အခန်း (၃၇၃)

ရှောင်ကျူးတစ်ယောက် သူမ၏ ကွယ်လွန်သူ မိဘနှစ်ပါးကို ကန်တော့ရသေးပုံမရကြောင်း ချင်းရှောင်းကော ခန့်မှန်းမိသဖြင့် သူမကပဲ စ၍ အကြံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချို့က ရှောင်းကောကို သူတစ်ပါးကိစ္စထဲ ဝင်ပါလွန်းသည်ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူမကတော့ ရှောင်ကျူးတစ်ယောက် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ နောင်တနှင့် ရှင်သန်သွားရမည်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူး၏ မိဘများသည် သူမ ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် စိတ်ဒဏ်ရာရမည် စိုးသောကြောင့် သူတို့၏ သေဆုံးမှုကို အသိမပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးဝေးသွားသည်ဟု လုပ်ကြံပြောခဲ့ခြင်းမှာ သမီးဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချို့သောအရာများသည် မရှိသကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထား၍ မရပေ။ ရှောင်ကျူးအနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဤဝမ်းနည်းမှုများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

စကားပြောရသည်မှာ လွယ်သလောက် လက်တွေ့လုပ်ရန် ခက်ခဲမှန်း ရှောင်းကော သိပါသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ကျူးသည် ပြတ်သားသော အကြည့်ဖြင့် ရှောင်းကောကို မော့ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ ရှောင်းကော၊ ညီမနဲ့အတူ မိဘတွေဆီ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

"ကောင်းပြီ!" ရှောင်းကောက မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကျွမ်းကျွမ်းက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားသံ ချက်ချင်းရပ်သွားရလောက်အောင် လန့်သွားကြသည်။ သူ အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်ကြောင်း မြင်ရသောအခါမှ တိုးတိုးလေး ပြန်ရယ်မိကြပြန်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှောင်းကော အပြင်သွားမည်ကို မြင်သောအခါ ဘယ်သွားမည်မှန်း မသိသော်လည်း လိုက်ချင်နေသည်။

ဒါကိုမြင်သောအခါ ယွီလင်းက ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း၊ ငါ မသိတဲ့ စာလုံးအချို့ တွေ့ထားလို့၊ ငါ့ကို သင်ပေးပါဦးလား?"

ကျွမ်းကျွမ်းက သဘောတူမည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း စိတ်ပျက်သွားရသည်။ ကောင်လေးက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ရတာပေါ့၊ ကျွန်တော် ပြန်လာမှ သင်ပေးမယ်လေ" ဟု တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အာ..."

ယွီလင်းက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သလို ရှောင်းကောကို အကူအညီတောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သား မလိုက်ရင် အမေ ခဏလေးနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်လေ။"

ရှောင်းကောက ချော့မော့ပြောလိုက်မှ ကျွမ်းကျွမ်းက နားထောင်တော့သည်။

ရွာသူကြီးဝမ်က ရှောင်ကျူးကို လိပ်စာပေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာပြီးနောက် သူပြောပြသော နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

အချိန်မလောက်သဖြင့် ကန်တော့ရန် ပစ္စည်းများ မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတစ်ပါးဆီမှ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ချေးငှားရန်မှာလည်း မသင့်တော်သဖြင့် လက်ဗလာဖြင့်သာ သွားကြရသည်။

တံငါရွာမှာ အမှန်တကယ်တော့ မကြီးသော်လည်း အိမ်ခြေများမှာ အလွန်စိပ်လှသည်။ ပင်လယ်နားတွင် ရှိသဖြင့် မြေအသုံးချမှုမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။ လူနေရပ်ကွက်မှလွဲ၍ တောင်ကုန်းများကိုသာ သုသာန်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ရွာသားများ ကွယ်လွန်သောအခါ သူတို့၏ မိသားစုများက တောင်ပေါ်တွင် သင့်တော်ရာနေရာ ရှာ၍ မြှုပ်နှံကြသည်။ မြှုပ်နှံသည့် နေရာနှင့် ပတ်သက်၍ အတိအကျ သတ်မှတ်ချက်များ မရှိပေ။

ရွာသူကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ရှောင်းကောနှင့် ရှောင်ကျူးတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ကျူးမှာ ဤရွာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း တောင်၏ ဤဘက်ခြမ်းသို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် လန့်ဖျပ်ကာ ရှောင်းကောကို ဖက်လိုက်မိသည်။

ရှောင်းကောက သူမကို အသာအယာ ပုတ်ပေးရင်း "ကြောက်ရင် ငါ့လက်ကို ကိုင်ထားလေ" ဟု ပြောကာ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးက ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ ရှောင်းကော၊ ဒီမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် အေးနေတာလဲဟင်?"

