အခန်း (၂၄)

သမင်များကို ကလီစာထုတ်ပြီးနောက် အသားများ အမြန်အေးသွားစေရန် ဗိုက်ထဲသို့ နှင်းများ ထည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လက်များကိုလည်း နှင်းများဖြင့်ပင် ဆေးကြောလိုက်ကြ၏။

အရှေ့မြောက်ပိုင်း၏ ပြင်းထန်သော ဆောင်းရာသီတွင် ရေမှာ ရှားပါးလှသဖြင့် နှင်းမှာ အဆင်ပြေဆုံးသော အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်‌။

အိမ်တွင် ကြမ်းတိုက်ရန်အတွက် ကြမ်းတိုက်တံ မလိုအပ်ပေ၊ နှင်းများကို အိမ်ထဲသို့ ကျုံးသွင်းပြီး ပြန်လှည်းထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဖုန်မှုန့်များကို တစ်ခါတည်း သယ်ဆောင်သွားသည်‌။ ဟင်းချက်ရန်အတွက်လည်း နှင်းများကို အိုးထဲထည့်၊ အပူပေးပြီး ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အေးခဲနေသော ပဲပြားများကို ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အစားအစာ ရရှိနိုင်၏။

ယခင်မျိုးဆက်များမှာ သက်သာစေရန်အတွက် နှင်းများကို တိုက်ရိုက်ပင် စားသုံးခဲ့ကြသော်လည်း ၎င်းမှာ သွားများကို ပျက်စီးစေသည်‌။ အဘိုးလျိုကမူ ပို၍ စေ့စပ်သူဖြစ်သဖြင့် အလူမီနီယံ ရေဘူးကို ဆောင်ထားပြီး နားချိန်များတွင် နှင်းများကို မီးဖြင့် ကျိုကာ သောက်သုံးလေ့ရှိ၏။

ဤ "သမင်အ" များကြောင့် ယန်ရွှယ်တို့အဖွဲ့မှာ လက်ဗလာဖြင့် မပြန်ခဲ့ရပေ။

အထီးမှာ ကလီစာထုတ်ပြီးနောက် ပေါင်ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် အသားထွက်ပြီး အမများမှာ ပို၍သေးငယ်ကာ အကောင်ပေါက်လေးမှာပင် ပေါင်သုံးဆယ်ခန့် ထွက်သည်‌။ ပွဲတော်ရက် ရိက္ခာအဖြစ် အသား တစ်ပေါင်ခန့်သာ ရရှိသော ထိုခေတ်ကာလတွင် ဤရလဒ်မှာ ၎င်းတို့မိသားစုများအတွက် ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်နိုင်မည့် ပမာဏဖြစ်၏။

ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ယန်ရွှယ်ကို သမင်အမ တစ်ကောင် ပေးလိုက်သည်။ "နင့်အိမ်က လူနည်းတော့ ငါ အများကြီး မပေးတော့ဘူးနော်"

ယန်ရွှယ်က ပြန်မငြင်းနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ထပ်ပြော၏။ "ဒီကောင်တွေရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ကပ်ပါးကောင်တွေ ရှိတတ်တယ်၊ အရေခွံဆုတ်ပြီးရင် သေသေချာချာ ဆေးဖို့ မမေ့နဲ့အုံး"

ယန်ရွှယ်၏ သေးသွယ်သော ကိုယ်ဟန်နှင့် သမင်မျက်လုံးကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ပြန်ရောက်ရင် ငါပဲ နင့်အတွက်ပါ တစ်ခါတည်း လုပ်ပေးလိုက်မယ်"

"အဒေါ်ရယ်... ကျွန်မက အဲဒီလောက်အထိ ကြောက်တတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ရွှယ်က ရယ်လျက် ပြောလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ဇွတ်အတင်း ပြောနေသဖြင့် သူမ မငြင်းတော့ဘဲ လျိုမိသားစုအိမ်သို့ ထိုနှစ်ဦးနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်‌။

လမ်းမှာတင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းက မေးလိုက်၏။ "နက်ဖြန်ကျရင် ငါ ဝေကောနဲ့ သူ့အဖေဆီ အသားတွေ သွားပို့မလို့၊ နင် လိုက်အုံးမလား"

