အခန်း (၁၃၀)

ကျန်းနျန် နှင်းလူရုပ်လုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။ သူမက စုန့်ရှန်းတုန်၏ ဦးထုပ်ကို နှင်းလူရုပ်ခေါင်းပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး စုန့်ရှန်းဟုန်က ပဝါပတ်ပေးသည်။ ကျန်းရှောင်က သစ်ကိုင်းနှစ်ခုကို ချိုးပြီး လက်မောင်းအဖြစ် တပ်ပေးလိုက်သည်။ ဖန့်မိန် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "ကျန်းနျန်၊ နင်က တကယ် ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ ပန်းထိုးတာလည်း ကျွမ်းသလို နှင်းလူရုပ်လည်း လှလှလေး လုပ်တတ်တယ်။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကျန်း၊ နှာခေါင်းလေး မရှိသေးဘူး။"

"ဟုတ်သားပဲ။"

ကျန်းနျန် ပြောလိုက်သည်။ "မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ငရုတ်သီးအနီ တစ်တောင့်ရှိတယ်၊ အဲဒါကိုပဲ နှာခေါင်းလုပ်လိုက်ရအောင်။ မနက်ဖြန်မှ အဲဒါနဲ့ ဟင်းပြန်ချက်စားမယ်။"

"ကျွန်တော် သွားယူမယ်။"

စုန့်ရှန်းတုန်က အိမ်ထဲပြေးဝင်သွားပြီး ငရုတ်သီးနီ တစ်တောင့် ယူလာကာ နှင်းလူရုပ် နှာခေါင်း လုပ်လိုက်သည်။

လုယွီနှင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်တို့ အပြင်ထွက်လာကြသည်။ စုန့်ရှန်းဟုန်က ပြေးသွားပြီး တပ်ရင်းမှူးစုန့်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ ဒေါ်လေးကျန်းနဲ့ သား လုပ်ထားတဲ့ နှင်းလူရုပ်လေး လှလား။"

စုန့်ရှန်းတုန်ကလည်း ပြောခဲ့သည်။ "သားနဲ့ မေမေလည်း ပါတယ်နော်။"

စုန့်ရှန်းဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုနဲ့ မေမေလည်း ပါတယ်။"

တပ်ရင်းမှူးစုန့်က စုန့်ရှန်းဟုန်ကို ပခုံးပေါ် ချီတင်လိုက်သည်။ "ငါ့သားက တကယ် ကျွမ်းကျင်တာပဲ။"

"ဖေဖေ၊ သားကိုလည်း ချီပါဦး။"

စုန့်ရှန်းတုန်ကလည်း လိုက်ပူဆာသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ရယ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ ချီပေးမယ်။"

ကျန်းနျန်က သူတို့မိသားစု ၄ ဦး၏ ပျော်ရွှင်စရာ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမပါ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးမိနေသည်။

"အေးနေလား။"

လုယွီ၏ အသံက သူမ နားထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်က လက်တွေကို ပွတ်လိုက်သည်။ "လက်တွေ အေးနေတယ်။"

"အထဲဝင်ပြီး အနွေးဓာတ်ရအောင် မီးလှုံရအောင်။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို အိမ်ထဲခေါ်သွားပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်နှင့် အခြားသူများက အပြင်မှာ ကျန်နေခဲ့သည်။ ကျန်းနျန် လက်ကမ်းလိုက်သည်နှင့် လုယွီ၏ နွေးထွေးသော လက်ကြီးက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမလက်ကို ပွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ နှင်းတွေကို မကိုင်နဲ့တော့။ အအေး ထပ်မမိစေနဲ့ဦး။"

ကျန်းနျန်က နှုတ်ခမ်းလေးစေ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အင်း။"

လုယွီသည် ကျန်းနျန်၏ စိုစွတ်နေသော မျက်တောင်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးလေးတွေကို ခပ်မြန်မြန် နမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းနျန်မှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး သတိမဝင်နိုင်သေးပေ။ စုန့်ပိုင်တို့ ပြန်ရောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့ လုယွီက ကျန်းနျန်၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးတွေကို ညှစ်ပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက် ၆ နာရီမှာ ရထားထွက်မည်ဖြစ်ရာ အိပ်စင် ၂ နေရာနှင့် ထိုင်ခုံ ၃ နေရာ ရရှိခဲ့သည်။

ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် ဖန့်မိန်က ကျန်းနျန်ကို ဖက်ကာ ငိုနေသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးစုန့်က ဆွဲထုတ်လိုက်ရသည်။ "ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ဒီလို ငိုနေတာ ဘယ်သူမှ မပျော်ပါဘူး။"

ဒီတစ်ခါတော့ တပ်ရင်းမှူးစုန့် ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ သူက ရထားဘူတာအထိ လိုက်ပို့ပြီး သူတို့ ရထားပေါ်တက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့ကို အိပ်စင်တွင် အရင်နေရာချပေးပြီးမှ သူ့ ထိုင်ခုံဘက်သို့ သွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အိပ်စင်ပေါ်မှာ လှဲရင်း ကျန်းရှောင်နှင့် စကားပြောနေပြီး မိုးချုပ်မှ အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူမ ညဘက် ခဏခဏ နိုးလာသော်လည်း သူမ၏ ခြေရင်းတွင် လုယွီ ထိုင်နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။

လုယွီနှင့် ကျန်းနျန်တို့သည် လမ်းခုလတ်၌ ရထားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် အိမ်ကို ခဏပြန်ကြမည်ဖြစ်သည်။ စုန့်ပိုင်နှင့် ကျူးကျွင်းတို့ကတော့ အားလပ်ရက် ကုန်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အရင် ပြန်သွားကြသည်။

ဒီဘက်ရှိ ရာသီဥတုက ဟိုဘက်လောက် မအေးတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ရွာထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့ကြသည်။ ရွာထဲရောက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော လူအများအပြားနှင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းနျန်က အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးပြန်လာတုန်းကလိုမျိုး ဘာမှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိတော့ဘဲ ပွင့်လင်းလန်းဆန်းနေသည်။

"လုလောင်အာ့ ပြန်လာပြီဟေ့။"

"မင်းနဲ့ မင်းမရီး ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။"

လူအများအပြား နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြပြီး စကားစမြည် ပြောကြသည်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ အဒေါ်ကျောက်က သူမ၏ မြေးလေးကို ချီပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျန်းနျန်၊ ဒီနှစ် ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။"

ကျန်းနျန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူငယ်ချင်းဆီ သွားလည်နေလို့ပါ။"

ကျန်းနျန် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် အဒေါ်ဝမ်ကဲ့သို့သော အိမ်နီးနားချင်းများလည်း ခဏတဖြုတ် စကားပြောရန် ရောက်လာကြသည်။

"ကျန်းနျန်၊ ငါ့ရဲ့ ထွားကြိုင်းတဲ့ မြေးလေးကို ကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လိုနေလဲ။"

အဒေါ်ကျောက်က သူမ၏မြေးကို အလွန်ချစ်ရှာသည်။ ကလေးမွေးကတည်းက သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ပွေ့ပိုက်ထားပြီး အောက်သို့ပင် မချချင်ပေ။ တွေ့သမျှလူတိုင်းကိုလည်း ထိုကလေးကို ထုတ်ကြွားလေ့ရှိသည်။ ကျန်းနျန်သည် ကလေး၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ် ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ကျောက်ကန်းနဲ့လည်း တူတယ်။"

သူမ ဆက်မေးလိုက်သည်။ "တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီမလား။"

အဒေါ်ကျောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လအနည်းငယ်ဆိုရင် တစ်နှစ်ပြည့်ပြီ။"

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ကန်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့လည်း အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ ကျန်းနျန်နှင့် လုယွီကို တွေ့သောအခါ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောဆိုနှုတ်ဆက်ကြသည်။ ကလေးငယ်မှာ မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်သည်နှင့် ရယ်မောနေသော ပါးစပ်လေးမှာ ရုတ်တရက် ရှုံ့သွားပြီး ငိုတော့သည်။ အဒေါ်ကျောက်က ကလေးကို ပုတ်ပေးရင်း ချော့လိုက်သည်။ "အဖွားက ချီထားပါ့မယ်။"

