အခန်း (၁၁)

သို့သော် လျိုတနျို၏ ဇနီးသည် ယန်ရွှယ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလကား မဖြစ်စေလိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ "မင်းလဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာလဲ အခွံနွှာတာကို ကူညီပေးနေတာ။ အဘိုး လျိုနဲ့ ငါတို့ တိုင်ပင်ပြီးသား—အိတ်နှစ်အိတ်ကတော့ မင်း ရသင့်တာပဲလေ။"

လျို မိသားစုမှာ အလွန်ပင် ရက်ရောလှပေသည်။ သူမနှင့် လျိုချွမ်းချိုင်တို့သည် တောင်ပေါ်သို့ နှစ်ခေါက် သွားခဲ့ကြပြီး ထင်းရှူးသီး သုံးထောင်ကျော် ကောက်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အများဆုံး ရနိုင်သည့် အစေ့ပမာဏမှာ ပေါင် ၅၀၀ သို့မဟုတ် ၆၀၀ ခန့်သာ ဖြစ်ရာ ဤအိတ်နှစ်အိတ်တည်းမှာတင် ပေါင် ၁၀၀ ကျော် အလေးချိန် ရှိလိမ့်မည်။

ငြင်းဆန်၍ မရတော့သည်ကို သိသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ "ဒါဆိုရင် အဒေါ် အဲဒါတွေကို ဒီမှာပဲ ခဏ ထားပေးပါအုံး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်မလဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ပြန်လာယူပါ့မယ်။"

"အေးပါ၊ ငါ မှတ်ထားပေးမယ်။ နောက်မှ လာယူဖို့ မမေ့နဲ့အုံး။"

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ချီဖန့်သည် သူ၏လက်များကို ကုတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားရင်း သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။"မင်း တောင်ပေါ်အထိ သွားခဲ့တာလား"

နွေးထွေးသော အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကာစ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ ပုဝါကို လုံးဝ ဆွဲမတင်ရသေးဘဲ သူမ၏ နှာခေါင်းလေးမှာ ပေါ်နေသည်။ "ကျွန်မ အဘိုး လျို၊ ချွမ်းချိုင်တို့နဲ့ သွားတာ။ ချွမ်းချိုင်က ကျွန်မကို ခေါ်သွားပေးတာ—သူမက အများကြီး ပြောပြတယ်၊ ပြီးတော့ ဘွတ်ဖိနပ်တွေ၊ ခြေအိတ်တွေနဲ့ ခြေပတ်တီးတွေပါ ငှားပေးသေးတယ်။"

သူမသည် လျို မိသားစုကို ချီဖန့်ထံတွင် ချီးကျူးပြောဆိုနေသော်လည်း ထိုမိသားစု၏ ကြင်နာမှုမှာ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ခြင်းထက် ပိုနက်ရှိုင်းသည်မှာ သေချာလှ၏။

ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများပေါ်တွင် တန့်နေသည်။ "မင်းနဲ့ ချွမ်းချိုင်တို့ အဆင်ပြေကြသားပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ပစ္စည်းတွေ လိုက်ရောင်းပေးရာကနေ ရင်းနှီးသွားတာ ဖြစ်မှာပါ" ယန်ရွှယ်က ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး စတွေ့တုန်းက ထိုမိန်းကလေး၏ မကျေနပ်သော မျက်နှာကို ပြန်အမှတ်ရနေမိ၏။

ဆောင်းရာသီ ယနေ့ နေရောင်ခြည်မှာ နူးညံ့လှသော်လည်း သူမ၏ ထူထဲသော မျက်တောင်များအောက်တွင် အရိပ်ကလေးများ ကျရောက်နေစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အအေးဒဏ်ကို ခံစားလာရသဖြင့် သူမသည် ပုဝါကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အနွေးဓာတ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။ သူမသည် ဤနေရာနှင့် မလိုက်ဖက်သူကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ စတွေ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေပုံရပေသည်။