ထိုအခါမှသာ ယန်ရွှယ်သည် သူမတွင် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်ရှိနေသည်အား သတိရလိုက်သည်။ "လိုက်မယ်လေ၊ ဘယ်အချိန်ထွက်မှာလဲ"

ချီဖန့်သာ မရှိရင် သူမသည် ဤသစ်ထုတ်လုပ်ရေးစခန်းသို့ ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သူက တောင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းခံ အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်း အောက်တွင် ကောင်းကောင်းစားနေခြင်းမှာ မသင့်တော်လှပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်သည် မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ကူညီပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် အိမ်နီးနားချင်း အဒေါ်ကောအား သမင်သား အနည်းငယ် သွားပေးလိုက်၏။

ကျန်ရှိသော အသားများကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ငရုတ်သီးခြောက်ဖြင့် ဆီပြန်ဟင်း ချက်လိုက်သည်‌။ အသားကို လှီးဖြတ်နေစဉ် ၎င်းမှာ တောဝက်သားထက် ပို၍ နူးညံ့သည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်၏။

အရသာမှာလည်း ပိုကောင်းပြီး အဆီနည်းကာ နူးညံ့လှသည်‌။ ငရုတ်သီးနံ့များ ထွက်သွားစေရန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ် ကော မြေးလေး၏ညစိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ချီဖန့်အတွက်မူ သူမ ဟင်းနှစ်မျိုး ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်၊ အသားလွှာ ဆီပူတိုက်နှင့် နံရိုးပေါင်းတို့ ဖြစ်သည်‌။

သူမသည် နံရိုးတစ်ဝက်ခန့်ကို အလူမီနီယံ ထမင်းချိုင့်ထဲသို့ အပြည့်ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟွမ်ဖန့်ယင်းတို့နှင့်အတူ ရိက္ခာတင်ရထားကို စီးနိုင်ရန် လျိုအိမ်သို့ ယူလာခဲ့လိုက်၏။

ရထား၏ ကုန်တင်တွဲမှာ ခရီးသည်တင်တွဲထက် ပို၍သေးငယ်ပြီး သိုလှောင်ရုံထဲမှ အသစ်တူးထားသော မုန်လာဥ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် အာလူးများကဲ့သို့သော ရိက္ခာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်‌။

သစ်ထုတ်လုပ်ရေးသမား ရာပေါင်းများစွာကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် နေ့စဉ် အစားအသောက် အမြောက်အမြား လိုအပ်လှ၏။

တောင်ပေါ်စခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ထောက်ပို့ရေးအဖွဲ့က ရိက္ခာများကို ချနေစဉ် ဟွမ်ဖန့်ယင်းနှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာ စက်သံများ ထွက်ပေါ်နေရာဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်‌။

"အဲဒီကို တကယ် သွားမှာလား" ယန်ရွှယ်က တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်၏။ "ဟိုတစ်ခါက ဒါရိုက်တာယွီက ကျွန်မကို ဆူထားသေးတယ်"

"သူက အခုထိ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟွမ်ဖန့်ယင်းက ညည်းတွားလိုက်သည်‌။

ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာ နောက်ခံမရှိသော ပြင်ပလူများဖြစ်သည်ကို သတိရသွားသဖြင့် သူမက အလျှော့ပေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လဲ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ သူတို့ ဘယ်တော့ ထမင်းစားနားမလဲဆိုတာ သွားမေးလိုက်အုံးမယ်"

သူမကို စိတ်ချစေရန်အတွက် ထပ်ပြောလိုက်သည်‌။ "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ အဝေးကနေပဲ လှမ်းအော်မေးမှာ"

ယန်ရွှယ်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ စောင့်ဆိုင်းရန် လုံခြုံသော နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်၏။ ယခင်တစ်ခေါက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တောင်တန်းမှာ ပို၍ ကတုံးဖြစ်နေပြီး သစ်ပင်မရှိသော နေရာများမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

