အခန်း (၃၆၈)

မကြာမီ ထွက်ခွာရမည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျွန်းတစ်ခုလုံး ပြန်လည် စည်ကားနေသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသော မျှော်စင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှမြောတသစွာ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အိတ်ကိုလွယ်ကာ လျှောက်လာပြီး "နောင်ကျရင် မင်းကို ဒီကို ပြန်ခေါ်လာပေးပါ့မယ်" ဟု နှစ်သိမ့်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းကိုလည်း ခေါ်လာရမယ်နော်"

"ဒါပေါ့၊ ကျွမ်းကျွမ်းကိုလည်း ခေါ်လာမှာပေါ့"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းကော ဘယ်မှာလဲ"

"ရှောက်ယိနဲ့ ဘယ်သွားဆော့နေလဲ မသိဘူး။ အခု ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောသွားတာပဲ"

သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းရင် ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက် ငိုကြဦးမည်ကို ချင်းရှောင်းကော တွေးမိသည်။

"ဒါနဲ့ သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းရင် ရှင်က မြို့တော်ကို ချက်ချင်း ပြန်မှာလား"

"အင်း" ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ကိုယ်နဲ့ မခွဲနိုင်ဘူးလား"

ချင်းရှောင်းကော မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး "ဘယ်သူက ပြောလဲ" ဟု ပြန်ရန်တွေ့လိုက်သည်။

"ကိုယ်ကတော့ မင်းနဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး"

"..." ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ၏ အဖြေကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားရသော်လည်း တမင်စချင်သဖြင့် "ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု ထပ်မေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို ကြည့်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရပ်ရန် မျက်ရိပ်ပြသော်လည်း သူက မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှောင်းကော မတတ်သာတော့ဘဲ ရှက်စိတ်ကို အောင့်အီးကာ "ကျွန်မ... ရှင်နဲ့..."

"ဘာလဲ?"

"ကျွန်မ... ရှင်နဲ့!"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ချင်းရှောင်းကောသည် အားတင်းကာ သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး အကျယ်ကြီး အော်လိုက်တော့သည်။ "ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့ မခွဲနိုင်ဘူးလို့!!!"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်တစ်ယောက်တည်း ကြားရသည်မဟုတ်ဘဲ ဘေးက ဖြတ်သွားသူများနှင့် အမျိုးသမီးများအားလုံး ကြားသွားကြသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစဉ် အမျိုးသမီးယန် ရောက်လာပြီး "သခင်မက စစ်သူကြီးနဲ့ မခွဲနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသားပဲ" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှက်ရွံ့နေသော ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သင်္ဘောတက်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကော လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်ယွီယန်နှင့် ယွီလင်းတို့လည်း လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားသည်။

သူတို့လာစဉ်က လူနည်းသော်လည်း ပြန်သည့်အခါတွင်မူ မိန်းကလေးများစွာ ပါလာသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ဘေးက လူတွေကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အမျိုးသားဖြစ်သူမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာပြီး ကြည့်ကောင်းလှသည်ဟု တွေးမိကာ ကျေနပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူမ ကျန်းတန်းဟယ်၏ နားနားကပ်ကာ "ရှင်သာ တိတ်တဆိတ် ဖောက်ပြန်ကြည့်၊ ကျွန်မ ဖြတ်ပစ်မှာ" ဟု တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းတန်းဟယ် တကယ်မကြားလိုက်ပေ။

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

သူတို့ကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းက "ဖောက်ပြန်တယ်? ဘာကို ဖြတ်မှာလဲ?" ဟု နားမလည်စွာ မေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောက "လမ်းကိုပဲ သေချာကြည့်လျှောက်စမ်းပါ" ဟု ကလေးကို ပြောလိုက်ရသည်။

သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်သောအခါ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများကို ခွဲခြားထားသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ လက်ကို ကိုင်ကာ သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမသည် ယွီလင်းနှင့် ကျောက်ယွီယန်ကို မြင်သောအခါ သူမတို့ရှိရာသို့ လာရန် လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

ကျောက်ယွီယန်မှာ သင်္ဘောပေါ် ခြေချမိသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် "နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီ! ငါ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီ!" ဟု ရေရွတ်ရင်း ယွီလင်း၏ လက်မောင်းကို အတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သားအမိနှစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သိသဖြင့် သူတို့ကို လွှတ်ထားပေးလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက "မေမေ၊ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု မေးသည်။

"မမ ယွီလင်းနဲ့ အဒေါ်ယွီယန်တို့က မေမေတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မှာ။ နောက်မှ အသေအချာ ရှင်းပြမယ်နော်"

ယွီလင်းက ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်ပြီး "သခင်လေး ကျွမ်းကျွမ်းလား" ဟု ပြုံးရွှင်စွာ မေးသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "ကျွန်တော့်နာမည်က ကျွမ်းကျွမ်းပါ၊ သခင်လေး ကျွမ်း မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောရာ အားလုံး ရယ်မောမိကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို မိတ်ဆက်ခိုင်းရာ သူက "ကျွန်တော်က ကျွမ်းကျွမ်းပါ။ နာမည်အရင်းက ကျန်းချင်းဝမ်ပါ။ ဒီနှစ်မှာ လေးနှစ်ရှိပါပြီ" ဟု ပြောပြခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက "သူ့ကို ကျွမ်းကျွမ်းလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ဒါက မမ ယွီလင်း" ဟု မိတ်ဆက်ပေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အခေါ်အဝေါ် အဆင့်အတန်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ "ငါ့ကိုလည်း ချင်းရှောင်းကောလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ယွီလင်းကတော့ ငါ့ကို အစ်မလို့ပဲ ခေါ်ပေါ့"

ကျောက်ယွီယန်က အားနာသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောက "ငါ့အိမ်က မြို့တော်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လယ်တောထဲမှာပဲ။ ယွီလင်းကို ငါ့ညီမလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားမှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ကျောက်ယွီယန်မှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရသည်။

ယွီလင်းမှာလည်း သူမတွင် အစ်မတစ်ယောက် ရလာပြီဖြစ်သဖြင့် မယုံနိုင်အောင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သင်္ဘောကြီး စတင်ထွက်ခွာလာသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျွန်းကလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ "နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ကျွန်းလေးရေ!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။