အခန်း (၂၉)

ယန်ရွှယ်မှာ လျိုဝေကော၏ ပြန်ပြောပုံကို ရယ်ချင်သော်လည်း မသင့်တော်ဟု ထင်သဖြင့် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချီဖန့်၏ အကြည့်က သူမပေါ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ "မင်းက တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူပဲ"

သူ့လေသံမှာ ဝေခွဲရခက်လှသည်။ ယန်ရွှယ်မှာ သူမ ရယ်ချင်နေသည်ကို သူ သိသွားမလားဟု စိုးရိမ်သဖြင့် အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ "ဝက်သား မစားဖူးပေမဲ့ ဝက်တွေ ပြေးတာတော့ မြင်ဖူးတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

သူမသည် မြေကြီးထဲ စိုက်နေသော ပုဆိန်ကို ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆွဲထုတ်၍ မရပေ။ "ဘာလို့ ဒီလောက် နက်နက်ကြီး စိုက်ထားရတာလဲ?"

မတ်လကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ရာသီဥတုမှာ နွေးထွေးလာပြီး နှင်းများ အရည်ပျော်လာသော်လည်း မြေအောက်မြေသားမှာမူ ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် လုပ်မယ်" ချီဖန့်က လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရပြီးမှ ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ပုဆိန်နှင့်အတူ မြေသားခဲအချို့ပါ ပါလာသည်။

ယန်ရွှယ်က ပုဆိန်သွားကို အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "ပုဆိန်သွား မပဲ့သွားလို့ တော်သေးတယ်" ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်မှာ ပွင့်ထွက်လာသော မြေသားပေါ်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အနားသို့ ကပ်၍ သေချာကြည့်လိုက်ပြီး ပုဆိန်နှင့် မြေကြီးကို အနည်းငယ် ထပ်ခြစ်ကြည့်လိုက်ရာ - မှောင်မဲပြီး အမျှင်ပါသော အမြစ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ချီဖန့်လည်း မြင်သွားခဲ့သည်။ "ထျန်မာ့နဲ့ တူတယ်"

"ဟုတ်တယ်" ယန်ရွှယ်သည် တည်ငြိမ်စွာပင် မြေကြီးကို ပြန်ဖုံးလိုက်ပြီး အနားရှိ သစ်ငုတ်တိုကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ထျန်မာ့ကို "လေငြိမ်ဆေးပင်" ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ အညှောက်မှာ လေတိုက်သော်လည်း ယိမ်းထိုးခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤထူးခြားသော လက္ခဏာကြောင့်ပင် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် လေဖြတ်ပြီးနောက်ပိုင်း အခြေအနေများကို ကုသရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် တောရိုင်း ထျန်မာ့မှာ ရှားပါးသွားပြီး တစ်ပေါင်လျှင် ရာနှင့်ချီ၍ ဈေးရကာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရသည့် အပင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုမျှ ဈေးမကြီးသေးသော်လည်း အရည်အသွေးကောင်းသော အမြစ်များသည် ငွေ (၁၁) ယွမ်ခန့် ရရှိနိုင်ပြီး ၎င်းမှာ တစ်ပတ်စာ လုပ်ခနှင့် ညီမျှသည်။

သို့သော် ၎င်းကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေအောက်တွင် လုံးဝ ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ဇွန်လလောက်တွင် အညှောက်ထွက်လာသည့် အချိန်မှာမူ အရည်အသွေး ကျဆင်းသွားတတ်သည်။

ထျန်မာ့ ပန်းပွင့်သွားလျှင် အာဟာရဓာတ်များ ကုန်ခမ်းသွားသဖြင့် အမြစ်များ ပုပ်သွားတတ်သည်။ လောလောဆယ် မြေကြီး ခဲနေသေးသဖြင့် ယန်ရွှယ်မှာ နေရာကိုသာ မှတ်သားထားနိုင်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘယ်လောက်များများ ရှိနေမလဲဆိုသည်ကို သူမ သိချင်နေမိသည်။