ဤသစ်ထုတ်လုပ်ရေး သံသရာပြီးနောက် သစ်တောများ ပြန်လည်စိုပြည်လာရန် မည်မျှကြာလိမ့်မည်နည်းဟု သူမ တွေးနေမိသည်‌။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်ရောက်လျှင် သစ်ထုတ်လုပ်မှုအားလုံးကို ပိတ်ပင်တော့မည်ဟုလည်း ကောလာဟလများ ရှိနေ၏။

သူမ အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လန့်သွားရသည်‌—

"မလှုပ်နဲ့... မင်းနောက်မှာ ဝက်ဝံအမည်းကြီး ရှိတယ်”

ဝက်ဝံအမည်းကြီးအကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လန့်ဖျန့်သွားခဲ့ရသည်‌။

ဒေသအခေါ် "မျက်မမြင်အမည်းကောင်" ဟု လူသိများသော ဝက်ဝံအမည်းများသည် သစ်တောထူထပ်သော ဒေသများတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး တိရစ္ဆာန်များထဲ၌ ပါဝင်၏။ အဘိုးအိုလျို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် ပြတ်နေသော နားရွက်တစ်ဖက်မှာ ထိုကဲ့သို့သော ဝက်ဝံနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့ခြင်း၏ လက်ဆောင်မွန်များပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တောထဲ၌ ဝက်ဝံနှင့်တိုးလျှင် မည်သို့ရှင်သန်ရမည်ဟူသော နည်းဗျူဟာများကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေမိသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပထမအချက်မှာ ချန်ပိုင် တောင်တန်းကြီးသည် ဆောင်းတွင်းကာလအတွင်း၌သာ ရှိနေသေးပြီး အပူချိန်မှာ ရေခဲမှတ်အောက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဝက်ဝံအမည်းများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဤရာသီတွင် ဆောင်းခိုနေတတ်ကြပြီး နွေဦးပေါက်ကာ သဘာဝတရား ပြန်လည်နိုးထလာချိန်မှသာ ဂူထဲမှ ထွက်လာလေ့ရှိ၏။

ယခုမှာ မတ်လအစောပိုင်းသာ ရှိသေးပြီး အပူချိန်မှာ သုညဒီဂရီအထက်သို့ပင် မရောက်သေးပေ။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် ဝက်ဝံသည် ဤမျှစောစောစီးစီး ဆောင်းခိုရာဂူထဲမှ ထွက်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ လူများက ဝက်ဝံကို ကြောက်ကြသော်လည်း ဝက်ဝံများသည် လူကို မကြောက်ကြသည်တော့မဟုတ်ပေ။ အလုပ်ခွင်ဧရိယာမှာ စက်ယန္တရားသံများဖြင့် ဆူညံနေသဖြင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိကြသည်‌။

ထို့ကြောင့်ပင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးသမား အများစုသည် အန္တရာယ် အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန်အတွက် အလုပ်ခွင်နှင့် နီးစပ်သော တောစပ်များတွင်သာ ရှာဖွေစားသောက်ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယန်ရွှယ် ရောက်နေသည်မှာ အလုပ်ခွင်အနားတင် မဟုတ်ဘဲ တောင်ပေါ်စခန်းတွင် ဖြစ်သည်‌။ ဝက်ဝံသည် အစာ အလွန်အမင်း ငတ်မွတ်နေသည်မဟုတ်ပါက လူဦးရေထူထပ်သော ဤနေရာမျိုးသို့ စွန့်စားလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ယန်ရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိမသာ တင်းမာသွားသော်လည်း သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြန်တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဤတုံ့ပြန်မှုက ရောက်ရှိလာသူကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး ထိုသူက လေသေနတ်ကို သူမဘက်သို့ ချိန်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး... မင်း မကြားဘူးလား၊ မင်းနောက်မှာ ဝက်ဝံအမည်းကြီး ရှိနေတယ်လို့"

သူ၏ ရပ်နေပုံနှင့် အထူးသဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယန်ရွှယ်၏ သံသယမှာ အတည်ပင် ဖြစ်သွားရ၏။

သူမ ထိုသူကို မှတ်မိသည်၊ သူကား မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက မူးရူးပြီး ပြဿနာရှာခဲ့သော ယွီရုန်ကျစ်ပင် ဖြစ်၏။

