အခန်း (၃၀)

တောအုပ်အတွင်း အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ဟိန်းထွက်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော ဝက်ဝံမည်းကြီးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာသည်။

အလေးချိန် အနည်းဆုံး ပေါင်လေးငါးရာခန့်ရှိသော ထိုသတ္တဝါကြီးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖျတ်လတ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ယန်ရွှယ်မှာ သူမကိုယ်သူမ အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသော်လည်း၊ အခြေအနေမှာ ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားသောအခါ တစ်စုံတစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးတော့သည်။

တစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထားသော ထိတ်လန့်မှုများသည် ကျိုးပေါက်သွားသော တာတမံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယန်ရွှယ်အနားရှိ လူတစ်ဝက်ကျော်မှာ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

"ဘ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ?" လျိုဝေကော စိတ်ဝင်စားနေသော ပညာတတ် အမျိုးသမီးမှာ ယန်ရွှယ်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ တုန်ယင်လျက် မေးရှာသည်။

သစ်တောအလုပ်သမားများ၏ မိသားစုဝင်များမှာ တောင်ပေါ်အခြေအနေများကို ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပြီး ထိုသို့သော အန္တရာယ်များကို မြင်ဖူးကာ ပြေးလွှားတတ်ကြသည်။ သို့သော် မြို့ပြမှလာသော ပညာတတ်လူငယ်များအတွက်မူ ဤသို့သော အန္တရာယ်မျိုးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံမည်းကြီးမှာ သူတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်တွင်လည်း တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ "ပြေး" ဟု သူမ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်?" ထိုမိန်းကလေးမှာ အခြေအနေကို သဘောမပေါက်သေးပေ။

ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏လက်ကို အမြန်ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ "ပြေး! လူစုခွဲလိုက်! တတ်နိုင်သလောက် အမြန်ဆုံးပြေး!"

အချို့မှာ ထိုနေရာတွင် တောင့်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိသဖြင့် သူမက အသံကိုမြှင့်ကာ "ပြေးလေ! ဘာကို စောင့်နေတာလဲ?" ဟု အော်ဟစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း စတင် ပြေးတော့သည်။

မှင်သက်နေသော အုပ်စုသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာပြီး အသက်လုကာ ပြေးကြတော့သည်။

"လူစုခွဲ! အတူတူ မနေနဲ့!" ယန်ရွှယ်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လှမ်းအော်သည်။

ဒါက သူမ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည် - အားလုံး လူစုခွဲပြေးကြခြင်းဖြင့် အနည်းဆုံး အချို့တော့ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

ဝက်ဝံမည်းကြီးမှာ အော်ဟစ်သံများကြောင့် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေပြီး၊ သူမ၏ အကျယ်ကြီး သတိပေးနေခြင်းမှာလည်း သူမ၏ အသက်နှင့် ရင်း၍ လောင်းကစားလုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံမှာ ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားသည်ကို ယန်ရွှယ်မသိသလို၊ လှည့်ကြည့်ရန်လည်း အားမရှိပေ။ သူမသည် မောပန်းလွန်းသဖြင့် အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာသည်အထိ ပြေးခဲ့ပြီးနောက် သူမဆီသို့ ပြေးလာနေသော တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ "ဝက်ဝံမည်း ဘယ်မှာလဲ?" ထိုအသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

သူမ နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။ "ပြေး! ဘာလို့ ဒီဘက်ကို လာနေတာလဲ?"

ထိုသူသည် သူမကို မရပ်ဘဲ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ ထို့နောက် နောက်ဘက်မှ သေနတ်မောင်းတင်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

'တော်သေးတာပေါ့၊ ဒီလူ့မှာ သေနတ်ပါလာလို့! '၎င်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ ပထမဆုံး အတွေးဖြစ်သည်။

'သူက ယွီရုန်ကျစ်လား?' ၎င်းမှာ သူမ၏ ဒုတိယမြောက် အတွေးဖြစ်သည်။

သူမ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲသော်လည်း သေနတ်ကိုင်ထားသူမှာ တကယ်ပင် ယွီရုန်ကျစ်ဖြစ်သည်။