ထျန်မာ့သည် အေးမြပြီး စိုစွတ်ကာ ပွရောင်းသော မြေသားတွင် ပေါက်ရောက်တတ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဝက်သစ်ချတောနှင့် ဘုစပတ်တောများအောက်တွင် တွေ့ရတတ်သည်။ ဤနေရာမှာ ဝက်သစ်ချတောဖြစ်သဖြင့် အနီးနားတွင် ထပ်ရှိနိုင်သေးသည်။

မျှော်လင့်မထားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု ရှိသော်လည်း နေ့ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ယန်ရွှယ်မှာ အလွန်မောပန်းနေသဖြင့် မလှုပ်ချင်တော့ပေ။

အပြန်လမ်းတွင် သူမ ထိုင်ခုံမရသဖြင့် တစ်လမ်းလုံး မတ်တတ်ရပ်ခဲ့ရသည်။ ထမင်းချက်ရန်ပင် အားမရှိတော့သဖြင့် ခန် ကုတင်ကို အပူပေးကာ ဂျုံကြော်ဖြင့်သာ ညစာကို ပြီးလိုက်ရသည်။

သူမက မှီခိုသူအဖွဲ့မှာတင် ဤမျှပင်ပန်းနေလျှင် တောင်ပေါ်တွင် စခန်းချ၍ အလုပ်လုပ်နေသော သစ်ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့များမှာ ပို၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်လုပ်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

လက်လုပ်လက်စား အလုပ်မှာ သူမ၏ အားသာချက် မဟုတ်ကြောင်း ယန်ရွှယ် သိသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူမ၏ မောင်လေးကို ခေါ်လာနိုင်ကောင်း ခေါ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပင်ပန်းလွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ ဒုတိယအကြိမ် ရရှိလာသော ဘဝမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရလိမ့်မည်။

ပုဂ္ဂလိက စီးပွားရေး မလုပ်ရသော ဤခေတ်ကာလတွင်ပင် တခြားနည်းလမ်း ရှိရမည် မဟုတ်လား?

သူမ၏ အတွေးများက ထျန်မာ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

အတိတ်ဘဝတွင် တောရိုင်းပင်များ ရှားပါးသွားသော်လည်း စိုက်ပျိုးပင်များမှာ ပေါများလာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့စဉ်က သူမသည် ကုန်သည်များစွာနှင့် ဆုံခဲ့ဖူးသလို စိုက်ပျိုးရေး စခန်းများသို့လည်း သွားရောက်ဖူးသည်။ စိုက်ပျိုးနည်းများနှင့် လိုအပ်သော မှိုအမျိုးအစားများကိုလည်း သူမ သိရှိထားသည်။

သို့သော် ထျန်မာ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန် ရွေးချယ်တတ်သည်။ ပုဂ္ဂလိက မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိသဖြင့် သူမ စိုက်ပျိုးမည့် နေရာကို ရှာတွေ့လျှင်ပင် တခြားသူများက လာတူးသွားနိုင်ကြသည်။

ထို့အပြင် ထျန်မာ့၏ ကြီးထွားမှု သံသရာမှာ အတော်လေး ကြာမြင့်လှသည်။ အပင်တစ်ပင် ပွင့်ပြီး မျိုးပွားပြီးနောက် ထိုမျိုးပင်များ ပြန်လည်စိုက်ပျိုးရန် အပင်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်ခန့် ကြာတတ်သည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဤအတွေးကို အမြန်ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး၊ ပို၍ လက်တွေ့ကျကာ အကျိုးအမြတ် မြန်မြန်ရမည့် တခြားနည်းလမ်းကို စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နွေးထွေးလာသော ခန် ကုတင်ပေါ်တွင် အတန်ကြာ လဲလျောင်းနေပြီးနောက် သူမသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်တက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ ညဘက် လည်ပတ်ဖို့ စိတ်မကူးတော့ပေ - အခု ပိုအိပ်နိုင်လေ မနက်ဖြန်အတွက် အားအင် ပိုရလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက အားအင်ပြန်ဖြည့်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း တခြားသူများမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ကြပေ။ သူမ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် သူမအိမ်၏ အနောက်ဘက်အိမ်မှ ခွေးမှာ ထပ်မံဟောင်တော့သည်။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ သူမ၌ အတွေ့အကြုံ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ခဏကြာ နားထောင်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ နောက်ထပ် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လျန်ချီမောင်နဲ့ သူ၏ဇနီး ဖြစ်နေမလား?

တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ရတာ သူတို့ မမောကြဘူးလား?

လျန်ချီမောင်မှာ တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေသော်လည်း ထရက်တာ မောင်းခြင်းမှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုသက်သက် မဟုတ်ပေ၊ ယွီချွေ့ယွင်တွင်လည်း အလုပ်မရှိပေ။

အလုပ်သဘာဝကြောင့် လျန်ချီမောင်သည် ထရက်တာ ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည့်အခါ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာနိုင်သဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး မကြာခဏ ဆုံဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဤဆုံတွေ့မှုမှာ ပျော်စရာမကောင်းသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ယွီချွေ့ယွင်သည် အိမ်မှုကိစ္စများ၊ သူတို့၏ ကလေးအကြောင်းများမှ စတင်ပြောဆိုပြီးနောက် ထုံးစံအတိုင်း သူမ၏ မောင်လေး ယွီရုန်ကျစ်အကြောင်းကို ဆွဲထည့်လိုက်သည်။

"အဖေ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ? ရုန်ကျစ်က လုံခြုံရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ်လို့ ပြောတာနဲ့ အဖေက သူ့ကို သေနတ်နှစ်လက်တောင် ရှာပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီအရာတွေက အန္တရာယ်များတယ် - မတော်တဆ ပစ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

သူမ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဖခင်ကို ဝေဖန်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ရှင်လည်း တူတူပဲ - သူ သေနတ်နဲ့ တောင်ပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတာကို တားဖို့တောင် မကြိုးစားဘူး။ ရှင်က ဘယ်လို ယောက်ဖမျိုးလဲ?"

အစပိုင်းတွင် လျန်ချီမောင်က သူမ၏ စကားများကို နားတစ်ဖက်မှ ဝင်ပြီး နားတစ်ဖက်မှ ထွက်သွားသလိုမျိုး မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက သူ့ကိုပါ အပြစ်တင်လာသောအခါ သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ငါက သူ့ကို တားရမယ်? ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ? ငါက သူ့ယောက်ဖလေ၊ အဖေ မဟုတ်ဘူး! သူ့အကြောင်းကို နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြီး စိုးရိမ်လို့ မရဘူးလား? မင်း ဝင်ပါလို့ ပြဿနာတွေ ဘယ်လောက်တောင် များနေပြီလဲ?"

ယွီချွေ့ယွင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ "ကျွန်မက ပြဿနာရှာတယ်? ကျွန်မ ဘာပြဿနာရှာလို့လဲ? ရှင့်မှာ ကျွန်မမောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာရှိရင် အရှိအတိုင်း ပြောလိုက်ပါ - ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေနဲ့!"

အိမ်ထောင်သက် (၁၀) နှစ်အတွင်း ယွီရုန်ကျစ်အပေါ် အနည်းငယ် ဝေဖန်မှု ရှိလာတိုင်း သူမသည် သားငယ်ကို ကာကွယ်နေသည့် မိခင်ကြက်မကြီးကဲ့သို့ပင် တုံ့ပြန်တတ်သည်။

လျန်ချီမောင်လည်း ဒေါသထွက်လာသည်။ "ငါ သူ့အကြောင်း ဘာပြောလို့လဲ? ယောက်ဖတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ လုပ်ပေးတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား? သူ အရက်လာသောက်တိုင်း ငါပဲ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးရတာ။ မင်း ချက်တာ မကောင်းဘူးလို့ သူ ညည်းညူတိုင်း ငါပဲ သူ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးရတာ"

