အခန်း (၃၆၁)

ယွီလင်းသည် အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရေဇလုံအလွတ်ကို အပြင်သို့ သယ်သွားကာ ရေနွေးတစ်ဇလုံ အမြန်ခပ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခုတင်ဘေးသို့ လာကာ လက်ကိုင်ပဝါကို ရေညှစ်ပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပဝါကို ချထားပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ခုတင်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ ကြည့်လေလေ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပို၍ နာကျင်ရလေလေ ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို တည့်တည့်စိုက်မကြည့်ခဲ့မိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ကွင်းညိုခြင်းများနှင့် အရေးအကြောင်းများ မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာခဲ့မှန်း၊ မည်သည့်အချိန်မှစ၍ ဤမျှ နာမကျန်းဖြစ်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားမှန်းပင် သူမ မသိခဲ့ပေ။

ယွီလင်းသည် သူမ၏မိခင်က သူမကို အလွန်ချစ်သည်ကို အမြဲသိခဲ့သော်လည်း ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး သူမအပေါ် ဤမျှ တင်းကျပ်သွားရသည်ကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ပေ။

သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤပြောင်းလဲမှုများအားလုံးမှာ ဤကျွန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးလအကြာတွင် စတင်ခဲ့ပုံရသည်။

၎င်းမှာ နောက်ထပ် အသစ်စက်စက် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ ယွီလင်းသည် အလုပ်များနေသဖြင့် တစ်နေ့လုံး သူမ၏မိခင်ကို မတွေ့ရပေ။ ကျွန်းပေါ်သို့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်အုပ်စုတစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့ကို ဧည့်ခံကျွေးမွေးနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပန်းသီးတစ်လုံး ရရှိခဲ့သည်။

ယွီလင်းအတွက် သစ်သီးတစ်လုံးကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။ အော်... မဟုတ်သေးပါ၊ မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။ တခြားလူတွေ စားနေသည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း သစ်သီးကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ရရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားလူတွေ ပန်းသီးစားနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမမှာ အားကျရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အရသာကို စိတ်ကူးကြည့်ကာ တံတွေးကို တိတ်တဆိတ် မျိုချနေခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ဆုလာဘ်ကို ရရှိပြီးနောက် ယွီလင်းသည် ပန်းသီးကို ဝမ်းသာအားရ ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏မိခင်နှင့် အတူတူဝေမျှစားရန် သူမကို လိုက်ရှာတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူမထက် အသက်မကြီးလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်တွင်လည်း အသက်တူ မိန်းကလေး နှစ်ဦး ပါလာသည်။ သူတို့က ယွီလင်းကို မောက်မာစွာ တားဆီးလိုက်ကြသည်။

ယွီလင်း သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားသော ပန်းသီးကို ကိုင်ထားသည့် လက်များမှာ မသိစိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်လာသည်။ သူမသည် သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူတို့တွေ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာပြန်ပြီ!

မည်သည့်အချိန်မှစတင်ခဲ့သည်ကို သူမမသိသော်လည်း ထိုသုံးယောက်မှာ သူမကို အမြဲပစ်မှတ်ထားပြီး အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အချိန်ရလျှင် ရသလို သူမကို လာရောက် နှောင့်ယှက်တတ်ကြသည်။ သူမနှင့် တိုးမိသည့်အခါတိုင်း လှောင်ပြောင်တတ်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမကို ခဲများ၊ ရွှံ့များဖြင့်ပင် ပစ်ပေါက်တတ်ကြသည်။

ယွီလင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ?"

"ဟွန်း... ညစ်ပတ်တဲ့ကောင်မ၊ နင် အခု အလုပ်လုပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? အလုပ်ခိုးနားနေတာလား?!"

ဦးဆောင်လာသည့် မိန်းကလေးငယ်က ယွီလင်းကို နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ညစ်ပတ်နေပုံရသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ အမြဲပေကျံနေပြီး ယောကျ်ားလေး အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ ကြည့်ရုံနှင့်တင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။

"သမီးက..."

