အခန်း (၂၈)

ချီဖန့်က ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ လျိုဝေကောသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် ချီဖန့်အား "ငါတို့ညီလေး" ဟု တစ်ချိန်က ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ဖူးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းမှာ အထင်မှားစရာ ကောင်းနေသဖြင့် သူသည် လက်များကို အမြန်ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ တခြားအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ယန်ရွှယ်ကို တွေ့ချင်နေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး"

ချီဖန့်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် လက်ချောင်းသုံးချောင်းကိုပင် ထောင်ပြလိုက်သည်။

"ငါ ကျိန်ရဲတယ်!"

ချီဖန့်မှာ ယုံကြည်ပုံမရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်သည်။

ယခုအခါ လျိုဝေကောမှာ ခေါင်းကုတ်နေရပြီဖြစ်သည်။ "ငါ အတည်ပြောတာပါ။ တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်လောက်က - မင်းတို့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ငါ ငါးသွားဖမ်းတဲ့နေ့က - လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်"

၎င်းမှာ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့၏ လက်ထပ်မှုကို သူ သိရှိခဲ့ရသည့် လွန်ခဲ့သော လေးရက်ခန့်က ဖြစ်သဖြင့် အတော်လေး ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူ၏ အလုပ်များကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာရင်း သူ့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။

လျိုဝေကောသည် မေးမြန်းခြင်းကိုပင် မစောင့်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်မှ အပြေးလိုက်ရင်း ရှင်းပြတော့သည်။ "သူမက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကမှ ငါတို့ သစ်တောစခန်းကို ရောက်လာတဲ့ ပညာတတ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ အဲဒီနေ့က သူမ မြစ်ထဲမှာ ရေလာခပ်တာနဲ့ ဆုံတာ။ ပုံးအကြီးကြီးနဲ့ ရေခပ်ရတာ ခက်ခဲနေတာကို မြင်လို့ ငါ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သူမက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ငါးဖမ်းတဲ့ပုံစံက ထူးခြားပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့တောင် ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်"

လျိုဝေကော၏ ငါးဖမ်းပုံစံမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို ချီဖန့် မသိသော်လည်း၊ ဤမိန်းကလေးမှာ လျိုဝေကော အတွက် ထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ သိလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျိုဝေကောသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရင်ထဲတွင် အောင့်ထားရသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ တစ်ခါ စကားစလိုက်သည်နှင့် ရပ်တန့်၍ မရတော့ပေ။ "အဲဒီတုန်းက ငါ ဘာလို့ သူမကို မမြင်ဖူးတာလဲလို့ တွေးမိသေးတယ်။ နောက်မှ ငါ သဘောပေါက်သွားတာ - စခန်းကို ရောက်လာသမျှ ပညာတတ် အမျိုးသမီးတိုင်းက မင်းကို လာကြည့်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမက တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါ သူမကို သတိမထားမိခဲ့တာ"

ချီဖန့်၏ ရုပ်ရည်မှာ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်း၏ အထင်ကရနေရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေချေပြီ။ ရောက်လာသမျှ အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ အလွန်ချောမောသော အလုပ်သမားလေးတစ်ဦး ရှိကြောင်း ကြားဖူးကြသည်။

ကျား၊ မ ဆက်ဆံရေး တင်းကျပ်သော ဤခေတ်ကာလတွင်ပင် လူတိုင်းမှာ အလှအပကို မြတ်နိုးတတ်ကြသည်။ လျိုဝေကောမှာ ချီဖန့်နှင့် ရင်းနှီးသူဖြစ်သဖြင့် မိန်းကလေးများစွာသည် သူ့သူငယ်ချင်းကို ခိုးကြည့်ရန် သို့မဟုတ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လာကြည့်ရန် ကြိုးစားကြသည်ကို ခဏခဏ တွေ့ရလေ့ရှိသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ချီဖန့်ကို လာမကြည့်ခဲ့ခြင်းကပင် သူမကို လျိုဝေကော၏ စိတ်ထဲတွင် တခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားသူ ဖြစ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုဝေကောသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး၊ မင်းမိန်းမက ဒီလောက် ပြဿနာအကြီးကြီး ကြုံခဲ့ရတာ။ မင်းမသိရင် တစ်မျိုးပေါ့၊ အခု သိသွားပြီဆိုတော့ သွားမကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလေ..."