"ဒီလောက်ကြာနေပြီ၊ မင်းကလည်း မင်းအမေကို မြင်တိုင်း ဘာလို့ အမြဲငိုနေရတာလဲ။"

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် အားလုံး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်သွားကြသည်။

ကျန်းနျန် အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ နှင်းများ အတော်လေး ကျထားသည်။ သို့သော် လုယွီသည် မနှစ်က မထွက်ခွာမီ အိမ်ခေါင်မိုးများကို ပြုပြင်ထားခဲ့သည်။ အဖေ ရှု့၏ အခန်းမှာ အိပ်ရန်မသင့်သော်လည်း ရှု့ချန်၏ အခန်းနှင့် သူမ အိပ်ခဲ့သော အခန်းတို့မှာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်။ နှင်းများ ယိုစီးခြင်းမရှိပေ။ အိပ်ရာခင်းများ အနည်းငယ် စိုထိုင်းနေသော်လည်း နေလှန်းလိုက်လျှင် အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် ပြောင်းဖူးမှုန့်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ သွားဝယ်ပြီးနောက် အိမ်ရှေ့ခြံဝင်းရှိ နှင်းများကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အခန်းနှစ်ခန်းလုံးတွင် မီးဖိုအိုးများ ဖိုထားလိုက်သည်။ လုယွီသည် နှင်းများရှင်းပြီးနောက် မီးဖိုဘေးသို့လာကာ အိပ်ရာခင်းများကို မီးဖိုအပူဖြင့် ခြောက်သွေ့အောင် ခါထုတ် လှန်းလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏အိပ်ရာကို အရင်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လုယွီရှိရာဘက်သို့ သွားခဲ့သည်။ လုယွီက မီးဖိုချောင်တွင် ညစာပြင်ဆင်နေသည်။ နှစ်ယောက်အတူ လုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် ပို၍မြန်ဆန်လှသည်။

ကျန်းနျန်သည် ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ အကြည့်များ ခေတ္တမျှ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှု့ချန် ယခင်က လှဲလျောင်းခဲ့သော နေရာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျန်းနျန်၏ အမှတ်ရမှုများအရ ရှု့ချန်သည် ဤနေရာတွင် လေးနှစ်တိုင်တိုင် လဲလျောင်းနေခဲ့သော်လည်း မူလပိုင်ရှင်အပေါ် ဘောင်ကျော်သည့် လုပ်ရပ်မျိုး တစ်ခါမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူတို့မှာ လင်မယားဟု ဆိုသော်လည်း မိသားစုဝင်များကဲ့သို့သာ အတူနေထိုင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

မူလပိုင်ရှင်သည် ရှု့မိသားစုထံသို့ လက်ထပ်ရောက်ရှိလာသည့် လေးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှု့ချန်သည် သူမအား လုယွီ၏ အခန်းတွင်သာ အမြဲအိပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ရှု့ချန်သည် သံမဏိကဲ့သို့ သန်မာသောအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေနှင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့ရသည်။ ကျန်းနျန် သိသည်မှာ ဤအဖြစ်အပျက်သည် မူလပိုင်ရှင်၏ ကြောက်ရွံ့တတ်မှုနှင့် မိုက်မဲသော မိဘရိုသေမှုတို့နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေကြောင်းပင်၊ သို့သော်ငြား ရှု့ချန်သည် မူလပိုင်ရှင်အပေါ် တစ်ခါမျှ မညည်းညူခဲ့ပေ။