ယွီရုန်ကျစ်သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်မ၏ အော်သံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝက်ဝံမှာ ယွီချွေ့ယွင်ကို ခုန်အုပ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် သူက ပစ်လိုက်သော်လည်း ကျည်ဆန်မှာ ဝက်ဝံ၏ ပုခုံးကိုသာ ရှပ်ထိသွားသည်။

ဝက်ဝံမည်းများသည် တောဝက်များကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ အမွေးပေါ်တွင် ထင်းရှူးစေးများ သုတ်လိမ်းကာ ရွှံ့နွံထဲတွင် လူးလှိမ့်တတ်သဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကဲ့သို့ ထူထဲသော အရေခွံ ရှိကြသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်၏ အရေခွံမှာ ဖောက်ထွက်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

ကံဆိုးစွာပင် ယခုဝက်ဝံမှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေသည်။ ယွီရုန်ကျစ်၏ သေနတ်သံက ဝက်ဝံကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

ဝက်ဝံမှာ ယွီချွေ့ယွင်ကို လက်ဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လှည့်၍ ယွီရုန်ကျစ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၃၀ မှ ၄၀ ခန့် မြန်နှုန်းဖြင့် သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေးမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း နီးကပ်လာသည်။

ယွီရုန်ကျစ်သည် နောက်တစ်ချက် ပစ်ရန် ပြင်သော်လည်း ပထမတစ်ချက် မအောင်မြင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏လက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ခလုတ်ကိုပင် မဆွဲနိုင်တော့ပေ။

ထိတ်လန့်မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဝက်ဝံမှာ နီးကပ်လာသောအခါ သူသည် သေနတ်ကို ကိုင်ထားလျက်ပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးတော့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်များကို ကြားနေရသော ယန်ရွှယ်မှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

ကိုယ်လုံးသေးငယ်ပြီး ပြေးရန် ရုန်းကန်နေရသော သူမဆီသို့ ယွီရုန်ကျစ်၏ မအောင်မြင်သော သေနတ်ချက်ကြောင့် ဝက်ဝံကြီးမှာ ဦးတည်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုက သူမ၏ခြေထောက်ကို ချိတ်မိသွားသဖြင့် သူမ မှောက်လျက် လဲကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယွီရုန်ကျစ်က သူမကို ကျော်ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဝက်ဝံ၏ လေးလံသော ခြေသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လာပြီး မီတာ ၂၀ သို့မဟုတ် ၃၀ ခန့်သာ ဝေးတော့သည်။ ယန်ရွှယ်မှာ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဘေးသို့ လိမ့်ချလိုက်ကာ ဝက်ဝံမှာ သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ယွီရုန်ကျစ်နောက်ကိုသာ ဆက်လိုက်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

သူမ ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်သေးခင်မှာပင် နောက်ထပ် သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ ဝက်ဝံ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်ပြီး ယန်ရွှယ်၏ ခေါင်းကိုပင် မူးနောက်သွားစေသည်။

သူမသည် အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ - သေနတ်ပစ်သူ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ဗလာဖြစ်နေသော ယွီရုန်ကျစ်မှာ အသက်လုကာ ပြေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏နောက်တွင် နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ခွဲရပ်ကာ သေနတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ချိန်ရွယ်နေသည်။ သူကား တခြားသူမဟုတ် ချီဖန့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည် - အသက်ပင် ဝဝ မရှူနိုင်သေးသော်လည်း သေနတ်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်မှာမူ တည်ငြိမ်နေပြီး ပစ်မှတ်ကို ပြန်လည် ချိန်ရွယ်နေသည်။

ဒဏ်ရာရထားသော ဝက်ဝံမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပို၍ ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ချီဖန့်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။

ဒိန်း!

နောက်ထပ် တစ်ချက်။

ဒီတစ်ခါတွင် ကျည်ဆန်မှာ ဝက်ဝံ၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ လဲကျသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

သူ... သေသွားပြီလား?