"အော်... အဲဒါကြောင့်မို့လို့လား ရှင်က မင်္ဂလာဆောင်မှာ ပြဿနာရှာဖို့ သူ့ကို မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့ပြီး သူ နှစ်ရက်တောင် အိပ်ရာထဲက မထနိုင်အောင် အရက်တွေ တိုက်ခဲ့တာ"

"ဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြောနေဦးမှာလား?" လျန်ချီမောင် မှာ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းက ပြဿနာမရှာဘူးလို့ ပြောတယ်နော်? ဒါဆိုရင် ချီဖန့်ရဲ့ မိန်းမရမယ့် မှီခိုသူအဖွဲ့ နေရာကို လုယူဖို့ ချန်ယွီကျန်းကို ဘာလို့ ခိုင်းခဲ့တာလဲ? တောင်ပေါ်က လူတွေ အခု ဘာပြောနေကြလဲ သိလား? မင်းတို့ မိသားစုက သူတစ်ပါးကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ မင်းအဖေက စခန်းညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်နေလို့ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် လုပ်နေကြတယ်လို့ ပြောနေကြပြီ"

ယွီချွေ့ယွင်မှာ ထိုသတင်းများကို အမှန်တကယ် မကြားခဲ့ဖူးပေ။ ၎င်းတို့မှာ ခန့်မှန်းချက်များသာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက သူမ၏ ဒေါသကို သိထားကြသဖြင့် သူမရှေ့တွင် ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြပေ။

"ချန်ယွီကျန်းကို နေရာလုခိုင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ?" သူမက အပြတ်ငြင်းခဲ့သည်။ "သူမ မှီခိုသူအဖွဲ့ထဲ ဝင်တာ မဝင်တာ ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ?"

"ဒါဆိုရင် ချန်ယွီကျန်းက ဘာလို့ သူမ မသိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ တကူးတက လုပ်ရမှာလဲ? သူတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူးလေ"

"ငါက ဘယ်လို သိမှာလဲ? မယုံရင် ချန်ယွီကျန်း ကိုပဲ သွားမေးကြည့်"

ယွီချွေ့ယွင်၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။

"ပြီးတော့ ရှင်က အဲဒီ ယန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ဘာပတ်သက်နေလို့လဲ? ဘာလို့ ကျွန်မကို လာပြီး သူမဘက်က ကာကွယ်ပြောနေတာလဲ?"

လျန်ချီမောင်သည် သူမ၏ ဒုတိယမေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ချန်ယွီကျန်းက မင်း ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိတာပေါ့ - ညွှန်ကြားရေးမှူးရဲ့ အဖိုးတန်သမီးလေးလေ။ မင်း ခိုင်းတာပါလို့ သူမက ဝန်ခံရဲပါ့မလား?"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ညနက်သည်အထိ အငြင်းပွားခဲ့ကြပြီး၊ နောက်တစ်နေ့တွင် ယွီချွေ့ယွင် လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဖောင်းအစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ မှီခိုသူအဖွဲ့သို့ ရောက်လာသောအခါ လူများက မသိမသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူမနှင့် ချန်ယွီကျန်းတို့ စကားပြောရန် တောထဲသို့ ထွက်သွားပြီးမှသာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ စတင်လာတော့သည်။

"သူမ မျက်လုံးတွေကို မြင်လား? ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ငိုထားရတာလဲ?"

"သူမယောကျ်ားနဲ့ ရန်ဖြစ်တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ယန်ရွှယ်ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ချန်ယွီကျန်းဆီ တန်းသွားရမှာလဲ?"

ယွီချွေ့ယွင်၏ အမူအရာမှာ လုံးဝ မကောင်းပေ။ သူတို့နှစ်ဦး အကြာကြီး စကားပြောပြီးမှသာ သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားဟန် ရှိသည်။

ချန်ယွီကျန်း သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည် သို့မဟုတ် အလုပ်ကို မအောင်မြင်အောင် လုပ်ခဲ့မိသဖြင့် တောင်းပန်နေသည်ဟု လူတိုင်း ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။

တစ်ယောက်က ယန်ရွှယ်ကိုပင် မေးလိုက်သေးသည်။ "ယွီချွေ့ယွင် ရှင့်ကို စိုက်ကြည့်သွားတာ မြင်လား?"

