အခန်း (၃၆၉)

ကျောက်ယွီယန်သည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့သော ကျွန်းလေးကို ကြည့်ရင်း ထိုခဏ၌ စိတ်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ယွီလင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ကာ ပင်လယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။

"ယွီလင်း၊ ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်ရမယ်နော်။ ဒီနေ့ကစပြီး တို့သားအမိ ဘဝသစ်ကို စတင်ကြမယ်"

ကျောက်ယွီယန်သည် အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ယွီလင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ မှီလိုက်သည်။ ယွီလင်းသည်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားမိပြီး ပြုံးလျက် ပြန်မှီတွဲလိုက်သည်။ သားအမိနှစ်ဦးမှာ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွဲထားကြသည်။

သင်္ဘောကြီး တည်ငြိမ်စွာ ခုတ်မောင်းနေချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းယီကို သွားရှာသည်။ သို့သော် ချင်းရှောင်းကောက ခရီးဆုံးမရောက်မီ ပြန်လာရန် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ သင်္ဘောဆိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် တံငါရွာသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ရှောက်ယိနှင့် လမ်းခွဲရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းတစ်ယောက် လူအုပ်ကြားထဲတွင် သူမနှင့် လူကွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ ကျန်းတန်းဟယ် အနားမှာ ရှိနေသော်လည်း ကလေးကို သူမ၏ အမြင်အာရုံအတွင်းမှာပဲ ရှိစေချင်သည်။

ကျောက်ယွီယန်နှင့် ယွီလင်းတို့ သားအမိ စကားပြောနေကြစဉ် ချင်းရှောင်းကောမှာ ပျင်းလာသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို သတိရကာ ရွက်တိုင်ရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နေရာလေးပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သာ သူမ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်ပြီး ရွက်တိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့ တကယ်ပင် စိတ်ချင်းဆက်နေကြသည်ဟု ဆိုရမည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသာအယာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သူမ မြင်ချင်သောလူကို မတွေ့ရဘဲ စကားပြောနေကြသော အမတ်အချို့ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကော စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်မည်အလုပ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို တို့လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုလျှင် ဒါ ကျန်းတန်းဟယ် ဖြစ်ရမည်...

"တကယ်ကြီး ရှင်ပဲ!" ချင်းရှောင်းကောက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေးမလေးရာ" ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ကာ ပြုံးလျက် "အပေါ်ကို မော့ကြည့်ရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ဒါဆို ရှင်ကော ကျွန်မ ဒီမှာရှိမယ်မှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရယ်မောကာ "ကိုယ်တို့တွေက စိတ်ချင်း ဆက်နေတာကိုး" ဟု ဆိုသည်။

"ကြွားလိုက်တာ" ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကိုကြည့်ပြီး "ဒီမှာ ကျွန်မကို စောင့်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ သင်္ဘောပေါ် တက်ကတည်းက ဒီမှာ ရှိနေတာ"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးစိစိဖြင့် နေနေမိသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း လျှောက်လာတာ ရှင်တွေ့လား"

"တွေ့တာပေါ့၊ သူ ရှောက်ယိဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဆော့နေတယ်"

"သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းတဲ့အခါ လူကွဲမှာစိုးလို့ ရှင့်ဘက်ကို မလွှတ်လိုက်တာ။ ကျွန်မဘက်မှာပဲ နေခိုင်းထားတာ"

"ရပါတယ်၊ ကိုယ် သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ် ကြည့်နေပါ့မယ်။ သင်္ဘောဆိုက်ခါနီးရင် သူ့ကို မင်းဆီ ခေါ်လာပေးမယ်"

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း တွေဝေနေပုံရသည်။ သူမက ဘာမှမဟုတ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ "သင်္ဘောပေါ်က ဆင်းရင် ရှင် ချက်ချင်း ထွက်သွားမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ ပြောချင်သည်ကို သိသော်လည်း မတတ်သာသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကြာသွားပြီလေ။ သင်္ဘောဆိုက်ရင် စစ်တပ်က ကိုယ်တို့ကို စောင့်နေလိမ့်မယ်။ ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ရမှာပဲ"

