အခန်း (၃၇၄)

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ လူရွှင်တော်တစ်ယောက် ကပြနေသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ သဘောကျနေသည်။ သူမက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဪ... ဒါနဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ သတိလစ်သွားလို့ ပစ်မှတ်နားတောင် မကပ်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ..."

"နင်!!"

ယွီကျစ်ကျစ်သည် သူမ၏ အရှက်ရဖွယ် အဖြစ်အပျက်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်းကောကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုတော့သည်။ ထို့အပြင် ကျွမ်းကျွမ်းကိုပါ ထည့်သွင်း၍ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုလာသည်။

ရှောင်းကောသည် ယွီကျစ်ကျစ်ကို ဤအတိုင်း အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ထိုမိန်းမက ကျွမ်းကျွမ်းကိုပါ စော်ကားလာသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ သူမ ဤနေရာမှ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"နင်! ဘာလုပ်မလို့လဲ!"

ယွီကျစ်ကျစ် ဆဲဆိုနေစဉ်မှာပင် သူမထံသို့ လျှောက်လာသော ရှောင်းကောကြောင့် လန့်သွားရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ခြေထောက်များ တုန်ရင်လာသည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ ဟုတ်လား... ဟင်း..."

ရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ မျက်နှာချင်း ထိလုနီးပါး ရောက်မှ သူမ ရပ်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဂူတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ နောက်ထပ် မြေပုံ တစ်ပုံလောက် တိုးလာလည်း ဘယ်သူမှ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်ရော မထင်ဘူးလား?"

"ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

ရှောင်းကောက သူမကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု ယွီကျစ်ကျစ် တွေးမိသော်လည်း ချက်ချင်း ထိုအတွေးကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ရှောင်းကောကဲ့သို့ လူမျိုးက ဒါမျိုးလုပ်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

သူမ၏ မကြောက်မရွံ့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ ထောင်ချောက်တွေ အများကြီးပဲ။ တစ်ယောက်ယောက် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပျောက်သွားတယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်တယ်!"

ရှောင်ကျူးက နောက်မှနေ၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ယွီကျစ်ကျစ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်နေသော်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ ရှောင်းကောကို ဆက်၍ရန်စနေဆဲပင်။

"နင်က ဒီတောင်ပေါ်ကို အမြဲလာပြီး ဒီဂူတွေနားက ဖြတ်သွားနေတာပဲ။ သူတို့သမီးကို ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ပြောခဲ့တာ၊ ကွယ်လွန်သူတွေက နင့်ဆီ လာရှာမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား?"

ရှောင်းကော စကားအဆုံးတွင် လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ ယွီကျစ်ကျစ် တုန်တက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှောင်ကျူး မိဘများ၏ ဂူဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။

ရှောင်ကျူးက ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုတော့သည်။

"အဖေ... အမေ... သမီးကို ကူညီပါဦး... သမီးကို ဒီလို နှိပ်စက်စော်ကားနေတဲ့ ဒီမိန်းမကို လက်စားချေပေးပါ... ယွီကျစ်ကျစ်ရဲ့ မျက်နှာကို မှတ်ထားပါ... ဒီည သူမဆီကို သွားရှာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်..."

ယွီကျစ်ကျစ် ကြောက်သွားမည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း ထိုမိန်းမမှာ မျက်နှာဖြူလျော်နေသော်လည်း အသိဉာဏ်မဲ့စွာဖြင့် ဆက်၍ ဆဲဆိုနေဆဲပင်။

သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ရှောင်းကောက နောက်ဆုံး သတိပေးချက် ပေးလိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အနေနဲ့ ကြည့်ထားလိုက်တော့။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှောင်းကောသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကြောက်လန့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် လက်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ 'ဂျွတ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ ယွီကျစ်ကျစ်သည် သတိလစ်သွားတော့သည်။

ရှောင်ကျူးမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ လဲကျသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ သူမ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"အစ်မ ရှောင်းကော... သူ... သူ... သူ..."

"သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်းကောက သက်ပြင်းချရင်း မတတ်သာသလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးမှာ ထိုစကားကြားမှ စိတ်အေးသွားရသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော အမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ စပ်စုကြည့်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူမက နားမလည်နိုင်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူ ဘာလို့ လဲသွားတာလဲ?"