ဒါက အရိပ်အမြွက် ပြောနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ "ငါ့ကို အဲဒီကို အမြန်ခေါ်သွားပါ" ဟု ဆိုင်းဘုတ်ထောင်ပြနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ချီဖန့်သည် သူ၏ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ အပြုံးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ မရှိဘူးလား?"

ဒါက ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းပင်။ လျိုဝေကော၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ "ငါ ပြောစရာရှိလို့ပါ..."

"မင်း ဒီလိုပဲ အချိန်ဖြုန်းနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်ကိုမှ သွားဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ချီဖန့်က သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်တော့သော်လည်း လျိုဝေကောက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ "နားလည်ပြီ! ဒီနေ့ ညနေ အလုပ်ပြီးတာနဲ့ ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောကာ အပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုနေ့ ညနေ၊ အလုပ်ဆင်းရန် တစ်နာရီကျော်အလိုမှာပင် လျိုဝေကောသည် သူ၏ သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်များကို အမြန်အဆုံးသတ်ကာ ချီဖန့်ကို ကူညီရန် ပြေးလာခဲ့သည်။ ချီဖန့် အဖွဲ့မှ လွှသမားပင်လျှင် သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေကြောင်း သိသဖြင့် အလုပ်မှ စောစောထွက်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၌ တစ်ဦးက စိတ်လောနေပြီး တစ်ဦးက တည်ငြိမ်နေကာ မှီခိုသူအဖွဲ့ရှိရာသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် သေနတ်တစ်လက်နှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေသော ယွီရုန်ကျစ်နှင့် ထပ်မံဆုံမိပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ယွီရုန်ကျစ်သည် သေနတ်နှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မချိန်သော်လည်း၊ သူ အသစ်လဲထားသော အမဲလိုက်ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ မြင်ရအောင် သူတို့ရှေ့တွင် တမင်တကာ ဟန်ပြလျှောက်ပြနေခဲ့သည်။

လျိုဝေကော၏ အဖိုးမှာ မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့မိသားစုတွင် သေနတ်တစ်လက်ထက်မက ရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် သူသည် ထိုအရာကို စိတ်မဝင်စားပေ။

"ဘာတွေ ဟန်လုပ်နေတာလဲ?"

"သူ့မှာ သန်းတွေရှိလို့ နေမှာပေါ့" ချီဖန့်က မော့မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

လျိုဝေကောက ဝါးခနဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းလောက် စကားနာထိုးတတ်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ စကားပြောခဲပေမယ့် ပြောလိုက်ရင် တကယ့်ကို ထိတာပဲ"

ချီဖန့်မှာ မည်သူ့ကိုမျှ တိုက်ရိုက်ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်မဝင်စားသော လေသံကြောင့် သူပြောသမျှမှာ လှောင်ပြောင်သံ ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ မှီခိုသူအဖွဲ့ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရွှယ်မှာ တခြားသူများနှင့်အတူ သစ်ငုတ်တိုကြီးများကို လှည်းပေါ်သို့ တင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ အလွန် သေးသွယ်လွန်းလှသဖြင့် သူမ မနိုင်မှာကို လူများက စိုးရိမ်နေကြသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အနီးနားရှိ ပညာတတ် လူငယ်တစ်ဦးက "မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးနဲ့ ဒါကို မနိုင်ပါဘူး၊ အကူအညီ လိုလား?" ဟု မေးခဲ့သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကလည်း အင်္ကျီလက်အနားစကို လိပ်တင်ရင်း ဝင်ပြောခဲ့သည်။

"ငါ့ကို 'အစ်ကို' လို့သာ ခေါ်လိုက်၊ ဒါတွေ အကုန်လုံးကို မင်းအတွက် ငါ မပေးပါ့မယ်"

ယန်ရွှယ်မှာ ယခုနှစ်အစောပိုင်းမှ အသက် (၁၈) နှစ် ပြည့်ခဲ့သူဖြစ်ရာ မှီခိုသူအဖွဲ့တွင် အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်က သူမအား လူတိုင်းကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်ခိုင်းရန် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။ ထိုသူ ပြောပုံမှာ စနောက်လိုသည့် လေသံ ပါဝင်နေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ သစ်တုံးကို ဆက်မလိုက်ရင်း "ကျွန်မ ခေါ်ရင် ရှင် ထူးမှာလား?" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီး သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အနားရှိ တစ်ယောက်က ဝါးခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို အသာအယာ ထိုးကာ နားထဲသို့ တစ်ခုခု ကပ်ပြောလိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

လျိုဝေကောသည်လည်း နားမလည်သဖြင့် ချီဖန့်အား တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။ "အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ?"