အသက်ကို လုရှူနေရသော ယန်ရွှယ်၏ နားထဲတွင် သေနတ်သံများ၊ ဝက်ဝံ၏ ဟိန်းသံများနှင့် သူမ၏ ပြင်းထန်သော နှလုံးခုန်သံများမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝက်ဝံနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးခဲ့ရသော ယွီရုန်ကျစ်မှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်နေသည်။ သူသည် မီတာ အနည်းငယ်ခန့် ဆက်ပြေးပြီးနောက် ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ မျက်နှာနှင့် စိုက်ကျသွားတော့သည်။

သို့သော် ကြောက်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားသောအခါ ဒေါသက အစားထိုးလာသည်။ သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထရပ်ကာ ဝက်ဝံရှိရာသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ဒီတိရစ္ဆာန်စုတ်၊ အခုကျတော့ ဘာလို့ မလှုပ်တော့တာလဲ? စောစောကတော့ တကယ်ကို ဟန်ကြီးနေပြီးတော့—"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချီဖန့်၏ အေးစက်သော အသံက ဝင်လာသည်။ "ဝက်ဝံတွေက သေချင်ယောင် ဆောင်တတ်တယ်"

ယွီရုန်ကျစ်မှာ ချက်ချင်း ခြေပစ်လက်ပစ် ပြန်လဲကျသွားပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဝက်ဝံနှင့် ဝေးရာသို့ ဂဏန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။

အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြသော တခြားသူများမှာလည်း ပြန်လည် တင်းမာသွားကြပြန်သည်။

သို့သော် ချီဖန့်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝက်ဝံ၏ ဦးခေါင်းကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံ မလှုပ်ရှားတော့မှ သူ သေနတ်ကို ချလိုက်သည်။ "သေသွားပါပြီ"

ဘုတ်!

ဘုတ်!

လူအတော်များများမှာ ခြေပစ်လက်ပစ် လဲကျသွားကြသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယန်ရွှယ်ပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ငိုသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တခြားသူများကလည်း လိုက်ငိုကြတော့သည်။

ယန်ရွှယ်ကတော့ မငိုပေ၊ သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခြေသံများ နီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် အလိုအလျောက် တုန်သွားပြီး ထပ်ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်မိသည်။

ထိုသူသည် သတိထားမိဟန်ရှိပြီး ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ယန်ရွှယ် သတိဝင်လာသည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသော ချီဖန့်၏ ရင်းနှီးသော အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

ချီဖန့်သည် လုံခြုံရေးဦးထုပ်ပင် မပါဘဲ သေနတ်ကို ကိုင်လျက် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပုံမှန် အေးစက်သော အမူအရာမှာ ယခုအခါ ပို၍ ထက်မြက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အနားသို့ တိုးလာသည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေသော သူ၏အသံမှာ ယခုအခါ မျှော်လင့်မထားဘဲ စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။

ယန်ရွှယ်သည် ကိုယ်ကိုယ်ကို အမြန် ထိန်းလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ နည်းနည်းတော့ လန့်သွားတာပေါ့" သူမသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ ထရပ်လိုက်စဉ် ချီဖန့်က ကူညီရန် လက်ကမ်းခဲ့သော်လည်း သူမက ထရပ်လိုက်သဖြင့် သူ၏လက်မှာ လေထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ ထိုအရာကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမ တစ်ခုခု မပြောနိုင်ခင်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံက ကြားဝင်လာသည်။ "ဝက်ဝံ ဘယ်မှာလဲ? သေပြီလား?"

အမဲလိုက်ရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ထားသော လျိုဝေကောလည်း အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့သည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသော ဝက်ဝံကို မြင်သောအခါ သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ "ကောင်းတယ်၊ သေသွားပြီပဲ"

မည်သူ သတ်လိုက်သည်ကို မမေးတော့ဘဲ သူသည် ပညာတတ် အမျိုးသမီးလေးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ "ဒဏ်ရာ ရသွားသေးလား?"

