အခန်း (၃၆၅)

ဤသို့တွေးကြည့်လျှင် သူသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမကို မေ့လျော့သွားပုံမရဘဲ ပို၍ပင် လွမ်းဆွတ်လာမိသည်။

သူ တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်များသည် ချင်းရှောင်းကောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်ပေါက်ကွဲလာပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ထို့နောက် ရှောက်ကျန့်သည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို သူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် နီးကပ်စွာ အင်္ကျီအတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတခြင်းကြောင့် စိတ်ဓာတ်မပြိုကွဲစေရန် သူလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပုံရသည်။

—

ချင်းရှောင်းကော ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တန်းပြန်မသွားဘဲ ကျောက်ယွီယန်ထံသို့ သတင်းကောင်းပြောရန် မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အခန်းမှာ အလွတ်ဖြစ်နေပြီး အိပ်ရာမှာလည်း သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိပ်ရာပေါ်တွင် ရှိနေသင့်သော လူမှာ ဘယ်နေရာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။ ယွီလင်း ပင်လျှင် အနားမှာ မရှိချေ။ ထိုအရာက ချင်းရှောင်းကောကို အလွန်ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာစဉ် အပြေးအလွှား ပြန်လာသော ယွီလင်းနှင့် တိုက်မိသွားသည်။

"သခင်မ၊ ရောက်နေတာလား!" ယွီလင်းက အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယွီလင်း တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေရွှဲနေသည်ကို မြင်သဖြင့် သူမက "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ချွေးတွေ ထွက်နေရတာလဲ" ဟု စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အမေက ရေဆာလို့တဲ့။ တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ အိမ်မှာ ရေကုန်နေလို့။ လမ်းမှာ နည်းနည်း ကြန့်ကြာသွားတာ။ တော်သေးတာပေါ့၊ မထွက်ခင် သခင်မပေးထားတဲ့ ပန်းသီးကို အမေ စားထားလို့၊ မဟုတ်ရင် အမေ အတော်လေး ရေငတ်နေတော့မှာ"

ယွီလင်းသည် ရေနွေးအိုးကို အိမ်ထဲသို့ သယ်သွားရင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျောက်ယွီယန် ဘယ်သွားသလဲဟု မေးရန် နောက်က လိုက်သွားသော်လည်း စကားဖြတ်ပြောခွင့် မရခဲ့ပေ။ ယွီလင်းက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည့် အခါမှသာ "မင်းလည်း မင်းအမေ ဘယ်သွားလဲ မသိဘူးလား" ဟု မေးခွင့်ရတော့သည်။

"မသိဘူး။ စောစောက သူ ရေဆာတယ်ပဲ ပြောတာ။ သူ မစောင့်နိုင်တော့လို့ ရေသွားရှာတာလား မသိဘူး။ ကျွန်မ နောက်ကျမှ ပြန်လာတာ အားလုံး ကျွန်မအပြစ်ပါ..."

ယွီလင်း နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသာ သိခဲ့လျှင် စောစောပြန်လာမိမှာ ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာလို့ အပိုအလုပ်တွေ လုပ်မိပါလိမ့်။ အဘွားကြီးတစ်ယောက်အတွက် ရေသွားခပ်မပေးခဲ့လျှင် ဤမျှ အချိန်ကုန်မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောသည် ယွီလင်း၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သဘောမတူပေ။ ကျောက်ယွီယန် ရေသွားရှာပုံ မရချေ။ ထိုအတွေးဖြင့် သူမက "ယွီလင်း၊ အိမ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပျောက်နေလား ကြည့်ကြည့်" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှင်?" ယွီလင်းသည် ချင်းရှောင်းကော ဘာကြောင့် ဤသို့မေးသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သေချာ လိုက်ကြည့်သည်။ သူမ ခေါင်းခါပြရန် အလုပ်တွင် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကြည့်ရာ ထောင့်တွင် ရှိနေသော ဂေါ်ပြား ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကောလည်း နောက်က လိုက်ထွက်လာသည်။ ကျောက်ယွီယန် ဘယ်သွားသည်ကို သူမ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိသော်လည်း ယွီလင်းကို မပြောနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမကို ဦးစွာ နှစ်သိမ့်ပေးပြီးမှ အိမ်ပြန်မည်ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးကာ တောင်နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ယွီလင်းသည် အိမ်ထဲပြန်ရောက်ပြီးနောက် တွေးလေလေ စိတ်မအေးလေ ဖြစ်လာသည်။ ချင်းရှောင်းကော ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ အမေဖြစ်သူကို လိုက်ရှာချင်လာသည်။ သို့သော် သူမ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် အိမ်ပြန်မည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သော ချင်းရှောင်းကောသည် အမှန်တကယ်တွင် တောင်နောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဦးတည်သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယွီလင်းသည် ထုံအသောသူ မဟုတ်ဘဲ အလွန်အကဲခတ် မြန်သူဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏မိခင်နှင့် ချင်းရှောင်းကောကို အမြဲ သံသယရှိခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ညတည်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသွားပုံရပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုများတွင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယွီလင်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မကောင်း မထင်ချင်သော်လည်း ချင်းရှောင်းကောနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် လမ်းကို အလွန်ကျွမ်းကျင်နေပြီး ပြီးခဲ့သည့်ရက်က သူမ လာခဲ့သည့် နေရာသို့ပင် ရောက်ရှိလာသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမ အနားမရောက်မီ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရေငတ်နေတာကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ လမ်းလျှောက်လာပြီး မြေကြီးတွေ တူးနေရတာလဲ"