သူမ ဒုက္ခမခံနိုင်ဘဲ အသားမကျနိုင်ဟု သူ၏ တွက်ဆချက်များမှာ မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီပင်။ သူမသည် လွယ်လွယ်ကူကူ အသားကျသွားရုံသာမက ဤသစ်တောဒေသသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံးသော ဝင်ငွေကိုပင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လေ၏။

ချီဖန့်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ကြည့်မိသော်လည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေဆဲပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လမ်းတစ်ခုက တည်းခိုခန်းသို့ သွားပြီး အခြားလမ်းတစ်ခုမှာမူ ကန်တင်းသို့ သွားလေသည်။ သူ "အရင် စားကြစို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အလုပ်သမားအဖွဲ့ကြီး ပြန်ရောက်လာသဖြင့် ကန်တင်း၏ ဟင်းလျာများမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာပြီး နေ့စဉ်စားနေကျ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အာလူးဟင်းထဲတွင်ပင် အသားတုံးကြီးများကို မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်၏။

ထမင်းစားပြီးနောက် နှစ်ဦးသား တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ ချီဖန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့နောက်မှ လည်ပင်းရှည်ကာ လိုက်ကြည့်နေသော ဝန်ထမ်းသည် အခန်းထဲသို့ လိုက်လာပြီး တံခါးမှ ပြတင်းပေါက်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒါကို ပိတ်ထားလို့ ဒါမှမဟုတ် ဖုံးထားလို့ မရဘူးနော်" သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲတွင် မသင့်တော်သည့်အရာများ မလုပ်စေရန် တားဆီးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပြီး ၎င်းမှာ နေ့ခင်းဘက်တွင်သာ ဖြစ်သေးသည်။ ညဘက်ဆိုလျှင် ချီဖန့်၏ ထောက်ခံစာကို စစ်ဆေးပြီး အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုခေတ်ကာလက အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ဆက်ဆံရေးကို အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှပေ၏။

ယန်ရွှယ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် သူမ ဆင်းရဲခဲ့စဉ်က တည်းခိုခန်း အမျိုးမျိုးတွင် နေထိုင်ခဲ့ဖူးရာ အခြားသူများ၏ ချစ်တင်းနှောသံများကို နားထောင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားရခြင်းမှာ သူမအတွက် ထူးဆန်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချီဖန့်က သူမအား စောင်းကြည့်နေသော်လည်း သူမကမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေ၏။

သူ့ကို သတိမထားမိသလို ဟန်ဆောင်ရင်း ယန်ရွှယ်သည် ရေနွေးအိုးကို ယူကာ ခွက်ကို ဆေးလိုက်သည်။ "ရေနွေးသောက်မလား။"

"သောက်မယ်" ချီဖန့်သည် ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ သေသပ်စွာ ညှပ်ထားသော ဆံပင်တိုလေးများ ပေါ်လာပြီး သူသည် ခန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ဆံပင်တိုလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ပိုထင်ရှားလာသည်—နဖူးပြင်၊ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများ၊ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံနှင့် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ။ သို့သော် ဆံပင်ရှည်များကဲ့သို့ နူးညံ့မှု မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ ပို၍ အေးစက်လာပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသည့်ပုံစံမှာ သူ၏ မျက်လုံးများမှ သဘာဝအလှကို မှေးမှိန်စေလေသည်။

သူသည် ဖန်ခွက်အနားသတ်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်နေရင်း အေးစက်သော လေသံဖြင့်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အခု ကျွန်တော် သစ်ထုတ်ရေးအဖွဲ့မှာ သစ်ခွဲသမားရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတယ်။ တစ်လကို လစာ ၄၂ ယွမ်၊ ၇၀ ဖန်း ရပြီးတော့ ရိက္ခာအပို ၁၅ ဂျင် ရတယ်။"

ရိက္ခာအပိုကို ပုံမှန်ရနေကျ ၂၇ ဂျင်အပြင် အလုပ်ကြမ်းမှုအပေါ် မူတည်ပြီး ထပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁၅ ဂျင်ပေးသည်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းသော အလုပ်ကို လုပ်နေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ယန်ရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျသွား၏။ "ဒါ့အပြင် ဌာနကနေ နှစ်တိုင်း ထင်းတစ်လှည်းစာ ပေးတယ်။"