ထိုမိန်းကလေးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မှင်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာတော့သည်။

သူမ ငိုချလိုက်သောအခါ လျိုဝေကောမှာ ချက်ချင်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ကူညီချင်သဖြင့် လက်ကမ်းလိုက်သော်လည်း၊ သူမကို ထိတွေ့ရန် သင့်၊ မသင့် ဝေခွဲမရဘဲ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ ထို့အစား သူသည် သူမအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး နှစ်သိမ့်နေတော့သည်။ "ရပါတယ်၊ မငိုနဲ့တော့။ ဝက်ဝံမည်းကြီး သေသွားပါပြီ"

ထိုမိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း မျက်ရည်များမှာ ထိန်းမရဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာမှ သူမသည် ထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်လဲကျသွားခဲ့သည်။ "ဟို... ကျွန်မကို ကူညီပေးနိုင်မလား? ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားပြီ ထင်တယ်"

လျိုဝေကောသည် သူမကို ဤသို့သော ပုံစံမျိုးနှင့် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် "ရတာပေါ့၊ ရတာပေါ့" ဟု အမြန်ပြောကာ သူမ၏လက်ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထူပေးခဲ့သည်။

သူမသည် သူ၏ အကူအညီဖြင့် မတည်မငြိမ်ဖြင့် ထရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်းမှာပင် ယန်ရွှယ်သည်လည်း တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်ရနေပြီဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း သူမ ထိန်းထားသည့်ကြားမှ တုန်ယင်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ အမူအရာမှာမူ စိတ်ဆင်းရဲနေသည့် လက္ခဏာ မပြပေ။

ချီဖန့်က သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကပ်နေသော သစ်ရွက်ခြောက်များကို သူမ နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖယ်သော်လည်း မထွက်သည်ကို သတိထားမိသဖြင့် သူက ရှေ့သို့တိုးကာ ဖယ်ပေးလိုက်ရင်း ထပ်မေးသည်။ "တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယန်ရွှယ်က အလိုအလျောက် ပြန်ပြောလိုက်ပြီးမှ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ဝက်ဝံက ကျွန်မနဲ့ မီတာ ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၃၀ လောက် ဝေးသေးတာပဲ"

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဝက်ဝံမှာ သူမကို ခုန်အုပ်ရန် စက္ကန့်ပိုင်းသာ လိုတော့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမတွင် ပြေးစရာ နေရာမရှိခဲ့ပေ။

ချီဖန့်၏ အကြည့်မှာ မဲမှောင်သွားတော့သည်။ "ဒီလိုအချိန်မှာ ဘယ်သူမှ မင်းကို ပြုံးခိုင်းမနေဘူး"

ယန်ရွှယ်က "ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောချင်သော်လည်း၊ သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မကျေနပ်သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမသည် မငိုသလို၊ မည်သူ့ဆီမှလည်း နှစ်သိမ့်မှုကို မတောင်းခံပေ - သူမ၏ ကြံ့ခိုင်သော အမူအရာမှာ အသက်အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသူဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ချီဖန့်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသော်လည်း သူ တစ်ခုခု မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အလုပ်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျိုတနျိုပင် ဖြစ်သည်။

လျိုတနျိုမှာ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် တခြားသူများထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိသည်။ ဝက်ဝံ သေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းမှာ "ဘယ်သူတွေ ဒဏ်ရာရလဲ?" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အုပ်စုမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်ကြည့်နေကြစဉ် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်က ပြောလာသည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ယွီချွေ့ယွင်ကို ဝက်ဝံက တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တယ်"

၎င်းမှာ ခေါင်းဆောင် လင်း၏ ဇနီး ချန်ယွီကျန်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ယွီချွေ့ယွင်နှင့် ကွဲကွာသွားခဲ့ပြီး မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ ယွီရုန်ကျစ်သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်မကို သတိရသွားတော့သည်။ လျိုတနျိုသည် အမြန်ပြေးသွားကာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယွီချွေ့ယွင်၏ အနွေးထည်မှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ဘယ်ဘက်ပုခုံးမှ ရင်ဘတ်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို တွေ့ရသည်။ အဝတ်အစား ထူထူများကြောင့် ဒဏ်ရာ၏ အတိမ်အနက်ကို မသိနိုင်သော်လည်း သူမ၏ နာကျင်စွာ ညည်းညူသံများအရ ဒဏ်ရာမှာ မသေးလှကြောင်း သိနိုင်သည်။