မြေတူးခြင်းတွင် စိတ်နှစ်ထားသော ကျောက်ယွီယန်သည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လန့်သွားသည်။ စိတ်အေးသွားမှ လူကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျောက်ယွီယန်သည် ချင်းရှောင်းကော တစ်ယောက် ယွီလင်းနှင့် တွေ့ခဲ့ပုံရသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်ပြီး "ယွီလင်း အိမ်ပြန်သွားပြီလား" ဟု အမြန်မေးလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျောက်ယွီယန်သည် ဂေါ်ပြားကို အမြန်ကောက်ကိုင်ကာ "ယွီလင်း ကျွန်မကို မတွေ့ရင် စိုးရိမ်နေတော့မှာ" ဟု ပြောရင်း အပေါ်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူမကို ဆွဲထားပြီး "ယွီလင်း စိုးရိမ်မယ်ဆိုတာ သိရင် ဘာလို့ အိမ်မှာ အနားမယူတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အနားယူရမှာလဲ။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ စိတ်ကြိုက် အိပ်နေလို့ ရတော့မှာပဲ။ အခု လှုပ်ရှားနိုင်တုန်းမှာ ဂူကို အရင်တူးထားရမယ်။ အချိန်တန်ရင် ဒီကိုပဲ လာခဲ့လိုက်ရုံပဲ"

ကျောက်ယွီယန်သည် သေပြီးနောက် သင်္ချိုင်းမရှိခြင်းကို အယူသည်းသူဖြစ်သည်။ သူမသည် အခြားသူများကဲ့သို့ သေပြီးနောက် ကောက်ရိုးဖျာနှင့် ပတ်ကာ ကျင်းထဲ အပစ်ခံရမည်ကို မလိုလားပေ။

သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ မနေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးချင်သည်။ အသုဘဝတ်စုံနှင့် ခေါင်းတလား မရှိရင်တောင် ပိုကြီးသော သင်္ချိုင်းကျင်းကို တူးပြီး အုတ်ဂူတိုင် စိုက်ထူချင်သည်။ သေဆုံးပြီးနောက် အခြားသူများကဲ့သို့ အမည်မဲ့လူတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပေ။

သူမ မိမိကိုယ်ကိုယ် အနှစ်သက်ဆုံးအရာမှာ သူမ၏ အမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ဖခင် ပေးထားသော အမည်ဖြစ်သည်။ သူမ မွေးဖွားချိန်တွင် မြို့ဝန်ကျောက်သည် ဝင်းထဲကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးစပ်ခဲ့သည်။

"ဝင်းထဲမှာတော့ ရနံ့သင်းတဲ့ သစ်ခွပန်းတွေက လိပ်ပြာတစ်စုံကို ဆွဲဆောင်နေတယ်။ နွေးထွေးတဲ့ နွေဦးမှာ ပန်းတွေ ပွင့်လန်းပြီး ပျံလွှားငှက်လေးတွေ ပြန်လာကြတယ်"