ရှု့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ကျန်းနျန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စိမ်းသက်မှုကို ပြသနေသည်။ ကျန်းနျန်သည် ရှု့ချန်က ခန်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် သူမကို ပြုံးကြည့်ကာ သူမအမည်ကို ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်သည် ရုတ်တရက် မိစ္ဆာပူးကပ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်များ ဝေဝါးသွားပြီး သူမ ကြားနေရသမျှမှာ ရှု့ချန်၏ အသံများသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ပြန်မစုစည်းနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏နောက်ဘက်မှ လုယွီ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီက သူမအနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများကို သတိပြုမိသွားသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ထို့နောက် သူက ခန်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာခင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ခေတ္တမျှ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူက ကျန်းနျန်၏လက်ကို ဆွဲကာ ဘေးခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။ ကျန်းနျန်က ဗီရိုကို ကျောမှီထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခုတစ်ခေါက် ပြန်လာရခြင်းမှာ ယခင်နှင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကွဲပြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အတွေးများကို လွှမ်းမိုးထားသကဲ့သို့ပင်…

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ကျန်းနျန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားခဲ့သည်။ လုယွီက ကိုယ်ကိုင်းကာ ကျန်းနျန်၏ ပခုံးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော်လည်း စိုးရိမ်စိတ် ကိန်းအောင်းနေသော အသံဖြင့် မေးသည်။ "ပြောပါ၊ မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

သူ့လက်များက သူမကို တဖြည်းဖြည်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လာပြီး သူမ၏ ခေါင်းကိုမော့ကာ စိတ်ထဲက အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောစေချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနျန်သည် လုယွီ ကြောက်ရွံ့နေသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီ ဘာကို ကြောက်နေမှန်း သူမ မသိပေ။

"ကျန်းနျန်၊ ကိုယ့်ကို ကြည့်ပါ။"

လုယွီ၏ နက်ရှိုင်းသောအသံမှာ ထိန်းချုပ်ထားရသံ ပေါက်နေသည်။ ကျန်းနျန်က သူမမျက်လုံးထဲရှိ မူးဝေမှုတွေကို အံတုရင်း လုယွီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ တစ်ခုခုနှင့် ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ အသံမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းနျန်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ကျောရိုးထဲက အေးစိမ့်မှုမှာ ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်…

"ကျန်းနျန်၊ ကိုယ်က ဘယ်သူလဲ။"

လုယွီ ငုံ့လိုက်ပြီး ကျန်းနျန်၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံလိုက်သည်။ သူမကို နာကျင်မှုနှင့် လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား သူမ၏ ပခုံးများကို ရုတ်တရက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးထဲက ကြည်လင်တောက်ပမှုတွေဟာ ဝေဝါးမှုတွေ၊ ထုံထိုင်းမှုတွေနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ လုယွီ၏ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသော အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အက်ကြောင်းထင်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကိုက်လိုက်သည်။ အသက်ရှူသံများက မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် ရောယှက်သွားပြီး ဖြစ်သည်။

လုယွီသည် နွေးထွေးပြီး အသက်ရှိနေသော ကျန်းနျန်ကို သူ၏ အရိုးထဲ၊ သွေးထဲအထိ ပေါင်းစပ်သွားစေရန် ကျန်းနျန်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူက အားသုံးပြီး ကျန်းနျန်၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ရာ သွေးနံ့များမှာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲက လူသားဆီမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ သေးသွယ်သော ပုခုံးများကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ ငုံ့ကြည့်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တုန်ယင်နေသည်။ "ကျန်းနျန်၊ ပြောစမ်းပါ၊ ကိုယ်က ဘယ်သူလဲ။"

သူ ဤစကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေမိသည်။

ကျန်းနျန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း အာရုံပြန်စုစည်းမိသွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ရာ သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်က နာကျင်မှုကိုလည်း သိလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမ အနားမှာ ရှိနေသော လုယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ တင်းမာနေပြီး နားထင်ကြောများမှာလည်း ထောင်နေသည်၊ သူ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်လည်း သွေးစွန်းရာ အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

"လုယွီ။"

နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းနျန် စကားပြောနိုင်သွားပြီ။

သူမ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း လုယွီ၏ ခါးကို လှမ်းဖက်လိုက်ရာ ဆောင်းတွင်းအဝတ်အစားတွေ ကြားကနေတောင် သူ၏ တင်းမာနေသော ကြွက်သားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခေါင်းကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သည်။ "လုယွီ၊ ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