၎င်းမှာ သစ်တောဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း၏ အခွင့်အရေးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျေးလက်ဒေသ သို့မဟုတ် အခြားလုပ်ငန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ခံစားခွင့်များမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့အား "ခေါင်းကြီးသစ်တောဝန်ထမ်းများ" ဟု ကျီစယ်ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယန်ကျင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလုပ်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လစာမှာလည်း မများလှဘဲ ဂုဏ်ရှိသောအလုပ်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယန် မိသားစုမှာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများမှ အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူမအနေနှင့် သူနှင့် ပတ်သက်ပြီး မှောင်မိုက်သော အနာဂတ်ကို ခံစားနေရန် မလိုအပ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ခုသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိမနေလျှင်ပေါ့...

ချီဖန့်သည် အကြောင်းစုံကို စူးစမ်းရန် စိတ်မပါပေ။ သူမ နေချင်သည်ဆိုလျှင် သူ တားမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အခြေအနေအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ရွှယ်မှာမူ သူ မှတ်မိနေသော နူးညံ့သည့် မိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှ၏။ သူမသည် သူ၏ စကားများကို ကြားသော်လည်း မျက်မှောင်ပင် မကုတ်ဘဲ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် စားစရိတ်အတွက် တစ်လကို ၂၅ ယွမ် ပေးရမယ်။ ကျွန်မမှာ အခုလောလောဆယ် အလုပ်မရှိသေးလို့"

"ကောင်းပြီ" ချီဖန့်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ကိုယ် ၃၀ ပေးပါ့မယ်"

သူသည် တော်တော်ပင် ရက်ရောပုံရ၏—စမတွေ့ခင်ကတည်းက တင်တောင်းငွေ ယွမ်တစ်ရာ ပို့ခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်သည် ၎င်းကို ကောင်းမွန်သော အစပျိုးမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး သူမ စဉ်းစားထားသည့် အခြားအချက်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အလုပ်မရှိသေးတဲ့အတွက် အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို ကျွန်မ တာဝန်ယူမယ်။ ရှင် ဘာမှ လုပ်စရာမလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အလုပ်ရလို့ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သုံးစရိတ်ကို တန်းတူ ထည့်ဝင်နိုင်ပြီဆိုရင်တော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို တစ်ဝက်စီ ခွဲလုပ်ရမယ်။"

၎င်းမှာ ပညာတတ်တစ်ယောက်အတွက် သင့်လျော်သော စကားဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် သူမ မည်သို့သော အလုပ်မျိုး ရနိုင်မည်ကို စဉ်းစားရခက်လှပေသည်။

ချီဖန့်က အတွေးထဲ နစ်နေစဉ် ယန်ရွှယ်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ နောက်သလိုလိုနှင့် အတည်ဖြစ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို အလုပ်မလုပ်ဖို့ တားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မတားပါဘူး။ အဲဒါ မင်းကိစ္စပဲ" ချီဖန့်သည် အခြားသူများ၏ ကိစ္စကို ဘယ်သောအခါမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ "တခြား ဘာရှိသေးလဲ။"

ကျိအန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရှိသေးသော်လည်း ယခုမှာ ပြောရမည့်အချိန် မဟုတ်သေးပေ။

ယန်ရွှယ်မျက်လုံးများကို ခေတ္တချလိုက်ပြီးမှ ပြုံးလိုက်သည်။ "လောလောဆယ်တော့ ဒါပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်မှ ထပ်ဖြည့်စွက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးကိုတော့ ကျွန်မ ယူထားမယ်"

