အခန်း (၁၄)
Vol. 2 Ch. 14
ယန်ရွှယ်မှာမူ ထိုပုံကြမ်းအကြောင်းကို ထပ်မတွေးတော့ပေ။ ပထမအချက်မှာ သူမကိုယ်တိုင် မလုပ်တတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ ဤခေတ်ကာလတွင် ထိုအရာက မရှိမဖြစ် မဟုတ်သောကြောင့် တန်ဖိုးရှိလှသည် မဟုတ်ပေ။
ထိုခေတ်က ကလေးကစားစရာများကို မိဘများက ကိုယ်တိုင်လုပ်ပေးလေ့ရှိပြီး ရောင်းဝယ်ရန် စျေးကွက် မရှိသေးပေ။ သူမတွင် ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမသည် အိပ်ရာခင်းနှင့် အဝတ်အထည်များ လုပ်ပေးနိုင်မည့်သူကို မေးမြန်းရန် လျိုတနျို၏ ဇနီးထံသို့ သွားခဲ့၏။
“မင်း ဒီအကြောင်း လာမေးမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ” လျိုတနျို၏ ဇနီးက ဆိုကာ သူမကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော စောင်ကို ထုတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ငါကိုယ်တိုင် ဂွမ်းသွတ်ထားတာ၊ နင်ကြိုက်ရင် ငါ လုပ်ပေးမယ်လေ”
နှစ်ကုန်ပိုင်း အလုပ်များနေသည့်ကြားမှ အချိန်ပေးမည့်အပေါ် ယန်ရွှယ် အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသဖြင့် သင့်တော်သော အခကြေးငွေ ပေးမည်ဟု အတင်းအကျပ် ပြောလိုက်ရ၏။
အဝတ်အထည်အတွက်မူ လျိုတနျိုဇနီးက စိတ်ထဲတွင် လူရှိပြီးသားဖြစ်ကာ မေးရှာသည်။ “နင့်ရဲ့ ရှောင်ချီရော၊ နင်နဲ့အတူ မလာဘူးလား”
“သူက တခြားကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ၊ အားတဲ့အခါကျရင် ကိုယ်တိုင်းဖို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်”
ညစာစားချိန် ရောက်မှသာ ယန်ရွှယ်သည် ချီဖန့်ကို ပြန်တွေ့ရတော့၏။ “တောင်ပေါ် တက်သွားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ အိမ်ငှားဖို့လဲ ကိုယ် လိုက်ကြည့်ထားတယ်”
ထိုလူ ဝင်လာပုံမှာ ရေခဲဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ အကယ်၍ သူသာ စကားမပြောလျှင် အခန်းထဲ၌ ပိုနွေးလာပါက သူ အရည်ပျော်သွားမလားဟုပင် ယန်ရွှယ်တွေးမိသည်အထိပင် ဖြစ်၏။
သူ့မိသားစုကို အဒေါ်ကြီးက “ရိုးသားတဲ့သူတွေ” ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း စျေးထဲတွင် ဝမ်အဘိုးကြီးထံမှ မှိုအညံ့များ ဝယ်မိတော့မည့်သူကသာ အမှန်တကယ် ရိုးသားသူဖြစ်ပြီး ဤတစ်ယောက်မှာမူ တစ်မျိုးတစ်မည် ထူးခြားနေသည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။
ယန်ရွှယ်က “ရိုးသားလွန်း” သူများကို အထူးတလည် သဘောကျလှသည် မဟုတ်သဖြင့် စကားကို တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် မေးလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေတာ တွေ့ခဲ့လား”
“နှစ်နေရာပဲ ရှိတယ်၊ တစ်ခုက လီရှု့ဝူရဲ့ အိမ်”
သစ်တောစခန်းတွင် အစိုးရအိမ်ရာ မရှိဘဲ လူပျိုဆောင်များမှလွဲလျှင် အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ကျဉ်းလေးများသာ ဖြစ်သည်။ သားသမီးများ အိမ်ထောင်ကျမှ အိမ်ချဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် အသစ်ဆောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသဖြင့် အိမ်ငှားရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှ၏။
သို့သော် လီရှု့ဝူတို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့် အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ရန်ကိုမူ ယန်ရွှယ် စိတ်မပါလှပေ။
ချီဖန့်ကလည်း ထိုအကြောင်းကို အရှည်ကြီး မပြောချင်ပုံရပြီး သူမ ဘာမှမပြောခင်မှာပင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခုကတော့ ဝမ်လျန့်ဖူရဲ့ အိမ်မှာ”
“အရင်စားကြရအောင်၊ စားပြီးမှ သွားကြည့်တာပေါ့”
ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် စားရင်းသောက်ရင်းနှင့် စာရင်းများကို ရှင်းပြရန်အတွက် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ထိုလူက သူမဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းများကို စိတ်မဝင်စားသည့်အပြင် ဘာမှပင် မှတ်ချက်မပေးခြင်းပင်။ ထမင်းစားပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အိမ်ကြည့်ရန် ထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်လျန့်ဖူအိမ်သို့ သွားရာလမ်းမှာ ယန်ရွှယ်အတွက် အလွန် ရင်းနှီးနေလေ၏။
“ဒီအိမ်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ယန်ရွှယ်က ခြံဝင်းအပြင်တွင် ရပ်ရင်း မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
သူမ၏ အသံနေအထား ပြောင်းသွားသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် ချီဖန့် မေးလိုက်သည်။ “ဒီမိသားစုနဲ့ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ”
“ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီက အဘိုးကြီးနဲ့ နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့ဖူးတာ”
ယန်ရွှယ်တစ်ယောက် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ အိမ်အများကြီး ရှာခဲ့သည့်ကြားက နောက်ဆုံးတော့ လီရှု့ဝူနှင့် ဝမ်အဘိုးကြီးတို့ အိမ်နှစ်လုံးသာ ရွေးစရာ ကျန်တော့သည် မဟုတ်ပါလား။
သူမသည် လက်အိတ်စွပ်ထားသော လက်ချောင်းလေးများကို စုပြရင်း ပြဿနာက သေးသေးလေးပါဟု ဆိုလိုက်သည်။
ချီဖန့်ထပ်မမေးနိုင်ခင်မှာပင် ဝမ်မိသားစုဝင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရေညစ်များ လာသွန်ရာမှ သူတို့ကို မြင်သွားပြီး ချီဖန့်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ဖိတ်ခေါ်တော့သည်။ “အိမ်ကြည့်မလို့လား၊ လာလေ၊ ဝင်ခဲ့ကြ”
ထိုအမျိုးသမီး၏ တက်ကြွလှသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ယန်ရွှယ်ကို မမှတ်မိခြင်း သို့မဟုတ် အမည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး လူချင်း မသိခြင်း ဖြစ်ရမည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ဤသို့ ဖိတ်ခေါ်မည် မဟုတ်ပေ။
ယန်ရွှယ် ငြင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ချီဖန့်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးရယ်၊ ဒီနား လမ်းကြုံလို့ ဝင်ကြည့်တာ”
“ရောက်မှတော့ ကြည့်သွားပါအုံး” ထိုအမျိုးသမီးက ဇွဲမလျှော့ဘဲ ပြောနေပြန်သည်။ “ကျွန်မတို့အိမ်က ဆောက်တာ မကြာသေးဘူး၊ တခြားနေရာမှာ ဒီလောက်ကောင်းတာ မတွေ့နိုင်ဘူးနော်”
အမှန်တကယ်တွင် လူအများစုမှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ရှိကြပြီး အိမ်ငှားမည့်သူကို ရှာရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။
ယန်ရွှယ် အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်၏။ “နောက်နေ့မှပဲ ကြည့်တော့မယ်၊ ဒီနေ့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီး တခြားကိစ္စလေးတွေလဲ ရှိသေးလို့”
သူမက ပြုံးပြပြီး လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားပြောသံများကြောင့် ဝမ်မိသားစုဝင်များ ထွက်လာကြကာ ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်ငှားမဲ့သူတွေ ရောက်နေတာလား”
အဘိုးကြီးဝမ်က ဆေးလိပ်ကို ပါးစပ်မှာ ခဲထားလျက် တံခါးဖွင့်ထွက်လာပြီး ယန်ရွှယ်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာ ပျက်သွားကာ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလာသည်။ “အော် လျိုမိသားစုကို ဖားနေတဲ့သူပါလား”
စောစောက အမျိုးသမီးမှာ ကြောင်သွားသော်လည်း အဘိုးကြီးက ရှင်းမပြဘဲ ချီဖန့်ကို စွေကြည့်လိုက်၏။ “ဘာလဲ၊ လျိုတနျိုကို ကပ်လို့မရလို့ နောက်တစ်ယောက် ပြောင်းလိုက်တာလား”
သူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းလှသဖြင့် ယန်ရွှယ် ပြောခဲ့သော “အဆင်မပြေမှု” မှာ သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလာ၏။
ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အဘိုးကြီးဝမ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဖားတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မိသားစု လုပ်နေသလိုမျိုးကို ပြောတာလား”
သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အဘိုးကြီးဝမ်တို့ မိသားစုမှာ လျိုမိသားစုထံမှ အခွင့်အရေး ယူခဲ့ဖူးသည်ကို ထိထိမိမိ ပုတ်ခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
အဘိုးကြီးဝမ်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာကြီး နီမြန်းသွားရသည်။ ယန်ရွှယ်ကမူ ချီဖန့်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တားလိုက်သည်။ “လျှောက်မပြောပါနဲ့၊ သူက လူကြီးပဲဟာကို”
သူမ၏ “လူကြီးပဲဟာကို” ဆိုသော စကားမှာ “အမှန်တရားတွေကို ထုတ်မပြောပါနဲ့တော့” ဟု ဆိုလိုသည့်နှယ် ဖြစ်သွားသဖြင့် အဘိုးကြီးဝမ်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားရလေ၏။
အိမ်ရှေ့တွင် ပြဿနာ ထပ်မကြီးထွားချင်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ချီဖန့်ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။
အဝေးသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် အဘိုးကြီးဝမ်၏ ဆဲဆိုသံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ “သူ့ကိုတော့ လုံးဝ မငှားနိုင်ဘူး၊ ငွေတစ်ရာပေးရင်တောင် မငှားဘူး၊ လမ်းပေါ်မှာပဲ အိပ်ခိုင်းလိုက်”
သူက ချွေးမဖြစ်သူကိုလည်း ဆူပူနေပြန်၏။ “မင်း ဘယ်လိုလူတွေကို ခေါ်လာတာလဲ”
ချွေးမဖြစ်သူကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။ “တခြား ဘယ်သူမှမှ အိမ်မငှားတာကိုး” အဘိုးကြီးမှာ ပို၍ပင် ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်သွားရတော့၏။
ယန်ရွှယ်မှာမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ရွေးစရာ နှစ်ခုအနက် တစ်ခုက ပျက်သွားပြီဖြစ်ရာ လီရှု့ဝူ၏ အိမ်တွင်သာ နေရတော့မည်လားဟု တွေးမိနေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ လီရှု့ဝူတို့ မိသားစုနှင့်မူ သူမ ဘာပြဿနာမှ မရှိသေးပေ။
“တခြားနေရာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူးလား”
ချီဖန့်ကို အတည်ပြုရန် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်တွင်မူ သူသည် သူမ၏လက်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားသည်အား ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
အကယ်၍သာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်ပိုင်းခေတ်ဖြစ်ပါက အင်္ကျီလက်ဆွဲရုံမက လူပုံအလယ်တွင် နမ်းရှုံ့ကြသည်မှာပင် ထူးဆန်းတော့မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမှာ ၁၉၆၉ ခုနှစ်ဖြစ်ပြီး တရားဝင် လက်ထပ်ထားသည့် လင်မယားများပင် လူကြားထဲတွင် သင့်တော်သော အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိကြရသည့် ခေတ်ဖြစ်၏။
ယန်ရွှယ် သူမ၏လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်”
စကားသာ ပြောလိုက်ရသော်လည်း သူ့ကို စော်ကားမိလိုက်သလိုမျိုး ခံစားချက်က ချက်ချင်းဝင်လာသဖြင့် သူမက အကြောင်းအရာကို အမြန်ပြောင်းလိုက်၏။ “တခြားအဆင်မပြေရင် တည်းခိုခန်းနဲ့ ညှိကြည့်ကြတာပေါ့”
“တည်းခိုခန်းလား” ချီဖန့်က မေးရင်း သူမ၏လက်ဆီမှ အကြည့်ကို မျက်နှာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။
“ရေရှည်ငှားမယ်ဆိုရင် စျေးလျှော့ပေးနိုင်မလား မေးကြည့်မယ်လေ” ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ “အခန်းက ကျဉ်းပြီး မီးဖိုချောင်မရှိပေမဲ့ သူတို့က ခန် အိပ်ရာနဲ့ ရေနွေးရတယ်၊ ထမင်းကိုတော့ ကန်တင်းမှာပဲ စားလို့ရတာပဲ၊ ရာသီဥတု ပူလာတဲ့အထိ ဒီလတွေထဲ အောင့်အည်းနေပြီးမှ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဆောက်ကြတာပေါ့”
ဒါက ချီဖန့်မစဉ်းစားမိသည့် အချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ “ကိုယ် မနက်ဖြန် ထပ်ရှာကြည့်ပါအုံးမယ်၊ ဘာမှထူးမလာရင်တော့ မင်းပြောသလို လုပ်ကြတာပေါ့”
