အခန်း (၃၇၀)

သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူတို့သုံးဦး တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ငုံ့ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းတန်းဟယ်က သူတို့နှစ်ဦးကို မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ကြည့်ရှုရင်း မှာကြားခဲ့သည်။

"အိမ်ကို စောစောပြန်ကြနော်။ အိမ်ရောက်ရင် အသိပေးဦး။ ကိုယ် မြို့တော်ရောက်ရင် စာရေးလိုက်မယ်။ ကျွမ်းကျွမ်း... စာကြိုးစားပြီး အမေ့စကား နားထောင်နော်။ အဖေ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့က ခေါင်းငြိမ့်ပြကြသည်။

"လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ဦး။"

ထိုစဉ် လူအချို့မှာ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ မြင်းရထားပေါ် တက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် သွားရတော့မည်ကို ရှောင်းကော သိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မှာလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောင်းကော၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်ရင်း "အဖေ... ဂရုစိုက်ပါနော်။ သား လိမ္မာပါ့မယ်။ သား အဖေကို တကယ် လွမ်းနေမှာ!" ဟု ပြောသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က စိတ်အေးသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အဖေလည်း သားကို လွမ်းနေမှာပါ။"

ထို့နောက် သူက ရှောင်းကောကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်းကော၏ နားရွက်ဖျားလေးများ နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး "ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို လွမ်းနေမှာပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။ အဝေးကကြည့်လျှင် သူက သူမအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အနီးကပ်ကြည့်ပါက ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားကာ ပါးကို ခိုးနမ်းပြီး "ကိုယ်က ပိုလွမ်းနေမှာပါ" ဟု နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ရှောင်းကော၏ ကိုယ်လေးမှာ ထုံကျင်သွားရသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို ဖက်ထားပြီး ကျွမ်းကျွမ်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် လီရှို့ကျီ လမ်းလျှောက်လာပြီး ရှောင်းကောကို အထူးတလည် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"မရီး... နောက်တစ်ခါ အစ်ကိုကျန်းနဲ့ ပြန်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ဟင်းလေး ဘာလေး ပိုချက်ကျွေးဦးနော်။"

"ကောင်းပါပြီ!"

ရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ "လမ်းခရီး ဘေးကင်းပါစေ!" ဟု ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

လီရှို့ကျီသည် နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ခေါ်နေသံကြားသဖြင့် ရှောင်းကောကို ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ထိတွေ့နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောက်ယိသည် ရှောင်းကောထံသို့ ဇွတ်ပြေးလာသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိ သူ့ကို မခွဲနိုင်ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖက်ရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း၊ ရှောက်ယိက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပြေးသွားသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းမှာ လက်များကို အားနာစွာဖြင့် ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

ရှောက်ယိသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ရှောင်းကောအတွက် လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ ကပ်နေတော့သည်။ ရှောင်းကောကလည်း ချက်ချင်း ငုံ့ကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောက်ယိ မော့ကြည့်ကာ "ကျွန်တော့်ကိုလည်း ကျွမ်းကျွမ်းကို နမ်းသလိုမျိုး နမ်းပေးလို့ ရမလား?" ဟု မေးသည်။ ဤသည်မှာ သူ အမြဲတမ်း တမ်းတခဲ့ရသော အရာ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ အလွန် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောပြီးနောက်တွင်လည်း ငြင်းခံရမည် စိုးသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကာ သူမကို မကြည့်ရဲပေ။

ရှောင်းကောမှာ ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ပြုံးကာ သူ၏ မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ နဖူးနှင့် ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံးကို တဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နမ်းသံ ကျယ်ကျယ်များကြောင့် ရှောက်ယိမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသည်။

"ကျွန်တော့်ဆီကိုလည်း ကျွမ်းကျွမ်းကို ရေးသလိုမျိုး စာတွေ အများကြီး ရေးပေးမလား?"

သူက ဒုတိယမြောက် တောင်းဆိုချက်ကို ထပ်ပြောသည်။

"ရေးပေးမှာပေါ့!"

ရှောင်းကော၏ စကားကြောင့် ရှောက်ယိ၏ မျက်လုံးများ ပိုတောက်ပလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တတိယမြောက် တောင်းဆိုချက်ကို ဆက်ပြောသည်။

"အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေမှာလား? ဟိုလိုမျိုး..."

ရှောက်ယိစကားပြောရသည်မှာ အနည်းငယ် ခက်နေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်းကော၏ မေတ္တာအပြည့်ရှိသော အကြည့်များကြောင့် သတ္တိမွေးကာ "ကျွန်တော် အစ်မကို လွမ်းသလိုမျိုး အစ်မလည်း ကျွန်တော့်ကို လွမ်းနေမှာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လွမ်းတာပေါ့။ ‌အဒေါ် ရှောက်ယိလေးကို နေ့တိုင်း လွမ်းနေမှာ။ ရှောက်ယိသာ အစ်မနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းတို့နဲ့အတူ လာနေရင် အစ်မ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် ရယ်နေမိမှာပဲ။"

ရှောင်းကောသည် ရှောက်ယိ မေတ္တာငတ်မွတ်နေကြောင်း သိပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို အလွန်ခင်မင်သည်။ သူမ ဟင်းချက်သည့် အခါတိုင်း ဤကောင်လေးသာ ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲဟု တွေးမိတတ်သည်။

