အခန်း (၁၂၈)

ကျန်းနျန်က ခဏတွန့်ဆုတ်သွားပြီး ဖန့်မိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန့်မိန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်ရှေ့က အမျိုးသမီးလေ။ သူ့ယောင်္ကျားက လောင်စုန့်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်တာ၊ တပ်ရင်းဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အသက် ၄၀ နားနီးနေပြီ၊ အခုထိ ကလေးမရသေးဘူး။ သူ့ယောင်္ကျား အိမ်ပြန်လာတိုင်း သူ့မိန်းမကို 'ဥ မဥနိုင်တဲ့ ကြက်မ' ဆိုပြီး ဆဲဆိုနေတာ။"

သူမက ကျန်းနျန်အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟိုတစ်နေ့ကပဲ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငါ့ဆီလာပြီး ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် ဆေးနည်းတွေ သိလားလို့ လာမေးသေးတယ်။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။"

ကျန်းနျန်သည် မုန်လာဥနီနှင့် အသားစာသွတ်ထားသော ဖက်ထုပ်များကို လုပ်နေရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "သူတို့ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီလား။"

ဖန့်မိန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အမျိုးသမီးကတော့ စစ်ပြီးပြီ၊ သူမက ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။"

ကျန်းနျန်က ဖက်ထုပ်တစ်ခုကို ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ "အမျိုးသားကိုရော စစ်ပြီးပြီလား။"

ဖန့်မိန်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကလေးမရတာ အမျိုးသမီးတွေမှာပဲ ပြဿနာရှိတာလို့ ငါကြားဖူးတာ၊ အမျိုးသားတွေမှာ ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးဘူး။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "တစ်ခါတလေကြရင် အမျိုးသားမှာ ပြဿနာရှိနေတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျန်းရှောင် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ဤခေတ်ကာလတွင် လူအများစုက ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် အမျိုးသမီးများကိုသာ အပြစ်တင်လေ့ရှိကြသည်။ အမျိုးသားတွင် ပြဿနာရှိနိုင်သည်ကို မစဉ်းစားဘဲ အမျိုးသမီးကိုသာ အရာရာပုံချလေ့ရှိရာ ထိုအမျိုးသမီးများမှာ ယောက္ခမအိမ်တွင် နှိပ်စက်ခံရခြင်းနှင့် သည်းခံနေရခြင်းများ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။

ကျန်းရှောင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနျန်က ကျန်းရှောင်နှင့် ဖန့်မိန်တို့မှာ အိမ်ထောင်သည်များဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အားနာနေစရာမလိုဟု ယူဆကာ သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အချို့အမျိုးသားတွေမှာ သုက်ပိုးရှင်သန်နိုင်စွမ်း နည်းတာ ဒါမှမဟုတ် မရှိတာမျိုး ဖြစ်တတ်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် အတူနေလို့ရပေမဲ့ ကလေးမရနိုင်ဘူး။ ဒါက အမျိုးသမီးရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ဟိုဘက်အိမ်က အမျိုးသားလည်း ဆေးရုံသွားပြီး သူ့မှာ ပြဿနာရှိမရှိ စစ်သင့်တယ်။"

ကျန်းရှောင် ကြောင်အသွားပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။

ကျန်းနျန်က သူမပြောတာ လွန်သွားလို့လား၊ သူအမှားပါတာတစ်ခုမှလည်း မပြောမိပါဘူး ဟု တွေးနေမိသည်။

ဖန့်မိန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်းနျန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဒါတွေအကုန်လုံးကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။ သုက်ပိုးရှင်သန်နိုင်စွမ်းတို့ ဘာတို့ဆိုတာတွေကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန့် - …

ကျန်းနျန်သည် သူမ အများကြီး ပြောမိသွားပြီ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

သူမက ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "လုယွီကို ပြုစုဖို့ ဆေးရုံမှာ ရှိနေတုန်းက ဆရာဝန်ရုံးခန်း ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်း..."

သို့သော် ဖန့်မိန်က စကားဆုံးအောင် နားမထောင်ဘဲ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူ နေမကောင်းဘူးလား။ ဆရာဝန်က တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့လား။"

ကျန်းနျန် - !!!