လီရှု့ဝူ၏ အိမ်သို့ သွားရန် မလိုတော့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ထွက်လာစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းမေးလာ၏။ “အိမ်ငှားမလို့ ရှာနေတာလား”
ယန်ရွှယ် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က တစ်ခါဆုံဖူးသည့် အဒေါ်ကော ဖြစ်နေသည်ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူတို့ ရပ်နေသည့်နေရာမှာ ကောမိသားစု အိမ်အနီးတွင် ဖြစ်၏။
ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ မီးဖိုချောင်မှ ပြာများ လာသွန်ခြင်းဖြစ်ပြီး အဝတ်အစား ခပ်ပါးပါးသာ ဝတ်ထားသဖြင့် ယန်ရွှယ်က သူမကို အအေးလုံသည့် ခြံဝင်းတံခါးနားသို့ အမြန်တွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ အိမ်ငှားချင်လို့ပါ၊ အဒေါ် သိတဲ့နေရာရှိမလား။”
အဒေါ်ကောက သူမကို သေချာမှတ်မိသွား၏။ “မင်းက ဟိုတစ်နေ့က ဖန့်ယင်းနဲ့အတူ လာတဲ့ မိန်းကလေးမလား”
“အဒေါ်လျိုကို ပြောတာလား” ယန်ရွှယ်သည် လူကြီးများကို နာမည်တိုက်ရိုက်ခေါ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။
“အေး ဟုတ်တယ်၊ သူ့နာမည်က ဟွမ်ဖန့်ယင်းလေ၊ အိမ်ငှားဖို့ ပြောနေကြတာ ကြားလို့၊ ငါ့အိမ်မှာ နေမလား”
'သူမအိမ်မှာလား။ ဒါပေမဲ့ သူမသားက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ မဟုတ်လား၊ ငှားပေးဖို့ နေရာ ဘယ်လိုရှိမှာလဲ။'
ယန်ရွှယ် တွေးနေသည်ကို ရိပ်မိသည့်အလား အဒေါ်ကော ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ချန်အန်းက ဒီလိုဖြစ်သွားမှတော့ မင်္ဂလာဆောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်တော့မှာလဲ”
သူမ အသေးစိတ် မရှင်းပြသော်လည်း သတို့သမီးဘက်က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဆိုသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
ယန်ရွှယ် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ထိုအကြောင်းသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက မိသားစုအကြောင်းကို သတိရစေ၏။
လက်ထပ်ပြီး ကလေးပင်ရနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမဖခင်၏ မတော်တဆမှုကြောင့် ခြေထောက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ သူမ၏မိခင်မှာ သူမတို့သားအဖကို ထားခဲ့သည်။
မထွက်သွားခင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို သကြားလုံးဝယ်ကျွေးပြီး မူကြိုကျောင်းသို့ ပို့ခဲ့သော်လည်း နေ့လယ်ပိုင်း၌ ယန်ရွှယ် အိမ်သို့ ပြေးပြန်လာချိန်၌မူ အေးစက်နေသော မီးဖိုနှင့် မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကိုသာ တွေ့ခဲ့ရ၏။
လူတိုင်းမှာ တစ်ပါးသူနှင့်အတူ ခက်ခဲသော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနိုင်မည့် သတ္တိမရှိကြသည်မှာ အမှန်ပင်။
ယန်ရွှယ် နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကောင်းတာတွေ ဖြစ်လာမှာပါ” ထို့နောက် သူမ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ၊ အိပ်ချင်နေတုန်း ခေါင်းအုံးဆွဲပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ”
သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံက အိမ်ငှားရန် စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ကောက စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားသော်လည်း ချီဖန့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။
ယန်ရွှယ်လည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မှ မပြချေ။ “ကျွန်တော်တို့ အခု ကြည့်လို့ရမလား”