ချင်းရှောင်းကော မပျော်မရွှင်ဖြင့် "အော်" ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်ပေးကာ "မင်းက တံငါရွာမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် ထပ်နေချင်တာ မဟုတ်လား။ ရွာသူကြီးအိမ်မှာ ရထားလုံးတစ်စီး ထားခဲ့ပေးမယ်။ ပြန်ချင်တဲ့အချိန်မှ ပြန်ပေါ့" ဟု နှစ်သိမ့်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် အမြဲတမ်း အိမ်မှာပဲ ရှိနေလျှင် ကောင်းမှာပဲဟု ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသည်။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ဖြစ်နေသဖြင့် ယခင်ကထက် ပို၍ လက်ခံရလွယ်ကူလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါလား"

ချင်းရှောင်းကော မယုံနိုင်သလို မော့ကြည့်ပြီး "ဟမ်?"

"ကိုယ်နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ" ကျန်းတန်းဟယ်က အတည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ခဏမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့။ ရှင် ပြန်လာမှာကိုပဲ စောင့်နေပါ့မယ်။ အိမ်မှာ တိရစ္ဆာန်တွေ အများကြီး ရှိနေတာ၊ သူတို့ကို စိတ်မချဘူး"

ကျန်းတန်းဟယ်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောမည်အလုပ်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သဖြင့် ရပ်လိုက်ကာ "ဒါဆိုလည်း လတိုင်း အိမ်ပြန်နိုင်အောင် ကိုယ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလား"

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ပတ်ခွဲလောက်ဆို ရိတ်လို့ရပြီ"

ကျန်းတန်းဟယ်က တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အချိန်မီနိုင်ပါသည်။

"ဒါဆို ဧကရာဇ်ကို မြို့တော်အထိ ပို့ပေးပြီးတာနဲ့ ကိုယ် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ပြန်ရောက်မှ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ရိတ်သိမ်းပေးမယ်"

"မလိုပါဘူး၊ စိုက်ခင်းက နည်းနည်းလေးရယ်။ အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်တည်း လုပ်ရင် နာရီဝက်နဲ့ ပြီးပါတယ်" သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို လမ်းမှာ အချိန်ကုန်ပြီး ပင်ပန်းမည်ကို မလိုလားပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောက သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိသည်။

"ပြန်မလာနဲ့ဦး။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးရင် ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ လမ်းမှာတင် အချိန်တွေ ကုန်နေရင် ရှင့်အတွက် အရမ်းပင်ပန်းလိမ့်မယ်"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမ၏ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရသည်ကို သဘောကျသဖြင့် တမင် တွေဝေနေသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ထပ်မံ၍ အကျိုးအကြောင်းများ ပြောပြကာ ဆူပူနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ စကားပြောလွန်းသဖြင့် အသံပင် ခြောက်ကပ်လာသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်တိုတိုဖြင့် ရွက်တိုင်ကို ကျော်ကာ သူ့ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

"မဖြီးနဲ့တော့၊ ပြောနေတာ နားထောင်ရဲ့လား"

"နားထောင်နေပါတယ်!"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ ပုခုံးကို ကိုင်ကာ အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြေလျော့သွားမှ သူမက သူ၏ ပုခုံးကို သနားကရုဏာဖြင့် ပြန်ပွတ်ပေးနေမိသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် လူမြင်ကွင်း မဟုတ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်ခန်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်နေခဲ့သည်။ လီရှို့ကျီနှင့် ရှောက်ကျန့်တို့မှာ ထိုလူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။

ရှောက်ကျန့်သည် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ရှောက်ယိ၏ မိခင်ကို သတိရကာ ငေးမောနေမိသည်။ လီရှို့ကျီမှာမူ လူပျိုကြီးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ စူးစမ်းစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စကားသံများကို ကြားရလေလေ သူ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လေလေပင်။ ဤမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောရင်း သူတို့ ဘာလို့ ပြုံးပျော်နေနိုင်ကြတာလဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။

သင်္ဘောဆိုက်ခါနီးတွင် ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို ခေါ်လာပေးသည်။ ကလေးလေးမှာ ရှောက်ယိနှင့် ခွဲရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် မျက်လုံးလေးများ နီရဲနေသည်။ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီးမှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သင်္ဘောဆိုက်ပြီးနောက် ကမ်းခြေတွင် ရထားလုံးများနှင့် စစ်သားများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှမြောတသဖြစ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။