ရှန့်လန် ဆိုသည်မှာ သူမ မိခင်၏ အမည်ဖြစ်ပြီး ယွီယန် ဆိုသည်မှာ သူမ၏ အမည်ဖြစ်သည်။ သူမကို နွေးထွေးသော နွေဦးရာသီတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ပျံလွှားငှက်များသည် အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဤမြေသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အရာအားလုံးသည် တက်ကြွလန်းဆန်းမှုနှင့် သာယာဝပြောမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။

"ယွီယန်" ဟူသော အမည်သည် မြို့ဝန်ကျောက်က သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးအတွက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းသာမက သူမကို ပျံလွှားငှက်များကဲ့သို့ သူတို့၏ ဦးတည်ရာကို ရောက်အောင် ကြိုးစားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေနှင့် ကြုံရပါစေ အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ရန်၊ ကြံ့ကြံ့ခံပြီး အရှုံးမပေးရန် သူ လိုလားခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ထောင်မကျမီအထိ ဤကဲ့သို့ပင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင်မူ သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဤပျံလွှားငှက်လေးသည် မိုးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နွေးထွေးသော နွေဦးသို့ မပျံသန်းနိုင်မီ လဲပြိုတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာသာ လဲလျောင်းနေရင် ကျွန်းရဲ့ အပြင်ဘက်က ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်ကျရင် ယွီလင်းကိုလည်း မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျောက်ယွီယန်၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပုံစံကို မကြည့်ရက်ပေ။ သူမ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည်ရှိဦးမည့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုပင် ပြိုလဲတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပထမတော့ နားမလည်ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ချင်းရှောင်းကောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး "အဲဒါ... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု စကားများ ထစ်ငေါ့ကာ မေးလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး "မင်း တွေးထားသလိုပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရတော့မယ်လို့ ပြောလို့ရမလား"

ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ခေါင်းညိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။ သူမသည် ဂေါ်ပြားကို အမြန်အားပြုထားရင်း ချင်းရှောင်းကောကို မယုံနိုင်သလို ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြနေမိသည်။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းမှာ သူမ တစ်ခါမျှ မက်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့သော လက်တွေ့ဘဝဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ချိုင့်ဝင်နေသော မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာကာ ထိုမျက်ရည်များသည် သွေးများအလား ထင်ရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် နဖူးမှ အကြောများမှာ ဖောင်းကြွနေသည်။ သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းမှ စကားတစ်လုံးမျှ ထွက်မလာနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ကိုသာ အပိတ်အဖွင့် လုပ်ရင်း သူမ မည်မျှ ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ချင်းရှောင်းကောကို ဖော်ပြနေရှာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောမှာ ဝမ်းနည်းမှုကိုသာ ခံစားရသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ အကန့်အသတ်မရှိဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာက သူမသည် ကင်ဆာနောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရသော အဖိုးအိုတစ်ဦးအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ သူ၏ မမွေးဖွားသေးသော မြေးလေးကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် သူသည် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြင့် နောက်ထပ် ရှစ်လတိုင်အောင် အသက်ဆက်ခဲ့သည်။ မြေးလေး မွေးဖွားလာသောအခါ အဖိုးအိုသည် ကလေးကို နာမည်ပေးပြီးမှ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ယွီယန်ကို အနည်းငယ် ထပ်မံ လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်လျှင် သူမသည် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤကျွန်းမှ ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယွီလင်း အခြေကျသွားသည်ကို မြင်ပြီးမှ သေဆုံးရမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ယခုထက် များစွာ ကွာခြားသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာသည် ဤသနားစရာကောင်းသော အမျိုးသမီးအတွက် သူမ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အနည်းငယ်သော အရာဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမကို အများကြီး ပြောပြကာ လှပသော အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ပေးခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျွန်းမှ ထွက်ခွာနိုင်လျှင် ယွီလင်းလေး ပြင်ပက လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း လွှတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရသူ၏ မိသားစုဝင်ဟူသော အဆင့်အတန်းကို စွန့်လွှတ်ကာ လက်ကျန်ဘဝကို လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့်ပေါ့။

...

ဤလှုံ့ဆော်မှုများသည် ကျောက်ယွီယန်၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်ကို အောင်မြင်စွာ နှိုးဆွပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကျွန်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့၏ ဘဝကို မရပ်မနား စိတ်ကူးယဉ်နေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ တက်ကြွနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်ယွီယန် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။