"အဲဒါ 'အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း' ထဲက ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ စကားလေ" ဟု ချီဖန့်က ဖြေပြီးနောက် ယန်ရွှယ်ကို ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ?"

သူ လက်ကမ်းလိုက်သောအခါ ယန်ရွှယ်က သစ်တုံးကို ပေးလိုက်ပြီး နာကျင်နေသော လက်မောင်းများကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ပြီးတော့မှာပါ"

ချီဖန့်က ထပ်မမေးတော့ဘဲ သူမ၏ အလုပ်ကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ကာ သူမကို အနားယူခိုင်းလိုက်သည်။

"လင်မယားအသစ်တွေပါလား" အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ ဇနီးက ရယ်မောရင်း မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ငါ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်တွေ အကြာကြီးရှိပြီ၊ ငါ့ယောကျ်ား တစ်ခါမှ လာမကူဖူးဘူး"

အနီးနားရှိ အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးများကလည်း လိုက်၍ စနောက်ကြသည်။

ယန်ရွှယ်၏ စကားကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော လျိုဝေကောက အနားရှိ ပညာတတ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ "အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်းထဲက စကားဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ?"

ထိုခေတ်ကာလတွင် စာအုပ်မှာ ရှားပါးပြီး စာဖတ်သူလည်း နည်းပါးသည်။ သူသည် အနောက်ဘက်သို့ ခရီးသွားခြင်း အကြောင်းကို ပုံပြင်အစအနများ ကြားဖူးရုံနှင့် ရိုးရာအကများတွင် ဇာတ်ကောင်လေးဦး၏ ဝတ်စုံများကို မြင်ဖူးရုံသာ ရှိသည်။

မိန်းကလေးမှာ သူ စကားလာပြောသဖြင့် အံ့ဩသွားပုံရသည်။ "အော်... ငွေချိုမင်းမှာ မှော်ဘူးသီး ရှိတယ်လေ။ သူက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လို့ အဲဒီလူက ပြန်ထူးလိုက်ရင် အဲဒီဘူးသီးထဲကို စုပ်ယူခံရပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာတင် အရည်ပျော်သွားတာ"

ဒါကြောင့်မို့လို့ စောစောက လူတွေ ရယ်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့က ထိုအကြောင်းအရာကို သိထားကြသည်။

လျိုဝေကောက နှုတ်ခမ်းကို စုပ်သပ်လိုက်သည်။ "တကယ် ရက်စက်တာပဲ" ၎င်းမှာ ချီဖန့်၏ ဇနီးလေးနှင့် အတော်လေး လိုက်ဖက်လှသည်။

"ဒါနဲ့... အဲဒီ ပညာတတ်လူငယ်က ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ဟု သူက အသံကို နှိမ့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ကူညီရန် အနားသို့ တိုးလိုက်သေးသည်။

ယခုအခါ မိန်းကလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး သူနှင့် ယှဉ်တွဲ၍ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို အကြည့်မခံလိုသဖြင့် သစ်တုံးကို အမြန်လွှတ်လိုက်သည်။

"သူ... သူက ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြောတာပါ။ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပါဘူး"

"တကယ်လား?" လျိုဝေကောက သံသယဖြစ်ဟန်ဖြင့် အသံကို ပိုနှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ မိန်းမက ဘယ်လောက် လှလဲဆိုတာ မင်းလည်း သိပါတယ်။ သူတို့ မင်္ဂလာမဆောင်ခင်ကတည်းက ယောက်ျားတွေက သူမကို မျက်စိကျနေကြတာ။ အခုလည်း သူ စိတ်ပူလို့ အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ ငါ့ကို ဒီကို ချက်ချင်းခေါ်လာတာ။ လာတဲ့အချိန်မှာမှ ဒီလိုမြင်ကွင်းနဲ့ တိုးတော့ သူ စိတ်မတိုဘူးလို့ မင်းထင်လား?"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အေးစက်သော အကြည့်က သူ့ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လျိုဝေကော မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။ "သူ အခုလို ကူညီနေတာက သူ့ပိုင်နက်ကို လာသတ်မှတ်နေတာလေ။ သူ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက သူ့အတွက် စုံစမ်းပေးရမှာပေါ့"