ယနေ့တွင် ယွီရုန်ကျစ်မှာ မူးမနေသော်လည်း အားကိုးမရသည်မှာတော့ အတူတူပင်ဖြစ်သည်‌။ အလုပ်လုပ်ရမည့် အချိန်ကြီးတွင် သူသည် သေနတ်တစ်လက်နှင့် လျှောက်သွားနေခြင်းဖြစ်၏။

ယန်ရွှယ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်မပြောပေ။

သို့သော် ယွီရုန်ကျစ်ကလည်း သူမကို မှတ်မိသွားလေသည်။ သူ၏ နောက်ပြောင်လိုသော မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွား၏။ "မင်းက ချီဖန့်လက်ထပ်ထားတဲ့ သတို့သမီးလေး မဟုတ်လား"

သူမသည် အလုပ်သမားတစ်ဦးဦး၏ မိသားစုဝင်ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် ခြောက်လှန့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမှာ ယန်ရွှယ်ဖြစ်နေသည်‌။

ထိုညက သူ မည်မျှ နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်နှင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ခေါင်းကိုက်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်၏။ ဤမိန်းမသည် သူမ၏ အတိုင်းအတာကို သေသေချာချာသိပြီး သူ့ကို အနိုင်ရရန် တမင်သက်သက် အရက်တိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ယွီရုန်ကျစ်သည် သေနတ်ပြောင်းကို ရွှေ့လိုက်ပြီး သူမကို တည့်တည့်ချိန်လိုက်၏။ "နင်က တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲလား။ ဝက်ဝံအမည်းကြီးနဲ့ တွေ့တာတောင် မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘူး။ သေမှာ မကြောက်ဘူးလား"

ဤအကြိမ်တွင်မူ ယန်ရွှယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်တိုသွားရသည်။ "ရှင် အခု အလုပ်လုပ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမက သတိပေးသည့်သဘောဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယွီရုန်ကျစ်မှာ သူမထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းနေ၏။ "ငါ အလုပ်လုပ်တာ၊ မလုပ်တာ နင့်အလုပ်မဟုတ်ဘူး"

သူသည် နောက်ဆုတ်မသွားသည့်အပြင် ကျည်ထိုးသည့်ဟန် လုပ်လိုက်သည်။ "နားထောင်စမ်း၊ ငါ အဲဒီဝက်ဝံကို ပစ်တော့မှာ။ နင် မဖယ်ပေးလို့ ကျည်ဆန်ထိသွားရင် ငါ့ကို လာအပြစ်မတင်နဲ့"

သူသည် သူမကို ပစ်မည်ဟု အတည်အလင်း ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ယန်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားသော်လည်း သူမ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပို၍မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်၊ ချီဖန့်သည် ယွီရုန်ကျစ်၏ သေနတ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"မင်း သေနတ်ကိုင်တာ ဒါပထမဆုံးလား။ သေနတ်ကို လူဆီမချိန်ရဘူးလို့ ဘယ်သူမှ မသင်ပေးဘူးလား"

ချီဖန့်သည် ယွီရုန်ကျစ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏အသံနှင့် အကြည့်များမှာ ဆောင်းရာသီလေထုထက်ပင် ပို၍ အေးစက်နေလေသည်‌။ ယွီရုန်ကျစ်က ရုန်းကန်သော်လည်း သေနတ်မှာ ကျောက်ဆောင်အောက်တွင် ပိနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။

၎င်းက ယွီရုန်ကျစ်ကို ဒေါသထွက်စေသွား၏။ "လွှတ်စမ်း... မလွှတ်ရင် မင်းကို ငါပစ်သတ်မိလိမ့်မယ်"

"ဒီငှက်ပစ်တဲ့ လေသေနတ်နဲ့လား" ချီဖန့်က လှောင်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်‌။

လေအားဖြင့် အလုပ်လုပ်သော လေသေနတ်များသည် သာမန်သေနတ်များထက် အဆမတန် အားနည်းပြီး သားကောင်ငယ်လေးများ ပစ်ရန်သာ သင့်တော်၏။

