အခန်း (၃၆၄)

ယနေ့ရရှိသော ပုစွန်များမှာ အလွန်လတ်ဆတ်လှသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ပုစွန်တစ်ဝက်ကို ချိုချဉ်အေးသုပ် ပြုလုပ်ရန် ဖယ်ထားလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းကိုမူ အခွံနွှာလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်ဥ၊ ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆားအနည်းငယ်ကို ရောမွှေကာ မုန့်နှစ်ပြုလုပ်သည်။ ပုစွန်များကို မုန့်နှစ်တွင်နှစ်၍ ဆီပူပူတွင် ကြော်ပြီးနောက် ခရမ်းချဉ်သီးဆော့စ်ဖြင့် ပြန်လည်မွှေကြော်ကာ "ခရမ်းချဉ်သီး ပုစွန်လုံးကြော်" ပြုလုပ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် လက်မလွှတ်သင့်သော ဟင်းတစ်ခွက်မှာ ဂန္ထဝင်မြောက်လှသည့် "ကန်စွန်းဥ သကြားရည်ယို" ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် လတ်ဆတ်သော သက်သတ်လွတ်ဟင်း သုံးမျိုးဖြစ်သည့် ပြောင်းဖူးချို မုန့်ကိတ်၊ နူးညံ့သော တို့ဟူးစွပ်ပြုတ်နှင့် သစ်သီးစည်သွပ်ဘူးတို့လည်း ပါဝင်သည်။

ပဲပင်ပေါက်စွပ်ပြုတ်လည်း ရှိသေးသဖြင့် ချိုမြိန်သော နေ့လယ်စာ စားပွဲတော်ကြီးမှာ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဟင်းလျာအားလုံးမှာ ထမင်းဖြူနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။ ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ ချင်းရှောင်းကောသည် ယခုတစ်ခေါက်တွင် ထမင်းကို အိုးကြီးကြီးဖြင့် ချက်ထားသည်။ ဧကရာဇ်မင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြည့်အီသွားစေရန် သေချာပေါက် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ရှောက်ကျန့်မှာလည်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိမနေခဲ့ပေ။

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်များနေသဖြင့် လီရှို့ကျီကို တခြားနေရာသို့ တာဝန်ပေးထားရာ ၎င်းမှာ ရှောက်ယိနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့အတွက် လွတ်လပ်ခွင့် ရသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိန်းမည့်သူမရှိတော့သော ထိုဆိုးပေကြီးနှစ်ယောက်မှာ "ကြောင်မရှိရင် ကြွက်တွေ ကကြသည်" ဆိုသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ဆုံးတွင် စည်းကမ်းကြီးလှသော ကျွမ်းကျွမ်းပင် ရှောက်ယိ၏ ဆွဲဆောင်မှုနောက်သို့ ပါသွားပြီး ရှောက်ကျန့်ရှိရာနေရာသို့ လိုက်သွားကြတော့သည်။

ရှောက်ယိ ဤသို့လုပ်ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုသာ ရှိသည်— နေ့လယ်စာကို ဧကရာဇ်၏ နေရာတွင် စားကြမည်ဟု ကြားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စောစောသွား၍ စောင့်နေခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူ တွေးထားသည်။

အကယ်၍ ရှောက်ကျန့်သာ သူ၏သားဖြစ်သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိခဲ့လျှင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာကြည်နူးမိမည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏သားကြီးမှာ လူလားမြောက် သိတတ်လာပြီဟု သူထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းမူ သူ၏သားမှာ အစားအသောက်အတွက်သာ သိတတ်သော "မိဘအပေါ် မရိုသေသောသား" ဖြစ်နေမှန်း သူ မသိရှာပေ။

ရှောက်ယိသည် ကျွန်းသို့ စရောက်ခါစက ရှောက်ကျန့်နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ ချင်းရှောင်းကောထံတွင် ပြောင်းနေခဲ့သည်။

အပြင်တွင် ရက်အတော်ကြာ နေပြီးနောက် ထိုနှလုံးသားမရှိသော ကောင်လေးမှာ သူ၏ဖခင်ကို ပြန်လာတွေ့ရကောင်းမှန်းပင် မသိဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်အောင် ထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သလို တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်ရာ ချင်းရှောင်းကော၏ နေအိမ်သို့ ခဏခဏသွားနေရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

ဤကာလအတောအတွင်းမှာပင် ရှောက်ကျန့်သည် ကျွမ်းကျွမ်းမှာ မည်မျှလိမ္မာသော ကောင်လေးဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လာရသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ချင်းရှောင်းကောအပေါ် လေးစားမိရုံသာမက သူတို့ကို အားကျစိတ်ပင် ဝင်လာမိသည်။

သူသည် ထိုလင်မယားနှစ်ယောက်ထံ ပြေးသွားပြီး "မင်းတို့သားက အခု ငါ့သားပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဒီမလိမ္မာတဲ့သားကို မင်းတို့ပဲ ယူသွားလိုက်တော့!" ဟု အော်ပြောချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေမိသည်။

