အခန်း (၃၇၂)

ရွာသားများကို ဤလျှို့ဝှက်ချက်အား အသိပေးခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးအဘိုးသည် ငယ်ရွယ်သေးသော ရှောင်ကျူးကို လူတိုင်းက ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးစေချင်သည်။ နေ့စဉ် စားသောက်မှုထက် သူမ၏ ဘေးကင်းရေးကို ပိုဂရုစိုက်ပေးစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့လင်မယားမှာလည်း အိုမင်းနေပြီဖြစ်ရာ ရှောင်ကျူး၏ ဘေးကင်းရေးကို တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူး၏ မိဘများမှာ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က လူချစ်လူခင်များသူများဖြစ်ရာ တစ်ရွာလုံးက သူမကို ကူညီစောင့်ရှောက်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ယွီကျစ်ကျစ်သည် တစ်ရွာလုံး၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ရွာသူကြီးသည် ယွီကျစ်ကျစ်ကို သင်ခန်းစာပေးချင်သော်လည်း သူမ၏ဖခင်မှာ ရွာတွင် ဆေးကုတတ်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုသူကို မပြစ်မှားရဲပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွီကျစ်ကျစ်၏ဖခင် ယွီဝမ်ကွေ့ မှာ အမှားအမှန် သိသူဖြစ်သည်။ သူ၏သမီး ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူသိသည်။ သူက သူမဘက်မှ ဖုံးကွယ်ပေးချင်သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

သူတစ်ပါးက သူမကို သင်ခန်းစာပေးသည်ထက် သူကိုယ်တိုင် လုပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလိုမရှိသော ယွီကျစ်ကျစ်ကို တောင်ပေါ်သို့ ဆေးမြစ်ရှာရန် အတင်းစေလွှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်နှင့် သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝေးကွာနေရသဖြင့် ရွာသူကြီးနှင့် ရွာသားများမှာ သူမကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။

ယွီဝမ်ကွေ့၏ အစီအစဉ်မှာ တကယ်ပင် ကျနလှသည်။

ရှောင်ကျူးသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရှိသမျှ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ခံစားချက်များကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံး၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ရှောင်ကျူးသည် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ မရင်းနှီးသော လူအချို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှောင်းကော၏ အနားသို့ ကြောက်လန့်တကြား ကပ်သွားသည်။

"လာပါ ရှောင်ကျူး၊ အစ်မ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။"

ရှောင်းကောက သူမ၏လက်ကို ကိုင်ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့သား ကျွမ်းကျွမ်းလေ။"

"မင်္ဂလာပါ အစ်မ။"

"မင်းက ကျွမ်းကျွမ်းလား။ မင်္ဂလာပါ။"

ရှောင်ကျူး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဝင်နေသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဒါကို သတိထားမိပြီး သူမအတွက် ရေခွက်ကို အလိုက်တသိ ယူလာပေးသည်။

ရှောင်ကျူးသည် ရေဖန်ခွက်ကို ယူလိုက်ရင်း အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။

"အစ်မရှောင်းကော အမြဲပြောပြနေတဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းဆိုတာ မင်းပဲကိုး။ အခုမှ တွေ့ဖြစ်တော့တယ်။"

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးပြသည်။

သူမ ရေတစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် ရှောင်းကောက ဆက်၍မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"ဒီအဒေါ်ကိုတော့ အဒေါ်ယွီယန်လို့ ခေါ်ပါ။ ဒါကတော့ သူမရဲ့ သမီး ယွီလင်း ပေါ့။ သူမက ညည်းထက် တစ်နှစ်ကြီးတယ်။"

"မင်္ဂလာပါ အဒေါ်ယွီယန်။"

ရှောင်ကျူးသည် ပြုံးနေသော ကျောက်ယွီယန်ကို အရင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် အသက်အရွယ်တူ ယွီလင်းကို မဝံ့မရဲဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီလင်းက ပို၍ ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ရှောင်ကျူးထက် တစ်နှစ်ကြီးသည်ဟု ကြားသောအခါ သူမ၏ လက်ကလေးကို အစပြု၍ ကိုင်လိုက်သည်။ သူမက အစ်မကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ "မင်္ဂလာပါ ရှောင်ကျူး!" ဟု နှုတ်ဆက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ။"