ဖန့်မိန်၏ အသံမှာ အားလုံးကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသဖြင့် လူတိုင်းက မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

မီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရှောင်က အပြင်ဘက်ကို မမြင်ရသဖြင့် ဖန့်မိန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုက ကလေးမရနိုင်တာလား။"

ကျန်းနျန့် - !!!

သူမသည် ဖန့်မိန်၏ ပါးစပ်ကို တကယ် မထိန်းနိုင်ပေ။

ကျူးကျွင်းနှင့် စုန့်ပိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ကျည်ဆန်ထိမှန် ဒဏ်ရာရဖူးသည့် လုယွီ၏ ခါးနှင့် တင်ပါးဆုံနေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုယွီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရီး၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး။"

ထို့နောက် သူ အုတ်အိပ်ရာပေါ်မှဆင်းကာ အရင်ဆုံး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကျန်းနျန်က ခေတ္တကြောင်သွားပြီးမှ ဖန့်မိန်၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန့်မိန်က နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက စိတ်ပူသွားလို့ပါ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုမှာ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ထင်သွားလို့။"

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အောင့်သက်သက် အပြုံးဖြင့် တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆေးရုံမှာ လုယွီကို ပြုစုတုန်းက ဆရာဝန်က တခြားအမျိုးသား လူနာတစ်ယောက်ကို ပြောနေတာ ကြားခဲ့တာ၊ လုယွီကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ဖန့်မိန်... နောက်တစ်ခါကြရင် ကျွန်မစကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပြီးမှ အော်ပါတော့။"

ဖန့်မိန် - …

ကျန့်ရှောင် - …

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန့်မိန်က ရှက်ရမ်းရမ်းကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ခဏလေး စိတ်ပူသွားလို့ပါ၊ လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလုမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ ထင်မိသွားလို့။"

ကျန်းနျန် - .....

သူမ လှည့်ထွက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ရယ်သံကို အောင့်ထားရသည့် စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသွားသည်။

ကျန်းနျန် - …

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အေးစက်သော လေထုက သူမ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသဖြင့် တုန်သွားရသည်။ ထို့နောက် အရှေ့ဘက် နံရံထောင့်ရှိ သစ်သားတဲအောက်တွင် ရပ်နေသော လုယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ အေးစက်သောအကြည့်များ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ။ ရှင်က ... အဲဒါ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်မ မပြောပါဘူး။"

လုယွီ - …

ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းငုံ့ထားသော ကျန်းနျန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အံကြိတ်ရင်း ဒေါသဖြင့် ပြုံးလိုက်သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ကျန်းနျန်က ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ လုယွီ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်က တံခါးကို ညွှန်ပြပြီး မီးဖိုချောင်တွင် ပြောခဲ့သည်များကို လုယွီအား ပြန်ရှင်းပြကာ သူမ ဒါတွေကို ဘယ်လိုသိနေလဲဆိုတာကို လုယွီက သံသယမဝင်စေရန် ဆရာဝန်ပြောတာကို ကြားခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်က ကျွန်မစကားကို အဆုံးထိ နားမထောင်ဘဲ ရှင့်အကြောင်းလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တာ..."

သူမသည် ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်း ကိုက်လိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။

လုယွီက လက်လှမ်းပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလပ်ရက်ပြီးရင် ယွမ်မြို့ကို သတင်းပို့ပြီး လက်ထပ်ခွင့် လျှောက်လွှာ တင်မယ်။ လျှောက်လွှာ ကျတာနဲ့ ချက်ချင်း လက်ထပ်မယ်။"

ကျန်းနျန်က ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီးမှ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

လုယွီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်ပလာပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။ "အချိန်တန်ရင်တော့ အမှန်တရားက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိရမှာပေါ့။"

ကျန်းနျန့် - ???