“ရတာပေါ့၊ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ” အဒေါ်ကောက ဂေါ်ပြားကို ချလိုက်ပြီး သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ကောမိသားစုအိမ်တွင် မူလက အခန်းသုံးခန်း ရှိပြီး အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက် အခန်းများတွင် လူကြီးများနှင့် သားကြီး ကောချန်ပင်းတို့ မိသားစု နေထိုင်ကြသည်။ ကောချန်အန်း၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက်မူ အရှေ့ဘက်အဆောင်တွင် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် မီးဖိုခန်းကို သီးသန့်ဝင်ပေါက်ဖြင့် ထပ်တိုးဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
အကယ်၍ ကောချန်အန်းသာ မတော်တဆမှု မဖြစ်ခဲ့ပါက အခုဆိုလျှင် လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အခန်းထဲတွင် အိပ်ရာ၊ ဗီရို၊ သေတ္တာ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများပါ အစုံအလင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။
ကောမိသားစုက အခန်းသစ်အတွက် လျှပ်စစ်မီးပင် သွယ်တန်းပေးထားပြီး မျက်နှာကျက်တွင် မီးသီးတစ်လုံး တပ်ပေးထားသည်။ အဒေါ်ကော မီးဖွင့်လိုက်၏။ “နံရံတွေကိုလဲ ထုံးအသစ် သုတ်ထားတာ၊ မပြောင်းခင် ဖုန်သုတ်ဖို့လောက်ပဲ လိုမှာ။”
အချိန်က ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသဖြင့် ဤနေရာမျိုးကို ငှားရခြင်းက ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်အတွက် အစစအရာရာ အဆင်ပြေစေသည်။ သို့သော် အဘွားကြီးက သူမသား၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် မည်မျှအထိ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်ကိုလည်း ယန်ရွှယ် မြင်တွေ့နေရ၏။
သူမ မေးလိုက်သည်။ “အိမ်ငှားခက ဘယ်လောက်လဲ”
အဒေါ်ကောသည် တစ်ခါမှ အိမ်မငှားဖူးသဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေလေ၏။ ထို့နောက် အားမနာတမ်း မေးကြည့်ရှာသည်။ “တစ်လကို လေးယွမ်ဆိုရင်ရော”
သူတို့ စျေးကြီးသည်ဟု ထင်သွားမည်စိုးသဖြင့် သူမက အမြန် ထပ်ပြောလိုက်၏။ “အိုးခွက်ပန်းကန်တွေလဲ အကုန်ရှိတယ်၊ အသစ်ဝယ်စရာမလိုဘဲ သုံးလို့ရတယ်”
ဒေသပေါက်စျေးကို မသိသဖြင့် ယန်ရွှယ် ချီဖန့်ကိုသာ လွှဲပေးလိုက်သည်။
ချီဖန့်က ပြန်မဖြေဘဲ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်၏။ “ဒါတွေအားလုံး ဘယ်လောက်ကျလဲ”
အဒေါ်ကော အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ယန်ရွှယ်ကမူ သူဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုလူက တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “စျေးပြောပါ၊ ကျွန်တော်တို့ အကုန်ဝယ်ပါ့မယ်”
ဒါက သူတို့ ငှားရန် သဘောတူပြီး ပစ္စည်းများကိုပါ ဝယ်ယူမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ကောလည်း နားလည်သွားခဲ့၏။ “နေပါအုံး၊ ငါ တွက်ကြည့်ဦးမယ်”
ချီဖန့်က ဘာမှမပြောဘဲ အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ဒီပရိဘောဂတွေကိုရော ပြန်ရွှေ့ဖို့ ရှိလား၊ ဒါမှမဟုတ်...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အဒေါ်ကော တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့လိုချင်ရင်တော့ တန်ဖိုးလျှော့ပြီး ရောင်းပေးပါ့မယ်”
မင်္ဂလာဆောင် ပျက်သွားမှတော့ ချန်အန်း တစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ နောက်တစ်ယောက်နှင့် ထပ်ဆုံဦးမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ ဤပစ္စည်းများကို ဖုန်တက်ခံထားမည့်အစား ရောင်းလိုက်ခြင်းက နောင်ရေးအတွက် ငွေရစေသည်မဟုတ်ပါလား။
သူမ၏သားကို တွေးမိကာ အဘွားကြီးမှာ သက်ပြင်းချမိသော်လည်း ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့က စရန်ငွေ ပေးချေလိုက်သဖြင့် အပေးအယူမှာ ပြီးမြောက်သွားသည်။
အိမ်အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာစဉ် ချီဖန့်က ယန်ရွှယ်ကို ပြောလိုက်၏။ “အိမ်ကလဲ ကောင်းတယ်၊ ပရိဘောဂတွေကလဲ အသစ်တွေပဲ၊ သူတောင်းတဲ့စျေးထက် ပိုတန်တယ်။”