လျိုတနျိုက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် သွားပြီး အလုပ်စီစဉ်သူကို ရှာလိုက် - တောင်အောက်ကနေ တွဲလှည်း တစ်စီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

အတွင်းရေးမှူးနှင့် စခန်းညွှန်ကြားရေးမှူးတို့မှာ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲမရှိကြသဖြင့် အလုပ်စီစဉ်သူမှာ စခန်းတွင် အဓိက တာဝန်ရှိသူဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏သားဖြစ်သူကို ခေါ်ခိုင်းရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း၊ လျိုဝေကောမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် စကားပြောကောင်းနေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို လုံးဝ သတိမထားမိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လျိုတနျိုမှာ တွန့်ဆုတ်နေစဉ် ချီဖန့်က "ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထင်ကြောင့်လားတော့ မသိသော်လည်း၊ ယန်ရွှယ်က သူ၏အသံမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မော့မကြည့်နိုင်ခင်မှာပင် သူသည် သူ၏ရိုင်ဖယ်ကို လျိုတနျိုထံ ပေးအပ်ကာ အဝေးသို့ လျှင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လျိုတနျိုက တခြားသူများကို လှည့်မေးခဲ့သည်။ "နောက်ထပ် ဘယ်သူတွေ ဒဏ်ရာရသေးလဲ?"

"ရှိပါတယ်!" ဒီတစ်ခါတော့ လျိုဝေကောက လက်ထောင်လိုက်သည်။ "ဒီအမျိုးသမီးရဲဘော် ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားလို့ပါ"

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး လက်ကို အမြန်ယမ်းပြခဲ့သည်။ "ရပါတယ် - နည်းနည်းပဲ နာတာပါ"

လျိုတနျိုသည် သူ၏သားကို တစ်ချက် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

မကြာမီ ချီဖန့် ပြန်ရောက်လာပြီး အလုပ်စီစဉ်သူသာမက လူနာတင်စင် ထမ်းလာသော လူအချို့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယွီချွေ့ယွင်ကို အမြန်ပင် ထမ်းစင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း ဖြူဖျော့ပြီး တုန်လှုပ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အလုပ်စီစဉ်သူက သူတို့အားလုံးကို ယနေ့အတွက် အနားပေးလိုက်ပြီး အားအင်ပြန်ဖြည့်ရန် အိမ်သို့ စောစောပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လျိုတနျိုကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြသည်။

လျိုဝေကောသည် ထိုမိန်းကလေးကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးချင်သေးသော်လည်း၊ လူစုစု ဖြစ်သွားသောအခါ သူမတွင် အဖော်ပြုပေးမည့် သူငယ်ချင်းများ ရှိနေသဖြင့် သူမက သူ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့သဖြင့် သူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ဝက်ဝံသေကြီးကို ကြည့်ကာ ချီဖန့်အား မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ချက်ချင်း အသားမဖျက်ဘူးလား? မဟုတ်ရင် အသားတွေ ပုပ်ကုန်လိမ့်မယ်"

ချီဖန့်က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် တစ်ချက်သာ အသံပြုလိုက်သည်။

လျိုဝေကောက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ငါ နားလည်ပါတယ် - မင်းမိန်းမလည်း လန့်သွားတာပဲလေ။ သူမနဲ့အတူ နေပေးလိုက်ပါ။ ဒါကို ငါပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်"

လန့်သွားတာ?

ချီဖန့်သည် ကြောက်လန့်နေသော မိသားစုဝင် အချို့အား သူတို့၏ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် ကူညီပေးနေသော ယန်ရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမသည် တခြားသူများကို ဂရုစိုက်နိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း လျိုဝေကောက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ ဒါကို ကြည့်စမ်း!"

ယန်ရွှယ်သာမက ပြန်ရောက်လာသော အလုပ်စီစဉ်သူနှင့် လျိုတနျိုတို့ပင်လျှင် သူ ကိုင်ထားသည့်အရာကို ကြည့်ရန် ရပ်လိုက်ကြသည် - ၎င်းမှာ ဝက်ဝံသည်းခြေ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်မကြီးသော်လည်း ရွှေရောင် ပယင်းကျောက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ကြည်လင်ပြောင်လက်နေသည်။