ရှောင်ကျူးသည် ယွီလင်း၏ ဖော်ရွေသော အမူအရာကြောင့် မသိလိုက်ဘဲ ရယ်မောမိသွားသည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူတို့နှင့် အသက်အရွယ်တူ မိန်းကလေးများနှင့် တွေ့ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံး မဟုတ်သော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဤမျှ ပြေလည်ခဲ့ခြင်းမျိုး မရှိဖူးပေ။

ထူးခြားသည်မှာ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် တွေ့ဆုံပြီး မကြာမီမှာပင် ညီအစ်မရင်းများကဲ့သို့ ခင်မင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခင်မင်မှုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ညီအစ်မများဟုပင် ခေါ်ဆိုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

စိတ်ကြည်လင်လာသောအခါ ဗိုက်ကလည်း ဆာလာတတ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့အားလုံး၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ကျူး၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံမှာ အကျယ်ဆုံးပင်။

အခြားသူများမှာ အနည်းဆုံး မနက်စာ စားခဲ့ကြသော်လည်း ရှောင်ကျူးမှာ ဘာမှမစားရသေးပေ။ အမှန်တော့ သူမ ဘာမှမစားရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ပတ်လုံး သူမသည် တနေကုန် ငိုနေခဲ့သည်။ ဗိုက်ဆာလျှင် ရေသောက်သည်၊ ငိုရတာ မောလာလျှင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ ရွာသားများ ပို့ပေးသော အစားအစာများကို တစ်လုပ်မျှပင် မစားခဲ့ပေ။ သူမ အခုထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်မှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောသည် ရှောင်ကျူး၏ အိမ်တွင် ချက်ပြုတ်စရာ ဘာမှမရှိမှန်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွာသူကြီးအိမ်သို့ သွားကာ မီးဖိုချောင် ခဏငှား၍ ဟင်းအချို့ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း လိုက်ချင်သော်လည်း ရှောင်းကောက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူမသည် ဟင်းချက်ရန်အတွက် သူမ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်တည်း ချက်ရခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေသည်။ ဟင်းချက်ခြင်းမှာ သူမအတွက် လွယ်ကူသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး ခဏချင်းပင် ပြီးစီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

အိမ်မှ မထွက်မီ သူမသည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ယူသွားသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူမ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မည်သူမျှ သံသယမဝင်နိုင်တော့ပေ။

အိမ်ပြင်ရောက်သောအခါ သူမသည် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူမ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မဝင်ဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောသည် အစားအသောက်များ ပြည့်နှက်နေသော ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျွန်းသို့ မသွားမီက သူမသည် အစားအစာများစွာ ဝယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောပေါ်တွင် အများကြီး မစားဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ရေခဲသေတ္တာမှာ ပြည့်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင် ကျွန်းပေါ်မှာရှိစဉ်ကလည်း ပင်လယ်စာများစွာကို သူမ ခိုး၍ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သေးသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ မပုပ်သေးပေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သဖြင့် ရှောင်းကောသည် ၎င်းတို့ကို အကုန်ထုတ်လိုက်ပြီး အသားတစ်တုံးကိုပါ ယူလိုက်သည်။

အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ရွာသူကြီးအိမ်သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးအဘိုးမှာ နေ့လယ်စာ ချက်ပြီးရုံရှိသေးသည်။ ပေါင်းထားသော ဘန်းမုန့်များနှင့် အသား၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ဟင်း အိုးကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ထိုစဉ် ရွာသူကြီးဇနီးက ဟင်းများကို ပန်းကန်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ခပ်ထည့်နေသည်။ ရွာသူကြီးကလည်း ဘန်းမုန့်များကို လင်ဗန်းပေါ်သို့ တင်ကာ သူတို့ထံသို့ ပို့ရန် ပြင်နေကြသည်။

ရှောင်းကောကို မြင်သောအခါ သူတို့လင်မယားမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အခြားရွာသားများမှာ သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို မသိကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကတော့ ကောင်းကောင်း သိထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရင်း "မွှေးလိုက်တာ..." ဟု ဆိုသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် စတူးကို မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ တကယ်ကို လွမ်းနေမိသည်။

ရွာသူကြီးဇနီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် "အရသာရှိရင် နောက်မှ အများကြီးစားနော်။ အဘွား အိုးကြီးနဲ့ ချက်ထားတာ" ဟု ပြောသည်။

