အခန်း (၃၆၂)

အကယ်၍ သူမ ရှိနေသေးလျှင် သူမကို ကာကွယ်ပေးရန် ကြိုးစားနိုင်သေးသည်။ သူမ မရှိတော့လျှင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ကြင်နာတတ်သော၊ ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော၊ သူမ အမြဲ စိတ်ပူနေရသော ယွီလင်းလေး ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း...

ကျောက်ယွီယန်သာမက ယွီလင်းကိုယ်တိုင်လည်း လူတစ်ခြား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အတိတ်က တက်ကြွပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်သူမှသည် သူမသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကောင်းလား ဆိုးလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ယွီလင်းသည် ချင်းရှောင်းကောနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် ဤအရာများအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အမြဲ သတိကြီးစွာ နေတတ်သော ယွီလင်းသည် ချင်းရှောင်းကောကို အကြိမ်ကြိမ် မျက်ကန်းယုံ ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောက်ယွီယန်၏ ရှေ့တွင်ပင် ချင်းရှောင်းကောကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်ခဲ့သည်။ ၎င်းက ကျောက်ယွီယန်အား သူမ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးသော ဤအမျိုးသမီးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု ဝင်လာစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယွီလင်းသာ ဤနေရာမှ ထွက်သွားနိုင်လျှင် အလွန် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားနိုင်လျှင် သူမ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါစေဦးတော့၊ သူမ စိတ်အေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤရူးသွပ်သော အစီအစဉ်ကို မလုပ်ဆောင်မီ၊ ယွီလင်း ပြောပြသော ထိုအမျိုးသမီး၏ စရိုက်ကို ပထမဦးစွာ စုံစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အတိုက်ရိုက်ဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည့် သူမ၏နောက်သို့ လိုက်ခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်မှာ အလွန် အာရုံခံစားမှု ကောင်းကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်က သူမအပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါတိုင်း အခြားတစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်း ခံစားမိသွားတတ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှာ သူမ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေသည်ကို သိသွားပြီဟု သူမ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူမ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားပြီး ပို၍ပင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသလို စရိုက်လက္ခဏာလည်း ကောင်းမွန်သည်။ သူမသည် တကယ်ပင် အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်သည်။

ယွီလင်း၏ အကဲခတ်မှုမှာ မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် တကယ်ပင် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့ အစေခံများ၏ မျက်စိထဲတွင် သူမ၏ အတွေးမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ချင်းရှောင်းကောနှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန် လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယွီလင်းသာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားလျှင် သူမအတွက် ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ယခုမူ သူမ၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ သွားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အလွန် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ရောဂါဖြစ်ကတည်းက ကုန်ဆုံးသွားသော နေ့ရက်တိုင်းမှာ သူမအတွက် အားအင်ကုန်ခမ်းစရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ ယနေ့ ခံစားရသကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမှ သက်သောင့်သက်သာ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

မှောင်မိုက်နေသည့် ကြားတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ့ပါးလာသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ကျောက်ယွီယန်သည် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်ရှုနေမိသည်။

"ငါ သေသွားပြီ ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် အမြဲတမ်း အေးစက်နေတဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခု ဘာလို့ ဒီလောက် နွေးနေရတာလဲ?"

ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ပို၍ ခွန်အားရှိလာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ သေတော့မည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူမမှာ ပြန်လည် ရှင်သန်လာသည့် ပုံစံနှင့် ပိုတူနေသည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူမ လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

ယွီလင်းသည် ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများကို ပိတ်ကာ ခေတ္တ အိပ်ပျော်နေသည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်က ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ကျောက်ယွီယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် သူမမိခင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

"အမေ? အမေ နိုးပြီလား"

ယွီလင်းသည် အမြန် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောက်ယွီယန်ကို ထူပေးပြီး ခွက်ကို သူမ၏ ပါးစပ်သို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

"ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်ပါဦး"