ထိုစကားကြောင့် ချီဖန့်ခေတ္တမျှ ရပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမကို လေ့လာနေခြင်းလော သို့မဟုတ် ဘာမှ မဟုတ်သလော မသိရပေ။ "ဒါဆိုရင်လဲ မြန်မြန်လုပ်ပေါ့။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကျွန်တော် တောင်ပေါ် ပြန်တက်ရတော့မယ်။ မတ်လ ဒါမှမဟုတ် ဧပြီလ နှင်းတွေ အရည်ပျော်မှ ပြန်ဆင်းလာမှာ။"

"ချွမ်းချိုင်နဲ့လဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ သူ့အစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မကို သဘောမတူအောင်လို့" ယန်ရွှယ်က ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် အေးစက်သော်လည်း သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ လိုက်လျောညီထွေ ရှိလှသည်။ သူမ တင်ပြသမျှ အချက်တိုင်းကို သူက ဘာတောင်းဆိုချက်မှ မရှိဘဲ သဘောတူခဲ့၏။

သို့သော် သူမက နောက်ပြောင်လိုက်သည့် စကားကြောင့် အေးစက်နေသော လူသားမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။ "လျိုဝေကောကို ပြောတာလား။"

ထိုအခါမှ ချီဖန့် သတိရသွားခဲ့သည်။ လူတွေက ယန်ရွှယ်ကို သူ၏ ညီမလေးဟု ထင်မှတ်နေစဉ် သူကလည်း မငြင်းဘဲ နေခဲ့မိ၏။ လျိုဝေကောက သူမ၌ ချစ်သူရှိလားဟု မေးစဉ်ကလည်း သူက သတိလက်လွတ်ဖြင့် မရှိဘူးဟု ဖြေခဲ့မိလေသည်...

သူ ထပ်စဉ်းစားနေချိန်တွင် စင်္ကြံတစ်လျှောက် အလျင်စလို လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

မကြာမီ လျိုချွမ်းချိုင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာမှာ တံခါးမှ ပြတင်းပေါက်လေးတွင် ပေါ်လာသည်။ "အစ်မ ယန်ရွှယ်ရေ၊ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ခေါ်လာပြီ။ ငါးမျှားသွားကြစို့။”

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ယန်ရွှယ်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရှေ့မှလျှောက်လှမ်းနေသော လျိုချွမ်းချိုင်၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါသွားခဲ့သည်။ လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့မှာမူ အနည်းငယ် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့၏။ တစ်ဦးမှာ ရေချိုးသန့်စင်ကာ ဆံပင်နှင့်မုတ်ဆိတ်တို့ကို ပြုပြင်ထားသဖြင့် ပို၍ထက်မြက်ကာ တက်ကြွလှုပ်ရှားသည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ နေမြဲအတိုင်း အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

"ညီမ အစ်ကိုက တော်တော်ချောတယ် မဟုတ်လား။ ညီမ ပြောတာ မမှားဘူးမလား" လျိုချွမ်းချိုင်က ဘေးလူများမကြားနိုင်စေရန် တိုးတိုးလေးကပ်၍ ယန်ရွှယ်အား လက်တံတောင်ဖြင့် တို့ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် အကြည့်အောက်တွင် ယန်ရွှယ် နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ အကဲခတ်သည့်ဟန် ဆောင်လိုက်၏။ "သူက ချောပါတယ်၊ အဒေါ်လျိုနဲ့ တူတာပဲ။"

သူမ၏အသံမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း လူမှုရေးကျွမ်းကျင်သည့် လျိုဝေကောက ချက်ချင်း ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဦးလေးနဲ့ ပိုတူတာပါ။"

ထိုအခါ ချီဖန့်က သူ့အား တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျိုဝေကောအကြောင်းပြောစဉ်က တည်းခိုခန်း၌ ချီဖန့်ပြခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း သတိရလိုက်၏။

ယန်ရွှယ်သည် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမသည် လျိုချွမ်းချိုင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ချောချောမွေ့မွေ့ပင် မေးလိုက်သည်။ "ဆောင်းရာသီမှာ တကယ်ပဲ ငါးဖမ်းလို့ရတာလား။"

