ကျူးကျွင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့မှာ လန့်နိုးလာပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြရာ လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ အပြင်းအထန် သတ်ပုတ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျူးကျွင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးစုန့်... လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုရဲ့ ဒဏ်ရာက အကုန်မပျောက်သေးဘူးလေ၊ ဒဏ်ရာပျောက်မှပဲ နောက်တစ်ခါ ပြန်ချကြပါလား။"

ကျန်းရှောင်မှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး ကျူးကျွင်းကို လှမ်းမေးခဲ့သည်။ "သူတို့ ဘာလို့ ပြန်ချနေကြတာလဲ။"

ကျူးကျွင်းလည်း ဘာမှမသိသဖြင့် ထင်ရာပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ယောက်လုံး မူးနေလို့ နေမှာပေါ့။"

နောက်ဆုံးတွင် ကျူးကျွင်း ကြားထဲမှ ဝင်တားရင်း လက်သီးအချို့ ခံလိုက်ရပြီးမှ သူတို့နှစ်ဦးကို ခွဲနိုင်ခဲ့သည်။ လုယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပွန်းပဲ့ကာ သွေးစအနည်းငယ် ထွက်နေပြီး စုန့်ပိုင်မှာလည်း အခြေအနေ သိပ်မထူးပေ။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အင်အားချင်း ညီမျှနေကြသည်။ လုယွီသည် သူ၏ အင်္ကျီလည်ပင်း ကြယ်သီးကို ဖြုတ်ကာ အပေါ်အင်္ကျီကို ကျူးကျွင်းထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ စုန့်ပိုင်က ကျန်းနျန်အပေါ် စိတ်ပူနေသည့်အချက်ကို သူ လုံးဝ မကျေနပ်ပေ။

"ထပ်ချမလား။"

စုန့်ပိုင်က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "လာလေ။"

ကျူးကျွင်း - .....

သူ ဒီနေ့ ဒီအရက်ကို မဝယ်ခဲ့သင့်ဘူး။