ရှောက်ယိသည် နောက်မှ လူခေါ်သံကြားသဖြင့် ကျေနပ်သော အဖြေကို ရသည်နှင့် ပြန်ရန် ပြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောင်းကောကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် သတ္တိမွေးကာ သူမ၏ ပါးကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် သူက ခိုးရယ်ရင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖြတ်သွားချိန်တွင်လည်း လက်ဝေ့ယမ်းပြခဲ့သေးသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက နှုတ်ခမ်းလေးမဲ့ကာ "ဒါပဲလား?" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို မခွဲနိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့အမေကို မခွဲနိုင်တာပေါ့လေ။"

ရှောင်းကောက ရှောက်ယိမြင်းရထားပေါ် တက်သွားသည်ကို ပြုံးကြည့်ရင်း ရှောက်ကျန့် ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဝေးမှနေ၍ အပြန်အလှန် ခေါင်းငြိမ့်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ယာဉ်တန်း စတင်ထွက်ခွာသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က လှည့်ကြည့်ကာ လက်ဝေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ ရှောင်းကော ရယ်မိသည်။ သူ လှည့်ကြည့်မည်ကို သူမ ကြိုသိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမကလည်း တက်တက်ကြွကြွပင် လက်ပြန်ပြလိုက်သည်။

ယာဉ်တန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကမ်းခြေမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှောင်းကောမှာ ဝမ်းနည်းရန် အချိန်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ယွီလင်းနှင့် ကျောက်ယွီယန်တို့မှာ သူမ၏ နောက်တွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် တံငါရွာမှ ရွာသူကြီး ဝမ်ကလည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အစကတည်းက ရှိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လူများလွန်းသဖြင့် အနားမကပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်မ... စစ်သူကြီးက မှာထားပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ် ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ တည်းခိုပါလို့။"

ရှောင်းကောက စိုးရိမ်နေသော ယွီလင်းနှင့် ကျောက်ယွီယန်တို့ကို ကြည့်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ရှောင်ကျူး အိမ်မှာ ရှိမလား သိလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျူး?"

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် ပျက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

"သူ အိမ်မှာ ရှိမှာပါ။"

ရွာသူကြီး၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်ကို ရှောင်းကော သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု မေးသည်။ ရွာသူကြီးက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ဒီကလေးမလေးက အခုတလော တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပြဿနာဖြစ်နေလို့ အိမ်ထဲက မထွက်တာ ကြာပြီ" ဟု ဝေဝေဝါးဝါး ပြောသည်။

"ဘာပြဿနာလဲ?"

ရှောင်းကောက အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။ ရှောင်ကျူးမှာ ပြဿနာရှာတတ်သော ကလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။

ရွာသူကြီးသည် သူမ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကျိုးအပြစ်ကို စဉ်းစားပြီး ဖြစ်သမျှ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်သည်။ ရှောင်းကောသည် ထိုအကြောင်းများကို ကြားသောအခါ ထိုကလေးမလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို အလွန်လည်း ဒေါသထွက်မိသည်။ ဤ ယွီကျစ်ကျစ်မှာ တကယ်ကို မဟုတ်ကဟုတ်က လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်!

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်းကောသည် ရွာသူကြီး၏ အိမ်တွင် တည်းခိုရန် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ရှောင်ကျူး၏ အိမ်တွင်သာ ခေတ္တနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းတွင် ကျွမ်းကျွမ်းက "ရှောင်ကျူးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?" ဟု စပ်စုသည်။ "နောက်မှ အမေ ပြောပြမယ်။" ဟု ရှောင်းကော ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့သည် ရှောင်ကျူး၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်းကောက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အကြာကြီး ခေါက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲမှ လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှောင်းကောမှာ ရှောင်ကျူး ချော်လဲသွားသည်ဟု ထင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံခါးကို ပို၍ အားပြင်းပြင်း ခေါက်လိုက်သည်။

"ရှောင်ကျူး... ငါပါ၊ အစ်မ ရှောင်းကော ပြန်လာပြီ။ ရှောင်ကျူး? ရှောင်ကျူး?"

မကြာမီ တံခါးနောက်မှ အပြေးအလွှား လာနေသော ခြေသံများကို ကြားရသည်။ တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ ဖောင်းအစ်နေသော ရှောင်ကျူး ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ကြောက်စရာကောင်းသော သရဲမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ရှောင်းကောကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရှောင်ကျူး၏ မျက်ရည်များမှာ ထပ်မံ စီးကျလာပြန်သည်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ငိုနေတော့သည်။

ရှောင်းကောက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးကာ "မငိုနဲ့တော့၊ အားလုံးကို ငါ သိပြီးပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မ ရှောင်းကော..."

ရှောင်ကျူးသည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပို၍ ငိုကြွေးတော့သည်။

ရှောင်းကောက သူမ၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း သနားမိသည်။ ရှောင်ကျူးမှာ ပို၍ ပိန်သွားပုံရသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ဒူးခေါင်းတွင်လည်း သွေးစွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စောစောက အသံမှာ သူမ ချော်လဲသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရမခက်ပေ။

ရှောင်းကောက ရှောင်ကျူးကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ယွီလင်းကလည်း ကုလားထိုင်ကို ချက်ချင်း ပြင်ပေးသည်။ ကျောက်ယွီယန်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ကလည်း ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ထုတ်ပေးကြသည်။ ရှောင်းကောသည် ရှောင်ကျူး၏ ဒူးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်ပေးပြီး ဆေးမှုန့်များ ဖြူးပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးမှာ ငိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ရှိနေပြီးမှ ရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ တိမ်ဝင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမမှာ... ညီမမှာ အဖေနဲ့ အမေ မရှိတော့ဘူး..."