ကျောက်ယွီယန်၏ လည်ချောင်းမှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ အလွန် ခြောက်သွေ့နေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဘာကြောင့် သူမ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ စသည့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးနေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ သံသယများကို ခေတ္တ မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေရန် ရေနွေးကို သောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ယွီလင်းသည် သူမ သောက်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ကျောက်ယွီယန် တစ်ဝက်ထိုင် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေစေရန် သူမ၏ ကျောနောက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ခုပေးလိုက်သည်။

"သခင်မက ဟင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပေးထားတာပါ။ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ်၊ သမီး သွားယူပေးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ယွီလင်းသည် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ကျောက်ယွီယန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ အလွန် ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောရန်ပင် နာကျင်လှသည်။ ထို့ကြောင့် ပါးစပ်ဖွင့်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

အမှန်တကယ်တွင် သူမသည် ယွီလင်းကို အစားအသောက်များ ယူမလာရန် ပြောချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်။ သေတော့မည့် လူတစ်ယောက်အတွက် အစားအသောက်များကို ဖြုန်းတီးစရာ မလိုပေ။

လေထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အစာစားပြီးသွားသော ကျောက်ယွီယန်သည် ယခုအခါ ပို၍ အားအင်ရှိလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးမိသည်မှာ "သေခါနီး လူတစ်ယောက် ခေတ္တ အားပြန်ပြည့်လာတာ ဆိုရင်တောင်မှ ဤမျှ ခွန်အားရှိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ပြီဟု ထင်ထားသော ကျောက်ယွီယန်သည် သူမ၏ နေ့လယ်စာနှင့် ဆေးရည်ကို သောက်ပြီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ ထပ်မံ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ညနေစာ စားပြီးသည့်တိုင်အောင် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူမကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေသည်။ စောစောက သူမသည် လက်ဖြန့်ကာ သေခြင်းတရားကို လက်ခံရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူမ စိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူမ သေမှာလား၊ မသေဘူးလား?

ယွီလင်းသည် ကျောက်ယွီယန်၏ အတွေးများကို မသိပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် ချင်းရှောင်းကောကို သွားရှာရန် လမ်းပေါ်တွင် ရောက်နေသည်။ သူမ သွားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချင်းရှောင်းကောကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ကျေးဇူးတင်ရန် ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်း အရုဏ်တက်ချိန်တွင် သူမ၏ မိခင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်မှာ အလွန် နိမ့်ကျပြီး အေးစက်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့၏ အုပ်ချုပ်သူကို ချက်ချင်း သွားရှာခဲ့သည်။ သို့သော် သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ မိခင် အသက်ရှုရပ်သွားလျှင် မြှုပ်လိုက်ရန်သာ သူမကို ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အိပ်ရေးဆက်ဝရန် သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ယွီလင်းသည် ချင်းရှောင်းကောထံတွင် အကူအညီ တောင်းရန်မှတစ်ပါး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်မှာ တွန့်ဆုတ်မှု မရှိဘဲ သဘောတူခဲ့သည်။ သူမသည် သူမအား တရုတ်ဆေးများ ဖော်စပ်ရန် သမားတော်တစ်ဦးကိုပင် ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

သူတို့ကို တာဝန်ယူထားသော အုပ်ချုပ်သူမှာ ကြင်နာတတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့အတွက် အစားအသောက်များ ချန်ထားပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ယွီလင်း နေ့လယ်စာအတွက် စိတ်ပူနေစဉ်မှာပင် ချင်းရှောင်းကောသည် ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက် စားစရာ မရှိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့အတွက် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီ သူမသည် အကူအညီ လိုအပ်ပါက အချိန်မရွေး လာရှာရန် ယွီလင်းကို ပြောခဲ့သည်။ ယွီလင်း ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကော ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ယွီလင်းသည် ချင်းရှောင်းကော၏ နေရာသို့ အမြန်သွားနေသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အသက်ရှုမဝ ဖြစ်နေသည်။ သူမ နေအိမ်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ကျေးဇူးတင်ရိပ်များမှာ ပို၍ တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်။