"ရာသီဥတုက အေးလာပြီလေ။ နွေရာသီက ကုန်သွားပြီကိုး။"

ရှောင်းကောက အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ယခုခရီးစဉ်အတွက် အနည်းငယ် ထူသော အဝတ်အစားများ ယူလာခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့မှာ နွေဝတ်စုံကြီးဖြင့် အိမ်ပြန်ကြရပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ကျူးက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလို အအေးမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက..."

သူမ ထင်သလိုပင် တောနက်ထဲမှ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငှက်များစွာသည် သစ်ပင်များပေါ်မှ ပျံထွက်သွားကြပြီး ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အား!!!"

ရှောင်ကျူးသည် ရှောင်းကောကို ဖက်ကာ အော်ဟစ်တော့သည်။ သူမ၏ အော်သံမှာ တောင်တစ်ခုလုံးရှိ အသံများထက်ပင် ပိုကျယ်နေသေးသည်။ ထိုအသံကြောင့် လန့်ပြီး ပျံထွက်သွားသော ငှက်များမှာလည်း မနည်းပေ။

ရှောင်းကောလည်း ရှောင်ကျူး၏ အော်သံကြောင့် လန့်သွားရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။"ရှောင်ကျူး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မခြောက်လှန့်ပါနဲ့။ တောထဲမှာက အပူချိန် နိမ့်တတ်တာ သဘာဝပဲ။ ဒီနေရာက နေရောင်မရတော့ စိုစွတ်ပြီး အေးနေတာ ပုံမှန်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဟိုက အသံကြီးကရော?" ရှောင်ကျူးက မယုံကြည်နိုင်သေးသော်လည်း ဖက်ထားသည်ကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်သည်။

"ဒီမှာ သက်ရှိတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ တိရစ္ဆာန် အသံ ဒါမှမဟုတ် သစ်ပင်ခြောက်တွေ လဲကျတဲ့ အသံ ဖြစ်မှာပေါ့။ ကြားလိုက်တဲ့ အသံတွေက တောကြက်တွေ အော်တာပါ"

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ!"

ရှောင်ကျူးသည် လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာ မကြောက်ကြောင်း ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ဒါကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောက အကျယ်ကြီး ရယ်မိတော့သည်။

ရှောင်းကော၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ရှောင်ကျူးမှာ မကြောက်တော့ဘဲ သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်ခဲ့ကြသည်။

ဂူသင်္ချိုင်း၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင့်မားသော သစ်နီပင်ကြီး တစ်ပင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုအပင်ဘေးမှ ကုန်းဆင်းလေးအတိုင်း ဆင်းသွားသောအခါ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နောက်ထပ် ငါးမီတာခန့် လျှောက်ပြီးနောက်တွင်တော့ ရှောင်ကျူး မိဘများ၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ရွာသူကြီး၏ ပြောပြချက်အရ ဇနီးမောင်နှံကို အတူတူ မြှုပ်နှံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ရွာသူကြီးက သိသမျှ လူများကို ဂူပေါ်တွင် မြေကြီးဖို့ခိုင်းလေ့ရှိသဖြင့် အချိန်ကြာသော်လည်း ဂူမှာ ပြားမသွားဘဲ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိဘများ၏ ဂူသင်္ချိုင်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျူး၏ ကြောက်စိတ်များမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီနေရာမှာ အိပ်ပျော်နေသူများမှာ သူမ၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ သူတို့ကို လွမ်းရန်ပင် အချိန်မလောက်ဖြစ်နေရာ ကြောက်စိတ်ဆိုသည်မှာ ဝေးစွ။

ရှောင်းကောသည် ရှောင်ကျူးကို တစ်ယောက်တည်း အချိန်ပေးရန်အတွက် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မကြာမီ ရှောင်ကျူး၏ ငိုယိုသံများကို ကြားရသည်။ ရှောင်းကောမှာ အနားသို့ သွားချင်သော်လည်း စိတ်ကိုထိန်းကာ ထိုနေရာမှာပင် တိတ်တိတ်လေး စောင့်နေပေးသည်။