"ဖြစ်ပြီ။"

လုယွီက ကျန်းနျန်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်တွင် ရှိနေကာ လက်ချောင်းများက နူးညံ့သော အသားအရေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ခုနက မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီသည် သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို သတိထားမိသွားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်သည် အမှန်တရားကို ပြောရန် မဝံ့ရဲသလို သူမ၏ မူလဇစ်မြစ်ကိုလည်း လုယွီအား ထုတ်ဖော်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ ထို့ကြောင့် သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင့်အစ်ကိုအကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားလို့ပါ။"

လုယွီသည် ဘာမှထပ်မမေးတော့ဘဲ သူမကို ခဏမျှ ပွေ့ဖက်ထားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "စားကြရအောင်။"

"အင်း။"

ကျန်းနျန်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး လုယွီနောက်မှ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ညစာအတွက် ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော် ပြင်ဆင်ထားပြီး သူမအတွက် သီးသန့် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် လုပ်ပေးထားခဲ့သည်။ ကျန်းနျန်မှာမူ ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် စိတ်မပါတပါ စားနေမိသည်။ မနှစ်က ပြန်လာတုန်းက အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့ပါလျက် ယခုနှစ်မှ ဘာကြောင့် ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းနေရသနည်း။

"ကျန်းနျန်။"

လုယွီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်ကြမယ်။"

ကျန်းနျန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ဒီလောက်တောင် အစောကြီးလား။"

လုယွီက ကျန်းနျန်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း၊ မနက်ဖြန် မနက်ကြရင် အန်ကယ်ရှု့နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုဆီ သွားကန်တော့ကြမယ်။ ပြီးရင် ပါမောက္ခကြီးဆီ ဝင်နှုတ်ဆက်မယ်။ အဲဒါပြီးရင်တော့ အထုပ်အပိုးပြင်ပြီး ထွက်ကြမယ်။"

ကျန်းနျန်မှာ အရာအားလုံး ဤမျှ မြန်ဆန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက ခေါင်းညိတ်လက်ခံပြီး စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ကြက်ဥစွပ်ပြုတ်ကို ငုံ့စားနေမိသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် ပေါက်ပြဲနေသဖြင့် စားရသည်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်လှသည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်ရင်း ခုနက သူမ သတိပြန်ဝင်လာစဉ် လုယွီ၏ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော ပုံစံကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ သူတို့အတူရှိခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာအတွင်း သူ ဤမျှ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံး ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျန်းနျန်က သူမ၏ ထမင်းစားတူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း လုယွီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ငုံ့လိုက်သည်။

လုယွီ တစ်ခုခု သတိထားမိသွားတာလား။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခုနက သူမ၏ တုံ့ပြန်ပုံမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လွန်းသဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျန်းနျန်သည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ သူမမှာ အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလှိမ့်နေရလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံး ထိသည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ခေတ်သစ်ရှိ သူမ၏အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေသည့် အိပ်မက်ကို ထပ်မံမြင်မက်ပြန်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘိုးဘိုး၊ဘွားဘွားများနှင့် မိဘများက သူမကို ထမင်းစားရန် ခေါ်သံကို ကြားရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ထမင်းစားပွဲတွင် သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသော၊ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော နောက်ထပ် ကျန်းနျန် တစ်ယောက်က သူမ၏ ဆွေမျိုးများကို ခေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းနျန်မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိပြီး ဤသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခေတ္တမျှ ထင်လိုက်မိသည်။

"ဘိုးဘိုး၊ ဘွားဘွား။"

"ဖေဖေ၊ မေမေ။"

ကျန်းနျန် လှမ်းခေါ်သော်လည်း သူတို့က သူမရှိနေသည်ကို သတိပြုမိပုံမရပေ။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အိပ်မက်ထဲက အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လှည့်သွားသောအခါ ကုတင်ဘေးတွင် ထားလေ့ရှိသော စာအုပ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ကျန်းနျန် တစ်ယောက်က သူမဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုကျန်းနျန်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြင်နာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။