ရှောင်းကောလည်း ဤကိစ္စကို မတတ်သာသလို ခံစားရသည်။ "သူ ကြောက်လန့်ပြီး မေ့လဲသွားတာ။"

သူမ တစ်ခုခု မလုပ်ရသေးမီမှာပင် တစ်ဖက်လူက ကြောက်ပြီး မေ့လဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွီကျစ်ကျစ်မှာ မာကျောသော စရိုက်ရှိသည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တော့ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"... ဒါဆို စောစောက 'ဂျွတ်' ခနဲ အသံကရော?"

"သူ နောက်ပြန်လဲကျတဲ့အချိန်မှာ လည်ပင်းက တစ်ခုခုနဲ့ ထိပြီး အသံထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ..."

ဤနေရာတွင် ရှောင်းကော ပို၍ စိတ်ပျက်မိသည်။ သူမက လက်စားချေရန် အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူမ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာပင် အလိုအလျောက် သတိလစ်သွားသဖြင့် အားမရဖြစ်မိသည်။

သူမက ကျန်းတန်းဟယ်သည် ယွီကျစ်ကျစ်အပေါ် သုံးခဲ့သော နည်းလမ်းအတိုင်း သူမ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်၍ သတိလစ်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဆွဲသွားပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားမည်။ အောက်တွင်တော့ ဂူပေါင်းများစွာ ရှိနေမည်။ သူမ နိုးလာသည့်အချိန်မှာ ညအချိန် ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ရာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်က သူမကို ခြောက်လှန့်ရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ယွီကျစ်ကျစ်က ဤမျှ အလိုက်သိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင်မှာပင် သူ့ဘာသာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

"သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?" ရှောင်ကျူးက သူမကို ကန်လိုက်ရင်း မျက်လုံးလေးများ တောက်ပစွာဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"သူ့ကို သယ်သွားပြီး တောင်တက်လမ်းဝမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ကြရအောင်။"

ရှောင်းကော ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့ရန် စိတ်မသန့်ပေ။ ညဘက်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက အကျိုးဆက်မှာ ဆိုးရွားနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဖက်လူမှာ မည်မျှပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေပါစေ၊ မိန်းကလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှုတ်သီးမှာ မည်မျှပင် ထက်နေပါစေ၊ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးအထိ အဆက်ခံရရန် မထိုက်တန်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှောင်ကျူးသည် ယွီကျစ်ကျစ်ကို မုန်းသော်လည်း စိတ်ရင်းက ရက်စက်သူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအမျိုးသမီးကို တောင်အလယ်တွင် ထားခဲ့ပါက သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပေလိမ့်မည်။ လမ်းဝတွင် ထားခဲ့ခြင်းက လူသွားလူလာ ရှိသဖြင့် လူသူကင်းဝေးသော နေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခြင်းထက် ပိုကောင်းပါသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ လည်ပင်းဒဏ်ရာမှာလည်း စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။ သူမ၏ဖခင်မှာ ဆရာဝန်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ရောက်လျှင် ကုသမှု ခံယူနိုင်သည်။

ရှောင်းကောက ယွီကျစ်ကျစ်၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မပေးကာ နောက်ထပ် ဒဏ်ရာမရစေရန် လည်ပင်းကို သေသေချာချာ ထိန်းပေးထားသည်။ ရှောင်ကျူးက ယွီကျစ်ကျစ်၏ ခြေထောက်များကို မကာ အမောတကော လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

"သူက အရမ်းလေးတာပဲ။ ကြည့်တော့ ပိန်ပိန်လေးနဲ့၊ ဒီလောက် လေးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

"လမ်းကို သေသေချာချာ ကြည့်လျှောက်ဦး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရှောင်ကျူးက လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ပါးစပ်ပိတ်ကာ ယွီကျစ်ကျစ်၏ ခြေထောက်များကို မပြီး တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ယွီကျစ်ကျစ်၏ ဆေးခြင်းတောင်းကိုလည်း မေ့မကျန်ခဲ့ဘဲ အတူတူ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်းကောနှင့် ရှောင်ကျူးတို့သည် အရိပ်ရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ ထိုအမျိုးသမီးကို ချထားလိုက်ကြသည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခြင်းတောင်းကို ချလိုက်ပြီး ယွီကျစ်ကျစ်၏ ဘေးတွင် ထားပေးလိုက်သည်။ လက်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ရင်း ရှောင်ကျူးကို ပြောလိုက်သည်။

" ပြန်ကြရအောင်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ သွားကြစို့။"