ယွီလင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ပြောချင်သော်လည်း သူမ၏မိခင် ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားသည်။ သူမသည် စကားလုံးများကို မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမအား အနိုင်ကျင့်ရန် လွယ်ကူသည်ဟု ထင်သွားသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူမမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် စိတ်ဝင်စားသွားကာ ယွီလင်းကို ပညာပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ယွီလင်းထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ကလေးသုံးယောက်မှာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့များ၊ ခြေရာများ ပေကျံသွားသည်အထိ ယုတ်မာစွာ စနောက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ယွီလင်း၏ လက်များမှာ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ပိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှံ့များဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချခံရသော်လည်း သူမသည် ရင်ခွင်ကို ဖွင့်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။ ထိုအစား သူမက ပို၍ပင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားလိုက်သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်ပြီး ယွီလင်းသည် အဖိုးတန်သည့် တစ်ခုခုကို ဝှက်ထားသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူမက ကျန်မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ကျန်နှစ်ယောက်က နားလည်သွားပြီး ရှေ့သို့ တညီတညွတ်တည်း လှမ်းလာကြသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက ယွီလင်း၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်စီကို ဖမ်းကိုင်ကာ လက်မြှောက်အရှုံးပေးသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် ချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

ဦးဆောင်လာသည့် မိန်းကလေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အကြည့်မှာ ယွီလင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ဖောင်းနေသည့် နေရာသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဟေး... ဒါ ဘာကြီးလဲ?"

ဦးဆောင်သူ မိန်းကလေးက ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုဖောင်းနေသည့် နေရာကို လှမ်းနှိုက်လိုက်သည်။

ယွီလင်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမ ဝှက်ထားသည်ကိုသာ မြင်သွားလျှင် ပန်းသီးခွံတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်တော့ပေ။ မဖြစ်ဘူး! မဖြစ်ဘူး! သူမ ဤအရာကို သူမ၏မိခင်အတွက် သိမ်းထားရဦးမည်!

ထိုမိန်းကလေးက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ထိခါနီးအချိန်တွင် ယွီလင်းသည် ရှိသမျှ ခွန်အားကို အသုံးချကာ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တွန်းလှဲလိုက်သည်။

လက်ပါးစေ နှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်နေရာမှ သတိဝင်လာသောအခါ ယွီလင်းကို ပညာပေးရန် မေ့သွားကြသည်။ ထိုအစား သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို ထူရန်သာ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

ယွီလင်း၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တိများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို တွန်းလှဲလိုက်မိသည့်အတွက် နောင်တရနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ထိုမိန်းကလေးများ သူမကို အစောပိုင်းက မည်သို့ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကိုပင် သူမ မေ့သွားပုံရသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပန်းသီး ရှိနေသေးသဖြင့် သူမ ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးယောက် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်မီ ယွီလင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ထိုသုံးယောက် ဘာဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်ချိန်တွင် ယွီလင်းမှာ အဝေးသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးများ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ယွီလင်းမှာ ဖုန်မှုန့်များသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးယောက်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်ကာ ကျိန်ဆဲတော့သည်။ သူတို့၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားလုံးများနှင့် ရက်စက်သော မျက်နှာထားများကို ကြည့်လျှင် သူတို့မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

မနီးမဝေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်တွင် မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ကျောက်ယွီယန်သည် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော သူမ၏ လက်သီးများကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူမသည် ပြေးထွက်သွားသော ယွီလင်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ သမီးဖြစ်သူအတွက် ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမလည်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယွီလင်းသည် ထိုမိန်းကလေးများ လက်မှ လွတ်မြောက်လာပြီး သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမသည် မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာမည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်နေမိသည်။ သူမ ရောက်နေပြီလားဟု မကြာခဏ အပြင်သို့ စိုးရိမ်တကြား ထွက်ကြည့်တတ်သည်။

စောင့်နေစဉ်အတွင်း သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းအောင် လုပ်ရန်ပင် အချိန်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံစံကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်ပူမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဆေးကြောပြီးကာစ ပန်းသီးကို ကိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေလိုက်သည်။ သူမ ပန်းသီးကို အလွန် စားချင်နေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာမှသာ သူမနှင့်အတူတူ စားရမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ယွီယန် ပြန်ရောက်လာသည်။

ယွီလင်းသည် သူမ၏မိခင် ပေါ်လာသည်နှင့် ရင်ခွင်ထဲမှ ပန်းသီးကို ချက်ချင်း ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အမေ... ဒါက အမေ့အတွက်!"