ရှောက်ကျန့်မှာ အပိုပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် မီးဖိုချောင်မှ ကောင်းနိုးရာရာ တစ်ခုခုထွက်လာတိုင်း ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောက်ကျန့်အတွက် အမြဲတမ်း ယူလာပေးတတ်သည်။ သူ၏သား လူအမှာမူ ကျွမ်းကျွမ်းဘေးတွင် လိုက်နေသော်လည်း သူ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်အောင်သာ လုပ်တတ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များ ခဏခဏ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ကျန့်ကို လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စကားပြောနေစဉ် ရှောက်ယိမှာ ဘေးမှနေ၍ ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်အမြန်ပြန်ရန် လောဆော်နေတတ်သည်။ အပြန်နောက်ကျပါက လီရှို့ကျီက စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို အကုန်စားပစ်လိမ့်မည်ဟု သူက အမြဲပြောတတ်သည်။

ရှောက်ကျန့်မှာ ဒါကိုကြားရသောအခါ ရင်နာမိသည်။ သူသည် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အစားအသောက်နှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အရေးမပါသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်ကကြည့်လျှင် ချင်းရှောင်းကော၏ မုန့်များမှာ တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

ဟင်းများအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မသယ်နိုင်ကြသဖြင့် မီးဖိုချောင်မှ လူအချို့ကို ရှောက်ကျန့်ထံသို့ ဟင်းများ လာပို့ပေးရန် အကူအညီတောင်းရသည်။

ချင်းရှောင်းကောက အကူအညီတောင်းလိုက်သည်နှင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။ လူတိုင်းက ဟင်းပို့သည့် အလုပ်ကို လုလုပ်ကြသည်။ လူတိုင်းက ချက်ပြုတ်ထားသော ဟင်းများကို အနီးကပ် ကြည့်ချင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော စိတ်မအေးဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သူမ ဘာကို စိတ်ပူနေသည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"မင်း ရှောက်ကျန့်ကို ကျောက်ယွီယန့်ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့လား?"

"ရှင်?!"

ချင်းရှောင်းကော အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက "ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ?" ဟု မေးသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို သိနားလည်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပါ" ဟုသာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာ!"

ချင်းရှောင်းကော မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တကယ့်ကို ကပ်စေးနှဲနိုင်လွန်းသော လူကြီးပင်။ သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နေပြန်ပြီ။ သူမ၏ သိလိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။

"ပြောပြပါ၊ ရှင် ဘယ်လိုခန့်မှန်းတာလဲ?"

ထိုစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်သည် မနေ့ညက ချင်းရှောင်းကော လုပ်သကဲ့သို့ပင် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် မြန်မြန်လှမ်းသွားပြီး နောက်ဘက်သို့ လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သိမ်းဆည်းထားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သူတို့ ရှောက်ကျန့်၏ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်၍ ထိုင်လိုက်သောအခါ အစားအသောက်များ ရောက်လာတော့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှောက်ကျန့်မှာ မြိန်ရေယှက်ရေ စားသောက်နေသည်။ သူ၏ ခံတွင်းမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုကောင်းနေသည်။ သူ ဤမျှအများကြီး စားနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှောက်ယိနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့မှာ စိုးရိမ်လာကြသည်။ ဧကရာဇ်သည် လီရှို့ကျီထက်ပင် လက်မနှေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တူသုံးစုံစလုံး ဟင်းပွဲများပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားတော့သည်။ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ လေထဲတွင် တူများ ဝဲပျံနေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ လီရှို့ကျီသာ ဒီမှာရှိနေလျှင် အခြေအနေမှာ ယခုထက်ပင် ပို၍ ဆူညံပေလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ ဝမ်းသာနေမိကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက အသားတစ်တုံးကို လှမ်းယူမည်အပြုတွင် တူတစ်စုံက သူမ၏ နှာခေါင်းအောက်မှနေ၍ အသားတုံးကို ဖြတ်လုသွားသည်။ နှေးကွေးသွားသဖြင့် သူမမှာ လေကိုသာ ဖမ်းမိလိုက်တော့သည်။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ထမင်းဖြူကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် သူမကို စောင့်ကြည့်နေသော ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအတွက် အသားတစ်တုံးကို ခပ်ပေးလိုက်ပြီး ဆက်စားရန် အချက်ပြကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ဝိုင်းခပ်ပေးလေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ လီရှို့ကျီသာ ဒီမှာရှိနေပါက သူ၏တူဖြင့် ဟင်းခပ်ရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ဤစားပွဲတွင် လူတိုင်းမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စားသောက်နေကြသဖြင့် ဟင်းကို လုစားမှသာ ရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ သူမကို ဟင်းမခပ်ပေးပါက ချင်းရှောင်းကောမှာ ဤတစ်နပ်တွင် ထမင်းဖြူချည်းသာ စားရဖို့ ရှိပေသည်။

ထမင်းစားပွဲမှာ ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးရန် မသင့်တော်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောသည် ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာမှ စကားစလိုက်သည်။