မထွက်ခွာမီ ရှောင်ကျူးသည် ယွီကျစ်ကျစ်ကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ကန်လိုက်သေးသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခုထိ သတိမရသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရှောင်းကော၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အိမ်ထဲမှ လူများ အပြင်ထွက် မကြည့်ရသေးမီမှာပင်၊ ညစာ သွားယူရာမှ ပြန်ရောက်လာသော ရှောင်ကျူးက ရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ ခိုးရယ်နေသည်။ အခြားသူများ သတိမထားမိခင်မှာပင် သူမက ရှောင်းကောကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သေးသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှောင်းကော ဘာဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှောင်ကျူး၏ လက်ထဲမှ လင်ဗန်းကို အသာအယာ ယူလိုက်သည်။ ယွီကျစ်ကျစ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တွေ့သွားပြီထင်သည်။

ယွီလင်းလည်း ညစာ သွားယူရာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် သူမ ကြားခဲ့ မြင်ခဲ့ရသည်များကို အားလုံးကို ပြန်လည် ဝေမျှတော့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။ သူမသည် ရှောင်ကျူးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ သဘောကျနေသော အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။

ထမင်းစားပွဲတွင် အတွင်းရေးကို သိထားသော သူနှစ်ဦးမှာ ဘာမှမပြောကြပေ။ သတင်းပေါက်ကြားမည် စိုး၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ဤကိစ္စမှာ သူတို့နှင့် တကယ်ပင် မသက်ဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွီကျစ်ကျစ်မှာ သူမဘာသာ လည်ပင်းလွဲပြီး မေ့လဲသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်သည်ဟု ဇွတ်ပြောလာပါကလည်း၊ သူတို့သည် ယွီကျစ်ကျစ် တောင်ပေါ်တွင် သတိလစ်မနေစေရန် လူသွားလူလာရှိသော နေရာသို့ သယ်ထုတ်ပေးခဲ့သည့် ကောင်းမှုတစ်ခုကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ညဘက် အနားယူချိန်တွင် ရှောင်ကျူးက ရှောင်းကောနှင့်အတူ အိပ်မည်ဟု ဇွတ်ပြောသည်။ ယွီလင်းက ဒါကို မြင်သောအခါ သူမပါ လိုက်အိပ်ချင်သော်လည်း၊ အပေါ်ထပ်ရှိ အိပ်ရာမှာ လေးယောက်အိပ်ရန် မလောက်သဖြင့် သူမမှာ နောင်တရစွာဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် အိပ်ရာမဝင်မီ သူတို့နှင့် ခဏလောက် ထပ်ကစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွီလင်းသည် သူတို့နောက်မှ လှေကားပေါ်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်ယွီယန်က သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ ရယ်မောမိသည်။ သူမသည် မတတ်သာသလို ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

နေ့ဘက်တွင် ရှောင်ကျူးသည် ရှောင်းကောနှင့် အတူအိပ်ရန်အတွက် သူမ၏အခန်းရှိ အိပ်ရာခင်းနှင့် ခေါင်းအုံးစွပ်များကို အသစ်လဲထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူတို့ လေးဦးသည် သေးငယ်သော အိပ်ရာပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ လဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ညရှုခင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"အစ်မ ရှောင်းကော?"

"ဟင်?"

"မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မှာလား?"

ရှောင်းကော ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန်မနက် ကမ်းခြေမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှာပြီးရင် ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

ရှောင်ကျူး၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ ဒါကို ကြားပြီးနောက် သူမ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... သဘက်ခါမှ ထွက်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။"

ရှောင်းကော စကားအဆုံးတွင် ရှောင်ကျူးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကောင်းတာပဲ!"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ကျယ်သဖြင့် ယွီလင်းနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ကို လန့်သွားစေသည်။

"ငါ တစ်ရက်နောက်ကျမှ ထွက်မှာကို ဒီလောက်တောင် ဝမ်းသာနေတာလား?"

ရှောင်းကောက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ပုတ်ပေးရင်း ရှောင်ကျူးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးက အလိုအလျောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသော်လည်း၊ မှောင်နေသဖြင့် မမြင်ရမှန်း သိလိုက်သောအခါ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"တကယ်ကို ဝမ်းသာတာပါ!"

ရှောင်းကောနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်သော စကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အစ်မ ရှောင်းကော၊ နောင်ကျရင် ညီမဆီကို မကြာမကြာ လာလည်လို့ ရမလား?"

ထို့နောက် သူမ၏ စကားမှာ မသင့်တော်သလို ခံစားရသဖြင့် ချက်ချင်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ညီမကပဲ အစ်မဆီ လာလည်ရမလား?"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ရှောင်ကျူး စိတ်ပျက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ရှောင်းကောက စကားစလိုက်သည်။

"ရှောင်ကျူး... နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား?"