"ရတာပေါ့" လျိုချွမ်းချိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာနဲ့ ငါးစာကို ဘယ်လိုပြင်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့လိုတယ်။ လူတိုင်းတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး။"

ထိုမိန်းကလေးသည် သူမအစ်ကို၏ အရည်အချင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည့် အလုပ်တစ်ခုကို သိသိသာသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ "ဒီသစ်တောစခန်း တစ်ခုလုံးမှာ သူထက်တော်တဲ့သူ ခပ်ရှားရှားပဲ။ ချီဖန့်ကိုသာ မေးကြည့်လိုက်၊ သူ အရင်က မြင်ဖူးတယ်။"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရှုရန် "တကယ်လား" ဟု လှည့်မေးချင်စိတ် ပေါက်သွားလေ၏။

သို့သော် သူမ မမေးမီမှာပင် လျိုဝေကောက ကြားဖြတ်ကာ စနောက်လိုက်လေသည်။ "အဲဒါက နင် ငါးစားချင်နေတာကို ပြောဖို့ ရှက်နေလို့ ချီဖန့်ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် ဆွဲခေါ်သွားတာမို့လို့ပါ။"

သူတို့ စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြရာမှ ရေခဲပြင်ပေါ်တွင် အပေါက်အချို့ ထွင်းဖောက်ထားသည့် မြစ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

လျိုဝေကောသည် မြစ်မကြီးဆီသို့ တန်းတန်း မသွားဘဲ ရေစီးနှေးသည့် မြစ်လက်တက်တစ်ခုဆီသို့ လမ်းခွဲသွားကာ ရေခဲများကို စတင်ထုခွဲတော့သည်။

"ဆောင်းရာသီမှာ ငါးတွေက အသက်ရှူဖို့ ရေခဲပေါက်နေတဲ့ မျက်နှာပြင်အနီးမှာ စုဝေးတတ်ကြတယ်။ အဲဒါက သူတို့ကို ဖမ်းရလွယ်ကူစေတယ်။"

ရေခဲလွှာမှာ ထူထဲလှသဖြင့် လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး သံပေါက်တူးများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကိုင်သည့်တိုင်—လျိုချွမ်းချိုင်ပင်လျှင် လက်လျှော့မသွားမီ တစ်လှည့်ဝင်ကူသေးသည်—အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် အချိန်အတော်ကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရ၏။

လျိုဝေကောသည် သူကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော ငါးမျှားတံတွင် ငါးစာတပ်ကာ ရေထဲသို့ ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်ပေခန့်ရှည်သော 'မန်ဒရင်း' ငါးတစ်ကောင်ကို မျှားမိလေ၏။

"အနည်းဆုံး တစ်ပေါင်လောက်တော့ ရှိမှာပဲ။" ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုငါးအမျိုးအစားကို မှတ်မိ၏။ ၎င်းမှာ အသားနူးညံ့မှုကြောင့် လူကြိုက်များသော ယာ့လွီမြစ်မှ အသားစားငါးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ခြောက်အောင်စ သို့မဟုတ် ခုနစ်အောင်စခန့်သာ အလေးချိန်ရှိတတ်၏။

လျိုဝေကောက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "တစ်ပေါင်လောက်ပါပဲ။ အကောင်ကြီးတာ လိုချင်ရင်တော့ ငါးကြင်းဖမ်းရမယ်။ ယာ့လွီမြစ်ကနေ နှစ်တိုင်း အပေါင် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ရှိတဲ့ အကောင်ကြီးတွေ ရတတ်တယ်။ ခါးလောက်တုတ်ပြီး ငါးကြေးခွံတွေက မှန်အသေးစားလေးတွေလောက်ပဲ ရှိတာ။ အဲဒါတွေကို အပိုင်းလိုက် ခွဲရောင်းရတယ်၊ အဲဒါတောင် အကုန်မရောင်းရဘူး။ အများစုကတော့ လုပ်ငန်းခွင်ဌာနတွေကိုပဲ ပေးလိုက်ရတာ။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ သစ်တောစခန်းကလဲ ဝယ်ဖူးတယ်။"