ထိုနေ့က ကျောက်ယွီယန့်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သေတွင်းတူးနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

သူမသည် သူတော်စင် တစ်ယောက်မဟုတ်သလို လူအားလုံးကို ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်းလည်း သူမသိသည်။ ဤကျွန်းပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းနေကြသူများစွာ ရှိနေသည်— သူတို့အားလုံးကို သူမ မကူညီနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ဒါကို လျစ်လျူရှုရန်မှာ သူမအတွက် ခက်ခဲလှသည်။ သူမ မသိခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း သိလျက်နှင့် ကျောက်ယွီယန့်ကို မကူညီခဲ့ပါက မိမိကိုယ်မိမိ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောအတွက် တောင်းဆိုရန်မှာ ခက်ခဲနေသည်။ ရှောက်ကျန့်သည် ယွီလင်းကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားခွင့်ပြုခြင်းဖြင့် ကရုဏာပြထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျောက်ယွီယန့်ကိုပါ ထပ်မံခေါ်သွားချင်သည်ဆိုပါက သူမသည် အခွင့်ကောင်းယူရာ ကျရောက်နေမည်ဖြစ်သည်။

"... နောက်ဆုံးတော့ ကျောက်ယွီယန့်က သေတော့မှာလေ။ သူမကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း သေခွင့်မပြုနိုင်လို့ပါ"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိကို အရင်ခေါ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲတွင် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ရှောက်ကျန့်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူမ စကားအဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူမှာ ဘာအမူအရာမျှ မပြဘဲ ငြိမ်နေသည်။

ရှောက်ကျန့်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိရနေသကဲ့သို့ ချင်းရှောင်းကောကို ငေးကြည့်နေသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ချင်းရှောင်းကောက လက်လျှော့ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရှောက်ကျန့်က စကားပြောလာသည်။

"ငါ သဘောတူတယ်"

ချင်းရှောင်းကောမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတည်ပြုရန် ထပ်မေးချင်သော်လည်း ချက်ချင်း သတိဝင်လာကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောက်ကျန့်သည် တိုင်းပြည်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ရာ သူပြောသမျှမှာ အတည်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒါက အမှန်ပဲလားဟု ထပ်မေးနေခြင်းမှာ သူမအတွက် အလွန်ရူးမိုက်ရာ ကျပေလိမ့်မည်။

ရှောက်ကျန့်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးလျက် "ရပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်ပါဦးမယ်"

ရှောက်ကျန့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် အပြင်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ သူမက လှည့်ကြည့်ကာ "နောက်လအနည်းငယ်ကြာရင် ရှင်စားဖို့ အထူး နို့အချိုပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် စိတ်ထဲမှ အပူအပင်များကို ဖြေရှင်းနိုင်သွားသော ချင်းရှောင်းကောမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသဖြင့် အခန်းထဲမှ ခုန်ပေါက်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ရှောက်ကျန့်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူသည် အချိုကြိုက်တတ်သည်ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပုံပေါ်သည်။

သူ၏ ရယ်သံများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းပုံပေါ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပေ။ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုလုံးတွင် အက်ကြောင်းများနှင့် အချိုင့်အခွက်အချို့ ရှိနေသည်။

ထိုရိုးရှင်းသော ကျောက်စိမ်းပေါ်တွင် တခြား အဆင်တန်ဆာမရှိဘဲ "မု" ဆိုသည့် စာလုံးတစ်လုံးသာ ထွင်းထုထားသည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုမှာ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

...

"ရှင့်ကို ကျွန်မနာမည် သိစေချင်တာလား? ရတာပေါ့! 'ပန်းတစ်ပွင့်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးမရှိဘဲ လေညင်းနဲ့ သဘာဝတရားကို ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်' (နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်မရှိဘဲ အလှတရားတွေကို အလဟဿ ဖြစ်စေခဲ့တယ်)။ ကျွန်မနာမည်ကို သိချင်ရင် သေချာခန့်မှန်းကြည့်ပါ။ အဖြေမှန်ရင် ရှင်နဲ့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြတာပေါ့!"

သူမ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ထိုကြင်နာတတ်သည့် မျက်နှာလေးကို တွေးမိရင်း ရှောက်ကျန့်မှာ အတိတ်ဟောင်းများထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြောသွားတော့သည်။ သူ၏ ခါးသီးသော ရယ်သံများထဲတွင် တောင့်တမှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အဆုံးမရှိသော နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသည်...

ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ? သေလွန်သူတွေက ဘယ်တော့မှ ပြန်ရှင်မလာနိုင်တော့ဘူး။

ခုနလေးတင် သူသည် ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သူမ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ အလွန် ကြင်နာတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြင်နာမှုမှာပင် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေသယောင် ရှိသည်။

သူမသာ အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုပါက ချင်းရှောင်းကောကဲ့သို့ပင် တူညီသော တောင်းဆိုမှုကို ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူတွေးမိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။