"ဟမ်? ဟုတ်လား?" ယန်ရွှယ်က မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းကာ လျန်ယွဲ့အာကို မေးလိုက်သည်။

"တောရှင်းတဲ့ အလုပ်က ပြီးတော့မှာလား?"

တောရှင်းခြင်းမှာ သစ်ထုတ်လုပ်ခြင်းထက် ပို၍ မြန်ဆန်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ချီဖန့်တို့ အလုပ်လုပ်နေသည့် အဖွဲ့နှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ လွှစက်သံများနှင့် မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးများ ဝန်းရံနေသည်။

လျန်ယွဲ့အာက တောအကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိသည်။

"ပြီးတော့မှာပါ။ ရာသီဥတုက ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး နွေးနေမယ်ဆိုရင် နှင်းတွေ အကုန်မပျော်ခင်မှာတင် သစ်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွေ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာကြလိမ့်မယ်"

သစ်ထုတ်လုပ်ရေး ရပ်နားလိုက်သည်နှင့် တောရှင်းရေးအလုပ်များလည်း ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ပြန်စိုက်ခြင်းနှင့် တောထိန်းသိမ်းခြင်း လုပ်ငန်းများသာ ကျန်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ နေမကောင်းသဖြင့် ခွင့်ယူထားပြီး၊ သူ၏ဇနီးမှာလည်း စကားပြောရန် ရောက်မလာသေးသဖြင့် အလုပ်သမားများမှာ စိတ်မပါကြပေ။ မကြာမီ လူတိုင်းသည် တောစပ်ရှိ လဲကျနေသော သစ်တုံးကြီးတစ်ခုအနားတွင် စုရုံးကာ မီးဖိုပြီး အပူလှုံကြသည်။ တစ်ယောက်က အာလူးများ ယူလာသဖြင့် မီးထဲသို့ ထည့်ဖုတ်ကြသည်။ ကောင်းကောင်းဖုတ်ထားသော အာလူးပူပူနွေးနွေးမှာ ခြောက်ကပ်နေသော မုန့်ပြားများထက် ပို၍ စားကောင်းလှသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ဖော်ရွေပြီး လက်သွက်ကာ စကားလည်း ချိုသာသဖြင့် သူမအား ချက်ချင်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

"လာပါ၊ ခဏ နားရအောင်"

နေ့စားခနှင့် လုပ်ရသော အလုပ်ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ကို အရမ်းကြိုးစားနေခြင်းမှာ မိုက်မဲရာရောက်သလို တခြားသူများနှင့်လည်း ကွဲပြားနေလိမ့်မည်။ ယန်ရွှယ်လည်း မငြင်းပေ။ သို့သော် သူမ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်သူငယ်အိမ်မှာ သိသိသာသာ ကျုံ့သွားတော့သည်။

သူတို့အုပ်စုနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည် - လုံးဝန်းသော ဦးခေါင်း၊ သေးငယ်သော မျက်လုံးများ၊ နားရွက်ကြီးကြီး၊ ချွန်သော နှာတံနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လခြမ်းပုံစံ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု...

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ယန်ရွှယ်၏ ခြေဖျားမှသည် ဦးခေါင်းအထိ အေးစိမ့်သွားကာ ဆံပင်များပင် ထောင်ထသွားတော့သည်။

သူမ တောင့်ခဲသွားသည်ကို တခြားသူများ သတိထားမိပြီး သူမ ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ အားလုံး စုပေါင်း၍ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

"ဝက်ဝံ—"

တစ်ယောက်က အော်ဟစ်ရန် ပြင်သော်လည်း လျန်ယွဲ့အာက ထိုသူ၏ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ရွှယ်က တိုးတိုးလေး သတိပေးသည်။

"အသံမထွက်နဲ့! ပြီးတော့ မလှုပ်နဲ့!"