သူမ ဤမျှ နောက်ကျမှ လာရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုသင့်သော်လည်း၊ သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကျေးဇူးတင်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် သူမ၏မိခင်ကို စောင့်ရှောက်နေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ချင်းရှောင်းကောထံသို့ သွားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ညရောက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ အိပ်ပျော်သွားသောအခါမှ ပင်ပန်းနေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကော ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ချွေးများ ပြန်နေသော ယွီလင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သလို အပြင်တွင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျောက်ယွီယန် တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား ယွီလင်း? မင်းအမေ..."

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး"

ယွီလင်း စိုးရိမ်တကြီး ခေါင်းခါကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အမေ နေကောင်းပါတယ်၊ အခု အိပ်ပျော်နေပါပြီ"

ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန် စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ချွေးအေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။ ယွီလင်း၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကြီးလေးသော တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီဟု သူမ ထင်လိုက်မိသည်။

နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်းမှာ အတော်လေး ထိရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ သိထားသည်။

"သခင်မလေး"

"အင်း?"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ချင်းရှောင်းကော ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီလိုနောက်ကျမှ ရောက်လာတာ ငါ့ကို ကျေးဇူးလာတင်တာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့!"

ယွီလင်း ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ အားငယ်သော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"သမီးမှာ ပေးစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."

"အခုကစပြီး သခင်မက အရှေ့သွားဆိုရင် သမီး အနောက် မသွားပါဘူး။ အမေနဲ့ သမီးက သခင်မရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ သခင်မ အကူအညီ လိုအပ်ရင် သမီး တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်!"

ယွီလင်းမှာ သိသိသာသာ ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း အလွန် နုနယ်လှသည်။ သို့သော် ရှင်းပြမရသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ချင်းရှောင်းကောသည် ယွီလင်းမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမသည် အကူအညီ အနည်းငယ်သာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက ဤမျှ ခိုင်မာသော ကတိတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်ဝန်းများ မှိုင်းညို့သွားသည်။ သူမ မည်သို့ ခေါင်းညိတ်နိုင်ပါမည်နည်း? သူမသည် အားယူပြုံးရုံသာ ပြုံးနိုင်ပြီး ခေါင်းမညိတ်သလို ဘာမှလည်း ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

သူမသည် ကျောက်ယွီယန်၏ အသက်ကို လုံးဝ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဂျင်ဆင်းမှာ ကျောက်ယွီယန်ကို အချိန်အနည်းငယ် ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်အောင် အသက်ဆက်ပေးထားရုံသာ ရှိသည်။ သူမသည် ရောဂါ၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ယွီယန်သည် ဘယ်တော့မှ လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကော ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီလင်းသည် သူမကို မယုံကြည်ဟု ထင်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သခင်မ၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်နိုင်ရန် တော်ရုံတန်ရုံ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိသစ္စာ ပြုလိုက်သည်။

ပြန်ပို့ပေးမည်ဟူသော ချင်းရှောင်းကော၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီးနောက် ယွီလင်းသည် အမှောင်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် မကြာခဏ နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ချင်းရှောင်းကောကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြတတ်သည်။ သူမ လုံးဝ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ရပ်တန့်တော့သည်။

လရောင်အောက်တွင် ယွီလင်းသည် စတင် ပြေးတော့သည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသော်လည်း သူမသည် အရှိန်မလျှော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ မိခင်နှင့်အတူ သွားနေပေးရန် ပြန်သွားရဦးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် တံခါးဘောင်ကို မှီကာ ယွီလင်း၏ အထီးကျန်သော်လည်း ကြံ့ခိုင်သော နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ကျောက်ယွီယန်... ရှင့်သမီးက ရှင်ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်ပါတယ်"

"မင်း ဆက်ပြီး ရယ်နေဦးမယ်ဆိုရင် နှပ်ချေးတွေ ထွက်လာတော့မယ်"