ရှောင်ကျူးက သူမ၏ မိဘများကို ဘယ်လောက်လွမ်းကြောင်း ပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ရှောင်းကောလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်— သူမလည်း သူမ၏ မိဘများကို လွမ်းမိသည်။ ကြင်နာတတ်သော လူသားနှစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင် ထာဝရ အိပ်စက်နေရခြင်းမှာ တကယ်ပင် ရက်စက်လှသော ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် နတ်ဘုရားများ၏ ကစားစရာတစ်ခု ဖြစ်နေမလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ နတ်ဘုရားများ စိတ်ကောင်းဝင်လျှင် သက်တံ့များ ဖန်တီးပေးပြီး၊ စိတ်မကောင်းလျှင် ဇွန်ဘီဗိုင်းရပ်စ်နှင့် မိုးခေါင်ရေရှားမှုများကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ဟု အမည်တပ်ကာ ကမ္ဘာမြေသို့ ပို့လွှတ်နေသလားဟု တွေးနေမိသည်။

"ဟယ်... ဘယ်သူ ဒီမှာ ငိုနေတာလဲလို့ ကြည့်လိုက်တာ၊ မိဘမဲ့ကလေးမလေး ဖြစ်နေတာကိုး။"

ရှောင်းကောသည် အတွေးများကို ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ရယ်မိလိုက်သည်။ ရန်သူနှင့် လမ်းဆုံသည်ဆိုသည်မှာ ဒါမျိုးပင်။ သူမက ထိုမိန်းမကို မရှာရသေးခင်မှာပင် သူမက ရှေ့သို့ ရောက်လာချေပြီ။

"ဘယ်သူလဲလို့ ကြည့်လိုက်တာ၊ သခင်မယန်က တစ်ညတည်းနဲ့ မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ ဆေးသည်မလေး ယွီကျစ်ကျစ် ဖြစ်နေတာကိုး။"

ယွီကျစ်ကျစ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ရှောင်ကျူးကို ကြည့်ကာ ဘဝင်မြင့်နေသည်။ သူမ ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ ထွက်လာသော အသံကြောင့် လန့်သွားရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော လူကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမမှာ အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် မျက်နှာပေါ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုကိုပင် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။

"ချင်းရှောင်းကော! နင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ!"

'သူ ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ? သူ ရှိနေရင်... အစ်ကိုကျန်းလည်း ရှိနေမှာလား?'

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ယွီကျစ်ကျစ်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟယ်... ငါ့ကို 'အမျိုးသမီး' လို့ မခေါ်တော့ဘူးလား?"

ရှောင်းကောက အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာပြီး ရှောင်ကျူးကို ထူပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ယွီကျစ်ကျစ်ကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသည်။

ရှောင်ကျူးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် သူမကို ကြည့်သည်။ သူမမှာ ဒူးထောက်ထားရသဖြင့် ခြေထောက်များ ထုံနေသည်။ မဟုတ်လျှင်တော့ ယွီကျစ်ကျစ်ကို အခုပင် ခုန်အုပ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကော၏ စကားလုံးများသည် ယွီကျစ်ကျစ်၏ အရှက်ရဖွယ် အတိတ်ကို ပြန်သတိရစေသဖြင့် သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားပြီး အဝတ်စုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွားတော့သည်။ စောစောက ပျော်ရွှင်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယွီကျစ်ကျစ်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်နေပြီး "အမျိုးသမီး? ထွီ... ထွီ... ထွီ!" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကျူး မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရှောင်းကော၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ယွီကျစ်ကျစ်၏ မျက်နှာကို ကုတ်ခြစ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ရှောင်းကောက သတိမြန်မြန်ဖြင့် သူမကို တားလိုက်သည်။ ဤမိန်းမမှာ အရိုက်ခံရရန် ထိုက်တန်သော်လည်း၊ ဒါကို လူကြီးတွေပဲ ကိုင်တွယ်သင့်သည်။

ယွီကျစ်ကျစ်မှာ အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသော်လည်း၊ ဒါက ကြောက်ရာရောက်မည် စိုးသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အတင်းတွန်းအားပေးကာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများကတော့ ရှောင်ကျူးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေဆဲပင်...

ထိုမိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလိုအလျောက် နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ လက်သည်းများမှာ တကယ်ကို ထက်လှသည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ကုတ်ခြစ်ခံရစဉ်က မျက်နှာတွင် သွေးစို့သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မနက်သဖြင့် ဆေးလိမ်းလိုက်သောအခါ အမာရွတ် မကျန်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် မျက်နှာမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ရာ ဤရန်ငြိုးကို သူမ ထာဝရ မှတ်ထားမည် ဖြစ်သည်။

စောစောက သူမ ဆေးမြစ်ရှာပြီး အိမ်အပြန်တွင် ငိုသံကြားသဖြင့် တစ်ခုခု ထူးခြားမလားဟု လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးနှင့် တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ မြင်မြင်ချင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာကို သတိရသွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ရန်သူတော်ကြီး ချင်းရှောင်းကောပါ ဤနေရာတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမည်နည်း!