ယွီရုန်ကျစ်မှာ အရှက်ရသွားပြီး အသံကိုမြှင့်ကာ ပြောလာသည်။ "လေသေနတ်က ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းကို သတ်လို့ရတာပဲ။ ငါ့အိမ်မှာ တကယ့်အမဲလိုက်သေနတ်တွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါ ယူမလာလို့"

"လေသေနတ်ဆိုတာ ကိုယ့်လူချင်း ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါတို့လူမဟုတ်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူလျှိုလား"

ချီဖန့်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက ယွီရုန်ကျစ်ထံ စူးစိုက်သွားလေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ချီဖန့်သည် အေးအေးဆေးဆေးသာ နေတတ်ပြီး ဘာမှမဟုတ်သလို ဟန်ပန်မျိုး ရှိတတ်သည်‌။ ယွီရုန်ကျစ်သည် သူ့ကို တစ်ခါမှ အလေးအနက်မထားခဲ့သလို ယခုကဲ့သို့ ထက်မြက်သောပုံစံမျိုးကိုလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူလျှိုဟူသော စကားရပ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူလျှိုဖမ်းသည့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်း မှတ်မိနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ကလေးများ ရဲနှင့်သူခိုးတမ်း ကစားလျှင်ပင် သူလျှိုဖမ်းတမ်း ကစားကြသည်အထိ ဖြစ်၏။

ယွီရုန်ကျစ်သည် မသိလိုက်ဘဲ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိပြီးမှ သတိဝင်လာကာ ပြန်ရန်တွေ့ခဲ့သည်‌။ "ငါ့ကို လာပြီး သူလျှိုစွပ်စွဲချက်တွေနဲ့ မခြိမ်းခြောက်နဲ့"

"ဒါမှမဟုတ် မိန်းမတစ်ယောက်ကို အရက်သောက်တာ မယှဉ်နိုင်လို့ သေနတ်နဲ့ လာပြီး ကလေးကလား အနိုင်ကျင့်နေတာလား"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်ရွှယ်က စကားပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ သူမသည် လျှောက်လာပြီး မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ "ယွီကော၊ အစ်ကို့အဖေ ဒါရိုက်တာယွီသာ သိရင် အရှုံးမပေးနိုင်တဲ့ သူ့သားအတွက် ဘယ်လောက်တောင် ရှက်လိုက်မလဲနော်"

သူလျှိုဟု စွပ်စွဲခံရခြင်းနှင့် အရက်သောက်ရှုံးသည့်ကိစ္စ နှစ်ခုကြားတွင် ညပ်နေသော ယွီရုန်ကျစ်မှာ စကားပင် ထွက်မလာတော့ပေ။

ယန်ရွှယ်က သူ၏ဖခင်အကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏ဝေဝါးနေသော ဦးနှောက်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကြည်လင်သွား၏။ သူသည် ယနေ့တွင် မူးမနေသော်လည်း အရာရာကို ရမ်းကားနိုင်လောက်သည်အထိတော့ မမိုက်မဲသေးပေ။

ချီဖန့်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ယွီရုန်ကျစ်၏ လက်ထဲမှ လေသေနတ်ကို လုယူလိုက်ပြီး ကျည်ဆန်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်ကာ သေနတ်ကို သူ့ထံသို့ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

"သွားကြရအောင်" သူက ယန်ရွှယ်ကို ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ယန်ရွှယ်သည် ပြောစရာများ ကျန်နေသေးသော်လည်း သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ချီဖန့်တစ်ယောက် သူမဘက်မှ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ကာ ဒေါသထွက်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ အချို့သော ကိစ္စများကိုမူ ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ သိပ်မဝေးသေးမီ နောက်ဘက်မှ "ဒိုင်း" ခနဲ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ယွီရုန်ကျစ်က သေနတ်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ကန်လိုက်သည်။ "အကွက်တွေ လာထုတ်မနေနဲ့၊ သူကိုယ်တိုင်တောင် လေသေနတ် မရှိဘဲနဲ့"

ချီဖန့်ကတော့ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ပေ၊ သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်‌။ "သူက ဘာဖြစ်လို့ သေနတ်တွေကို ဒီလောက် ရူးသွပ်နေရတာလဲ"

"သူက လုံခြုံရေးအဖွဲ့ထဲ ပြောင်းချင်နေတာ" ချီဖန့်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေ၏။