သူမ လုယွီအား အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

လုယွီက သူမခေါင်းကို ထပ်ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အထဲဝင်ရအောင်၊ အပြင်မှာ အေးတယ်။"

အိမ်ထဲပြန်ရောက်တော့ ကျန်းနျန်က မီးဖိုချောင်သို့ တန်းသွားသည်။ ဖန့်မိန်က အနားတိုးသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လက်ထောက်တပ်ရင်းမှူးလု မင်းကို မဆူဘူးမလား။"

ကျန်းနျန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မဆူပါဘူး။"

နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် တပ်ရင်းမှူးစုန့် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ ဝင်လာသည်နှင့် သူတို့နှင့် စကားစမြည် ပြောတော့သည်။ ထို့နောက် စုန့်ရှန်းတုန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းတုန်၊ တပ်ဆီသွားပြီး အရက်ဖြူ ၈ ကျင်းလောက် သွားဝယ်ချေ။ အဖေ မင်းဦးလေးနဲ့ ကောင်းကောင်း သောက်ချင်လို့။"

ဖန့်မိန်က ခေါင်းပြူထွက်လာခဲ့သည်။ "ဒီနေ့ နေ့လယ် တပ်ကို မသွားတော့ဘူးလား။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ်သွားဖို့ မလိုဘူး။"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ စိတ်ကြိုက်သာ သောက်ကြတော့။"

ကျန်းနျန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အံ့ဩနေသော ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရက်ဖြူ ၈ ကျင်းတောင်လား။

လုယွီနဲ့ စုန့်ပိုင်တို့ အရက်မူးပြီး နောက်တစ်ခါ ထသတ်ကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အပြင်ဘက်မှ တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ အသံထွက်လာခဲ့သည်။ "ဟေ့ လုယွီ၊ မင်းနဲ့ စုန့်ပိုင်ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းတို့ ရန်ဖြစ်ထားတာလား။"

သူတို့နှစ်ယောက် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စုန့်ပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောကာ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ကျန်းနျန်သည် သေတ္တာထဲတွင် မြေပဲအချို့ကို တွေ့သဖြင့် ကျန်းရှောင်ကို အခွံနွှာခိုင်းလိုက်သည်။ သူမနှင့် ဖန့်မိန်တို့က အတူတူ ချက်ပြုတ်ကြသည်။ ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်၏ လက်ရာကို အရသာရှိသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမက ဘေးမှ ကူညီပေးပြီး ကျန်းနျန်ကိုသာ ဟင်းချက်ခိုင်းထားသည်။ ကျန်းရှောင် မြေပဲအခွံနွှာပြီးနောက် ကျန်းနျန်က မြေပဲများကို ဆီပူထိုးပြီး ငရုတ်သီးခြောက်နှင့် ကြော်လိုက်ရာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့က မီးဖိုချောင်ထဲ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဖန့်မိန်က အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ "အို... တကယ် မွှေးတာပဲ။"

သူတို့အားလုံး အပူပေးထားသည့် အုတ်အိပ်ရာပေါ်တွင် ဝိုင်းထိုင်စားကြသည်။ စားပွဲအသေးလေးက လူမဆံ့သဖြင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အိမ်နီးနားချင်းဆီမှ စားပွဲတစ်လုံး သွားငှားလာသည်။ အမျိုးသားများက စားပွဲတစ်လုံးတွင် ထိုင်ကြပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများက နောက်ထပ်စားပွဲတစ်လုံးတွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ကြသည်မှာ ကျန်းနျန်အတွက် ထူးဆန်းသော အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုပင်။

စုန့်ရှန်းတုန်က အရက်ယူလာပေးခဲ့သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က မြေပဲတစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမြေပဲက လုယွီရဲ့ မရီး လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ အရသာက တကယ်ကောင်းတယ်၊ အရက်နဲ့ဆို ကွက်တိပဲ။"

ဖန့်မိန် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ ရှင်တို့ ကံကောင်းပြီ။"

အမျိုးသားများက စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြရာ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အသံအကျယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ကလည်း ဝိုင်းပြောကြသည်။ လုယွီကတော့ တစ်ခါတရံမှ ဝင်ပြောလေ့ရှိသည်။ ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်နှင့် အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ပြောနေသော်လည်း တပ်ရင်းမှူးစုန့်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း နေ့တိုင်း သူများအကြောင်းပဲ ပြောမနေပါနဲ့ဦး။"

ဖန့်မိန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ရှင့်အရက်ကိုပဲ သောက်စမ်းပါ။"

ကျန်းရှောင် ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ သူတို့ မမူးကုန်ကြဘူးလား။"

ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လုယွီ၏ မျက်နှာတွင် ချွေးအနည်းငယ် စို့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိတော့ သူက လှည့်ကြည့်လာသည်။ လုယွီ၏ မျက်နှာတွင် မူးသည့်လက္ခဏာ မတွေ့ရကြောင်း ကျန်းနျန် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လျှော့သောက်ဦး။"

လုယွီက စုန့်ပိုင်နှင့် ထပ်ရန်ဖြစ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လုယွီ ပြုံးကာ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျန်းရှောင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ကလည်း အဝေးကနေ စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်နေကြသည်။ ကျန်းနျန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ စုန့်ပိုင်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး စုန့်ပိုင်ကလည်း ပြန်ပြုံးကာ အရက်ခွက်အသေးလေးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က နောက်ရက်အနည်းငယ်အထိ အပြင်သွားစရာမရှိကြောင်း ပြောနေသည်ကို ကျန်းနျန် ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါဆို သူ ဘယ်တော့ တုန်းကော ခရိုင်ကို သွားမှာလဲ။

တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ မနက်ဖြန် အစီအစဉ်ကို မေးတော့မည့်အချိန်မှာပင် လုယွီက ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ရင်းမှူးစုန့်၊ သန်ဘက်ခါကြရင် ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်ကို ယုန်သွားပစ်ကြရအောင်။"

စုန့်ပိုင်လည်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိုရောက်နေတာနဲ့ တောင်ပေါ်ကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်တာ ကောင်းပါတယ်။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က အရက်တစ်ကျိုက်သောက်ကာ ညည်းတွားရင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

ထမင်းစားပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ မူးပြီး ခန်အိပ်ရာပေါ်တွင် ဟောက်နေလေပြီ။ ကျူးကျွင်းမှာလည်း မူးနေသဖြင့် လမ်းလျှောက်လျှင် ယိုင်နေသည်။ ကျန်းနျန် လုယွီနှင့် စုန့်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့လည်း အနည်းငယ် မူးနေပုံရသည်။ သူတို့ ဒီကိုလာစဉ် လမ်းမှာ သိပ်မအိပ်ခဲ့ရပေ။ ထမင်းစားပြီးနောက် ဖန့်မိန်က စားပွဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သန်မာသော အမျိုးသား ၄ ဦးမှာ ခန်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်နှင့် အားလုံး အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းနျန်သည် သူတို့ အေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စောင်များ ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် ညနေပိုင်းအထိ နိုးမလာဘဲ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ဖန့်မိန်ကတော့ သူတို့ တကယ် ပျော်ခဲ့ပုံရသည်ဟု ဆိုသည်။

ညနေဘက်တွင် သူတို့ ညစာစားပြီး အတွင်းခန်းရှိ ခန်အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်နေစဉ် ကျန်းနျန်မှာ ဆီးသွားချင်သဖြင့် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ အဝတ်အစားများဝတ်ကာ အပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ခန်းကို ဖြတ်သွားတော့ သူတို့ ၄ ဦးစလုံး စောင်များကို ကန်ထုတ်ထားပြီး ချွေးများ ပြန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ တော်တော်လေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

ကျန်းနျန်က 'ဒီလောက်တောင် ပူလို့လား' ဟု ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အပြင်မထွက်ရသေးခင်မှာပင် လုယွီ၏ အက်ကွဲကွဲ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မရီး။"

ကျန်းနျန်မှာ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုယွီက ထထိုင်ရင်း သူ၏ နာကျင်နေသော နဖူးကို ပွတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"အိမ်သာ သွားမလို့ပါ" ကျန်းနျန်က ပြန်ဖြေသည်။

လုယွီက ဘာမှမပြောဘဲ အပေါ်အင်္ကျီဝတ်ကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ "ကိုယ် လိုက်ခဲ့ပေးမယ်။"

"အိုး..."