သု ဟန်ဆောင်မနေတော့ပါ - အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူသည် ချီဖန့်ကို အသုံးချရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူသည်လည်း တစ်ချိန်က ယန်ရွှယ်ကို သူ၏ "ညီမလေး" ဟု ခေါ်ခဲ့ပြီး သူက လူပျိုကြီးဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်လား။

လျိုဝေကောသည် တရားမျှတဟန် ဆောင်လိုက်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားသည်။ သူမသည် ထိုပညာတတ်လူငယ်မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိကြောင်းနှင့် ယန်ရွှယ်တွင် အိမ်ထောင်ရှိသည်ကို လူတိုင်းသိကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ အာမခံနေတော့သည်။

သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြနေမှုကို ကြည့်ပြီး လျိုဝေကောသည် အတွင်းစိတ်ထဲမှ ကျေနပ်နေသော်လည်း အမူအရာကိုတော့ တည်တည်တံ့တံ့ ထားလိုက်သည်။

"ငါ့သူငယ်ချင်းကို ပြန်ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ယုံမှာလားတော့ မသိဘူး။ အဲဒီတော့ မင်းကပဲ သူ့အတွက် စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်မလား? နောက်တစ်ခါ ငါတို့ လာတဲ့အခါ မင်းကို မေးလို့ရတာပေါ့"

သူတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သဖြင့် ယန်ရွှယ်ပင် သတိထားမိသွားကာ ချီဖန့် အား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"

ချီဖန့်က မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ ဖြေခဲ့သည်။ "မိန်းမရဖို့ သူငယ်ချင်းကို ရောင်းစားနေတာလေ"

ထို လျိုမောင်နှမနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို တစ်ပုံစံတည်းပင် - တစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းကို ရောင်းစားပြီး နောက်တစ်ယောက်က အစ်ကိုဖြစ်သူကို ရောင်းစားသည်...

ယန်ရွှယ်သည် အလုပ်ပြီးခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးသစ်ကိုင်းကို လှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "ရှင် ရုတ်တရက် ရောက်လာတာ မဆန်းပါဘူး - ရှင့်သူငယ်ချင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးနေတာကိုး"

ထိုစကားကြောင့် ချီဖန့် ခေတ္တမျှ တန့်သွားခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်က သတိထားမိသွားပြီး သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ချီဖန့်က သူ၏ လက်အိတ်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။ "ဒါပဲ မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အကုန်လုံး ပြီးသလောက် ရှိပြီ။ ဒီသစ်ကိုင်းလေးတွေပဲ ကျန်တော့တာ"

လျိုဝေကောသည် သူငယ်ချင်းကို ရောင်းစားရာတွင် အလွန်စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သဖြင့် နောက်တစ်နေ့တွင်မူ ချီဖန့်မှာ သူ၏ဇနီးကို အလွန်အမင်း ဝန်တိုတတ်သည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက်အဖြစ် သတင်းကြီးသွားတော့သည်။

သစ်တောစခန်းရှိ မှီခိုသူအဖွဲ့မှ အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ ယန်ရွှယ်ကို မြင်လျှင် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဟွမ်ဖန့်ယင်းပင်လျှင် ထိုသတင်းကို ကြားသွားခဲ့သည်။

"ချီဖန့်က အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တယ် ထင်ရပေမယ့် သူက ဒီလောက်တောင် ကပ်တွယ်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ?"

ယန်ရွှယ်မှာ ရယ်ရုံသာ ရယ်နိုင်တော့သည်။ သူမ ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ? သူမ၏ သားဖြစ်သူက ချီဖန့်ကို အကြောင်းပြချက်လုပ်ပြီး ပညာတတ် အမျိုးသမီးလေးနောက်ကို လိုက်နေသည်ဟု ဝန်ခံရမှာလား?

သို့သော် တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် တစ်မျိုးပေါ့ - လျိုဝေကောသည် ထိုမိန်းကလေးနှင့် စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် လာရှာနေသဖြင့် လူတွေမှာလည်း အ လှသည် မဟုတ်ပေ။ တတိယအကြိမ်မြောက် ချီဖန့်ကို မှီခိုသူအဖွဲ့ဆီ ခေါ်လာသောအခါတွင်မူ ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို စတင်ရှောင်ဖယ်လာပြီး တခြားသူငယ်ချင်းများနှင့်သာ ကပ်နေတော့သည်။

တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် လျိုဝေကောသည် ယန်ရွှယ်၏ ပုဆိန်ကို ယူကာ သစ်ကိုင်းများကို ခုတ်ပေးရင်း တစ်ချက်ခုတ်တိုင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနေတော့သည်။

ချီဖန့်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? လက်လျှော့လိုက်ပြီလား?"