ယန်ရွှယ် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်‌။ ယွီရုန်ကျစ်သည် အရက်ကြောင့် အလုပ်တွင် ပြဿနာတက်ခဲ့ပြီး လွှစက်သမား သို့မဟုတ် ထရက်ကားမောင်းသူကဲ့သို့သော သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အလုပ်များကို လက်လွှတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ကျန်ရှိသော ဝင်ငွေကောင်းသည့် အလုပ်မှာ အလွန်ပင်ပန်းသော သစ်လုံးထမ်းသည့် အလုပ်သာ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဦးဆောင်ထမ်းပိုးသူအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်‌။

ဦးဆောင်ထမ်းပိုးသူသည် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရှုရသည့်အပြင် သစ်လုံးများကို မတင်ခြင်းနှင့် ချခြင်းအတွက် အမိန့်ပေးရလေ၏။ ၎င်းမှာ အတွေ့အကြုံနှင့် တည်ငြိမ်မှု လိုအပ်လှသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားသွားသည်နှင့် ပေါင်ချိန်ထောင်ချီလေးသော သစ်လုံးများက လူကို ဖိသတ်သွားနိုင်၏။

ယွီရုန်ကျစ်တွင် စိတ်ရှည်မှုရော၊ ခံနိုင်ရည်ပါ မရှိပေ။ တောင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းခံမည့်အစား လုံခြုံရေးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသည်က အားလပ်ချိန်ပိုရပြီး ဘေးပေါက်ဝင်ငွေ ရှာရန်သာ သူ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပို၍ တိတိကျကျဆိုရလျှင် အရက်ကို ပို၍ လွယ်လွယ်ကူကူ သောက်ခွင့်ရရန်ပင် ဖြစ်၏။ အရက်စွဲနေသူ တစ်ယောက်အတွက် ဖျားနာခြင်းကပင် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ ထိုသူသည် သေမတတ်ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဆက်သောက်နေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ယွီရုန်ကျစ်အကြောင်းကို ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်၏။

ချီဖန့် သူမကို လှည့်ကြည့်လာသောအခါ သူမ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မ ဒီနေ့ အဒေါ်လျိုနဲ့အတူ လိုက်လာတာ။ အဒေါ်က ရှင်တို့ ဘယ်တော့ ထမင်းစားနားမလဲဆိုတာ သွားမေးနေတယ်"

ချီဖန့်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွား၏။ "မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတာလား"

"အင်း... ကျွန်မ အဘိုးလျိုနဲ့အတူ အမဲလိုက်သွားရင်း သမင်သားအချို့ ရခဲ့လို့လေ။ အဲဒါကြောင့် အဒေါ် လျိုနဲ့အတူ အားလုံးအတွက် နေ့လယ်စာ ယူလာပေးတာ"

"မင်းက အဘိုးလျိုနဲ့ အမဲလိုက်သွားတယ် ဟုတ်လား" ချီဖန့်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်တန့်သွားရပြန်သည်။

"အမဲလိုက်တယ်ဆိုတာထက် တောင်ပေါ်မှာ ထောင်ချောက်သွားဆင်တာပါ။ သွားစစ်ရင်းနဲ့မှ သမင်အုပ်နဲ့ တိုးတာ" ယန်ရွှယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း ချီဖန့်ကမူ သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အပြင်သွားနေစဉ်အတွင်း သူမသည် အဆင်ပြေရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ပထမဆုံး ငွေတွင်းကိုပင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်‌။ ယခုမူ သူမသည် တောင်ပေါ်အထိတက်ကာ ထောင်ချောက်များပင် ဆင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူမက ဤမျှအထိ သတ္တိရှိပြီး တက်ကြွလှုပ်ရှားသူဖြစ်သည်ကို သူ ဘာကြောင့် မသိခဲ့ရသနည်း။

သို့မဟုတ် ၎င်းမှာ ကျေးလက်ဘဝနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေထိုင်နိုင်စွမ်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် ယန်ကျင်းမြို့၏ စည်ကားလှပသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် သူမ၏ အရည်အချင်းများမှာ ဖုံးကွယ်နေခဲ့ခြင်းလား။