ကျောက်ယွီယန်သည် သူမထံသို့ ကမ်းပေးထားသော လက်ကလေးများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် ပန်းသီးကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ထိုကြမ်းတမ်းနေသော လက်ကလေးများကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။ ထိုလက်ကလေးများသည် နူးညံ့ဖြူစင်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ နှစ်ရှည်လများ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤအရာကို မည်သို့ လက်ခံနိုင်ပါမည်နည်း?

ယွီလင်းသည် မူလက အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ သမီး ဖြစ်သင့်သော်လည်း ယခုမူ သူမနှင့်အတူ ဒုက္ခခံနေရသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် သူမသည် မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေရသည်။ သူမသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကာကွယ်ရန် ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံရမှုကို သည်းခံနေရရှာသည်။

၎င်းမှာ ပန်းသီးတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်သည်။ အတိတ်က သူမ အမုန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော ပန်းသီးမှာ ယခုအခါ ယွီလင်းအတွက် စိတ်ကူးထဲမှာပင် တောင့်တရသည့် အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ...

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရအောင် စီးကျလာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်လုံးလုံး စုဆောင်းထားခဲ့သော မျက်ရည်များမှာ ကျောက်ယွီယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။

နာကျည်းမှု၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အစွမ်းမရှိမှုများအားလုံး ရောပြွမ်းသွားကာ သူမကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ယွီလင်းမှာ ကြောင်သွားပုံရသည်။ ပန်းသီးကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ကျောက်ယွီယန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ဖက်ထားမှုမှာ ထိုမိန်းကလေးကို နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားစေတော့မည့်အတိုင်း ပြင်းထန်လှသည်။

သို့သော်လည်း လိမ္မာသော ယွီလင်းသည် မရုန်းကန်ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူထံမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို သူမ ခံစားမိပြီး သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ခါးတွင် ခံစားနေရသော မသက်မသာဖြစ်မှုကို သည်းခံကာ လက်ထဲမှ ပန်းသီးကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ စိတ်တည်ငြိမ်သွားမှသာ သူမကို ပေးတော့မည်။

သူမ၏ အားနေသော လက်ကလေးတစ်ဖက်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောကို မကြာခဏ ပုတ်ပေးနေသည်။ ယွီလင်းလေးသည် သူမ၏ အင်အားအနည်းငယ်ဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ယွီလင်းနှင့် ကျောက်ယွီယန်တို့သည် ယွီလင်း၏ သတ္တိဖြင့် ကာကွယ်ခဲ့သော ပန်းသီးကို အတူတူ ဝေမျှစားခဲ့ကြသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ထိုပန်းသီးမှာ သူမ၏ ဘဝတွင် (သို့မဟုတ် နောက်ဘဝတွင်ပင်) အချိုဆုံး၊ အရသာအရှိဆုံးနှင့် အမှတ်ရဆုံး ပန်းသီးဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်တော့သည်။

ထိုနေ့ပြီးနောက် ကျောက်ယွီယန်သည် လူတစ်ခြား ဖြစ်သွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နူးညံ့သော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယွီလင်းအပေါ် အလွန် တင်းကျပ်လာခဲ့သည်။

အတိတ်က သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို ပြဿနာနှင့် ကြုံသည့်အခါ သည်းခံရန် အမြဲ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ အကြံပေးချက်မှာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး တခြားလူများကို အလျှော့ပေးရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆောင်ပုဒ်မှာ - မည်သူမျှ သူမကို မနှောင့်ယှက်လျှင် သူမက ပြန်မစော်ကားပါ၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စော်ကားလာလျှင်တော့ သေချာပေါက် ပြန်တိုက်ခိုက်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုမူနေထိုင်ပုံမှစ၍ လူများနှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်အထိ အရာရာကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

အတိတ်က သူမသည် အလိုလိုက်သော မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ယွီလင်းအတွက် အတင်းကျပ်ဆုံး မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယွီလင်းသည် သူမ၏ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားမှုကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ရည်များနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို မြင်နိုင်သော်လည်း သူမသည် ရက်စက်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေလျှင် ယွီလင်းကို ဤသို့ လုံးဝ ဆက်ဆံမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ အသက်ရှင်ရန် မကြာတော့ကြောင်း သူမ သိနေသည်၊ ယွီလင်း တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်ပါမည်နည်း?