တကယ်တော့ ကျန်းနျန်က အနည်းငယ် ကြောက်သော်လည်း ဆေးရုံမှာထက်စာလျှင် ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း အိမ်သာသွားရတာ ပိုလုံခြုံသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူတို့ဘေးတွင် စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့က အသံကြားသဖြင့် နိုးလာကြသည်။ လုယွီ အပြင်ထွက်သွားသည်ကို မြင်တော့ အိမ်သာသွားသည်ဟု ထင်ကာ သူတို့လည်း အဝတ်အစားများဝတ်ပြီး ဆင်းလာကြသည်။ လုယွီက ရင်ပြင်ထဲတွင် ရပ်နေသည်။ အေးစက်သော လေတိုက်လိုက်တော့ သူ အိပ်ချင်ပြေသွားသည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ အိမ်သာသွားရန် ထွက်လာသည်ကို မြင်တော့ သူက လှမ်းတားလိုက်သည်။ "ခဏစောင့်ဦး။"

စုန့်ပိုင်က ကြောင်သွားခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

လုယွီ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ မရီး အထဲမှာ ရှိနေတယ်။"

စုန့်ပိုင်က ခဏရပ်သွားပြီး မျက်နှာကို ပွတ်ကာ ကျူးကျွင်းနှင့်အတူ တဲအောက်တွင် သွားစောင့်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် အပြင်ထွက်လာတော့ စုန့်ပိုင်နှင့် အခြားသူများကို မြင်ပြီး ကြောင်သွားခဲ့သည်။ ခုနလေးတင် အိပ်နေသော လူများက ဒီလောက်မြန်မြန် နိုးလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။ သူတို့ ညစာလည်း မစားရသေးသဖြင့် သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဆာရင် ခေါက်ဆွဲ သွားပြုတ်ပေးမယ်။"

ကျူးကျွင်းက ဗိုက်ကိုပွတ်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေပြီ။"

လုယွီ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ထပ်အိပ်ချင်သေးလား။"

ကျန်းနျန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်ရေးဝပါပြီ။"

ထို့နောက် သူမ မျက်နှာသစ်ကာ မီးဖိုချောင်သို့သွားပြီး လူတိုင်းအတွက် ကန်စွန်းဥမှုန့်ဖြင့် လုပ်ထားသော ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူးစုန့်မှာ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပြီးတော့ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းနျန်က သမ်းဝေရင်း အခန်းထဲပြန်ကာ နေမြင့်သည်အထိ ပြန်အိပ်လိုက်သည်။ သူမ နိုးလာတော့ လုယွီနှင့် အခြားသူများကို မတွေ့တော့ပေ။

ဖန့်မိန်က သူမ၏ လည်ပင်းကို နှိပ်ရင်း အပြင်ခန်းမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ညက အိပ်မက်ထဲမှာ ရန်ဖြစ်နေတာလား။ လက်တွေယမ်းပြီး ကန်နေတာ။"

ကျန်းရှောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။"

ကျန်းနျန် - …

ဒီနှစ်ရက်လုံး ကျန်းနျန် အိမ်မှာပဲ နေခဲ့သည်။ သူမသည် အအေးဒဏ်ကို ကြောက်သဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ အပြင်မထွက်ပေ။ သူမ ဖန့်မိန်နှင့်အတူ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ အပူလှုံနေသည်။ သူမက အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။ "အစ်မဖန့်၊ တပ်ရင်းမှူးစုန့်က နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း အပြင်သွားစရာ ရှိသေးလား။"

ဖန့်မိန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူး။"

နေ့လယ်ဘက်တွင် လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက အမျိုးသမီး ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ရောက်လာသည်နှင့် ခန်ပေါ်တွင် ထိုင်ငိုကာ သူမယောင်္ကျားက 'ဥ မဥနိုင်တဲ့ ကြက်မ' ဟု ဆဲဆိုကြောင်း ပြောရှာသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ဖန့်မိန်က လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကျန်းနျန်ပြောခဲ့သည်ကို သတိရကာ ထိုအမျိုးသမီးအား ပြောလိုက်သည်။ "ငါသာ နင့်နေရာမှာဆိုရင် မင်းယောင်္ကျားကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး စစ်ခိုင်းမှာ။ သူ့မှာ ပြဿနာရှိနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တ ကြောင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်မိန်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ပြန်သွားခဲ့သည်။

မှောင်လာတော့မှ လုယွီနှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်သည် တပ်ရင်းမှူးစုန့်နှင့် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မရသေးပေ။ တတိယမြောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် လုယွီနှင့် အခြားသူများ တောင်ပေါ်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ ကျန်းရှောင်သည် ခန်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျန်းနျန်နှင့် စကားပြောနေသော်လည်း ကျန်းနျန်မှာ စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။