သူသည် ဖမ်းမိသောငါးကို ရေခဲပြင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ငါးစာအသစ်တပ်ကာ ငါးမျှားတံကို ယန်ရွှယ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မင်းအလှည့်ပဲ။"

"ဘာလို့ ညီမကို အရင် မပေးတာလဲ။" လျိုချွမ်းချိုင်ကမူ ညည်းတွားလိုက်၏။

လျိုဝေကောက မော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည််။ "နင်က ဘယ်တုန်းက စိတ်ရှည်လို့လဲ။ ငါးစာဟပ်ပြီလားဆိုပြီး ခဏခဏ ဆွဲတင်ကြည့်နေမှာ၊ ငါးတွေတောင် လန့်ပြေးကုန်အုံးမယ်။"

လျိုချွမ်းချိုင်က နှုတ်ခမ်းစူသွားသော်လည်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ထို့နောက် ယန်ရွှယ်အား ပြောလိုက်သည်။"လုပ်ပါ၊ စမ်းကြည့်လိုက်။"

ယန်ရွှယ်သည် တွေဝေမနေဘဲ ထိုင်ချလိုက်ကာ ငါးမျှားတံကို ကိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

ငါးမျှားတံကို မြဲမြံစွာကိုင်နိုင်ရန် သူမ၏ လက်အိတ်များကိုပင် ချွတ်လိုက်၏။ အအေးဒဏ်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ငါးမျှားတံကို ငြိမ်သက်စွာ ကိုင်ထားစဉ် သူမ၏ သွယ်လျဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ ကွေးဝင်နေသည်။

သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုက အရာထင်လာလေ၏။ ငါးမျှားကြိုး လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် သူမ ဆွဲတင်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးခန့် အရှည်ရှိသော ငါးတစ်ကောင် ပါလာခဲ့သည်။

လျိုချွမ်းချိုင်က သေချာကြည့်လိုက်သည်။ "ငါးသိုင်းလေးတစ်ကောင်ပဲ။" သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အစောပိုင်းက သူမအစ်ကို၏ အောင်မြင်မှုထက်ပင် သာလွန်နေ၏။

သို့သော် သူမ၏အသံမှာ ကျယ်လောင်သွားသဖြင့် မြစ်ကမ်းပါးဘက်မှ ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်စု၏ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ငါးသိုင်းလေး တစ်ကောင်ရတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ အရင်က မမြင်ဖူးလို့လား။"

လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် ရွယ်တူကောင်လေးတစ်စု ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြ၏။ သူမက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ ပြန်အော်လိုက်၏။ "ငါ ပျော်ချင်လို့ ပျော်တာပဲ။ နင်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။"

သူတို့က ရယ်မောကြပြီး လျိုဝေကောနှင့် ချီဖန့်တို့ ရှိနေသည်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေခဲလျှောစီးဖိနပ်တစ်စုံကို မြှောက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါးဖမ်းရတာ ပျင်းစရာကြီး။ ငါတို့နဲ့အတူ စကိတ်လာစီးပါလား။"

"စကိတ်စီးရတာကမှ ပျင်းစရာကောင်းတာ။ ငါက ငါးဖမ်းတာ ဝါသနာပါတာ" လျိုချွမ်းချိုင်သည် သူတို့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဘာပဲပြောပြော လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးမှသာ သူမက သူတို့ဘက်သို့ ခိုးကြည့်လေ၏။

အနားတွင် ရပ်နေသော ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏မျက်ဝန်းထဲမှ မနာလိုမှုနှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် သစ်တောစခန်းသို့ ရောက်ကတည်းက လျိုချွမ်းချိုင်သို့မဟုတ် အခြားလျိုမိသားစုဝင် ကလေးများ ရေခဲစကိတ်စီးသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သစ်သားနှင့် ဝါယာကြိုးများဖြင့် အလွယ်တကူ စကိတ်စီးဖိနပ် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း သူတို့ မစီးကြသည်မှာ ထူးဆန်းနေ၏။