ယွီရုန်ကျစ်ကြောင့် ကြောက်လန့်ခဲ့ရဖူးသဖြင့် လွတ်မြောက်ရာ နည်းလမ်းများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ မြန်သော်လည်း တည်ငြိမ်နေပြီး ထူးခြားသော အေးဆေးမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

"ကျွန်မ အဘိုးလျိုဆီက အမဲလိုက်နည်းတွေ သင်ထားဖူးတယ်။ လူတိုင်း ကျွန်မပြောတာ နားထောင်ပါ - မထိတ်လန့်ပါနဲ့။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ပါ။ ကျွန်မတို့ လူအင်အား များနေတာမို့လို့ သူ အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘိုးလျိုအကြောင်းမှာ သူမ လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏အမည်မှာ လူများကို တည်ငြိမ်စေမည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။

တောထဲတွင် ဝက်ဝံမည်းနှင့် တိုးပါက သေချင်ယောင်ဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် သစ်ပင်တက်ခြင်းများကို လုံးဝ မပြုလုပ်ပါနှင့် - ဝက်ဝံများသည် အပုပ်ကောင်များကို စားတတ်သလို သစ်ပင်တက်ရာတွင်လည်း လူထက် ပိုမြန်သည်။

ထွက်ပြေးခြင်းမှာ အဆိုးရွားဆုံး အမှားဖြစ်သည် - ၎င်းမှာ ဝက်ဝံကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဝက်ဝံကို မရန်စဘဲ မျက်လုံးချင်း ဆုံထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ တည်ငြိမ်မှုမှာ အံ့ဩစရာပင်။ လျန်ယွဲ့အာသည် သူမ၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်လာပြီး တခြားသူများမှာလည်း ကြောက်စိတ်ကြောင့် ဦးနှောက်များ ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ ယန်ရွှယ်၏ တင်းမာမှုကို အနည်းငယ် လျော့ကျစေပြီး သူမ၏ အသံမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ကျွန်မတို့ မီတာ ၃၀၀ ကနေ ၅၀၀ လောက်အထိ နောက်ဆုတ်နိုင်ရင် သစ်ပင်တွေ နောက်မှာ ပုန်းလို့ရပြီ - သူ ကျွန်မတို့ကို သေချာပေါက် မမြင်နိုင်တော့သလို အသံလည်း မကြားရတော့ဘူး။ သူက ကျွန်မတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားချင်လည်း သွားမှာပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အဝေးကြီး နောက်ဆုတ်စရာတောင် မလိုဘူး..."

သူမ၏ နှစ်သိမ့်စကားများကြောင့် တစ်အုပ်စုလုံး၏ တုန်လှုပ်မှုမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မေးခဲ့သည်။

"မီတာ ၃၀၀ ကနေ ၅၀၀ ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလား?"

"အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလောက် ဝေးရမယ်။ အဲဒီအကွာအဝေးကို ကျော်သွားရင် သူက ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး - သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းနေရင် သူ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ယန်ရွှယ်က အာမခံလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အုပ်စုမှာ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းကျော် နောက်ဆုတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ဝက်ဝံမည်းမှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ယန်ရွှယ်၏ စကားများအပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို တိုးစေသည်။ ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သူတို့သည် သွားများကို ကြိတ်ကာ အော်ဟစ်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ရင်း မှန်မှန်ကန်ကန်ဖြင့် ဆက်၍နောက်ဆုတ်နေကြသည်။

မီတာ ၅၀ သို့မဟုတ် ၆၀ ခန့် နောက်ဆုတ်ပြီးသောအခါ ယန်ရွှယ်သည် လှည့်၍ အနားရှိ တောအုပ်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်မှ လူနှစ်ဦး ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကို သူမ ဘယ်လိုများ မေ့သွားရတာလဲ?

သူမ သတိမပေးနိုင်ခင်မှာပင် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီပင်။ ယွီချွေ့ယွင်သည် စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာရာမှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည် —

"အား! ဝက်ဝံမည်းကြီး!"