"အရသာရှိမှာ သေချာပါတယ်။ ဒီအနံ့ကို ရှူရုံနဲ့တင် ကျွန်မ ထမင်းနှစ်ပန်းကန် ကုန်နိုင်တယ်" ရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမ ပြင်ဆင်လာသော ကုန်ကြမ်းများမှာ အသုံးမလိုတော့ပုံရသည်။

ရွာသူကြီးအဘိုးက ဘန်းမုန့်များ တင်ထားသော လင်ဗန်းကို မလိုက်ကာ "ဒါက နည်းနည်း လေးတယ်၊ ငါပဲ သယ်လာပေးမယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မဟုတ်တာ အဘိုးရယ်၊ ကျွန်မဘာသာ သယ်သွားပါ့မယ်။"

ရှောင်းကောသည် အသက် ၇၀၊ ၈၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုကို ဤမျှ လေးလံသောအရာများကို မသယ်ခိုင်းရက်ပေ။

ရွာသူကြီးက လေးလွန်းသည်ဟု ငြင်းနေသော်လည်း ရှောင်းကောက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ကျွန်မယူလာတဲ့ ဒီကုန်ကြမ်းတွေ မလိုတော့ဘူး။ ဒါတွေ အဘိုးတို့အတွက် ထားခဲ့ပါ့မယ်။"

ရှောင်းကောသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အသားများကို ထုတ်၍ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ငြင်းဆန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ဗန်းကို မကာ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ရွာသူကြီးလင်မယားမှာ တံခါးဝအထိ လိုက်လာသော်လည်း သူမကို အတင်းမဆွဲရဲဘဲ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေကြရသည်။

သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးသော်လည်း တည်ငြိမ်လှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စိတ်သက်သာရာရကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။

ရှောင်းကော ပြန်ရောက်သောအခါ အားလုံးမှာ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ဟင်းများကို အကုန်စားပစ်ကြသည်။ ဘန်းမုန့် တစ်လုံးမှပင် မကျန်တော့ပေ။

ဟင်းပန်းကန်နှင့် ခွက်များမှာ ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေတော့သည်။

ပန်းကန်ဆေးသည့် အလုပ်ကို ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့က တာဝန်ယူသည်။ သူတို့ ပြီးစီးသောအခါ ပန်းကန်များကို ရွာသူကြီးအိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ယွီယန်သည် ထမင်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ရှောင်းကောက သူမကို အနားယူခိုင်းလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းလည်း အိပ်ချင်နေသဖြင့် ရှောင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သမ်းနေတော့သည်။ သူမက သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ သွားအိပ်ခိုင်းသော်လည်း သူက သူမနှင့်အတူ ရှိနေချင်သည်ဟု ဇွတ်ပြောနေသည်။

ရှောင်းကောမှာ အခြားနည်းမရှိသဖြင့် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကို ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီအိပ်စေလိုက်သည်။

မကြာမီ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရှောင်းကောက ယွီလင်းကို သူမ၏မိခင်ထံသို့ သွား၍ ခေတ္တအနားယူရန် ပြောလိုက်သည်။ ယွီလင်းမှာ အလွန်တော်သူဖြစ်ရာ ရှောင်းကော ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ထိုစဉ် ရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို အသာအယာ ပုတ်ကာ အိပ်ပျော်အောင် လုပ်ပေးနေသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သူမ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်၍ သူ့ကို ခြုံပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့အခန်းကို သွားရှင်းလိုက်မယ်လေ။"

"မလိုပါဘူး ရှောင်ကျူးရယ်။"

ရှောင်းကောက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"သူ အကြာကြီး အိပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏပဲ သိပ်လိုက်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ရှောင်ကျူးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ အစ်မတို့ ပြန်လာရင် ကြိုဆိုပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားပေမဲ့၊ အစ်မတို့ ပြန်ရောက်လာတာကို ကျွန်မ မသိလိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဘာမှလည်း ပြင်ဆင်မထားမိဘူး။"

"ရပါတယ်။ ဘာမှ ပြင်ဆင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ နင့်ကို မြင်ရရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။"

ရှောင်းကောက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သောအခါ ရှောင်ကျူးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် ရှောင်းကောက အဓိက ကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ညနေကျရင် နင့်မိဘတွေဆီ သွားတွေ့ဖို့ ငါ လိုက်ခဲ့ပေးမယ်လေ။"

ရှောင်ကျူး၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားသည်။ အတော်ကြာမှ သူမ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

သူမသည် အမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်ချင်သော်လည်း ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။