သူ့လေသံက အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း စကားနည်းသောသူက ဤကဲ့သို့ မှတ်ချက်ပေးလာခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယန်ရွှယ်ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမ ပြုံးလိုက်မိ၏။ “ကျွန်မလဲ အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
သူမသည်လည်း တစ်ပါးသူ အခက်တွေ့နေချိန်တွင် စျေးဆစ်နေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆင်တူသော အခက်အခဲများ ကြုံခဲ့ဖူးသဖြင့် ပို၍ နားလည်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုသူက ဒါကို လက်တွေ့ကျသော ဆုံးဖြတ်ချက်အဖြစ် ပြောဆိုသော်လည်း အနှီသူ၏စိတ်ရင်းမှာ စီးပွားရေးဆန်လှသည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သံသယရှိမိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အချို့အရာများမှာ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ရင်းထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဟွမ်ဖန့်ယင်းက သူတို့ အဒေါ်ကော၏ အိမ်ကို ငှားလိုက်ကြောင်း ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလာ၏။ “သူတို့ပစ္စည်းတွေက တကယ်ကောင်းတာ၊ နှင်းဆီသစ်သားအစစ်တွေနဲ့ အများကြီး အကုန်ခံလုပ်ထားတာ၊ အခုလို ဖြစ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ”
သူမက ခေါင်းခါရင်း ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “အဲဒီမိန်းကလေးကလဲ... ခြောက်လလောက် တွဲလာပြီးမှ မင်္ဂလာဆောင်ခါနီး ချန်အန်း မတော်တဆဖြစ်တော့ မျက်နှာတောင် လာမပြဘူး၊ သူ့မောင်ကို လွှတ်ပြီး အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခိုင်းလိုက်တာ”
စိတ်ခံစားချက်အရ ကြည့်လျှင် ထိုလုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရ၏။
သို့သော် လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားလျှင်မူ သူမဘက်က ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားစွာဖြင့် အဆင်မပြေမှုများကို ရှောင်ရှားလိုက်ခြင်းက ပို၍ ရှင်းလင်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်သည်သာ။
ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို မြင်ဖူးနေပြီဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ်က ထိုအကြောင်းကို အကြာကြီး မတွေးတော့ပေ။ ထိုအစား ခန်ပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသော ဂွမ်းစောင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဂွမ်းတွေ သွတ်ပြီးပြီလား”
“အစွပ်လေးပဲ လိုတော့တာ” ဟွမ်ဖန့်ယင်းက စကားလည်းပြောရင်း လက်ကလည်း သွက်လက်စွာ ချုပ်လုပ်နေပြီးနောက် အစွပ်ကို စွပ်ပေးလိုက်၏။ “ကြည့်လိုက်အုံး”
“အဒေါ့် လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ သေသေသပ်သပ် ပြီးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” ယန်ရွှယ်က စောင့်ပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်ရင်း အံ့သြစွာဖြင့် ချီးကျူးခဲ့သည်။
ချီးကျူးစကားကြောင့် ဝမ်းသာသွားသော ဟွမ်ဖန့်ယင်းက သူမ၏ အစောပိုင်း ညည်းညူမှုများအား မေ့သွားခဲ့သည်။ “မင်းရဲ့ ချီဖန့်လဲ အလုပ်များနေမှာပေါ့၊ ဒါကို ငါပဲ လာပို့ပေးမယ်”
အမှန်ပင် ချီဖန့်မှာ အလွန် အလုပ်များနေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးဆယ်ကဖြစ်စေ၊ နောင်နှစ်ငါးဆယ်မှာဖြစ်စေ မင်္ဂလာဆောင် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် အိမ်ထောင်သစ်ထူထောင်ခြင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရူးသွပ်စေလောက်အောင် အလုပ်များလှ၏။ အိမ်ငှားဖြစ်စေ၊ ပရိဘောဂက တစ်ပတ်ရစ်ဖြစ်စေ၊ မင်္ဂလာဆောင်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လုပ်သည်ဖြစ်စေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ ကျွေးမွေးရေးစီစဉ်ခြင်းနှင့် ချိုချဉ်များ ပေးကမ်းခြင်းများက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။