လျိုဝေကောက သစ်ကိုင်းများကို ပိုအားစိုက်၍ ခုတ်လိုက်သည်။ "ဘာကို လက်လျှော့ရမှာလဲ? သူမမှာ စေ့စပ်ထားသူတောင် မရှိဘူးလေ"

သူသည် ယန်ရွှယ်မှာ လူပျိုကြီးဖြစ်သည်ဟူသော ချီဖန့်၏ စောစောက စကားကို စိတ်ထဲစွဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချီဖန့်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွားသည်။

ယန်ရွှယ်မှာ ထိုကိစ္စကို မသိသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးတွင် ချစ်သူမရှိဟု သူဆိုလိုသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် လက်တွေ့ကျကျ နေပါဦး။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့"

"လက်တွေ့ကျကျ? ဘယ်လိုမျိုးလဲ?" လျိုဝေကောက စိတ်ဝင်တစား မေးခဲ့သည်။

"ချီဖန့်ရဲ့ နာမည်ကို အသုံးချရုံနဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ကို ရနိုင်မယ်လို့ ရှင့် တကယ်ထင်နေတာလား?" ယန်ရွှယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သူမနောက်ကို လိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ရင်းမှန်ကို ပြပါ။ အလကား စကားတွေ ပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ? စကားတွေက သူမဗိုက်ကို ပြည့်စေမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးမှာလား?"

"ဒါဆို သူမကို စားစရာတွေ ယူလာပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?" လျိုဝေကော၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

တခြားသူများအတွက် စားကောင်းသောက်ဖွယ် ရရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူတို့မိသားစုအတွက်မူ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ - တောင်ပေါ်သို့ အနည်းငယ် တက်လိုက်ရုံနှင့် အသားဟင်းရရန် လွယ်ကူလှသည်။

"စားစရာတင် မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်ရေးဆိုချင်ရင် သူမ ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာကို အရင်သိအောင် လုပ်သင့်တယ် မဟုတ်လား? သူမ ဗိုက်ဆာရင် စားစရာ ပေးမယ်၊ မိုးရွာရင် ထီးမိုးပေးမယ်။ ဒါတွေလုပ်ရင် သူမ ရှင့်ကို ပြန်ချစ်မယ်လို့ အာမ မခံနိုင်ပေမဲ့၊ ဘာမှမလုပ်တာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့"

လျိုဝေကောသည် နောက်ဆုံးစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အကြံဉာဏ်ကိုသာ မှတ်သားထားသလိုမျိုး စိတ်ဝင်စားနေသည်။ "နောက်ထပ်ရော?"

"ရှင့်ဘာသာ စဉ်းစားလေ!" ယန်ရွှယ်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "သူမနောက်ကို လိုက်မှာက ရှင်လေ၊ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ သူမအပေါ် ဘယ်လို ကောင်းအောင် ထားရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစား"

လျိုဝေကောက စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ "မင်း တကယ် တော်တာပဲ။ မင်းကို အစောကြီးကတည်းက မေးခဲ့သင့်တာ"

ထို့နောက် သူသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "ဒါသာ အောင်မြင်သွားရင် မင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောင်လာမယ့် ကလေးတွေကို မင်းကို 'မယ်မယ်' လို့ ခေါ်ခိုင်းမယ်"

ချီဖန့်က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အိမ်မက် မက်မနေနဲ့ဦး"

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသေးတယ်။ မင်းမှာရော ကလေး ဘယ်မှာလဲ?"

လျိုဝေကောမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ပြန်လှန်ပြောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက်မှ အမှားကို ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် ချီဖန့်၏ လက်ထဲမှ အလုပ်ကို လုယူကာ သစ်ကိုင်းများကို အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဆက်ခုတ်တော့သည်။

အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူသည် ပုဆိန်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် "ယန်ရွှယ်၊ အနားယူလိုက်ပါ။ ဒါတွေကို ကျွန်တော် သွားပို့ပေးမယ်" ဟု ဆိုကာ တကယ့်ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ချီဖန့် ထက်ပင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သစ်ကိုင်းများကို မယူကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ချီဖန့်၏ လက်မှာ လေထဲတွင် ခဏတာ တန့်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ချထားလိုက်သည်။